Στη Δανία... και στην Ελλάδα

Ουσιαστικά, ο όρος flexinsurance -δηλαδή ευελιξία με κοινωνική ασφάλεια και προστασία- είναι ο καλύτερος που μπορεί να περιγράψει το δανικό μοντέλο, το οποίο προτείνεται από την τρόικα να εφαρμοστεί στην χώρα μας. Στην Δανία δεν υπάρχει περιορισμός στον αριθμό των απολύσεων, ούτε στις ώρες εργασίας και το ωράριο, αφού αυτό που κυριαρχεί είναι η κινητικότητα. Όμως, το κράτος προσφέρει ένα ισχυρό δίχτυ ασφαλείας για όποιον απολυθεί.

Στο πόρισμα της Επιτροπής Εμπειρογνωμόνων για τα Εργασιακά προτείνεται ουσιαστικά κάτι αντίστοιχο, στην λογική να υπάρξουν ελαστικές σχέσεις εργασίας σε μία επιχείρηση που αντιμετωπίζει οικονομικό πρόβλημα (προκειμένου να αποφύγει τις ομαδικές απολύσεις), ωστόσο το κράτος να συμπληρώνει το ποσό που υπολείπεται.

Στην Ελλάδα των άδειων ταμείων θα μπορούσε το κράτος να συμπληρώνει το ποσό που δεν μπορεί να δώσει η επιχείρηση; Θα μπορούσε να υπάρξει τέτοιο επαρκές δίχτυ ασφαλείας;

Στην Ελλάδα, όπου η ανεργία έφτασε σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ το 23,2% και οι άνεργοι ανήλθαν σε 1.120.843 άτοµα, μπορούν να απελευθερωθούν οι απολύσεις και να μην δίνονται αποζημιώσεις;

Στην Ελλάδα, όπου σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία του ΟΑΕΔ (Σεπτέμβριος 2016) επίδομα ανεργίας πήραν μόλις 136.123 άνεργοι από το συνολικά 1 εκ. μπορεί να εφαρμοστεί μοντέλο κοινωνικής προστασίας; Όταν ταυτόχρονα το 54,95% σύμφωνα με τα στοιχεία του ΟΑΕΔ είναι μακροχρόνια άνεργοι;

Στην Ελλάδα όπου η κατάρτιση γίνεται από τα αμαρτωλά ΚΕΚ, μπορούμε να μιλάμε στα σοβαρά για μετεκπαίδευση ανέργων;

Στην Ελλάδα όπου όλοι θέλουν να γίνουν γιατροί και φέρνουν πτυχία Ρουμανίας μπορεί στα σοβαρά να πειστεί κάποιος "να στραφεί σε νέες μορφές απασχόλησης αν ο κλάδος δείχνει σημάδια κορεσμού";

Στην Ελλάδα όπου τα στοιχεία του συστήματος Εργάνη δείχνουν ότι τον Σεπτέμβριο οι ευέλικτες μορφές έσπασαν κάθε ρεκόρ με τις νέες συμβάσεις να είναι σε ποσοστό 61,1% μερικής και εκ περιτροπής απασχόλησης και μόλις το 38,9% πλήρους, ενώ παράλληλα απουσιάζει κάθε κρατικός έλεγχος και εργαζόμενοι δουλεύουν 10ωρα με 3ωρες συμβάσεις για ποια ελαστικοποίηση μιλάμε;

Στην Ελλάδα όπου δεν υπάρχει έλεγχος της επιδοματικής πολιτικής και ενώ δαπανώνται τεράστια ποσά, μένουν ξεκρέμαστοι οι πραγματικά αδύναμοι, μπορούμε να κάνουμε λόγο για ισχυρό κρατικό δίχτυ προστασίας;

Στην Ελλάδα που ο όρος "ευελιξία" άλλαζε σε "κινητικότητα" ή άλλους συνώνυμους προκειμένου να μην προκαλεί αναφυλαξία στους δημοσίους υπαλλήλους, μπορεί να εφαρμοστεί σύστημα "απόλυτης κινητικότητας" χωρίς να κατέβει σε απεργία όλη η χώρα επ' αόριστον;Η απάντηση είναι απλή και θα έπρεπε να την είχε καταλάβει η τρόικα από καιρό. Όχι».

                 (Απόσπασμα άρθρου της Κ.Παναγοπούλου από την AThensvoice)