Επτά μήνες ήταν αρκετοί... (β΄)

«Η επτάμηνη διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ήταν υπέροχη.Περιμένετε, μη φεύγετε.Ένα λεπτό.Να σας εξηγήσω.

Οι επτά μήνες “πρώτη φορά αριστερής” διακυβέρνησης της χώρας ήταν κάτι (μια συμφορά, όπως αποδείχτηκε) που δεν μπορούσε να αποφευχθεί. Έχουμε βαθιά κρίση, πολύ μεγάλο κομμάτι του εκλογικού σώματος είναι θυμωμένο και απογοητευμένο, το συγκεκριμένο κόμμα της ριζοσοσπαστικής αριστεράς είχε το λεξιλόγιο, τα αντανακλαστικά και την τύχη να κεφαλοποιήσει αυτό το θυμό και αυτή την απογοήτευση, ε, αργά ή γρήγορα θα γινόταν. Έτσι λοιπόν πρέπει να την κρίνουμε, ως κάτι το αναπόφευκτο. Και ως τέτοια, η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ ήταν μια πάρα πολύ διδακτική εμπειρία.

Φυσικά, το πρώτο πράγμα που θα πει κανείς είναι “ναι, αλλά πόσο μας κόστισε”. Μας κόστισε αδιανόητα πολλά. Οπωσδήποτε δεν άξιζε τον κόπο, τη σπατάλη και την οικονομική καταστροφή τόσων ανθρώπων. Μπορεί να το πληρώσαμε πανάκριβα, αλλά τουλάχιστον μάθαμε τέσσερα πολύτιμα πράγματα.

1) Δεν υπάρχει εναλλακτική.

Δεν υπάρχει “καλύτερη διαπραγμάτευση”. Δεν υπάρχει “έξοδος από τα μνημόνια με αξιοπρέπεια”. Δεν υπάρχει τρίτος ή τέταρτος δρόμος προς το σοσιαλισμό. Δεν υπάρχει ένας άλλος κόσμος, εφικτός. Το μόνο που υπάρχει είναι μια χρεοκοπημένη χώρα, που πρέπει να υλοποιήσει τους όρους των δανείων που χρειάζεται για να μην καταρρεύσει, και ταυτόχρονα να αλλάξει παραγωγικό μοντέλο για να συνεχίσει να υπάρχει. Κάποιοι το είχαν καταλάβει από την αρχή αυτό, από το 2010, ή, έστω, από το 2012. Ήταν λίγοι. Σε άλλες χώρες που βρέθηκαν στην ίδια κατάσταση, το πολιτικό σύστημα και οι πολίτες το κατάλαβαν νωρίς, και το αποτέλεσμα ήταν αναμενόμενο, μονόδρομος: 

Υλοποίησαν τις μεταρρυθμίσεις και βγήκαν από τα μνημόνιά τους. Εμείς έπρεπε να περάσουμε μια εξαετία με αντιμνημονιακή μπουρδολογία και λαϊκισμό (σε αυτιά πρόθυμα, πανέτοιμα) μέχρι όλα τα “μεγάλα” και μικρομέγαλα κόμματα να υπογράψουν κι από τουλάχιστον ένα. Τώρα έχουν υπογράψει όλοι. 

Οι μόνοι “αντιμνημονιακοί” που έχουν μείνει είναι οι κομμουνιστές, οι νεοναζί και αυτοί που έχουν τα λεφτά τους έξω και λαχταράνε τη δραχμή. Όλοι οι υπόλοιποι, ακόμα κι αυτοί που τους έχει έρθει ξαφνικό και βαρύ και μοιάζουν να μη μπορούν να το χωνέψουν, σιγά σιγά συνειδητοποιούν ότι δεν υπάρχει εναλλακτική. Πετάξαμε έξι χρόνια, στα οποία υποστήκαμε τη μεγαλύτερη δημοσιονομική προσαρμογή στην ιστορία του κόσμου, αλλά τώρα ξέρουμε.

2) Ο Αλέξης Τσίπρας δεν είναι και πολύ καλός πολιτικός.

Μέχρι πρόσφατα πολλοί θεωρούσαν τον Αλέξη Τσίπρα έναν ικανό και καταφερτζή πολιτικό, που είχε καταφέρει να εδραιώσει την κυριαρχία του στο κόμμα του και να το εκτοξεύσει εκλογικά μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα. Η εκτόξευση, βεβαίως, τελικά δεν οφειλόταν στο πολιτικό του ταλέντο, αλλά στο ότι ήταν εκεί την ώρα που του ‘πεφτε στα χέρια η αγανάκτηση ενός λαού που έμοιαζε με απατημένο σύζυγο, διψασμένο για γλυκόλογα, με τεράστια ανάγκη για κάποιον καινούριο που θα του πει ότι όλα θα πάνε καλά. Και η "κυριαρχία στο κόμμα” του περιλάμβανε την απομάκρυνση από αυτό του προκατόχου του Κώστα Αλαβάνου και του αντιζήλου του Φώτη Κουβέλη. Η μετέπειτα εξέλιξη και των δύο απέδειξε το μέγεθος αυτού του κατορθώματος -ήταν μικρό-, ενώ σήμερα, με τη μαζική έξοδο προδομένων συντρόφων, βλέπουμε έμπρακτα ότι ο κ. Τσίπρας δεν είχε καμία πραγματική “κυριαρχία” στο κόμμα του.

Και, φυσικά, το πόσο δαιμόνιος και ταλαντούχος πολιτικός αποδείχτηκε ο κ. Τσίπρας το είδαμε όλοι και από τις πράξεις και τις επιλογές του το τελευταίο επτάμηνο. Δεν τα πήγε και πολύ καλά. Δύο πράγματα χρειάζεται να κάνει ένας πρωθυπουργός: Να παίρνει γρήγορα σωστές αποφάσεις και να επιλέγει σωστούς συνεργάτες. Η τραγελαφική διαπραγμάτευση της ελληνικής κυβέρνησης, η μοιραία ανικανότητά του να πάρει δύσκολες αποφάσεις, να καταλάβει τι συμβαίνει, ποιο είναι το διακύβευμα, ποιους έχει γύρω του, ποιες είναι οι πραγματικές επιλογές και ποιο είναι το κόστος όταν κωλυσιεργεί και δεν τις κάνει, μας έδειξε ότι είναι εντελώς ακατάλληλος για να διαπραγματευτεί ακόμα και μείωση ενοικίου. 

Και, φυσικά, αποδείχτηκε και εντελώς ανίκανος να επιλέξει ικανούς συνεργάτες και στελέχη, κι έτσι υποστήκαμε το οδυνηρό οπτικοακουστικό υπερθέαμα που υπήρξαν ο Γιάνης Βαρουφάκης, η Ζωή Κωνσταντοπούλου, ο Πάνος Καμμένος, η Τασία Χριστοδουλοπούλου, ο Παναγιώτης Μπαλτάς, ο Παναγιώτης Λαφαζάνης (ο κομμουνιστής υπεύθυνος για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας) και ο Παύλος Χαϊκάλης, μεταξύ πολλών άλλων.Είναι σαν ο Ανδρέας Παπανδρέου να είχε γεμίσει ένα υπουργικό συμβούλιο με Κίμωνες Κουλούρηδες» [...]

(Απόσπασμα άρθρου του Θ.Γεωργακόπουλου από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)