«Αυτή τη στιγμή στην ευρύτερη περιοχή μας, την
Ανατολική Μεσόγειο, συμβαίνουν κοσμοϊστορικά πράγματα, αληθινά πρωτοφανή. Κι
εμείς, εδώ, δυσκολευόμαστε να τα δούμε…
Για πρώτη φορά δημιουργείται στρατηγική συμμαχία μεταξύ Ισραήλ και Αραβικών χωρών. Δεν είναι μόνο η πρόσφατη στρατηγική προσέγγιση Ισραήλ – Εμιράτων. Δεν είναι μόνο η λίγο παλαιότερη στρατηγική προσέγγιση Ισραήλ-Ιορδανίας. Δεν είναι μόνο η στενή, πλην «διακριτική», συνεργασία του Ισραήλ με την Αίγυπτο του Σίσι μετά το 2014. Είναι ότι ολόκληρος σχεδόν ο Αραβικός κόσμος (πλην Κατάρ) προσεγγίζει ραγδαία το Ισραήλ και προσπαθεί να συνεργαστεί μαζί του για να αντιμετωπιστούν δύο θανάσιμοι εχθροί του στην περιοχή: της Τουρκίας του Ερντογάν και του Ιράν.
Η Ελλάδα είχε προηγηθεί σε αυτό. Το 2013 ο Σαμαράς, ως Πρωθυπουργός είχε επισκεφθεί το Ισραήλ και είχε εγκαινιάσει την στρατηγική σύγκλιση Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ.Ο Γιώργος Παπανδρέου (καθ’ υπόδειξιν του Άλεξ Ρόντου τότε) είχε προηγηθεί το 2011 κι είχε κι αυτός επισκεφτεί το Ισραήλ το 2010. Αλλά η επίσκεψη εκείνη ήταν στα πλαίσια «αναβάθμισης των διμερών σχέσεων» των δύο χωρών. Η ελληνική αντιπροσωπεία επισκέφθηκε τότε και τη Παλαιστινιακή Αρχή στη Ραμάλα και δεν υπήρξε καμία νύξη για στρατηγική συνεργασία των δύο χωρών, ούτε διανοήθηκε κανείς να βάλει και την Κύπρο στην «εξίσωση».
Αντίθετα όταν πήγε ο Σαμαράς στο Ισραήλ, αρνήθηκε να επισκεφτεί τη Ραμάλα (όπως συνηθιζόταν ως τότε), εξήγγειλε τον για τη συνεργασία των δύο χωρών, ενώ προώθησε και την πλήρη ένταξη της Κύπρου στον «άξονα»: Ελλάδα-Κύπρος-Ισραήλ! Η ελληνική διπλωματία δεν το είχε δει με πολύ καλό μάτι τότε: Προειδοποιούσε το Σαμαρά ότι οι Άραβες «θα ενοχληθούν» και θα κάνουν «αντίποινα» κατά της Ελλάδος. Ο Σαμαράς τους απάντησε ότι σε λίγο οι Άραβες θα προχωρούν μόνοι τους σε στρατηγικές σχέσεις με το Ισραήλ και κάποιοι κολλημένοι στην Αθήνα ακόμα θα διστάζουν! Αποδείχθηκε προφητικός.
Τότε
ούτε και οι Αμερικανοί (του Ομπάμα) είδαν με πολύ καλό μάτι τον «άξονα»
Ελλάδα-Κύπρος-Ισραήλ. Αλλά δεν αντέδρασαν έντονα. Ο Σαμαράς τους είπε διακριτικά,
ότι αυτό που τότε δεν τους «πολυάρεσε» γιατί μπορούσε «να ενοχλήσει» την
Τουρκία, σε λίγο θα το έβλεπαν ως «απαραίτητο εργαλείο» για την ασφάλεια
ολόκληρης της περιοχής. Αποδείχθηκε και σε αυτό προφητικός…
Για πρώτη φορά σήμερα η συντριπτική πλειονότητα των Αραβικών χωρών συσπειρώνονται σε μια αντι-ισλαμιστική βάση! Παλαιότερα είχαν συσπειρωθεί σε εθνικοαπελευθερωτική βάση (πριν 100 χρόνια) για να αποτινάξουν τον Οθωμανικό ζυγό, με την επανάσταση του Χουσεϊν αλ Χασεμί στην Αραβία (1916). Αργότερα, οι Άραβες συσπειρώθηκαν για να αποτινάξουν τη δυτική αποικιοκρατία. Στη συνέχεια ο Αραβικός κόσμος συσπειρώνεται σε εθνικιστική βάση εναντίον του Ισραήλ και μόνο. Και παρέμεινε αυτή η αντι-ισραηλινή ενότητα για δεκαετίες.
Η Τουρκία του Ερντογάν είναι σήμερα ο μεγαλύτερος
εχθρός του Αραβικού εθνικισμού και ο πιο θανάσιμος εχθρός των κοσμικών
καθεστώτων του Αραβικού κόσμου. Στη Λιβύη ήδη έχει στηθεί το σκηνικό της
σύγκρουσης. Με μια Τουρκία, που όχι μόνο στηρίζει ανοιχτά τους ισλαμιστές, αλλά
έχει ανοιχθεί και σε πολλά μέτωπα. Που δεν μπορεί να κρατήσει…Αυτή η
αντι-τουρκική συσπείρωση του Αράβων είναι αληθινά πρωτοφανής, τουλάχιστον για
τα γεωπολιτικά δεδομένα των εξήντα τελευταίων ετών…
Τρίτο «πρωτοφανές»: όλη αυτή η τεράστια συσπείρωση των Αράβων – που έχει ιστορικό βάθος και γεωπολιτική δυναμική πλέον – έρχεται να συμμαχήσει με τη Γαλλία! Τη Γαλλία δεν την συμπαθούσαν οι Άραβες. Τη θεωρούσαν «παλαιά αποικιοκρατική δύναμη». Η Γαλλία είχε προσπαθήσει να ελέγξει τις περιοχές τους συμμαχώντας με τους Βρετανούς από την εποχή των Σάϊκς-Πικό, είχε διατηρήσει τον έλεγχο της Συρίας, της Αλγερίας κλπ. ενώ συμμάχησε με το Ισραήλ κατά των Αράβων το 1956 (και όχι μόνο…) Ωστόσο σήμερα η Γαλλία είναι η μόνη δυτική δύναμη που μπορεί να στηρίξει τους Άραβες στρατιωτικά εναντίον της Τουρκίας (την ώρα που «προσφέρεται» και η Ρωσία, αλλά δεν θεωρείται «αξιόπιστος εταίρος»).
Επί 222 χρόνια (από 1798 και την εκστρατεία του Ναπολέοντα στην Αίγυπτο) η Γαλλία προσπαθεί να συγκροτήσει τη δική της ηγεμονία στην νότια Μεσόγειο και τον Αραβικό κόσμο. Δεν τα κατάφερε ο Ναπολέοντας, δεν τα κατάφερε ο ανιψιός του πενήντα χρόνια αργότερα, δεν τα κατάφεραν όλοι οι μεταγενέστεροι ηγέτες της Γαλλίας στη δεύτερη, Τρίτη και Τέταρτη Γαλλική Δημοκρατία. Τελικά δεν τα πολύ-κατάφερε ούτε ο ιδρυτής της Πέμπτης Γαλλικής Δημοκρατίας, ο Κάρολος Ντε Γκώλ.
Κι έρχεται σήμερα η «ευκαιρία» να… «παρακαλούν» οι Άραβες μια δυτική χώρα να τους βοηθήσει να θεμελιώσουν τα κοσμικά καθεστώτα τους, κόντρα στην διαβρωτική πολιτική των ισλαμιστών «από τα μέσα» και στη επίσης διαβρωτική επιρροή – αλλά και τις επεκτατικές βλέψεις – της Τουρκίας «απ’ έξω».
Για πρώτη φορά μια δυτική χώρα
καλείται να ρισκάρει ελάχιστα, για να επιτύχει τα περισσότερα απ’ όσα είχε ποτέ
διανοηθεί!Κι αυτή την ευκαιρία η Γαλλία δεν θα την αφήσει ανεκμετάλλευτη.
–Απέναντι σε μια Αμερική που αποσύρεται (ανεξαρτήτως
ενοίκου στο Λευκό Οίκο – η απόσυρση των Αμερικής είχε αρχίσει επί Ομπάμα!)
–Απέναντι σε μια Ρωσία που δεν την εμπιστεύεται κανείς!
Και μετά τα «πρωτοφανή», ερχόμαστε στο ΠΡΟΦΑΝΕΣ: Όσον αφορά την Ελλάδα, έχουμε την τύχη να δημιουργείται ήδη απροσδόκητα γύρω μας, μια πανίσχυρη συμμαχία εναντίον του εχθρού μας.Το προφανές είναι να ενταχθούμε πλήρως σε αυτήν!Κι όχι βέβαια να αναρωτιόμαστε αν πρέπει… να πάμε να συνθηκολογήσουμε με τις φαντασιώσεις του παραληρηματικού Ερντογάν.
Η κυβέρνηση μάλλον άκουσε τις εκκλήσεις για άμεση Αμυντική Συμφωνία με
τη Γαλλία! Ελπίζουμε να την υπογράψει πολύ σύντομα. (Όπως ελπίζουμε να μην την
υπονομεύσουν στο μεταξύ οι «σύμβουλοι» που κραυγάζουν ότι πρέπει, λέει, η
Ελλάδα «να παραμείνει προσκολλημένη στο άρμα της Γερμανίας»! Ποιο «άρμα»,
παιδιά; Από άποψη εξωτερικής πολιτικής η Γερμανία δεν έχει «άρμα». Ούτε ηλεκτρικό
πατίνι, δεν έχει!Άντε στο καλό! Πάρτε τα κουβαδάκια σας και παίξτε παραπέρα…)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου