«Ας πούμε ότι κάποιος είναι γιατρός με φίλους γιατρούς διαφόρων
ειδικοτήτων. Σκέπτονται τι να κάνουν το τριήμερο. Άλλος λέει να πάνε ορειβασία
στο Καρπενήσι. Άλλος για ψαροντούφεκο στην Τζιά. Κάποιος έχει τη φοβερή ιδέα
«Ρε παιδιά γιατί να μην κάνουμε κάτι διαφορετικό. Ενας συνάδελφος μού είπε ότι
έχει ένα καινούργιο ιατρικό κέντρο στην Ζάκυνθο.
Πάμε όλοι παρέα να θυμηθούμε
τα παλιά και να κάνουμε μια εγχείρηση. Και μετά το βράδυ πάμε όπου
γουστάρουμε;». Και αν άλλος αναρωτηθεί «Και πού ξέρουμε τι θα βρούμε από
ασθενείς για να εγχειρήσουμε;» η απάντηση να είναι αποστομωτική.
«Μην στενοχωριέσαι. Τα κανόνισα. Πήρα τηλέφωνο ένα συνάδελφο
στο Αγρίνιο. Έχει έναν ασθενή με βουβωνοκήλη. Έχω έναν συμφοιτητή από την
Ιατρική στα Γιάννινα. Αν δεν κάτσει ο πρώτος μπορεί να στείλει έναν με
αιμορροΐδες. Οπότε κάποιον θα έχουμε στα σίγουρα».
Συμφωνεί λοιπόν η παρέα πάει σε ένα νησί - τη Ζάκυνθο ας πούμε
- διακοπές, μπαίνει στο νοσοκομείο, ρωτάει πού είναι το χειρουργείο και πιάνει
δουλειά. Εγχειρίζει αυτόν που έφερε, βγάζει αναμνηστικές φωτογραφίες, τις
ανεβάζει στα media και μετά γυρίζει στην Αθήνα. Και ανεβάζει αναμνηστικές φωτό
στα κοινωνικά Μέσα μέχρι να αποφασίσει πού θα κάνει την επόμενη χειρουργική
εκδρομή. Θα μπορούσε να είναι ιταλική κωμωδία. Μόνο που είναι πραγματικότητα.
Η μόνη διαφορά ανάμεσα στην ιστορία των περιπατητικών
χειρούργων και την επίσκεψη του Παύλου Πολάκη στην Ζάκυνθο για να εγχειρίσει
ένα ασθενή με βουβωνοκήλη, είναι ότι ο Πολάκης είναι υπουργός Υγείας. Κάτι που
στην νοοτροπία του τον κάνει να νομίζει ότι είναι ο αφέντης των δημόσιων
νοσοκομείων της Ελλάδας».
(Άρθρο του Α.Πανούτσου από το liberal.gr)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου