Τι είδους ηγέτες, επιτέλους, θέλουμε;

«Ενας μεγάλος πολιτικός δεν ορίζεται από το αν λέει αλήθειες ή ψέματα. Ενας ηγέτης δικαιούται τον τίτλο του ηγέτη από τη στιγμή που τη δύσκολη ώρα μπορεί και πάει κόντρα στο λαϊκό αίσθημα επειδή πιστεύει ότι αυτό είναι σωστό για τον τόπο. Αυτούς διαφυλάσσει η Ιστορία ως κάτι ξεχωριστό.

Σκέπτομαι πολλές φορές τον Ελευθέριο Βενιζέλο να μιλάει στον λαό της Αθήνας. Το πλήθος παραληρεί λίγο μετά από ένα κίνημα, που ήταν κατά βάση αντιμοναρχικό. Ο κόσμος φωνάζει και θέλει Συντακτική Συνέλευση. Ο Βενιζέλος χτυπάει το χέρι και απαντάει: «Είπα, Αναθεωρητική!». Αυτή ήταν μία στιγμή που τον όρισε ηγέτη. Δεν ήταν εύκολο, ούτε αυτονόητο, αυτό που έκανε.

Μετά σκέπτομαι τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, ο οποίος με δωρική αυστηρότητα φώναξε στη Βουλή, κοιτώντας προς την Αριστερά και το ΠΑΣΟΚ, πως «είτε το θέλετε είτε όχι ανήκομεν εις την Δύσιν». Ηθελε και αυτή η φράση κότσια, τσαγανό, ηγετικότητα. Η Ελλάδα είχε μόλις βγει τραυματισμένη από μία δικτατορία, ο λαϊκισμός θέριζε και το κλίμα ήταν εξαιρετικά αντιαμερικανικό και αντιδυτικό. Ηξερε μέσα του ο Καραμανλής ότι έπρεπε να μιλήσει με αυτόν τον τρόπο, γιατί δεν υπάρχει άλλη μέθοδος για να ακούσει ο Ελληνας την ώρα του ξέφρενου πάθους. Γνώριζε ότι είμαστε ένας λαός μεσογειακός, ο οποίος σαγηνεύεται από το ψέμα και τις υποσχέσεις. Με τον ωμό του τρόπο έβαλε το μυαλό να λειτουργήσει την ώρα που το μόνο που μετρούσε ήταν το συναίσθημα.

Ή ακόμη θυμάμαι τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη όταν, πολύ ρεαλιστικά, διαπίστωσε ότι σε λίγα χρόνια θα έχουμε ξεχάσει το θέμα της ονομασίας των Σκοπίων. Ανατρέξτε σε εκείνη την εποχή, όταν πάψαμε να λειτουργούμε με βάση το γεωπολιτικό μας συμφέρον και παρασυρθήκαμε από το πάθος μας. Και εκείνη η στιγμή απαιτούσε γερά νεύρα και καθαρό μυαλό.

Ο λαός αποθεώνει πιο εύκολα όσους πάνε με το ρεύμα. Μεθάει και ο λαός, ειδικά ο ελληνικός, και ο ηγέτης, με πανηγύρια και μεγάλα λόγια. Φθάσαμε, μάλιστα, στο σημείο να θαυμάζουμε ηγέτες επειδή πρώτα μας λένε ψέματα και μετά το γυρίζουν μόνοι τους. Αναδείξαμε σε «μαγκιά» την τέχνη όσων πρώτα μας ξεσηκώνουν με φαντασιώσεις και μετά κάνουν το αυτονόητο. Καιρός να αποφασίσουμε, κοιτώντας και στο παρελθόν, τι είδους ηγέτες επιτέλους θέλουμε. Από αυτούς που μας λένε ό,τι θέλουμε να ακούσουμε ή από εκείνους που δεν τους ενοχλεί να μας δυσαρεστήσουν πού και πού;»

                                 ( Άρθρο του Αλ.Παπαχελά από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)