Το βαθύ κράτος των συνδικαλιστών...

«Αν το θέμα δεν ήταν τόσο σοβαρό, θα μπορούσε κανείς να μιλήσει απλά για μια ακόμη τραγελαφική απόφαση από αυτές που βλέπουμε κατά ριπάς να λαμβάνονται λίγο πριν τις εκλογές. 

Η είδηση όμως δεν είναι για γέλια: στην βαθιά προβληματική νικελοβιομηχανία ΛΑΡΚΟ με τα δεκάδες εκατ. ευρώ ζημιών ετησίως και τις υποχρεώσεις των 350 εκατ. ευρώ, η διορισμένη από τον ΣΥΡΙΖΑ διοίκηση και οι συνδικαλιστές που κατά πλειοψηφία πρόσκεινται στην “αντίπαλη” ΔΑΚΕ, βρίσκονται στο παρά ένα πριν υπογράψουν νέα τριετή επιχειρησιακή σύμβαση εργασίας με μεγάλες αυξήσεις αποδοχών για τους περίπου 1200 εργαζόμενους της βιομηχανίας η οποία βρίσκεται σήμερα ένα βήμα πριν το λουκέτο.

Το ενδιαφέρον δεν είναι μόνο το περιεχόμενο της νέας σύμβασης εργασίας με την οποία δίνονται σημαντικές αυξήσεις και ξεπαγώνουν οι μισθολογικές ωριμάνσεις (τριετίες) σε μια περίοδο που η εταιρεία δεν είναι βέβαιο αν θα μπορεί να συνεχίσει να λειτουργεί αύριο, αλλά και το το πως αυτή επιχειρείται να περάσει “στα μουλωχτά” την ερχόμενη εβδομάδα, μια – δύο ημέρες πριν τις εθνικές εκλογές.

Πρόχειροι υπολογισμοί που έχουν γίνει, δείχνουν ότι μόνο για το εργοστάσιο της Λάρυμνας οι δαπάνες μισθοδοσίας θα επιβαρυνθούν με τουλάχιστον 3 εκατ. ευρώ σε πρώτη φάση. Αλλες εκτιμήσεις που έχουν δει το φως της δημοσιότητας, αναφέρουν ότι στην πλήρη εφαρμογή των προβλέψεων της νέας σύμβασης η οποία θα ισχύει από την 1η Ιουλίου 2019 μέχρι τις 30 Ιουνίου 2022, η συνολική επιβάρυνση της μισθολογικής δαπάνης της εταιρείας θα φτάσει το 25%. 

Σήμερα η μισθολογική δαπάνη της εταιρείας αγγίζει τα 50 εκατ. ευρώ ετησίως, ήγουν κατά μέσο όρο αντιστοιχούν περίπου 40.000 ευρώ ετησίως για κάθε εργαζόμενο περιλαμβανομένων των εισφορών κ.α

Αν όλα τα παραπάνω ισχύουν, τότε είτε βρισκόμαστε μπροστά σε μια “συμπαιγνία” μεταξύ διοίκησης-συνδικαλιστών (όλων των παρατάξεων) και κυβέρνησης ώστε νέα βάρη να προστεθούν και να δυσχαιράνουν την ήδη σύνθετη διαχείριση της επόμενης μέρας στην μεγαλύτερη βιομηχανία παραγωγής σιδηρονικελίου της Ευρώπης, είτε σε μια ακόμη πράξη που θα οδηγήσει εγγύτερα στον γκρεμό την επιχείρηση η οποία χρηματοδοτείται από τον ελληνικό προϋπολογισμό (σσ μέτοχος με 55% είναι το ΤΑΙΠΕΔ), την επίσης προβληματική ΔΕΗ (11,3%) και την Εθνική Τράπεζα (33,4%).

Το σημαντικότερο επίδομα, όμως, που προβλέπεται στην συλλογική σύμβαση είναι το λεγόμενο “πριμ παραγωγικότητας”, μια συμφωνία δηλαδή που αυξάνει τις αποδοχές του προσωπικού από 2% έως και 14% ανάλογα με το ύψος της παραγωγής σιδηρονικελίου. Οι εργαζόμενοι, έχουν έτσι κάθε συμφέρον να αυξάνεται η παραγωγή ακόμη κι αν το κόστος είναι ασύμφορο για την επιχείρηση, επειδή με τον τρόπο αυτό αυξάνονται οι μισθοί τους. 

Η διεθνής τιμή του νικελίου βρίσκεται σήμερα στα 12.600-12.700 δολάρια ο τόνος. Το ερώτημα είναι που βρίσκεται το κόστος παραγωγής για τη ΛΑΡΚΟ καθώς μέχρι πρότινος αυτό ξεπερνούσε σε διψήφιο ποσοστό τις μέσες τιμές νικελίου, με αποτέλεσμα όσο περισσότερη παραγωγή είχε η βιομηχανία, τόσο περισσότερες ζημιές να παράγει».

                          (Απόσπασμα άρθρου του Β.Γεώργα από το liberal.gr)