Aνταγωνιστικότητα...

«Πολλοί γνωρίζουν την κατάταξη της Εθνικής Ελλάδος στη λίστα της UEFA ή στον διαγωνισμό της Eurovision. Ελάχιστοι γνωρίζουν την κατάταξη της Ελλάδας στον πίνακα της ανταγωνιστικότητας των χωρών του κόσμου. Είναι στο νούμερο 81. Τελευταία στην ΕΕ, πίσω από πολλές πρώην κομουνιστικές χώρες και από χώρες που δεν θα πίστευε κανείς ότι μας προσπερνούν.

Και όμως, αυτή είναι η καρδιά της καρδιάς του ελληνικού προβλήματος. Πολύ απλά το ελληνικό μαγαζί δεν παράγει και δεν πουλάει προϊόντα στην παγκόσμια αγορά. Η ευημερία μας θα είναι ανάλογη της οικογένειας ενός μαγαζάτορα του οποίου το μαγαζί δεν πουλάει. Απλά πράγματα και όλα τα άλλα είναι ψέματα, λαϊκισμός, δημαγωγία και πολιτικές, κομματικές ιδιοτέλειες.

Με τη σκέψη αυτή, έκανα μια μελέτη συγκρίνοντας τη θέση των χωρών ως προς την ανταγωνιστικότητα και ως προς το κατά κεφαλήν ΑΕΠ, το οποίο προσδιορίζει σημαντικά τον βαθμό ευημερίας που απολαμβάνουν οι κάτοικοί τους.

Σύμφωνα με τα στοιχεία του 2010, δηλαδή πριν από την κρίση -και έχει σημασία αυτό- η Ελλάδα βρισκόταν στην 30η θέση ανάμεσα στις 200 χώρες του κόσμου, ως προς το κατά κεφαλήν ΑΕΠ. Ταυτόχρονα, βρισκόταν στην 91η θέση ως προς την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας, των προϊόντων και των υπηρεσιών της.

Οι χώρες που βρίσκονται στις πρώτες 50 θέσεις στην παγκόσμια κατάταξη, τόσο ως προς την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας τους, όσο και ως προς το κατά κεφαλήν ΑΕΠ είναι σε ποσοστό 90% οι ίδιες. Τεκμαίρεται δηλαδή, η απόλυτη σχέση Ανταγωνιστικότητας και Ευημερίας μιας χώρας. Για όλες τις χώρες του κόσμου η διαφορά στην κατάταξη δεν ξεπερνάει τις είκοσι θέσεις. 

Αντιθέτως η Ελλάδα με θέση 30 στην Ευημερία και 91 στην ανταγ/τητα, η διαφορά έχει δείκτη -61. Αυτό πιστοποιεί την απόλυτη ανισορροπία και το δράμα της χώρας μας καθώς αναπόφευκτα μια τόσο μεγάλη διαφορά δεν ήταν δυνατόν να διατηρηθεί μακροπρόθεσμα.  Η μόνη διέξοδος που έχουμε είναι να βελτιώσουν την ανταγωνιστικότητά μας.

Χρήσιμα συμπεράσματα βγαίνουν όμως και από την κατάταξη της χώρας σε επιμέρους παράγοντες της ανταγωνιστικότητας. Φαίνεται, λοιπόν, ότι η επίδοση της Ελλάδας σε ορισμένους επιμέρους δείκτες της ανταγωνιστικότητας είναι τραγική.

Για παράδειγμα, «Καινοτομία» 87η θέση, «Σπατάλη των δημοσίων δαπανών» 140η, «Εμπιστοσύνη του κοινού στους πολιτικούς» 138η, «Διαφάνεια των κυβερνητικών πολιτικών» 123η, «Ευνοιοκρατία στις αποφάσεις κυβερνητικών αξιωματούχων» 113η, «Παράτυπες πληρωμές και δωροδοκίες» 91η, «Αποδοτικότητα Αγοράς Εργασίας» 127η, «Αμοιβές και παραγωγικότητα» 129η, «Φυγή ανθρώπινου δυναμικού από τη χώρα» 86η, «Αριθμός διαδικασιών για έναρξη επιχείρησης» 126η, «Έκταση του μάρκετινγκ» 141η, «Δαπάνες των επιχειρήσεων για Ε&Α» 122η, «Συνεργασία πανεπιστημίων και βιομηχανίας για Ε&Α» 119η.

Νομίζω ότι είναι εύκολο να εντοπίσει κανείς τις αιτίες στις οποίες οφείλονται οι παραπάνω τραγικές επιδόσεις της χώρας, που επηρεάζουν αρνητικά την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας, την προσέλκυση επενδύσεων και σε τελική ανάλυση την ποιότητα ζωής και την ευημερία μας. Δεν είναι άλλοι από το πελατειακό κράτος που επέβαλαν οι εναλλασσόμενες μονοκομματικές κυβερνήσεις, τη διαφθορά, τις αγκυλώσεις στην αγορά εργασίας και γενικώς στην αγορά, τον νεποτισμό και την εν γένει γραφειοκρατική αντίληψη στα πανεπιστήμια και σε αρκετές επιχειρήσεις.

                (Απόσπασμα άρθρου του Τρ.Πετκανόπουλου από το protagon.gr)