H αριστερή κουλτούρα της βίας...

  

«Νικιέται η αριστερή κουλτούρα της βίας; Οι πολίτες αρχίζουν πλέον να μην αντέχουν αυτή την κατάσταση. Δεν θέλουν άλλο η χώρα να έχει νησίδες ακαταδίωκτης βίας, πολύ περισσότερο οι νησίδες αυτές να βρίσκονται στα πανεπιστήμια, εκεί όπου κάποια στιγμή θα βρεθούν τα παιδιά τους. Το κλίμα αυτό έφτασε στον Πρωθυπουργό. Αλλά θα τηρηθούν οι νέες κυβερνητικές εξαγγελίες; Θα τηρηθεί ο νόμος; Δεν είναι αυτονόητο. 

Απομυθοποιούμενη απολύτως την περασμένη δεκαετία η Αριστερά, χάρη στον αστοιχείωτο και κυνικό αρχηγό, τα ανοικονόμητα στελέχη, τα αντιδημοκρατικά πραξικοπήματα στον Τύπο και στη Δικαιοσύνη, την επιπόλαιη πολιτική σε δεκάδες ζητήματα, τη χυδαία κυβερνητική συνύπαρξη με τον «στα τέσσερα» Καμμένο, έμεινε να διακρίνεται από τη δραστηριότητά της κυρίως στα πανεπιστήμια, που λειτουργούν ως φυτώρια όπου τα κόμματα και οι οργανώσεις αναπαράγονται. 

Σε τι συνίσταται αυτή η δραστηριότητα; Στην άρνηση οποιουδήποτε στοιχείου θα έκανε τα πανεπιστήμια καλύτερα (δεν είναι τυχαίο ότι το πρώτο γενικής χρήσεως αριστερό σύνθημα ήδη από το 1979 ήταν το «Οχι στην εντατικοποίηση των σπουδών», αγωνιστική διεκδίκηση ενός δικαιώματος στην τεμπελιά) και στην αναπαραγωγή της βίας. Από τα δικά μου φοιτητικά χρόνια έως σήμερα, το σήμα κατατεθέν της Αριστεράς στα πανεπιστήμια ήταν η βία. 

Δεν είναι τυχαίο, μάλιστα, ότι για σχεδόν τριάντα χρόνια η Ελλάδα σημαδεύτηκε από ασύλληπτη φονική αριστερή βία, τη βία της τρομοκρατικής 17 Νοέμβρη, η οποία μάλιστα δημοσίευε σε μεγάλης κυκλοφορίας εφημερίδα τις «προκηρύξεις» της, κείμενα δηλαδή που δημοσιεύονταν έπειτα από κάθε φονικό χτύπημα, τα οποία παρουσίαζαν τις δολοφονίες ως απόδοση λαϊκής δικαιοσύνης. Αυτή η κουλτούρα εξακολουθεί όχι απλώς να επιβιώνει, αλλά να είναι κυρίαρχη στα ελληνικά πανεπιστήμια, πενήντα χρόνια μετά τη Μεταπολίτευση. 

Είναι βία ανεξέλεγκτη αλλά αποδεκτή από τις διάφορες αριστερές γκρούπες των πανεπιστημίων και από τις συγγενείς μηδενιστικές ομάδες κουκουλοφόρων που δηλώνουν αναρχικοί. Εκδηλώνεται με κάθε ευκαιρία εναντίον όσων αμφισβητούν την παντοκρατορία της Αριστεράς στα πανεπιστήμια (στην πληθυντικότητά της, ασφαλώς) αλλά και τις ιδεολογικοπολιτικές αρχές της και την απαίτηση αυτές να είναι οι μοναδικές που ακούγονται στο πανεπιστημιακό άβατο, πρώην άσυλο, που εξέφραζε την ανάγκη ελευθερίας και μεταφράστηκε σε ελευθερία μόνο για τους δικούς μας και φίμωση των άλλων.  Η ίδια αντίληψη κάνει την εμφάνισή της εκτός πανεπιστημίων, όταν είναι δυνατόν».

(Απόσπασμα άρθρου του Ηλ.Kανέλλη από το  protagon. gr)