Παγκοσμιοποίηση...

«Η παγκοσμιοποίηση μπορεί να έβγαλε από τη φτώχεια εκατομμύρια ανθρώπους στον πρώην Δεύτερο και Τρίτο Κόσμο, μπορεί να δημιούργησε εύρωστες οικονομικώς μεσαίες τάξεις στην Κίνα, στην Ινδία και αλλαχού, αλλά αυτό δεν λέει τίποτε στον μικρομεσαίο επιχειρηματία της Σαξονίας. Τα εισοδήματα των μεσαίων στρωμάτων στις δυτικές χώρες παρέμειναν στάσιμα και σε πολλές περιπτώσεις συρρικνώθηκαν. Οι λιγότερο ωφελημένοι την περίοδο 1998-2008 ήταν όσοι ανήκαν στη μεσαία τάξη της Δύσης. 

Οι άνθρωποι πλέον νιώθουν ανασφαλείς για το μέλλον, για ένα αύριο που δεν μπορούν να ελέγξουν, ούτε καν να προσαρμοστούν. Επόμενο λοιπόν είναι αυτοί οι πολίτες να επιμένουν συντηρητικά, μήπως περισώσουν κάτι απ’ όσα έχουν, ή ακόμη και να στραφούν σε αντιδραστικά κόμματα, τα οποία υπόσχονται μια ανέφικτη επιστροφή σε ένα ψευδεπίγραφο παρελθόν. Και είναι ψευδεπίγραφο διότι η νοσταλγία είναι πάντα ελλειμματική μνήμη. 

Οσοι κηρύσσουν υπέρ του παρελθόντος θυμούνται μόνο τα λίγα καλά του και όχι τα πολλά άσχημά του. Ξεχνούν ότι οι σημερινοί φτωχοί έχουν περισσότερα αγαθά από όσα είχαν οι πλούσιοι πριν από εκατό χρόνια. Υπήρχαν ελάχιστα νοσοκομεία, λιγότερα σχολεία και οι άνθρωποι πέθαιναν στα πενήντα τους από «άγνωστες» τότε ασθένειες, οι οποίες σήμερα θεραπεύονται. 

Θυμούνται τις αλάνες των παιδικών τους χρόνων, αλλά ξεχνούν τις λάσπες που τους έπνιγαν. Nοσταλγούν τα όμορφα χαμόσπιτα, αλλά δεν μνημονεύουν το γεγονός ότι οι άνθρωποι ξεπάγιαζαν μέσα σε αυτά. Στο πεδίο της μνήμης η νεωτερικότητα έχει από χέρι χαμένο το παιγνίδι. O αναστεναγμός «Aχ, εκείνα τα χρόνια τα παλιά...» κερδίζει χωρίς αντίπαλο. Ειδικά σε εποχές ραγδαίων αλλαγών που, επιπλέον, δεν βγάζουν νόημα, όπως η σημερινή.

Το μεγαλύτερο πολιτικό πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι δυτικές κοινωνίες σήμερα είναι η άρνηση της νεωτερικότητας, ο φόβος για το μέλλον. Και αυτό είναι κάτι εντελώς νέο. Ο δυτικός άνθρωπος του 20ού αιώνα προσδοκούσε το μέλλον. Ακόμη και τα φριχτά φασιστικά-ναζιστικά, κομμουνιστικά καθεστώτα υπόσχονταν στους πολίτες ένα «καλύτερο αύριο», ασχέτως αν αυτό ήταν παράλογο και χρειαζόταν να χυθεί πολύ αίμα. Τώρα δεν κερδίζουν έδαφος οι δυστοπίες που είχαν αναφορά στο μέλλον, αλλά η ουτοπία ότι με κάποιον πολιτικό τρόπο μπορεί να γυρίσουμε στο παρελθόν».

               (Απόσπασμα άρθρου του Π.Μανδραβέλη από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)