Αυταπάτες...

«Υστερα από περιπλάνηση πέντε ετών και πλέον, φαίνεται ότι φθάνουμε σταδιακώς στο τέλος των πάσης φύσεως ψευδαισθήσεων. Δεν πρόκειται απλώς για την κρατούσα αντίληψη ότι στη διάρκεια της εξαμήνου ασκήσεως της εξουσίας από τον ΣΥΡΙΖΑ διαλύθηκε η ψευδαίσθηση ότι μια «κυβέρνηση της Αριστεράς» μπορούσε να αυτενεργήσει κινούμενη εκτός του ασφυκτικού πλαισίου των Μνημονίων.Επί της ουσίας, η Αριστερά ως «φορέας αλλαγής» που συντελείται χάρη στη «δύναμη των μαζών» υπήρξε πάντα μύθος. Ανερχόμενες ομάδες, που είχαν δημιουργηθεί λόγω κοπώσεως και δυσλειτουργιών του εκάστοτε «παλαιού καθεστώτος», καταλαμβάνουν την εξουσία με τρόπο κινηματικό ενίοτε.

Ολες οι μεγάλες πολιτειακές αλλαγές στην Ελλάδα, από τη στάση της 3ης Σεπτεμβρίου 1843 έως τη Μεταπολίτευση, έγιναν από «αστικές δυνάμεις» της χώρας, ενώ οι πλέον ριζοσπαστικές κοινωνικές αλλαγές -η οκτάωρη απασχόληση και η κοινωνική ασφάλιση- θεσπίσθηκαν από τον «ακροδεξιό» Ιωάννη Μεταξά. Η  αδήριτη αυτή ανάγκη μεταλλάσσει σταδιακώς τον ΣΥΡΙΖΑ σε κόμμα «συστημικό», με τρόπο οδυνηρό, αφού εκ των πραγμάτων οδηγείται σε διάσπαση. Το πλέον παράδοξο όμως είναι ότι, πέρα από τη συμφωνία που σπεύδει να συνομολογήσει εντός του Αυγούστου, η κυβέρνηση του κ. Αλέξη Τσίπρα, ακούσα προφανώς, πραγματοποίησε ένα τεράστιο άλμα εναρμονισμού των συναλλαγών προς τα ευρωπαϊκώς ισχύοντα[...]

Η αυταπάτη της τελευταίας πενταετίας συνίστατο στο ότι η κάθε μία κοινωνική ομάδα ήταν υπέρ του «εκσυγχρονισμού» όλων των άλλων εκτός εκείνης στην οποία ανήκε η ίδια. Αλλά η παραμονή στο ευρώ προϋποθέτει σάρωση ολική και η διαδικασία αυτή αρχίζει να ολοκληρώνεται σταδιακώς από την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ. Διόλου παράδοξο ότι ο ευρωσκεπτικισμός, που δεν υπήρχε στην Ελλάδα, θα αρχίσει να αυξάνεται, όπως συμβαίνει άλλωστε σε όλη την Ευρώπη. Με άλλα λόγια, «εναρμονιζόμεθα» και ως προς αυτό».

                (Απόσπασμα άρθρου του Κ.Ιορδανίδη από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)