Καιροσκοπισμός και ανικανότητα... (β΄)

«Το 2010 οι εξαγωγές της Ελλάδας και της Πορτογαλίας ήταν παρόμοιες. Σήμερα της Πορτογαλίας είναι 20 δις περισσότερες. Βρισκόμαστε στον 6ο χρόνο παραζάλης, αδιεξόδου, αποτυχιών. Όλες οι χώρες, απλά και χωρίς υστερίες και δράματα, έβαλαν τα πράγματα κάτω, μάζεψαν την κατάσταση, διόρθωσαν ό,τι έπρεπε να διορθωθεί, δούλεψαν περισσότερο και πιο σωστά μέχρι να ορθοποδήσουν ξανά. Η Ισπανία βρίσκεται μπροστά σε ένα μπουμ ανάπτυξης. Η Κύπρος έχει ξεπεράσει ήδη το πρόβλημα, αν και τελευταία που μπήκε στα μνημόνια. Πουθενά δεν συνέβη αυτό που συνέβη στην Ελλάδα. Πουθενά μια οικονομική δυσκολία, μια «στραβή», μια αποτυχία, δεν έγινε αιτία εκμετάλλευσης, δεν δίχασε το λαό, δεν οδήγησε τα πολιτικά κόμματα σε εμφυλιοπολεμικές συγκρούσεις. Έπρεπε να συμβούν όλα αυτά, μόνο και μόνο για να γίνουν όλοι πρωθυπουργοί; Τώρα που τους είδαμε όλους, άξιζε τον κόπο;

Καταστρέψαμε 5 χρόνια τις ζωές μας. Χωριστήκαμε σε στρατόπεδα. Θρηνήσαμε νεκρούς. Δεν ήταν καλοκαίρι αυτό, λένε όλοι. Ακόμα και σήμερα, μετά από τόσα χρόνια, μια ολόκληρη χώρα βρίσκεται βυθισμένη στη μελαγχολία. Ακόμα μεγαλύτερη τώρα, γιατί δίπλα στη μελαγχολία των χαμένων χρόνων τώρα έχει προστεθεί και η μελαγχολία των χαμένων ψευδαισθήσεων. Ναι, όσο κι αν φαίνεται περίεργο, υπήρχαν και κανονικοί άνθρωποι, συμπολίτες μας που πίστευαν πραγματικά ότι αρκεί να λέγαμε «όχι» και ο πλανήτης ολόκληρος θα έσπευδε να μας δώσει δανεικά για να μην αλλάξουμε τίποτα από τη ζωή μας, απαθείς, αυτάρεσκοι και μοιραίοι. Η «χρησιμοποίηση» των πολιτών για τη λύση των αδιεξόδων που η ίδια η αντιμνημονιακή απάτη δημιούργησε. Το «όχι» που σημαίνει «ναι» και 3 εκλογές σε 8 μήνες με κόστος την υπονόμευση της οικονομίας.

Μετά από τόσα χρόνια ψηφίζουν άλλο ένα μνημόνιο, δυσκολότερο, όχι γιατί είναι χειρότερο ή καλύτερο από τα προηγούμενα, αλλά γιατί προστίθεται στα προηγούμενα. Το «μνημόνιο Τσίπρα» εμπεριέχει και τα δύο προηγούμενα, τα προϋποθέτει, δεν τα αντικαθιστά. Η 5ετία του λαϊκισμού ανέβασε το κόστος σε ύψη που δεν χρειάζονταν. Δεν πληρώνουμε πια τη χρεοκοπία, πληρώνουμε το πολιτικό σύστημα.

Μετά από 5 χρόνια εμφυλίων χαμηλής έντασης, τα πολιτικά μας κόμματα ψηφίζουν μαζί το τρίτο μνημόνιο και ετοιμάζονται να συγκυβερνήσουν στις 21 Σεπτεμβρίου. Καλά κάνουν, έστω και αργά κάνουν ό,τι έκαναν στις άλλες χώρες από την αρχή, που συνεργάστηκαν, ομονόησαν και προσπάθησαν να ξεπεράσουν γρήγορα το πρόβλημα. Τώρα όμως που συμβαίνουν όλα αυτά, που ο κύριος Δραγασάκης «ευχαριστεί τους Αμερικάνους», σκέφτεται κανείς πώς θα ήταν η χώρα μας αν δεν είχαν συμβεί όλα αυτά; Πως θα ήταν οι ζωές μας; Νιώθει κανείς ότι χρησιμοποιήθηκε; Αισθάνεται κάποιος ότι πρέπει να ζητήσει μια συγγνώμη;

Η ιστορία των τελευταίων 5 χρόνων δεν είναι η ιστορία της Ελλάδας των μνημονίων, είναι η ιστορία του καιροσκοπισμού και της ανικανότητας του μεγαλύτερου μέρους του πολιτικού συστήματος».

                                    (Άρθρο του Φ.Γεωργελέ από την Athens Voice)