Ρήσεις...

 

Απόψεις...

 

«Η κινηματογραφική υπερπαραγωγή «Η Μάχη του Ντε Γκολ» έχει ξεπεράσει τα πέντε εκατομμύρια εισιτήρια, με το ενδιαφέρον να διατηρείται επί μήνες. Ακόμη και νεανικά κοινά, που μέχρι χθες θεωρούσαν τον στρατηγό κάτι μεταξύ σχολικού αγάλματος και ονόματος λεωφόρου, ανακάλυψαν μέσα από την ταινία έναν άνθρωπο που τόλμησε να αντισταθεί στον Χίτλερ όταν η πατρίδα του είχε γονατίσει. Έναν ηγέτη που διέθετε όραμα, πυγμή, πείσμα και κυρίως την πεποίθηση ότι η Ιστορία δεν γράφεται από τους διαχειριστές της καθημερινότητας, αλλά από εκείνους που τολμούν να της αλλάξουν κατεύθυνση. Μια ολόκληρη γενιά πίστεψε πως μπορούσε να γκρεμίσει τον παλιό κόσμο.Και τότε εμφανίστηκε ο Ντε Γκολ. 

Πρώτα κάλεσε τους Γάλλους σε αντιδιαδήλωση (η μεγαλύτερη συγκέντρωση που έγινε τότε), μετά προκήρυξε εκλογές και τον Ιούνιο οι γκολικοί θριάμβευσαν, εξασφαλίζοντας 358 από τις 485 έδρες. Οι εξεγερμένοι είχαν κερδίσει τους δρόμους, αλλά ο στρατηγός κέρδισε την κάλπη. Η κοινωνία αποδείχθηκε λιγότερο επαναστατική απ' όσο έδειχναν οι φωτογραφίες των οδοφραγμάτων. Ο Μάης του ’68, βέβαια, ηττήθηκε πολιτικά αλλά νίκησε πολιτισμικά. Άλλαξε τις σχέσεις των γενεών, την αντίληψη για την εξουσία, τη θέση των γυναικών, τη σεξουαλική ελευθερία, τον τρόπο που οι νέοι αντιμετώπιζαν την οικογένεια, το πανεπιστήμιο και το κράτος. Ο Ντε Γκολ κέρδισε τις εκλογές, αλλά δεν μπόρεσε να σταματήσει τις αλλαγές που είχε απελευθερώσει η εξέγερση. 

Και να που σήμερα η Γαλλία ξαναζεί αυτή την περίεργη διπλή της φύση. Λαχταρά την ισχυρή ηγεσία και ταυτόχρονα επαναστατεί εναντίον της. Θαυμάζει την εθνική ενότητα και συγχρόνως καλλιεργεί τη διαφωνία μέχρις εσχάτων. Νοσταλγεί έναν στρατηγό που επέβαλε την τάξη και παράλληλα μιμείται τους φοιτητές που του αμφισβήτησαν την εξουσία.Ίσως, τελικά, αυτή να είναι η πιο γαλλική συνήθεια απ' όλες. Να θέλουν έναν Ντε Γκολ για να τους κυβερνά και έναν Μάη του ’68 για να μπορούν να τον αμφισβητούν. Και, ει δυνατόν, να τα έχουν και τα δύο την ίδια μέρα».

                                                                     (Δ. Καμπουράκης-liberal.gr)

«Στο Ομπερβιλιέ, στα βόρεια προάστια του Παρισιού, η κινεζική κοινότητα έχει αναπτύξει ένα ισχυρό εμπορικό κέντρο χονδρικής ένδυσης, βασισμένο στην εργασία, την επιχειρηματικότητα, την αποταμίευση και την επανεπένδυση των κερδών. Από την άλλη πλευρά τμήματα της βορειοαφρικανικής κοινότητας αντιμετωπίζουν μεγαλύτερες δυσκολίες οικονομικής ενσωμάτωσης και ότι ορισμένοι βλέπουν την επιτυχία των Κινέζων ως απειλή αντί ως παράδειγμα.Η επιτυχία της μιας  μεταναστευτικής κοινότητας αμφισβητεί την πεποίθηση της άλλης ότι οι κοινωνικές ανισότητες οφείλονται αποκλειστικά στις διακρίσεις.

Από τη μία, η αντίληψη ότι ο πλούτος δημιουργείται με εργασία και ανάληψη κινδύνου — από την άλλη, η διεκδικητική αντίληψη ότι ο πλούτος είναι μια πίτα που μοιράζεται άνισα και η διεκδίκηση θα μειώσει τις ανισότητες. Το πρόβλημα ασφάλειας: Το ντοκιμαντέρ συνδέει την οικονομική επιτυχία της κινεζικής κοινότητας με περιστατικά ληστειών, παρενοχλήσεων και επιθέσεων εναντίον της. 

Κεντρικό συμπέρασμα: Η οικονομική ενσωμάτωση δεν εξαρτάται μόνο από τις κρατικές πολιτικές, αλλά και από την επιχειρηματική κουλτούρα, τα κοινωνικά δίκτυα, την εκπαίδευση και τις ατομικές επιλογές».

                                                                             (Κ. Στούπας-liberal.gr)

 

Ρήσεις...

 

Απόψεις...

 

«Η αλήθεια είναι πως οι περισσότεροι - προφανώς δεν ισχύει το ίδιο για όλους - λάτρεις του μπάχαλου αυτοτοποθετούνται, λέγοντας ότι εχθροί τους είναι το κράτος, το καθεστώς, ο καπιταλισμός, το σύστημα, τα κόμματα, οι συμβιβασμένοι, οι εκμεταλλευτές, οι ζάπλουτοι και οι πλούσιοι plus, ανάλογα με τα «γούστα» τους, οι Εβραίοι, οι μουσουλμάνοι, οι φασίστες, οι κομμουνιστές και, πάντα, οι πολιτικοί. Σύγχυση φρενών, αλλά δεν παύει να είναι πραγματικότητα πως υπάρχει ένα νήμα που συνδέει όλα αυτά με την πολιτικοποίηση εντός της οποίας κινούνται. Λογική απόληξη αυτού του νήματος είναι η βία. Απολύτως δικαιολογημένη στα μάτια τους. Άντε και καμιά κλεψιά, για να βγουν τα έξοδα και να ζήσουν κι αυτοί κάπως καλύτερα.

Σύγχυση όμως έχουμε κι εμείς, οι υπερασπιστές της ανοικτής φιλελεύθερης κοινωνίας. Πιστεύουμε, ορθώς, ότι πρέπει να υπάρχει ελεύθερος χώρος έκφρασης για όλες τις απόψεις. Ακόμη κι όταν τον χώρο αυτόν τον κλέβουν από εμάς οι ακραίοι, γιατί πρέπει, λέει, να μάθουμε εξαρχής πώς θα μιλάμε γι’ αυτούς ή για τους άλλους, των οποίων η θρησκεία ή οι «ιδεολογίες» περνούν, ενίοτε, από την κατάργηση των δικών μας κοινωνικών, πολιτικών, θρησκευτικών ή απλώς πατροπαράδοτων αξιών.

Άλλοτε πάλι νομίζουμε ότι αρκεί η εφαρμογή του νόμου για την προστασία της Δημοκρατίας και, κάποτε, της ιδιοκτησίας ή της σωματικής ακεραιότητας. Όταν αυτό δεν συμβαίνει, ρίχνουμε το ανάθεμα στα αστυνομικά όργανα, τα οποία, βεβαίως, καταδικάζουμε για... υπερβολική βία».

                                                                  (Μπ. Παπαδημητρίου-liberal.gr)

«Δεν το γνώριζα και το έμαθα χάρη στη σύλληψη των μελών της συμμορίας που έστηνε αγώνες μπάσκετ: οι μαθητές που παίζουν σε ομάδες που κατακτούν σχολικά πρωταθλήματα μοριοδοτούνται για την είσοδό τους στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Δηλαδή, οι μαθητές που, επειδή ασχολούνται με ένα χόμπι, παραμελούν τα μαθήματά τους, ανταμείβονται από την πολιτεία με επιπλέον μόρια, ώστε να μπορούν να πετύχουν ό,τι και οι άλλοι μαθητές που είτε δεν παραμελούν τη δουλειά τους είτε τα χόμπι τους δεν μοριοδοτούνται.

Πρόκειται για μια εντελώς παράλογη πρακτική που θα είχε νόημα μόνο αν οι συγκεκριμένοι μαθητές ήταν υποχρεωμένοι να παίζουν μπάσκετ ή ποδόσφαιρο ή βόλεϊ ή δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο (φαντάζομαι όλες οι διακρίσεις σε σχολικά πρωταθλήματα μοριοδοτούνται) και αν το να μη μελετούν είναι κάποιου τύπου υποχώρηση που την κάνουν για το καλό όλων μας και η πολιτεία θα πρέπει κάπως να τους το ανταποδώσει».

                                                                (M.Bουλαρίνος- ATHensvoice)

«Aραγε κάθε εξέγερση φέρνει ένα φωτεινό αύριο;Συγχέουμε την αμφισβήτηση με την πρόοδο. Η Ιστορία είναι γεμάτη εξεγέρσεις που άρχισαν με ευγενή αιτήματα και κατέληξαν να υπηρετούν δυνάμεις εντελώς διαφορετικές από εκείνες που τις ξεκίνησαν. Η αγανάκτηση μπορεί να είναι δικαιολογημένη, αλλά το πολιτικό της αποτέλεσμα να καταλήξει καταστροφικό. Το ένα δεν αναιρεί το άλλο».

                                                                   (Δ. Ευθυμάκης-protagon.gr)

Εδώ ... γελάμε

                                                                                   (Α.Πετρουλάκης -ΚΑΘΗΜEΡΙΝΗ/protagon.gr)
 

Απόψεις...

«Σύμφωνα με τα ρεπορτάζ, η πρώτη του σύλληψη του Γιαννακόπουλου ήταν το 2008, οπότε και κατηγορήθηκε για σύσταση εγκληματικής οργάνωσης, σωματεμπορία και ηθική αυτουργία σε απάτη. Επειδή στην ελληνική δικαιοσύνη είναι πιο μερακλήδες και από τους εργαζόμενους στα αποστακτήρια του Jack του Daniels, η δίκη του (πάντα σύμφωνα με το ρεπορτάζ) έγινε 7 χρόνια αργότερα: το 2015. Σε αυτή καταδικάστηκε πρωτοδίκως σε 10 χρόνια φυλακή, ποινή που προφανώς φαίνεται αστεία για κάθε λογικό άνθρωπο, αλλά η λογική και ο «νομικός μας πολιτισμός» είναι τσακωμένοι εδώ και πολλά χρόνια. 

Θέλω να πω πως δεν βλέπω τον λόγο για τον οποίο ένας σωματέμπορος πρέπει να βγει από τη φυλακή και μάλιστα σε λίγα χρόνια, αλλά οι δικαστές είδαν τον λόγο και αυτό είναι που μετράει. Όπως είδαν και ότι υπάρχει λόγος να αφεθεί ελεύθερος (φυσικά με περιοριστικούς όρους, αλίμονο) όταν άσκησε έφεση. Γιατί να μην αφήσεις ελεύθερο έναν που έχει συλληφθεί ως εγκέφαλος κυκλώματος σωματεμπορίας; Αλλά η σύλληψή του και τα στοιχεία που έχουν προκύψει δείχνουν ότι συνέχισε κανονικά την εγκληματική του σταδιοδρομία. Για άλλα 11 χρόνια. Το σύνολο 18.

Επί 18 χρόνια ένας άνθρωπος καταδικασμένος πρωτοδίκως για φοβερά εγκλήματα (φοβερά για μας, όχι τόσο για την ελληνική δικαιοσύνη) συνέχιζε τη δραστηριότητά του. Οι κυβερνήσεις έφευγαν, μα η ελευθερία κινήσεων παρέμενε. Κι αυτό είναι το πιο εξοργιστικό από όλα.

Δεν θα ήταν υπερβολή να πει κανείς ότι επί κυβερνήσεων ΓΑΠ, Σαμαρά, Τσίπρα και 6 χρόνια επί Μητσοτάκη, η αστυνομία, οι ελεγκτικοί μηχανισμοί, η οικονομική αστυνομία, η ΑΑΔΕ και δεν ξέρω ποιος άλλος δεν έκαναν απολύτως τίποτα. Όχι για κάποιον άγνωστο αλλά για κάποιον που είχε συλληφθεί από το 2008 και καταδικαστεί το 2015».

                                                                     (M.Bουλαρίνος- ATHensvoice)

«Η Πόπη Διαμαντάκου εκλέχθηκε δημοτική σύμβουλος το 2014 και πρόεδρος της Τεχνόπολης το 2016. Δεν επαναπαύθηκε σε τίτλους, αλλά οραματίστηκε ένα πρόγραμμα για τα παιδιά, με τη σκέψη ότι αν γνωρίσεις την πόλη σου, θα την αγαπήσεις και θα τη σεβαστείς. Καμίνης και Μπακογιάννης στήριξαν το όραμά της, αποδεικνύοντας και τον υπερκομματικό χαρακτήρα του. Ωσπου φτάνουμε στον σημερινό δήμαρχο. Μα, ας σκεφτούμε για λίγο ποιος είναι ο δήμαρχος Χάρης Δούκας. Το ήθος του ανδρός. Εξελέγη δήμαρχος αφού τον επέλεξε ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Νίκος Ανδρουλάκης. Τον γνωρίζαμε; Οχι. 

Ποιος ήταν αυτός που επιτέθηκε στον Νίκο Ανδρουλάκη θεωρώντας τον μη άξιο αρχηγό του κόμματος και υπέδειξε τον εαυτό του ως κατάλληλο; Ο Χάρης Δούκας. Είχε αρκετό χρονικό διάστημα να μας επιδείξει τα προσόντα του, κάποιο έργο τέλος πάντων; Οχι. Ολα έγιναν πριν αλέκτορα φωνήσαι… Ποιον θεώρησε ο Χάρης Δούκας ως πλέον κατάλληλο για να συνεργαστεί το ΠΑΣΟΚ με χρονικό αυτοματισμό και συμπαρέσυρε σε αυτή τη μεγαλοφυή ιδέα ολόκληρο κόμμα; Τον Αλέξη Τσίπρα. Τον αρχηγό κόμματος που έσβησε όλους τους πρώην συνεργάτες ως μη αρκούντως ικανούς. 

Και προσφάτως δήλωσε ότι ποτέ δεν συγκυβέρνησε με τη Δεξιά, ο συνεργασθείς με τον Π. Καμμένο, που είχε αναφωνήσει το μεγαλειώδες «Στα τέσσερα εσείς!» στους πολιτικούς αντιπάλους του. Να συνεχίσω; Εχει νόημα; Διακρίνετε κλωστές που ενώνουν και αντικατοπτρίζουν αξίες; »

                                                                             (Ρέα Βιτάλη-protagon.gr)

Ρήσεις...