Καστελόριζο SOS...

«Μόνον 350 περίπου ψυχές αριθμεί, πλέον, αυτό το πανέμορφο νησί... η νοτιοανατολικότερη πύλη της Ελλάδας, κυριολεκτικά μέσα στην αγκαλιά της Τουρκίας, που στις αρχές του 20ού αιώνα αριθμούσε περί τους 14.000 κατοίκους.

Πόσο περήφανοι, αλήθεια, μπορούμε να αισθανόμαστε ως Έλληνες, που μέσα στη ραστώνη της μεγαλουπολίτικης ζωής μας περιορίσαμε τους κατοίκους του σε μόλις 350, και κάνουμε, ίσως άθελά μας, ό,τι περνάει απ’ το χέρι μας για να αναγκάσουμε και αυτούς τους ελάχιστους εναπομείναντες να το εγκαταλείψουν. Αλήθεια, με τι αναμνήσεις θα μπορούμε να ζούμε και τι θύμισες θα διηγούμαστε, κάποτε, στα παιδιά και στα εγγόνια μας;

Ένα λυπημένο και μελαγχολικό σήμα κινδύνου μάς στέλνουν καθημερινά οι κάτοικοι του Καστελόριζου, στο οποίο εδώ και χρόνια δεν υπάρχει σταθερός γιατρός και οι ζωές των ανθρώπων εξαρτώνται κυρίως από την τύχη και από τις ολιγοήμερες αποσπάσεις γιατρών από το νοσοκομείο της Ρόδου. 

Πώς όμως είναι δυνατόν ένας αποσπασμένος γιατρός να γνωρίσει, μέσα σε μόλις λίγες ημέρες που θα παραμείνει στο νησί, το ιστορικό των ασθενών και τις ιδιαιτερότητες της υγείας τους, ώστε να μπορεί να τους υποστηρίξει ιατρικά σωστά; Ουσιαστικά δεν μπορεί να κάνει απολύτως τίποτα! Οι κάτοικοι του Καστελόριζου δεν έχουν πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας και ζουν με την αγωνία του εάν θα ζήσουν ή θα πεθάνουν ξεχασμένοι και αβοήθητοι...

Αραχνιασμένα τα συστήματα τηλεϊατρικής, αγροτικοί γιατροί αποσπασμένοι για λίγες μέρες, εγκαταλελειμμένοι οι ακρίτες του Καστελόριζου στο έλεος του Θεού. Όχι μόνο μόνιμος γιατρός δεν στέριωσε, αλλά και το μοναδικό φαρμακείο του νησιού έκλεισε πριν χρόνια! Περπατώντας, έτσι, στα σοκάκια της Μεγίστης, συναντούσα ευγενικούς και χαμογελαστούς ανθρώπους, πρόθυμους να μου εξηγήσουν ό,τι τους ζητούσα ή να μου διηγηθούν δικές τους εμπειρίες… αρκεί να μην αναφερόμουν στο επίμαχο πρόβλημα. Εκεί, διατηρώντας το χαμόγελο, το πρόσωπό τους πέτρωνε και η απογοήτευση, η μελαγχολία και η πίκρα γίνονταν ορατές.

Μιλώντας κάποια στιγμή, εντελώς τυχαία με τον νεαρό άνδρα που καθόταν στο καφενείο και έπινε τον καφέ του, που χωρίς καν να τον ρωτήσω, σηκώθηκε, τραβώντας με μαζί του. Ήξερε ποιος ήμουν. Λίγο πιο κάτω μερικά παιδάκια έπαιζαν ανέμελα με τα νεροπίστολά τους.

"Αυτός είναι ο γιος μου", μου είπε και μου έδειξε ένα μικροσκοπικό ξανθομπάμπουρα με πονηρά μάτια. "Αν του συμβεί κάτι, εγώ δύο πράγματα μπορώ να κάνω. Να προσεύχομαι να έρθει βοήθεια από Ρόδο ή Αθήνα, ή να σαλπάρω απέναντι για το Κας, στην Τουρκία, που μας προσφέρουν τα πάντα δωρεάν και μας υποδέχονται μετά βαΐων και κλάδων. Εσύ τι θα ‘κανες;" με ρώτησε αφοπλιστικά καρφώνοντάς με με τα γαλάζια μάτια του, παρακολουθώντας ακόμα και την αναπνοή μου.

Έμεινα στήλη άλατος, χάνοντας τα λόγια μου. Ήταν το δίλημμα ενός πατέρα ενός οκτάχρονου αγοριού που το μεταφέρω στον αναγνώστη αυτού του άρθρου».

                       (Απόσπασμα άρθρου του Θ.Γιάνναρου από το capital.gr)