Απόψεις...

«Αυτό όμως το ιστορικό γεγονός- η Οκτωβριανή «Επανάσταση»- θεωρείται από εκατοντάδες εκατομμύρια πολίτες αυτού του πλανήτη, ως η αφετηρία μιας εγκληματικής πορείας κατά της ανθρωπότητας, με δεκάδες εκατομμύρια νεκρούς. Αποτελεί ένα εγκληματογόνο γεγονός. Παραβλέπω δε, πως τελικά δεν ήταν Επανάσταση, αλλά ένα καλοσχεδιασμένο πραξικόπημα στο οποίο συμμετείχαν περίπου 70.000 οπλισμένοι πολίτες και στρατιώτες σε έναν πληθυσμό 175.000.000 κατοίκων. 

Και το πραξικόπημα αυτό δεν εστρέφετο κατά του Τσαρικού καθεστώτος, το οποίο είχε ανατραπεί με την Επανάσταση του Φεβρουαρίου 1917, αλλά κατά της κυβέρνησης του σοσιαλδημοκράτη Κερένσκι.Επίσης σίγουρα θα γνωρίζει ο Π.Παυλόπουλος πως στις εκλογές για Συντακτική Συνέλευση που έγιναν τον Δεκέμβριο του 1917 σε όλη την Ρωσία, οι μπολσεβίκοι έλαβαν το 24% των ψήφων και γι΄αυτό στις 18 Ιανουαρίου 1918 διέλυσαν την Συνέλευση με τα όπλα.

Στην συνέχεια, φυλάκισαν τους αρχηγούς των υπολοίπων κομμάτων και απαγόρευσαν την λειτουργία τους. Αυτήν την «Επανάσταση» έσπευσε να τιμήσει ο Π.Παυλόπουλος; ή μήπως την εξόντωση της αστικής τάξης, των μικροαστών και των αγροτών;

Δεν ήξερε; Ας ρώταγε. Και προς άρση τυχόν παρανοήσεων, το ΚΚΕ έχει κάθε λόγο και το αναφαίρετο δικαίωμα να τιμά την Οκτωβριανή «Επανάσταση». Είναι το γενέθλιο του γεγονός. Το πρόβλημα εντοπίζεται στην παρουσία σε αυτήν την κομματική εκδήλωση του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας.

                                              

                                                                         (Σ.Μουμτζής - liberal.gr)

Δύο φωτογραφίες. Η πρώτη απεικονίζει το πρωθυπουργικό ζεύγος κατά την ανάκρουση του αμερικανικού Εθνικού Υμνου. Στάση προσοχής, βλέμμα προσηλωμένο κάπου ψηλά και η μεν και ο δε, κάπου σε κάποιο μέλλον ορατό γι’ αυτούς, αόρατο για εμάς. Το βλέμμα προς τα πάνω θυμίζει τη γνωστή φωτογραφία του Τσε. Το ζεύγος το υιοθετεί για να τονίσει ότι επί των ημερών του ο Τσε εξημερώθηκε. Την εξημέρωση τη συμβολίζει η παλάμη της δεξιάς που αγγίζει την καρδιά. 

Δεν υπονοώ τίποτε κακό. Απλώς προσπαθώ να περιγράψω τη στάση του σώματος. Στη δεύτερη βλέπουμε τον πρωθυπουργό κατά την ανάκρουση του ελληνικού Εθνικού Υμνου. Εδώ, ο γνώριμος ήχος με την αναμενόμενη κορύφωση του κλεισίματος, δημιουργούν την κατάλληλη ατμόσφαιρα οικειότητας, κατά συνέπεια χαλαρότητας. Επιτέλους ξαναβρήκε τον εαυτό του. 

Τα χέρια του κρέμονται στο πλάι, τα γόνατα σχεδόν λυγίζουν, παράφραση της στάσης προσοχής που επιτρέπει στα παχάκια να εξέχουν στην περιφέρεια της κοιλίτσας. Περιμένεις την άκρη του πουκαμίσου να ξεμυτίσει από τη ζώνη. Η γλώσσα του σώματος είναι διαυγής: δικός μου είναι ο Yμνος, τον κάνω ό,τι θέλω. Eτσι για να σκάσουν οι εχθροί μας.

                                                          (Τ.Θεοδωρόπουλος-ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)