Σοφά λόγια...

 

Eδώ ... γελάμε

                                                                                                (Ηλ.Μακρής-  ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)

Με το κεφάλι στους ώμους...

 

«Έχουν έρθει τα πάνω, κάτω. Η Ευρώπη έχει παραδώσει τα κλειδιά της λογικής, μαζί και της επιβίωσής της. Μετά από 3000 χρόνια ευρωπαϊκού πολιτισμού, μετά από Μεσαίωνες και Αναγεννήσεις, φτάσαμε στο να είναι ζητούμενο σήμερα το πιο βασικό, το πιο αυτονόητο δικαίωμα, που μέχρι πριν τρεις δεκαετίες, μας εξασφάλιζε ο πολιτισμός μας: ένας Ευρωπαίος πολίτης να επιστρέψει το βράδυ στο σπίτι του, με το κεφάλι στους ώμους του. 

Να μην βρεθεί σφαγμένος σαν αρνί στη μέση του δρόμου, ανατιναγμένος στο μετρό ή διαμελισμένος στην αγορά κάτω από τις ρόδες ενός «πιστού» που αποφάσισε να κάνει τζιχάντ με το αυτοκίνητό του.Όταν όμως τολμήσεις να ξεστομίσεις αυτόν τον τρόμο, όταν η αγωνία για τη ζωή σου και τη ζωή των παιδιών σου σε βγάζει στον δρόμο, το σάπιο σύστημα της πολιτικής ορθότητας έχει έτοιμη την ταμπέλα: «ακροδεξιός».

Η περίπτωση του 18χρονου φοιτητή Χένρι Νόβακ στο Σαουθάμπτον είναι η κορυφαία εκδήλωση της διαστροφής του συστήματος. Ένα παιδί ψυχορραγούσε αιμόφυρτο, και οι αστυνομικοί, τυφλωμένοι από χρόνια πλύσης εγκεφάλου που αντιμετωπίζει την καταγγελία περί «ρατσισμού» ως χειρότερη από τον ίδιο τον θάνατο, του περνούν χειροπέδες. Αγνοούν τις δραματικές εκκλήσεις του «έχω μαχαιρωθεί, δεν μπορώ να αναπνεύσω», επειδή ο σφαγέας έσπευσε να δηλώσει «θύμα ρατσισμού». 

Και βέβαια, όλη η προοδευτικουριά που έκανε σημαία το “I can’t breathe” του παραβατικού στη Μινεσότα που σιγοντάριζε το όργιο καταστροφών και δολοφονιών που ακολούθησαν και γονάτιζε ζητώντας συγγνώμη, τώρα δεν έβγαλε «κιχ».Πρόκειται για την απόλυτη προδοσία του κράτους απέναντι στον πολίτη: η πολιτική ορθότητα μπήκε πάνω από την ανθρώπινη ζωή. Το κράτος άφησε ένα θύμα δολοφονικής επίθεσης να πεθάνει με τα χέρια δεμένα, επειδή έτρεμε μήπως κατηγορηθεί για ισλαμοφοβία. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη κατάντια.

Η Ευρώπη, και ειδικότερα το Ηνωμένο Βασίλειο (που μετατρέπεται αλματωδώς σε Ηνωμένο Χαλιφάτο) έχει πληρώσει βαρύ φόρο αίματος στον ισλαμικό φανατισμό. Ξεχάσαμε το μακελειό της 7ης Ιουλίου 2005 στο μετρό του Λονδίνου με τους 52 νεκρούς και τους 784 τραυματίες; (Έναν χρόνο πριν, παρόμοια επίθεση στη Μαδρίτη είχε 193 νεκρούς και 2050 τραυματίες.) 

Ξεχάσαμε τον στρατιώτη που τον αποκεφάλισαν στο Λονδίνο μέρα μεσημέρι, στη μέση του δρόμου το 2013;Ξεχάσαμε τα κομματιασμένα κοριτσάκια στη συναυλία στο Μάντσεστερ το 2017, τις σφαγές στη Γέφυρα του Λονδίνου και στο Γουέστμινστερ; Ο κίνδυνος δεν είναι θεωρητικός. Είναι μια ματσέτα ή ένα κουζινομάχαιρο που παραμονεύει στην επόμενη γωνία, ένα τρελό αυτοκίνητο που σε σκοπεύει, ένα σακίδιο γεμάτο εκρηκτικά που κουβαλάει ο διπλανός σου στο μετρό.

Και απέναντι σε αυτό το λουτρό αίματος, τι κάνουν τα ασπόνδυλα, ψοφοδεή ανθρωπάρια που ονομάζονται κατ’ ευφημισμόν ηγέτες της Ευρώπης; Ο κυρ-Στάρμερ κάνει πλάτες στους φανατίλες. Βάζει στη φυλακή πολίτες για «ισλαμοφοβικά» σχόλια στα sm. Στέλνει την αστυνομία που αυτοί οι πολίτες πληρώνουν για να τους προστατεύει, να τους αρπάζουν μέσα από τα σπίτια τους στις 3 το πρωί, επειδή έγραψαν κάτι ειρωνικό για τον «Προφήτη». Ακόμα και μετά τη σφαγή του Χένρι Νόβακ, αρνείται να απαγορεύσει την οπλοφορία στον δημόσιο χώρο, με τη γελοία δικαιολογία ότι τα μαχαίρια που κουβαλάν οι Σιχ είναι «τελετουργικά»!

Έχουμε τρελαθεί εντελώς; Να φτιάξουμε τότε κι εμείς μια θρησκεία που να έχει στην τελετουργία της οπλοπολυβόλα και χειροβομβίδες και να ροβολάμε στις ρούγες με την κάννη να στραφταλίζει στον ήλιο όπως η λάμα των «κιρπάν». Ακόμα κι αν δεχθούμε (που σηκώνει μεγάλη κουβέντα) ότι το «θρησκεύειν» στην Ευρώπη του 21ου αιώνα μπορεί να περιλαμβάνει τελετουργικά μαχαίρια, τελείται κάποια τελετουργία εν μέση οδώ; Με ποια λογική ο «θρησκευόμενος» κουβαλάει, περπατώντας δίπλα σου, ως αξεσουάρ της ενδυμασίας του, μια λάμα 20 εκατοστών, όπως έχεις εσύ το μπρελόκ των κλειδιών;

Οι συστημικοί δημοσιογράφοι και τα μεγάλα ΜΜΕ, με ιδεολογικές αγκυλώσεις και αλισβερίσι με ύποπτα κέντρα εξουσίας, επιτίθενται με μανία σε όποιον αντιδρά. Αντί να στρέψουν τα βέλη τους στους ηθικούς και φυσικούς αυτουργούς της βίας, ενοχοποιούν τα θύματα. Όταν ο κόσμος ξεσηκώνεται από αγανάκτηση, δεν το κάνει από μίσος, αλλά από ένστικτο επιβίωσης. Ζητάει πίσω τη χώρα του, τη γειτονιά του, την ασφάλεια που κάποτε η Ευρώπη παρείχε απλόχερα.

Αν αυτό θεωρείται ακραίο, έχουμε χάσει την ηθική μας πυξίδα. Η ανοχή στην εισαγόμενη τρομοκρατία δεν είναι προοδευτικότητα, είναι αυτοκτονία. Όλο αυτό θα καταλήξει σε έναν πανευρωπαϊκό «πόλεμο της διπλανής πόρτας», σαν τη σφαγή του Αγίου Βαρθολομαίου. Όταν το πλήθος ξεσηκωθεί, δεν θα ψάξει να βρει ποιοι είναι μετριοπαθείς και ποιοι αγριοπαθείς. Οι μάχες θα γίνονται στους διαδρόμους των πολυκατοικιών. Δεν θέλουμε να το ζήσουμε. Κι επειδή το μόνο που μπορούμε να κάνουμε πριν φτάσουμε εκεί, είναι να βροντοφωνάξουμε «ως εδώ», χίλιες φορές να χαρακτηρισθούμε ακροδεξιοί, παρά να βρεθούμε σφαγμένοι».

                                                 (Αρθρο του Θ.Τζήμερου από το liberal.gr)

Ατάκες...

 

Ρητορικός πληθωρισμός...

 «Όταν ένα κράτος τυπώνει χρήμα αλόγιστα, το νόμισμα χάνει την αξία του. Όταν μια κοινωνία τυπώνει ηθικές κατηγορίες αλόγιστα, οι λέξεις χάνουν τη δύναμή τους. Η Ελλάδα το έζησε αυτό μετά τη Μεταπολίτευση. Το τέλος της δικτατορίας δεν έφερε μόνο την αποκατάσταση της δημοκρατίας. Έφερε και μια ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς που για δεκαετίες μοίραζε πιστοποιητικά δημοκρατικών φρονημάτων. Όποιος δεν ανήκε στον δικό της κόσμο μπορούσε εύκολα να βαφτιστεί φασίστας, χουντικός, ακροδεξιός, νεοφιλελεύθερος. Αργότερα προστέθηκε και ο ρατσιστής.

Δεν είχε μεγάλη σημασία τι ακριβώς έλεγες. Αν υπερασπιζόσουν την αγορά, ήσουν κοινωνικά ανάλγητος. Αν μιλούσες για νόμο και τάξη, μύριζες χωροφυλακή. Αν ήσουν αντικομμουνιστής, κουβαλούσες δήθεν εμφυλιοπολεμικά σύνδρομα. Αν αγαπούσες την πατρίδα σου χωρίς να ζητάς συγγνώμη, κάτι ύποπτο έκρυβες. Ο μη αριστερός έπρεπε διαρκώς να απολογείται για εγκλήματα που δεν είχε διαπράξει.

Έτσι σπαταλήθηκε η πιο βαριά λέξη του ελληνικού πολιτικού λεξιλογίου. Ο φασίστας έγινε τεμπέλικη βρισιά. Χρησίμευε λιγότερο για να περιγράψει πραγματικούς εχθρούς της ελευθερίας και περισσότερο για να κλείσει στόματα. Αντί για επιχείρημα, ταμπέλα. Αντί για αντιπαράθεση, ηθική εκτέλεση.Ύστερα εμφανίστηκε η Χρυσή Αυγή. Ναζί κανονικοί, όχι ως μεταφορά, όχι ως υπερβολή, όχι ως βολική βρισιά σε τηλεοπτικό πάνελ. Αλλά με τάγματα εφόδου, ναζιστικά σύμβολα, τραμπουκισμό, οργανωμένη βία και δολοφονική δράση. 

Τότε φάνηκε το κόστος του ρητορικού πληθωρισμού. Είχαμε χρησιμοποιήσει τη λέξη «φασίστας» τόσο συχνά για ανθρώπους που απλώς δεν ήταν αριστεροί, ώστε όταν χρειάστηκε να περιγράψουμε τους πραγματικούς φασίστες, η κοινωνία είχε ήδη αποευαισθητοποιηθεί.Αυτό δεν αδίκησε μόνο όσους συκοφαντήθηκαν. Έβλαψε τη δημοκρατία. 

Μια κοινωνία που χρησιμοποιεί τα ισχυρότερα ηθικά της όπλα για καθημερινές πολιτικές διαφωνίες μένει άοπλη όταν εμφανίζεται το πραγματικό τέρας. Όταν όλοι είναι φασίστες, ο φασίστας κρύβεται μέσα στον θόρυβο.Σήμερα βλέπουμε την ίδια ασθένεια με άλλα ονόματα. Ρατσιστής. Ακροδεξιός. Ομοφοβικός. Τρανσφοβικός. Σεξιστής. Μισογύνης. Χοντροφοβικός. Οι λέξεις αυτές περιγράφουν υπαρκτά κακά ή υπαρκτές μορφές κοινωνικής περιφρόνησης. Ακριβώς γι’ αυτό δεν πρέπει να τις πετάμε σαν χαρτοπόλεμο.

Στον σημερινό δημόσιο διάλογο, όμως, αρκεί να αποκλίνεις από την προοδευτική ορθοδοξία για να βρεθείς στο εδώλιο. Να ζητήσεις σοβαρή μεταναστευτική πολιτική. Να μιλήσεις για εγκληματικότητα. Να υπερασπιστείς τα σύνορα. Να εκφράσεις επιφυλάξεις για την ιδεολογία φύλου στα σχολεία. Να αναρωτηθείς για τη συμμετοχή διεμφυλικών ατόμων στον γυναικείο αθλητισμό. Να πεις ότι η ελευθερία του λόγου προστατεύει και δυσάρεστες απόψεις. Αμέσως μπαίνει η σφραγίδα.

Αυτή δεν είναι ευαισθησία. Είναι ρητορικός πληθωρισμός. Είναι η υπερπαραγωγή ηθικού χρήματος από ανθρώπους που νομίζουν ότι μπορούν να τυπώνουν κύρος χωρίς κόστος. Όμως το κόστος πάντα έρχεται. Έρχεται όταν οι πολίτες σταματούν να ακούνε. Έρχεται όταν η κατηγορία παύει να σοκάρει και όταν η κοινωνία κουράζεται να τη μαλώνουν όσοι μπέρδεψαν την πολιτική διαφωνία με την αμαρτία και τον εξοστρακισμό.

Η φιλελεύθερη δημοκρατία δύσκολα επιβιώνει έτσι. Χρειάζεται σκληρή αντιπαράθεση, ανοχή στη διαφωνία, και όχι τελετές δημόσιας αποκήρυξης. Χρειάζεται πολίτες που μπορούν να διαφωνούν χωρίς να θεωρούν ότι επειδή διαφωνούν οι έχοντες την αντίθετη άποψη είναι εχθροί τους.

Ο δημόσιος λόγος λειτουργεί την αγορά. Το νόμισμά του είναι οι λέξεις. Όταν τις υποτιμούμε, δεν γινόμαστε πιο ενάρετοι. Γινόμαστε πιο ανίκανοι να ξεχωρίσουμε το λάθος από το κακό και το κακό από το τερατώδες.Γι’ αυτό οι κατηγορίες σήμερα αγοράζουν όλο και λιγότερη κοινωνική κατακραυγή. Όχι επειδή οι πολίτες έγιναν πιο ρατσιστές, πιο σκληροί ή πιο αδιάφοροι. Αλλά επειδή οι εισαγγελείς της ηθικής υποτίμησαν το ίδιο τους το νόμισμα. 

Το τραγικό της υπόθεσης είναι ότι όταν εμφανιστεί ο επόμενος πραγματικός φανατικός, μπορεί να ανακαλύψουμε ξανά πως δεν μας έχει μείνει καμία αξιόπιστη λέξη για να τον περιγράψουμε».

                          (Απόσπασμα άρθρου του Αλ.Σκούρα από το liberal.gr)

 

Εδώ... γελάμε

 

                                                                                 (Α.Πετρουλάκης - ΚΑΘΗΜEΡIΝΗ/protagon.gr)

Δεν είναι όλα όπως φαίνονται...

 

«Αλλά από τις αρχές του 2023 και μετά η Ελλάδα βρέθηκεχωρίς μνημόνια πια, χωρίς τον χαλινό του lockdown,με εκτίναξη του τουρισμού και με τη μεγαλύτερη πρόσθετη ένεση ξένων κεφαλαίων (από Ευρωπαϊκά κονδύλια) που έχει υπάρξει ποτέ!Τι έγινε σε αυτό το διάστημα; Βελτιώθηκαν οι δείκτες της ελληνικής οικονομίας!Αυτό έλειπε και να μην βελτιώνονταν... 

Βελτιώθηκε όμως, και η ΚΑΤΑΤΑΞΗ της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ένωση; Η απάντηση είναι: ΟΧΙ! Επιδεινώθηκε η θέση της Ελλάδας... Και αυτό το χρεώνεται η κυβέρνηση. Ας το δούμε πιο αναλυτικά.

-- Η παραγωγικότητα της Εργασίας στην Ελλάδα επιδεινώθηκε. Στις τελευταίες θέσεις κατάταξης της ΕΕ των 27 (χαμηλότερα απ' ό,τι πριν). Άρα οι μεταρρυθμίσεις που έπρεπε να γίνουν δεν έγιναν - ή δεν έπιασαν τόπο...

-- Ο αριθμός των εργατοωρών που δουλεύει ο μέσος Έλληνας είναι πλέον ο μεγαλύτερος στην Ευρώπη (πάνω και από τη Βουλγαρία, και αρκετά πάνω από τον μέσον όρο της ΕΕ).

-- Το πραγματικό διαθέσιμο εισόδημα στην Ελλάδα βρίσκεται στην 26η θέση (δύο με τρείς θέσεις πιο κάτω απ' ό,τι πριν) και μόλις μια θέση πάνω από την τελευταία Βουλγαρία - στο 73,8% του μέσου όρου της ΕΕ.

-- Η μέση κατά κεφαλήν αγοραστική δύναμη του Έλληνα, βρίσκεται επίσης την 26η θέση, επίσης τρείς θέσεις πιο κάτω απ' ό,τι πριν, επίσης πολύ κοντά στη τελευταία Βουλγαρία - στο 68% του μέσου όρου της ΕΕ....

Συμπέρασμα: Η Ελλάδα ΑΠΟΚΛΙΝΕΙ!

-- Το κόστος ενέργειας εκτινάχθηκε στην Ελλάδα πολύ περισσότερο απ' ό,τι στην υπόλοιπη ΕΕ. Δεν έχουμε την "ακριβότερη ενέργεια" - αλλά έχουμε την μεγαλύτερη άνοδο στο κόστος ενέργειας - πράγμα που μαζί με την υποβάθμιση της παραγωγικότητας Εργασίας - υπονόμευσε και την ανταγωνιστικότητα της Οικονομίας. Κι έχουμε και την καλύτερη "απόδειξη" γι' αυτό: 

Το Έλλειμμα στο Εμπορικό Ισοζύγιο διευρύνθηκε. Από τα μεγαλύτερα στην ΕΕ. Η οποία συνολικά είναι πλεονασματική Εμπορικά. Αλλά η Ελλάδα παραμένει ελλειμματική! Και το Εμπορικό έλλειμμα - παρά τις ετήσιες αυξομειώσεις - διευρύνεται. Η μεγάλη εκτίναξη του ελλείμματος έγινε μεταξύ 2023 και 2024. Το 2025 υπήρξε μια μικρή βελτίωση. Αλλά το Εμπορικό έλλειμμα παραμένει ως ποσοστό του ΑΕΠ ιδιαίτερα υψηλό (στο 13,5%)...

Άρα οι Έλληνες στην τελευταία 4ετία:εργάζονται περισσότερο απ' όλους στην Ευρώπη, με παραγωγικότητα που πέφτει σταθερά, με διαθέσιμο εισόδημα που χάνει συνεχώς θέσεις σε κατάταξη,με αγοραστική δύναμη που επίσης χάνει θέσεις σε κατάταξη, και ανταγωνιστικότητα που υποχωρεί σταθερά. Σε όλους αυτούς τους δείκτης η Ελλάδα κατατάσσεται σήμερα στην Ευρώπη σε χειρότερη θέση απ' ό,τι την περίοδο των μνημονίων!Πήρε περισσότερα χρήματα απ' έξω, σε ιδιαίτερα ευνοϊκές διεθνείς συνθήκες χωρίς τον "χαλινό" των μνημονίων - κι η θέση της στην κατάταξη ΕΠΕΣΕ. Αντί να εκτιναχθεί το "πιεσμένο" ελατήριο, ΚΑΘΙΣΕ!

Την ίδια εποχή ο πληθωρισμός στην Ελλάδα παραμένει σταθερά υψηλότερος απ' ό,τι στην υπόλοιπη ευρωζώνη. Παντού ανέβηκε, αλλά στην Ελλάδα ανέβηκε περισσότερο. Αντίστοιχα η πραγματική ανάπτυξη στην Ελλάδα είναι γύρω στο 2%, όσο εισπράττονται ακόμα τα κοινοτικά κονδύλια από το Ταμείο Ανάκαμψης. Ας δούμε τι επίπτωση είχαν - και τι τόπο έπιασαν - τα χρήματα αυτά.Τα τελευταία 4 χρόνια εισέρρευσαν πρόσθετα 24 δισ. από το Ταμείο Ανάκαμψης. Δηλαδή κατά μέσον όρο 6 δισεκατομμύρια το χρόνο, κατά μέσον όρο 1,2-3,2% του ΑΕΠ. Αυτά συνέβαλαν σε αύξηση 36% του ονομαστικού ΑΕΠ και μόλις 12% αύξηση του πραγματικού ΑΕΠ. 

Τι σημαίνει αυτό; Ότι όσο έρρεαν τα κονδύλια από τα έκτακτα κοινοτικά ταμεία μετατράπηκαν κυρίως σε αύξηση τιμών! Η πραγματική ανάπτυξη απορρόφησε μόλις το ένα τρίτο. Κι επειδή στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες η κατανομή ήταν πολύ καλύτερη η θέση της Ελλάδας επιδεινώθηκε. Συμπέρασμα: η Ελλάδα δεν έχει αναπτυξιακή δυναμική.

Τα Ευρωπαϊκά κονδύλια - αν και σημαντικά - δεν βοήθησαν τη χώρα να αποκτήσει αναπτυξιακή δυναμική. Η κατάστασή της βελτιώθηκε στο "χρόνο" (σε σχέση με την προηγούμενη εποχή των μνημονίων), αλλά η θέση της επιδεινώθηκε στο "χώρο" - σε σύγκριση με τις υπόλοιπες χώρες της ευρωζώνης».

                          (Απόσπασμα άρθρου του Θανάση Κ. από το lastpoint.gr)