Σύβοτα του μπετόν και της αδιαφορίας...

 

Τα Σύβοτα έχουν εξελιχθεί σε έναν από τους πιο γνωστούς τουριστικούς προορισμούς της Ελλάδας, προσελκύοντας κάθε χρόνο χιλιάδες επισκέπτες από το εσωτερικό και το εξωτερικό. Κι όμως, πίσω από τις εντυπωσιακές φωτογραφίες και τα διαφημιστικά φυλλάδια, η πραγματικότητα προκαλεί ερωτήματα.

Ο δρόμος που οδηγεί στον οικισμό παραμένει σε πολλά σημεία χωρίς τα στοιχειώδη μέτρα οδικής ασφάλειας. Ελλιπής ή καθόλου  διαγράμμιση, απουσία ανακλαστήρων και προστατευτικών στοιχείων, συνεχείς στροφές και περιορισμένη ορατότητα συνθέτουν ένα σκηνικό που τη νύχτα γίνεται ιδιαίτερα επικίνδυνο. Είναι απορίας άξιο πώς ένας προορισμός διεθνούς φήμης εξακολουθεί να εξυπηρετείται από ένα οδικό δίκτυο που θυμίζει δεκαετία του 70.

Μέσα στον οικισμό η εικόνα δεν είναι καλύτερη. Πρόχειρα μπαλώματα στην άσφαλτο, δρόμοι που δείχνουν παραμελημένοι, ανύπαρκτα πεζοδρόμια, κόσμος που περπατάει μέσα στον δρόμο, ποδηλάτες που κάνουν σλάλομ ανάμεσα σε αυτοκίνητα και μια γενικότερη αίσθηση έλλειψης σχεδιασμού δεν συνάδουν με τον χαρακτήρα ενός κορυφαίου τουριστικού προορισμού. Από πότε έχει ναπέσει μια καινούρια άσφαλτος στον οικισμό σαν κι αυτή που πέφτει κα στην τελευταία στάνη της Ηπείρου; Μια συνολική αναβάθμιση των υποδομών φαίνεται να έχει μείνει από την Περιφέρεια για χρόνια στα χαρτιά.

Το μεγαλύτερο όμως ζήτημα είναι η οικοδομική πίεση. Εκεί όπου κάποτε κυριαρχούσε το πράσινο, εμφανίζονται ολοένα και περισσότερα μεγάλα μπετονένια συγκροτήματα και πολυτελείς βίλες που σκαρφαλώνουν στις πλαγιές.Το βουνό μετατρέπεται σε οικόπεδα με πισίνες. Η εικόνα της άναρχης επέκτασης προκαλεί εύλογα ερωτήματα για τα όρια της φέρουσας ικανότητας της περιοχής και για το κατά πόσο προστατεύεται το φυσικό τοπίο που έκανε τα Σύβοτα διάσημα εξαρχής.

Η ανάπτυξη είναι αναγκαία όχι  όμως και να καταστρέφει ακριβώς αυτό που πουλάει: τη φυσική ομορφιά του τόπου. Σε λίγο θα χρειάζεσαι χάρτη για να βρεις πού βρισκόταν το βουνό, πού το δάσος και πού η θέα που έκανε τα Σύβοτα διάσημα. Βίλες ξεφυτρώνουν στις πλαγιές, συγκροτήματα εμφανίζονται μέσα στο πράσινο και ο επισκέπτης αναρωτιέται αν βρίσκεται σε παραθαλάσσιο οικισμό ή σε διαγωνισμό ταχύτερης τσιμεντοποίησης. Και το πραγματικό ερώτημα είναι απλό: Θέλουμε τα Σύβοτα να είναι ένας μοναδικός φυσικός προορισμός ή μια ατελείωτη έκθεση μπετόν με θέα στη θάλασσα; Θέλουμε τα Σύβοτα να παραμείνουν κάτι ξεχωριστό ή να μετατραπούν σε ένα ακόμη παράδειγμα του πώς η έλλειψη σχεδιασμού μπορεί να υποβαθμίσει έναν τόπο μοναδικής αξίας;

Αλλά ποιος μας ρωτάει εμάς θα πείτε... 

Καμαρώστε:

Κάτι το ωραίο χρειάζεται σηντήρηση και ευπρεπισμό...

 

@ Δεν αρκεί να φτιάξεις έναν όμορφο παραλίμνιο πεζόδρομο. Πρέπει και να τον συντηρείς. Φτιάχνεις έναν πεζόδρομο και έναν ποδηλατόδρομο που θα μπορούσαν να είναι το στολίδι της πόλης και μετά  αφήνεις τα βάτα να καταπιούν τα παγκάκια, τα αγριόχορτα να κρύψουν τις άκρες του δρόμου, τους κορμούς και τα κλαδιά των δέντρων κομμένους για μέρες πεταμένα δίπλα στο πεζοδρόμιο, και τις αγελάδες να μπαίνουν ανεμπόδιστα αφήνοντας τις ακαθαρσίες τους πάνω στον ποδηλατόδρομο. Κι ας μιλάμε για έναν από τους πιο όμορφους περιπάτους της πόλης.

Εκεί όπου θα δει κανείς κάποια από τα τεράστια οικόπεδα να είναι καθαρισμένα και  με νέα περίφραξη και κάποια εντελώς ακαθάριστα και με περίφραξη διαλυμένη. Οι «έξυπνοι και τα κορόιδα» είναι μια παράσταση που κόβει καλά εισιτήρια στις μέρες μας.

Οι ξύλινες γέφυρες χρειάζονται πάντως συντήρηση και ένα προστατευτικό ξύλου που δεν έχει περαστεί ποτέ. 

Επίσης καλό θα ήταν , όσοι φέρνουν από το σπίτι τους παλέτες και τις στήνουν δίπλα στη λίμνη για να κάνουν τους ψαράδες, τα σκουπίδια τους να τα παίρνουν  μαζί τους φεύγοντας  εκτός κι αν η οικολογική τους αναισθησία δεν τους το επιτρέπει. 

Καμαρώστε:

                        

       τα βάτα και η βλάστηση έπνιξαν τον πεζόδρομο στις άκρες του  

                  κομμένα δέντρα και κλαδιά πεταμένα παραπέρα  

          το ένα οικόπεδο καθαρισμένο και με περίφραξη, 

          το άλλο ακαθάριστο και με περίφραξη διαλυμένη 

                                                Ακαθαρσίες από αγελάδες παντού...  

      Ασυντήρητες γέφυρες 

      και σκουπιδαριό δίπλα σε αυτοσχέδιες παλέτες  

Τα αγριόχορτα ΔΕΝ είναι... ντεκόρ

 

Τα αγριόχορτα που έχουν φυτρώσει στη βάση των δέντρων σε όλη την πόλη και ειδικά στην παραλίμνια περιοχή δεν είναι μέρος κάποιας οικολογικής διακόσμησης. Αγριόχορτα είναι. Και αν κάποιος φρόντιζε να τα κόψει, το αισθητικό αποτέλεσμα θα ήταν απείρως καλύτερο. 

Γιατί όταν η εικόνα της πόλης θυμίζει εγκατάλειψη, δεν φταίει η φύση. Φταίει η αδιαφορία. Κι ας πιστεύουν κάποιοι  ότι τα αγριόχορτα στη βάση των δέντρων είναι... νέο είδος αστικού landscaping. Δυστυχώς δεν είναι. Είναι απλώς αγριόχορτα που περιμένουν μήνες να περάσει ένα χορτοκοπτικό. Γιατί και η αισθητική δεν απαιτεί πάντα εκατομμύρια ευρώ σε αναπλάσεις. Μερικές φορές απαιτεί μόνο μια στοιχειώδη συντήρηση.

Όπως χρειάζεται και η πλακόστρωση παραλίμνια αφού σε αρκετά σημεία οι πλάκες έχουν βγει από τη θέση τους (πριν στραμπουλήξει κανείς πεζός καν πόδι). Στον παραλίμνιο πεζόδρομο για Ανατολή- Κατσικά δεν έχει ξεκολλήσει ούτε πέτρα τόσα χρόνια κι εδώ δυο τρία χρόνια μετά την κατασκευή άρχισαν να φεύγουν.

Καμαρώστε:

  

 

Απαίδευτοι ... νεοβάνδαλοι

 

Πώς καταλαβαίνεις  ότι πλησιάζεις σε ελληνικό δημόσιο Σχολείο; Δεν χρειάζεται GPS. Σε ακτίνα πολλών μέτρων γύρω του θα δεις όλες τις οδικές πινακίδες  καλυμμένες με σπρέι, μουτζούρες και συνθήματα, σαν να έγινε κάποιος  διαγωνισμός βανδαλισμών. Και το παράδοξο είναι ότι αυτό παραμένει έτσι για μήνες ή και χρόνια. 

Και κάπου εκεί γεννιέται το πραγματικό ερώτημα: Δεν υπάρχουν καθηγητές, γονείς, δημοτικές υπηρεσίες, αστυνομία ή συνεργεία που να βλέπουν αυτή την εικόνα;  Γιατί όταν η καταστροφή του δημόσιου χώρου γίνεται τόσο προβλέψιμη ώστε να αποτελεί... ένδειξη ότι πλησιάζεις σε σχολείο, τότε δεν έχουμε πρόβλημα μόνο με τους βανδάλους. Έχουμε πρόβλημα με την αδιαφορία των θεσμών. 

Οι πινακίδες δεν είναι καμβάς. Είναι ζήτημα οδικής ασφάλειας και στοιχειώδους σεβασμού στον δημόσιο χώρο. Και μια κοινωνία που συνηθίζει να μην βλέπει τις κατεστραμμένες πινακίδες, κινδυνεύει να συνηθίσει και όλα τα υπόλοιπα. Σε συνδυασμό μάλιστα με τα γιγαντοπανό του ΚΚΕ που παραμένουν στη θέση τους χρόνια μετά τις εκδηλώσεις που προπαγανδίζουν και κανένας δε τολμάει να κατεβάσει φτιάχνουν μια ωραία ατμόσφαιρα  πολιτισμού και παιδείας.

Όπως και οι γεμάτοι κάδοι απορριμμάτων ακόμη και ένα πρωινό καθημερινής. Πόσα εκατομμύρια πληρώνουν οι δημότες είπαμε για την καθαριότητα; 

Καμαρώστε:

Πρωτόγονες καταστάσεις...

 

@ Ο Δήμος προειδοποιεί τους πολίτες: «Καθαρίστε τα οικόπεδά σας γιατί θα επιβληθούν πρόστιμα». Μόνο που πριν μοιράσεις πρόστιμα, οφείλεις να δώσεις το παράδειγμα. Γιατί όταν δίπλα σε παιδικές χαρές και πλατείες τα χόρτα φτάνουν το μισό μέτρο, όταν οικόπεδα εντός πόης έχουν μετατραπεί σε μικρές ζούγκλες και κανείς δεν εμφανίζεται για να τα καθαρίσει, τότε το μήνυμα που εκπέμπεται είναι απλό: «Οι κανόνες ισχύουν για τους άλλους».

Για το προαύλιο και τα πέριξ του ναού του Αγ.Παύλου στα Σεισμόπληκτα μιλάμε που το μισό έχει κομμένα χόρτα και το άλλο μισό είναι μια μικρή ζούγκλα. Απέννατι το Δημοτικό Σχολείο. Πού να βρίσκονταν και σε καμιά απομακρυσμένη δηλαδή περιοχή... 

Και αν μεν το οικόπεδο είναι ιδιωτικό πού είναι η περίφραξή του και ο καθαρισμός από τον ιδιοκτήτη; Αν είναι δημόσιο, ακόμη χειρότερα. Γιατί καθαρίζουν το μισό ενώ το άλλο μισό το αφήνουν στη μοίρα του. Και δεν βρίσκεται ένας άνθρωπος από τους κατοίκους εκεί πέρα να κόψει τα χόρτα για να παίξουν τα παιδιά; Για πλατεία μιλάμε… Τα έκοψαν μόνο σε μια γωνία για να βάζουν τα αυτοκίνητα. Ή το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι τα πανηγύρια; Που κι αυτό να ισχύει όταν κάποιος είχε πανηγύρι φρόντιζε να ευπρεπίσει τα του οίκου του. Αλλά, ούτε αυτό πια. Τώρα μόνο τα τραπεζοκαθίσματα τους ενδιαφέρουν...

Αλλά και λίγο παραπέρα να πάει κανείς θα δει ακαθάριστα οικόπεδα δίπλα στον δρόμο με τη  βλάστηση να κλείνει το μισό πεζοδρόμιο. Αλλά όταν έχεις Δήμο με όραμα...

Καμαρώστε:

                          Ο προαύλιος  χώρος του ναού του Αγ.Παύλου

                        Ίδια εικόνα και σε αρκετά σημεία της Σ. Νικολάτου