Aπόψεις...

  

«Την Παρασκευή ο Ζελένσκι βρέθηκε στον Λευκό Οίκο, υποτίθεται για την υπογραφή της επίμαχης συμφωνίας αλλά με ένα δημόσιο καυγά με τον πρόεδρο και αντιπρόεδρο των ΗΠΑ έφυγε άπραγος, φέρνοντας τη χώρα του σε χειρότερη θέση από την κακή στην οποία βρισκόταν όταν πήγε.Μερικοί από τους διαλόγους που διαμείφθηκαν είναι χαρακτηριστικοί του κλίματος.

«ΤΡΑΜΠ: Ή κάνεις συμφωνία, ή φεύγουμε.

ΖΕΛΕΝΣΚΙ: Μια συμφωνία όπου ο Πούτιν παίρνει τα πάντα, και η Ουκρανία δεν παίρνει τίποτα; Αυτό δεν είναι ιρήνη - είναι παράδοση.

ΤΡΑΜΠ: Πρέπει να είσαι ευγνώμων! Σου δώσαμε πολλά.

ΖΕΛΕΝΣΚΙ: Ευγνώμων; Ο λαός μου πεθαίνει. Οι πόλεις μας καίγονται. Και είστε εδώ απαιτώντας ευγνωμοσύνη ενώ απειλείτε να μας αποκόψετε;»

Λίγο μετά τον καυγά στο Οβάλ Γραφείο ο πρώην πρωθυπουργός και πρόεδρος της Ρωσίας Ντιμίτρι Μεντβέντεφ έγραψε στο Telegram: «Για πρώτη φορά, ο Τραμπ είπε στον κοκαϊνομανή κλόουν την αλήθεια κατάμουτρα: το καθεστώς του Κιέβου παίζει με τον Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Και το αχάριστο γουρούνι έλαβε ένα γερό χαστούκι από τους ιδιοκτήτες του χοιροστασίου...».

Τηρουμένων των αναλογιών αυτό που συμβαίνει αυτήν τη στιγμή μεταξύ ΗΠΑ, Ρωσίας και Ουκρανίας μοιάζει με μια κατάσταση όπου π.χ. Η Ελλάδα βρίσκει ένα τεράστιο κοίτασμα υδρογονανθράκων στην Κρήτη ή την Ρόδο. Η Τουρκία με πρόσχημα την καταπίεση της μουσουλμανικής μειονότητας εισβάλλει και καταλαμβάνει τη Θράκη.

Οι ΗΠΑ απαιτούν από την Ελλάδα την εκμετάλλευση του κοιτάσματος ως αποζημίωση για το σχέδιο Μάρσαλ και ταυτόχρονα απαιτούν την κατάπαυση του πυρός εκχωρώντας τη Θράκη προς χάριν της ειρήνης και αποτροπής του Γ' παγκόσμιου πολέμου. Ο Τραμπ εγκαινιάζει μια άλλη εποχή στις διεθνείς εξελίξεις όπου η ισχύς και το συμφέρον δεν χρειάζεται να «στρογγυλεύονται» στο πλαίσιο του διεθνούς δικαίου και του ανθρώπινου πολιτισμού».

                                                                              (Κ. Στούπας-liberal.gr) 

«Πέρασαν τρία χρόνια από τη μέρα που σταμάτησε ο κόβιντ, γιατί αρχίσαμε ν’ ασχολούμαστε με την εισβολή του Πούτιν στην Ουκρανία. Στην αρχή συγκινούμασταν. Βλέπαμε εικόνες με εκτοπισμένους Ουκρανούς και κλαίγαμε ή λέγαμε «α, κρίμα». Μετά κυκλοφορούσαν βίντεο υπερθεαματικά, με τανκς, στρατιώτες και ξεκοιλιασμένα κτίρια σαν βιντεογκέιμ. Υστερα πάψαμε ν’ ασχολούμαστε, ειδικά στη χώρα μας όπου υπάρχει μία εντελώς παράξενη αμηχανία σε ό,τι αφορά τη Ρωσία, μία χώρα όπου δεν μπορείς να γράψεις ή να πεις τη γνώμη σου, να διαδηλώσεις, να μιλήσεις ανοιχτά, να είσαι γκέι, να ζεις άνετα στην επαρχία, να έχεις αξιοπρεπή αντιμετώπιση από την Αστυνομία, τα νοσοκομεία ή τα ιδρύματα, να μη συμμετέχεις σε δίκτυα διαφθοράς, να μην καθορίζουν τη ζωή σου ολιγάρχες κ.λπ. 

Εχουν χαθεί εκατοντάδες χιλιάδες ζωές και έχουν δαπανηθεί δις για τον πόλεμο. Οι εκτοπισμένοι, οι πρόσφυγες, οι φυγάδες, οι μετακινούμενοι στον κόσμο είναι μερικά εκατομμύρια πια (οι υπολογισμοί έχουν μέσα και παιδιά). Τα νεκροταφεία στις δύο χώρες έχουν γεμίσει σημαίες. Το BBC κάνει λόγο για αόρατες απώλειες και υποκαταγραφή του αριθμού των νεκρών Ρώσων στο μέτωπο. Μεταδίδει τη γνωστή ιστορία: απροετοίμαστοι και άπειροι νέοι στάλθηκαν σαν πρόβατα στη σφαγή χωρίς κατάλληλο εξοπλισμό. Ορισμένοι χάνονται και, όπως συμβαίνει συχνά στα απολυταρχικά καθεστώτα, ο χαμός τους δεν καταγράφεται, δεν διευκρινίζεται και δεν διερευνάται. 

«Το Κρεμλίνο τα έχει σχεδιάσει έτσι ώστε τα πιο προνομιούχα τμήματα της κοινωνίας να μένουν σε μεγάλο βαθμό αποσυνδεδεμένα από τον πόλεμο. Στις μικρές πόλεις, οι άνθρωποι γνωρίζουν πολύ περισσότερα για την κλίμακα των απωλειών. Ο πόλεμος επηρεάζει κοινωνικά στρώματα που δεν διαθέτουν τα μέσα να διαδηλώσουν ή να εκφράσουν τις απόψεις τους ανοιχτά. Οι συζητήσεις περιορίζονται στην προσωπική σφαίρα. Μόνο 30% των Ρώσων έχουν ευθεία έκθεση στον πόλεμο». Χώρια που εφημερίδες της αντιπολίτευσης έχουν κλείσει, η αντικυβερνητική πολιτική δράση έχει τσακιστεί, μουσικά συγκροτήματα, συγγραφείς, ακτιβίστριες, πολιτικοποιημένοι νέοι κ.λπ. έχουν βγει στην εξορία».

                                                                    (Β. Στεργίου-ΞΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)