'Ηταν μοναδικός...

«Τον ήθελε και η Γιουβέντους, που τον είχε δει σε αγώνα της Εθνικής Ενόπλων. Ποτέ στο παρελθόν ένας ξένος σύλλογος δεν είχε ενδιαφερθεί για έλληνα παίκτη. Τα χρήματα που προσέφεραν οι Ιταλοί (400.000 δραχμές) ήταν μυθικό ποσό για την εποχή. 

Ο Λουκανίδης, όμως, αρνήθηκε να πάει στο Τορίνο. Τον λόγο τον είχε αποκαλύψει ο ίδιος σε συνέντευξή του στο Sport-retro.gr: «Δεν ήξερα τη γλώσσα. Τότε ήμουν βλαχάκι. Ελεγα, “να πάω στην Ιταλία, να με βρίζουν και να μην ξέρω τι μου γίνεται;”. Επρεπε να μιλάω τη γλώσσα, ώστε να μπορώ να συνεννοηθώ στο παιχνίδι και έξω από αυτό. Κυρίως στο παιχνίδι».

Ετσι, έκανε σπουδαία καριέρα στον φοβερό Παναθηναϊκό των ’60s. Υπήρξε ο ένας από τους δύο πυλώνες της ομάδας. Ο άλλος ήταν ο Δομάζος. Το σχέδιο ήταν απλό: όταν οι αντίπαλοι είψαν την μπάλα, ο Λουκανίδης έπρεπε να «κόψει» και να την προωθήσει αμέσως στον «στρατηγό», για να κάνει τα… μαγικά του κόλπα. Ο «Τάκαρος» έτρεχε ασταμάτητα. Για όλους. Αναρωτιόσουν, πού τις βρίσκει τόσες δυνάμεις – και πόσες, ακόμη, θα είχε, εάν τα μπουζούκια δεν ήταν η μεγάλη του αδυναμία.

Στις προπονήσεις έχυνε πολύ ιδρώτα. Οταν τελείωναν, έμενε στο γήπεδο για άλλη μία ώρα, ολομόναχος, και ανεβοκατέβαινε τα σκαλοπάτια της Θύρας 13. Αλλά, από την Κυριακή μέχρι το πρωί της Πέμπτης κάθε εβδομάδας, που το ωράριο των παικτών ήταν ελεύθερο, εκείνος έκανε… ολονυκτίες στη Φωκίωνος Νέγρη που, τότε, φιλοξενούσε τα πιο must κέντρα διασκέδασης της Αθήνας. 

Εάν είχε φύγει στο εξωτερικό και ακολουθούσε τους κανόνες του επαγγελματικού ποδοσφαίρου, με τα φυσικά προσόντα που διέθετε, ο Λουκανίδης θα είχε αφήσει εποχή. Οχι στον Παναθηναϊκό, αλλά στη Ρεάλ».

                                                                                                                                                                                                              (Protagon)