Απόψεις...

«Αν αθροίσεις έναν που τραγουδούσε Τζόαν Μπαέζ επί Βιετνάμ, έναν χρυσαυγίτη που εκσπερματώνει στη θέα ενός δικτάτορα, έναν αντιεμβολιαστή που ψάχνει με τι να αντικαταστήσει την αντίδρασή του στο μπόλι, έναν Τραμπικό που αγοράζει Τελοπόν από τον Βελόπουλο κι έναν που γονατίζει όταν περνά από μπροστά του ο καλόγερος με το θυμιατό, δεν φτιάχνεις πολιτικό κίνημα. Εναν αχταρμά μισοδιαταραγμένων φτιάχνεις, που αποτελούν τον ορισμό του σκυλιού που γαβγίζει ενώ το καραβάνι περνά. 

Θαρρώ πως όσο καταβυθιζόμαστε μέσα στα social media, τόσο παραφουσκώνουμε δίχως λόγο τη δήθεν δύναμη αυτών των περιθωριακών. Οσο για την κάθε Ζαχάροβα, που τους στρώνει χαλί για να περάσουν μέσα στην ελληνική κοινωνία, αρχίζω να την ψιλολυπάμαι. 

Η άλλοτε κραταιά δύναμη του πλανήτη, να αναζητά ακροατήριο μέσα στο πολιτικό λουμπεναριό μιας μικρής χώρας; Οποία κατάντια, οποία λύπη. Και οποία έλλειψη πραγματικής δύναμης πειθούς».

                                                                        (Δ. Ευθυμάκης-protagon. gr) 

«Το πιο εντυπωσιακό στοιχείο της παράστασης που έδωσαν οι 15 συνδικαλιστές της Λυρικής δεν είναι ότι ανέβηκαν στη σκηνή. Σε δημόσιο φορέα εργάζονται και επομένως κάνουν ό,τι θέλουν. Πάλι καλά, να λέμε, που δεν κατέλαβαν το κτίριο ή δεν μπούκαραν στο γραφείο του προέδρου για να χτυπήσουν το χέρι τους στο γραφείο, όπως έκανε και ο αλήστου μνήμης πρόεδρος της ΓΕΝΟΠ Νίκος Φωτόπουλος.Το πιο εντυπωσιακό στοιχείο είναι η δήλωσή τους, ότι συνδιοικούν τη Λυρική Σκηνή».

                                                                   (Π.Μανδραβέλης-ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)