Με τον αραμπά...

Κάνοντας μια σύγκριση της πόλης μας  με άλλες ελληνικές πόλεις της βόρειας Ελλάδας  και αφήνοντας έξω το φυσικό τοπίο (το οποίο  άλλωστε δεν δημιουργήσαμε εμείς), μπορεί κανείς εύκολα να επισημάνει  κάποια πράγματα  που εδώ δε λένε να βελτιωθούν παρά το ότι τα χρόνια περνούν.

Το πρώτο είναι τα σκουπίδια  που βρίσκονται χύμα έξω από τους κάδους και περιμένουν εκεί για μέρες, μέχρις ότου περάσει η αποκομιδή. Κάτι που από μόνο του αποδεικνύει την τεράστια αποτυχία της Δημοτικής Αρχής στον συγκεκριμένο τομέα.  

Προσπαθείστε να δείτε κάτι ανάλογο  σε άλλες πόλεις. Δεν θα το δείτε. Βέροια, Τρίκαλα, Λάρισα, Βόλος, Καστοριά, Θεσσαλονίκη, Σέρρες, Δράμα, Καβάλα… οι κάδοι είναι καθαροί (όπως και η γύρω τους περιοχή)  με την 

αποκομιδή να γίνεται στην ώρα της.   

Τι συμβαίνει λοιπόν στην περίπτωσή μας, όπου ένα ιδιαίτερα επιβαρυντικό για τον πολίτη χαράτσι περί καθαριότητας έχει το αποτέλεσμα που όλοι γνωρίζουμε και που μπορεί κανείς να διαπιστώσει καθημερινά με μια απλή βόλτα οπουδήποτε στην πόλη;

Πώς γίνεται και η αποκομιδή αλλού περνάει ακόμη και Κυριακές και γιορτές ενώ  εδώ αφήνει τα τριήμερα να γίνουν... τετραήμερα; Ή μήπως πρέπει κανείς να αισθάνεται τυχερός αφού -έστω όταν και όπως - περνάει και τα μαζεύει; 

Για να μην αναφερθούμε στους μικρούς κάδους ή τα σκουπίδια που "στολίζουν" δρόμους, πλατείες, πάρκα και πεζοδρόμια και από όπου η απομάκρυνσή τους γίνεται όταν έχει διάθεση το προσωπικό; (Δείτε στο πάρκο του Du Lac, στα Λιθαρίτσια, στην πλατεία Αμπελοκήπων ή  γύρω από το ΚΕΠΑΒΙ για παράδειγμα...)

 

Το δεύτερο είναι η σχετική απαξίωση που δείχνει η πόλη μας στους πεζούς αφού σε πολλές περιοχές της τα πεζοδρόμια  ή δεν υπάρχουν ή δεν είναι λειτουργικά. 

Το απεριποίητο του δημόσιου χώρου είναι κάτι ακόμη που κάνει κακή εντύπωση. Πέτρες και πλάκες πεταμένες δεξιά και αριστερά, κλαδιά κομμένα και  παρατημένα οπουδήποτε, άθλια παραπήγματα  στη λίμνη, άκοφτα χόρτα, βάτα και φυτά που καλύπτουν ολόκληρα πεζοδρόμια μέσα στην πόλη τείνουν να γίνουν σήμα κατατεθέν.     

 
(Οι παραπάνω κάδοι περιφέρονται στην πλατεία Μαβίλη με αυτόν τον τρόπο μήνες τώρα)

 

Η πλήρης "μουτζουροποίηση" των κτιρίων, δημόσιων και ιδιωτικών, ιστορικών και μη (δείτε το πνευματικό κεντρο απέξω και θα καταλάβετε) είναι ένα ακόμη χαρακτηριστικό μας που αντί να βελτιωθεί με τον καιρό γίνεται όλο και χειρότερο. 

 

Τα πολλά αδέσποτα και ειδικά σε περιοχές με αυξημένη κίνηση (πλατεία, παραλίμνια περιοχή) είναι κάτι με το οποίο αρνούνται ουσιαστικά να ασχοληθούν επισταμένως οι αρμόδιοι, αφήνοντας τους πολίτες στις διαθέσεις των σκύλων. Τα περιστατικά επιθέσεων αυξάνονται διαρκώς αλλά πέραν τούτου... ουδέν.

Η Πανεπιστημιούπολη, δε, της πόλης έχει την παγκόσμια πρωτιά να κυριαρχείται από δεκάδες αγέλες σκύλων που κυκλοφορούν ελεύθερα ακόμη και εντός των σχολών, με τις όποιες συνέπειες για φοιτητές και επισκέπτες.

(Οι φωτογραφίες είναι απλώς ενδεικτικές, η πραγματικότητα τις ξεπερνάει με το παραπάνω).

Η αργοπορία, επίσης, αλλά και ο τρόπος με τον οποίο γίνονται τα όποια έργα (με τα υλικά να μένουν σε δρόμους και πεζοδρόμια αφύλαχτα για μήνες) αλλά και η τα αργά ανακλαστικά της Δημοτικής Αρχής (μέχρι να κόψουνε τα χόρτα έρχεται καλοκαίρι) κάνουν επίσης εντύπωση, αφήνοντας αλγεινές εντυπώσεις στους πολίτες αλλά και τους επισκέπτες της πόλης μας.

Και ενώ είναι πολλά αυτά που πρέπει να γίνουν και δεν γίνονται, οι υπεύθυνοι για τις τύχες της πόλης φαίνεται να πηγαίνουν... με τον αραμπά. Οι τουριστικές όμως πόλεις είναι όλο τον χρόνο σε ετοιμότητα και όχι μόνο όταν πλησιάζει κάποιο τριήμερο αργίας. Ο αρχοντοχωριατισμός που διαπερνάει τα πάντα γίνεται αμέσως αισθητός όταν βρεθεί κανείς σε κάποια άλλη -επαρχιακή έστω- πόλη της χώρας.  

Παρακάτω βλέπετε πώς αντιλαμβάνεται ο Δήμος της μακρινής Καβάλας τη δημόσια παρέμβασή του υπέρ των πολιτών. Και από ό,τι αντιλαμβάνεται κανείς εύκολα,  αυτό είναι ο κανόνας, όχι η εξαίρεση...