Αναρωτιέται κανείς
πραγματικά πώς είναι δυνατόν ένα μέρος τόσο ευνοημένο από τη φύση και τους προγόνους να έχει καταντήσει σήμερα
στην κατάσταση που ο καθένας μπορεί να διαπιστώσει αν βρεθεί εκεί.
Οι Κήποι Ζαγορίου είναι ένα τέτοιο χωριό. Με δώδεκα τοξωτά
γεφύρια γύρω του σε ένα απαράμιλλο
φυσικό τοπίο και με ιδιωτικές επενδύσεις σε καταλύματα εξαιρετικές, η εικόνα
που παρουσιάζει στον επισκέπτη είναι το λιγότερο… μελαγχολική.
Οι προσβάσεις σε κάποια γεφύρια είναι εντελώς ακατάλληλες μέσα από χωματόδρομους με πέτρες, νερά και λάσπη,
αυτοκίνητα εγκαταλειμμένα κοσμούν τον ένα και μοναδικό κεντρικό δρόμο,
διαλυμένα παγκάκια και εικονίσματα αλλά και πλαγιές γεμάτες σκουπίδια
περιμετρικά δίνουν το στίγμα του… σύγχρονου πολιτισμού.
Εκεί που θα μπορούσε να
υπάρχει ένα περιπατητικό δίκτυο περιποιημένο και όμορφο που θα ένωνε όλα τα
γεφύρια για στοχευμένο -και όχι μόνο- τουριστικό κοινό, με παγκάκια και κιόσκια
περιμετρικά του χωριού που θα αναδείκνυε ιδιαίτερα σημεία της φύσης, η
κατάσταση σήμερα θυμίζει χωριό της δεκαετίας του ’50 κάτι που αποδεικνύει
και την αδιαφορία των τοπικών δημοτικών
και περιφερειακών αρχόντων.
ΥΓ. Ας δει κάποιος υπεύθυνος και το θέμα των βράχων που
επικρέμανται ακριβώς πάνω από τον δρόμο πριν την είσοδο στο χωριό για να μη θρηνήσουμε θύματα κάποια στιγμή
που η φύση αποφασίσει να δράσει. Κι εκείνος ο χώρος με τις αντλίες και τα
ανταλλακτικά και την ορθάνοιχτη πόρτα που
κλείνει με... μια πέτρα, καλό θα ήταν να κλειδώνει.
Δρόμοι... πρόσβασης για τα γεφύρια του Μύλου και του Πετσιώνη. Διαμόρφωση χώρου μπροστά από το γεφύρι!!
Παρατημένα αυτοκίνητα στον κεντρικό δρόμο...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου