Εδώ ...γελάμε

                                                                                                 (Δ.Χαντζόπουλος- ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)
 

Χωρίς ντροπή...

 

 «Σύμφωνα, λοιπόν, με τον «μύθο», διότι μύθο την θέλουμε, επί Θάτσερ, οι λιμενεργάτες της Αγγλίας βρίσκονταν σε άγρια απεργία, με οικονομικά αιτήματα που ανέτρεπαν την δημοσιονομική πολιτική της χώρας.Μπροστά λοιπόν στο αδιέξοδο, η πρωθυπουργός Μάργκαρετ Θάτσερ τους δήλωσε ότι υποχωρεί στον εκβιασμό και αποδέχεται τα αιτήματά τους. Με μία όμως προσθήκη: ότι, με «διάγγελμα», θα ενημέρωνε την κοινωνία πόσο θα της κοστίσει η ήττα από τον εκβιασμό.Και τότε έγινε «θαύμα, που μόνον η ντροπή επιτελεί: Οι λιμενεργάτες, από ντροπή, αποχώρησαν, χωρίς να εμμείνουν στα αιτήματά τους.Αυτήν την μαγική δύναμη της ντροπής, φαίνεται πως ήξερε ο Δίας και γι’ αυτό, κατά τον μύθο του Πλάτωνα στον Πρωταγόρα, όταν κατάλαβε ότι η ξεδιαντροπιά μπορούσε να αφανίσει ολόκληρο το ανθρώπινο γένος, έστειλε στους ανθρώπους τις δύο απαραίτητες, για την ύπαρξη κοινωνίας, αρετές: Την ντροπή και τη δικαιοσύνη.

Αυτήν ακριβώς την «αρρώστια της πόλης» βιώσαμε ως «αναισχυντία» ή «ξεδιαντροπιά», την περίοδο της οικονομικής κρίσης. Όταν οι ισχυρές συντεχνίες, οι οποίες, με ληστρικούς εκβιασμούς εναντίον της κοινωνίας – κατέβαζαν μέχρι και τους διακόπτες του ηλεκτρικού ρεύματος - είχαν πετύχει να απομυζούν τη χώρα με τα πιο αντικοινωνικά προνόμια, προκειμένου να μην υποστούν καμία περικοπή και να μετατεθούν στους αδύναμους όλα τα βάρη της κρίσης, πρόβαλαν, χωρίς ντροπή, ένα αυταπόδεικτο ψέμα: Ότι δεν  υπήρχε οικονομική κρίση, αλλά όλα ήταν συνωμοσία των εταίρων μας! Και με αφετηρία αυτό το ωμό ψέμα, ακολούθησε η πιο αναίσχυντη εξέγερση προνομιούχων, που έχουμε ζήσει ποτέ. Η οποία τους οδήγησε στην εξουσία, με την κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ.

Την μοναδική ίσως κυβέρνηση της ιστορίας μας, η οποία, προκειμένου να προστατεύσει τα τερατώδη προνόμια των συντεχνιών που την στήριξαν, παραβίασε ακόμη και τον νόμο του Δία: την «υποχρέωση ντροπής». Έτσι, επειδή η μόνη δικαιολογία για την διάσωση των «κεκτημένων» των προνομιούχων συντεχνιών ήταν το ψέμα ότι δήθεν δεν υπήρχε κρίση, οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, εντελώς ξεδιάντροπα, επιχείρησαν να εξοντώσουν όσους έλεγαν την αλήθεια. Με πρώτα θύματα τους δημόσιους λειτουργούς της ΕΛΣΤΑΤ, που είπαν την αλήθεια για το έλλειμμα της χώρας. Για τους οποίους μάλιστα, έστησαν και δικαστικό παρακράτος. 

Και επειδή η Ύβρις, όταν πετύχει, ακολουθείται από μεγαλύτερη Ύβρη, όταν στη συνέχεια διαπίστωσαν την απουσία οποιουδήποτε έργου που θα μπορούσαν να επικαλεστούν για την επανεκλογή τους, προσέφυγαν πάλι στην ξεδιαντροπιά: εξύφαναν την συνωμοσία «NOVARTIS», με την οποία επιχείρησαν να εξοντώσουν τους αντιπάλους τους. Και ναι μεν η αλυσιδωτή ξεδιαντροπιά απέτυχε να καταστρέψει τη χώρα, όμως άφησε πίσω της βαρύτατη μόλυνση: τον «πειρασμό» ότι η απουσία ντροπής κάνει και αυτή θαύματα, αφού οδηγεί μέχρι και στην εξουσία. Και τον πειρασμό αυτόν πληρώνουμε συνεχώς μέχρι σήμερα, με διαδοχικές επιχειρήσεις αναισχυντίας.

Διότι, αμέσως μετά την αποχώρηση από την εξουσία της «πρώτης, χωρίς ντροπή, κυβέρνησης της χώρας», τα αποκόμματα που προέκυψαν ως απόβλητα από αυτήν, αποδύθηκαν στο μόνο έργο που ήξεραν: σε αλλεπάλληλες επιχειρήσεις οργανωμένου ψέματος. Με σκοπό πάντα την πρόκληση ή έστω την εκμετάλλευση κάποιας τραγωδίας, ώστε να επιστρέψουν στην εξουσία μέσω του χάους.  

Τα γεγονότα, λόγω απουσίας συλλογικής ιστορικής μνήμης, μπορεί να τραβούν τον δρόμο της λήθης, μιλούν όμως από μόνα τους:Την περίοδο της πανδημίας, με σκοπό την πρόκληση υγειονομικού χάους, αποδύθηκαν, ως αντιπολίτευση, σε υγειονομική δολιοφθορά κατά της χώρας, με κινήσεις οργανωμένης ανυπακοής στους ιατρικούς κανόνες. (Υπόθαλψη του αντιεμβολιαστικού παραληρήματος και πρόκληση εκατοντάδων μαζικών συγκεντρώσεων, που διέσπειραν τον θάνατο).

Συνέχισαν με το «κίνημα χάους» στις πυρκαγιές. Όταν κήρυξαν ανυπακοή στις υποδείξεις της πολιτείας για την προστασία των ανθρώπων από τις πυρκαγιές, με προφανή σκοπό την επανάληψη της τραγωδίας που ζήσαμε στο Μάτι. Μέχρι και δημόσιους επαίνους απηύθυνε ο εξ Ιθάκης (επαν)ερχόμενος, σε όσους παραβίαζαν τα μέτρα της πολιτείας για εκκένωση επικίνδυνων περιοχών. Και αφού απέτυχαν να προκαλέσουν οι ίδιοι κάποια τραγωδία, υποδέχτηκαν, ως «θείο δώρο», την τραγωδία των Τεμπών. 

Έτσι, με μοναδικό στόχο την πρόκληση χάους, ταυτίστηκαν με τη μεγάλη απάτη των "ξυλολίων" και όσα παρανοϊκά παρήγαγε, παρ’ ότι γνώριζαν ότι ήταν επινόηση ενός κοινού απατεώνα της ακροδεξιάς. Κι όταν κάποιοι «επιστήμονες» - λέμε τώρα – οι οποίοι επιστρατεύτηκαν σαν «πραγματογνώμονες» για να στηρίξουν τον μύθο των «ξυλολίων», αποκαλύφθηκαν εσμός τσαρλατάνων, με συνέπεια τώρα να «κρύβονται», οι σκηνοθέτες του χάους, με μοναδικό προσόν την απουσία ντροπής, αναζήτησαν την επόμενη ευκαιρία. Και σαν τέτοια υιοθέτησαν μία, νοσηρής σύλληψης και ευτελούς σκηνοθεσίας, δήθεν «απεργία πείνας». Η οποία, με το πρόσχημα του αιτήματος «εκταφής», χρησιμοποιήθηκε ως το πλέον αναίσχυντο τέχνασμα, προκειμένου να παρεμποδιστεί η διεξαγωγή της δίκης για τα Τέμπη. Έτσι ώστε, η παρέλκυση της δίκης τώρα, να χρησιμοποιηθεί για την πρόκληση χάους.

 Μία αναισχυντία, που αποκαλύφθηκε ως τέτοια, από τους ίδιους τους πρωταγωνιστές της. Οι οποίοι, μόλις, με απόφαση της Δικαιοσύνης, ικανοποιήθηκε το αίτημα εκταφής για το οποίο σκηνοθετήθηκε η απεργία, το «έβαλαν στα πόδια» και εμφανίζονται πλέον στα μπουζούκια. (Ευτυχώς γι’ αυτούς, ο κ. Δένδιας, που στήριξε δημόσια την σκηνοθεσία ως «αντιπολιτευόμενος υπουργός», ακόμη δεν το πληροφορήθηκε, για να ζητήσει συγγνώμη από την πολιτεία για την απρέπεια).

Εκεί όμως που η απουσία ντροπής ξεπέρασε τα όρια της Ύβρεως – ακόμη και οΔίας δύσκολα θα εύρισκε τιμωρία για τέτοια ξετσιπωσιά - ήταν με την εκμετάλλευση της διαφθοράς στον ΟΠΕΚΕΠΕ:

Μέχρι τώρα ξέραμε αυτό που αποτελούσε την «τάξη» του κόσμου: όποτε είχαμε φαινόμενα μαζικής διαφθοράς, υπό την έννοια της συμμετοχής του «λαού» στη λεηλασία του δημόσιου χρήματος, οι μαινόμενοι «υπερασπιστές του λαού» μέχρι όνομα άλλαζαν στην διαφθορά, για να την προστατεύσουν.

Μόλις όμως προέκυψε η διαφθορά στον ΟΠΕΚΕΠΕ, μας εξέπληξαν. Διότι, παρά το γεγονός της μεγάλης συμμετοχής του λαού στο έγκλημα, συνέβη το παράδοξο: οι «υπερασπιστές του λαού» εμφανίστηκαν σαν «θεριακλήδες της ηθικής».Πριν όμως προλάβουμε να τους δώσουμε τα εύσημα, από «θεριακλήδες της ηθικής» αποδείχτηκαν «μάγοι της υποκρισίας». Διότι, μόλις η πολιτεία έλαβε τα πρώτα μέτρα για την καταστολή της διαφθοράς στον ΟΠΕΚΕΠΕ, με υπαγωγή του στον έλεγχο ανεξάρτητης αρχής (ΑΑΔΕ), πυροδοτήθηκε έκρηξη για την διάλυση της χώρας: άρχισε ωμός εκβιασμός ολόκληρης της κοινωνίας με τα μπλόκα, για να μείνει ανεξέλεγκτος ο ΟΠΕΚΕΠΕ και να σωθεί η διαφθορά! Με σκηνοθέτη μάλιστα του χάους το ΚΚΕ, το οποίο παρέχει στα μπλόκα, όχι μόνον τους «οδηγούς» αλλά και την κατεύθυνση του χάους. 

Πρόκειται για το κόμμα, το οποίο ουδέποτε ενδιαφέρθηκε για λύση οποιουδήποτε προβλήματος – επαίρονται ότι ποτέ δεν ψήφισαν οτιδήποτε – διότι ενδιαφέρεται μόνο για την διατήρηση ή την δημιουργία νέων προβλημάτων, ώστε να ασχολείται με αυτά, προς άγραν οπαδών. Διότι είναι δέσμιο της λενινιστικής αρχής «όσο χειρότερα τόσο καλύτερα». Δηλαδή της λογικής που επιδιώκει την απόλυτη εξαθλίωση, αφού μόνον αυτή θα φέρει την «επανάσταση». Γι’ αυτό ακούσαμε ξεδιάντροπα να δηλώνουν στα μπλόκα ότι «θα καταστρέψουν το εμπόριο της χώρας». Ότι αυτοί δεν δέχονται «ούτε να ακούσουν» ότι δεν επιτρέπει κάτι η δημοσιονομική κατάσταση της χώρας ή η ευρωπαϊκή νομοθεσία. 

Διότι προφανώς το ΚΚΕ με τους «οδηγούς» του, είναι πάνω από την πραγματικότητα, τη λογική και τη χώρα. Απλώς στα μπλόκα αποκαλύπτεται πάλι συνεπές και με τον πιο σκοτεινό εαυτό του. Διότι, αν πετύχει την ικανοποίηση των απαιτήσεων που θέτει κατά παράβαση της ευρωπαϊκής νομοθεσίας, θα πετύχει και την διακοπή των επιδοτήσεων. Οπότε κερδισμένο θα είναι μόνον το ΚΚΕ, αφού θα εκμεταλλευτεί το χάος που θα προκύψει από τις αντιδράσεις σε μία τέτοια διακοπή των επιδοτήσεων.Αν συμβεί το αντίθετο και η πολιτεία δεν υποκύψει στον εκβιασμό, κερδισμένο θα είναι πάλι το ΚΚΕ, από το χάος που θα φέρει η συνέχιση των μπλόκων που υποθάλπει. Γι’ αυτό άλλωστε, επειδή υπάρχει κίνδυνος να οδηγηθεί σε κάποια λύση το αδιέξοδο των μπλόκων, το ΚΚΕ τορπιλίζει πονηρά κάθε τέτοια προοπτική, με την προκλητική του απαίτηση να μετέχουν στη συνάντηση με τους εκπροσώπους της πολιτείας, μόνον ελεγχόμενα από αυτό άτομα. Έτσι ώστε να ματαιώσει κάθε λύση. 

Πρόκειται δηλαδή για τυπική εφαρμογή μιας χωρίς κανόνες "κβαντικής ηθικής", που υλοποιεί μία "κβαντική πολιτική", δηλαδή «πολιτική χωρίς ντροπή» που οδηγεί στο χάος. Πρόκειται για τη συνθήκη που δεν επιτρέπει στην ελληνική πολιτεία να απαντήσει δια των εκπροσώπων της και εν προκειμένω δια του πρωθυπουργού, στους «οδηγούς» των μπλόκων που έχει τοποθετήσει το ΚΚΕ, το αυτονόητο που δίδαξε ο μύθος της ιστορίας, με την οποία ξεκινήσαμε. Ότι δηλαδή, όχι απλώς η ευρωπαϊκή νομοθεσία και τα δημοσιονομικά όρια της χώρας, αλλά πρώτα απ’ όλα τα όρια που θέτει η ντροπή, είναι αυτά που δεν επιτρέπουν την ικανοποίηση κάποιων από τις απαιτήσεις τους. Για να αποδειχθεί ξανά, πόσο επίκαιρη είναι η ρήση του Καστοριάδη, ότι «χωρίς αιδώ δεν υπάρχει Δημοκρατία».

                                            (Αρθρο του Κ. Κούρκουλου από το  liberal.gr)

 

 

Ρήσεις...

                                                                                                           (idiotes f/B)

                                                                                                                             (ευρωπαϊστές f/B)
 

Κράτος, αρνούμενο τον ρόλο του...

 

«Επί πολλές ημέρες συζητούνταν το πώς, ποιοι και υπό ποιους όρους και προϋποθέσεις θα προσέρχονταν σε έναν διάλογο με τον ίδιο τον Πρωθυπουργό. Οι όροι και οι προϋποθέσεις όμως δεν τίθενται από τον Κυριάκο Μητσοτάκη, τίθενται από τους αγροτοσυνδικαλιστές, έστω ορισμένους από αυτούς. Είναι το αποκορύφωμα του ξεχαρβαλώματος που εξελίσσεται στη χώρα τον τελευταίο ενάμιση μήνα, εν μέρει επειδή οι αρχές το ανέχονται και το επιτρέπουν, εν μέρει όμως και επειδή όλα όσα παρακολουθούμε είναι αποτέλεσμα μίας διαβρωτικής παρεξήγησης που κυριαρχεί τα τελευταία πενήντα χρόνια. 

Στον πυρήνα της παρεξήγησης βρίσκεται η ενοχική χαλάρωση των κρατικών αντανακλαστικών απέναντι σε οτιδήποτε «αριστερό», «λαϊκό», «προοδευτικό». Ειδικότερα δε, όταν πρόκειται για μορφές αντίδρασης (πορείες, διαδηλώσεις, μαθητικές καταλήψεις, αγροτικά μπλόκα, κ.ά.) οργανωμένες από το ΚΚΕ και τις παραφυάδες του, το κράτος υποχωρεί μεγαλοπρεπώς, υποτάσσεται και αναμένει. Αυτό συμβαίνει και τώρα (όπως όλα τα προηγούμενα χρόνια) με τις κινητοποιήσεις των αγροτών και τους τάχα «σκληρούς» της Θεσσαλίας, που στην πλειονότητά τους ελέγχονται και καθοδηγούνται από το ΚΚΕ. 

Υπό αυτήν την έννοια, το νεοελληνικό κράτος έχει εκχωρήσει σε ένα κόμμα, που από τη  φύση του διακηρύσσει και επιδιώκει την  ανατροπή του πολιτεύματος και των θεσμών, το δικαίωμα και την ευχέρεια της κοινωνικής δολιοφθοράς και μάλιστα υπό συνθήκες προστατευμένες και ασφαλείς. Οι φοιτητικές οργανώσεις του ΚΚΕ παρελαύνουν απειλητικά κραδαίνοντας στυλάρια – κανείς δεν ενοχλείται και δεν τις ενοχλεί.

 Το ΠΑΜΕ αποφασίζει όποτε επιθυμεί να κλείσει την Αθήνα – κανένα πρόβλημα και καμία συζήτηση. Οι αγρότες του κάμπου αποκλείουν επί εβδομάδες τις εθνικές οδούς και ασκούν εξουσία που δεν τους έχει δοθεί από κανέναν – το κράτος δεν θέλει να «συγκρουστεί» και αφήνεται στο έλεος των διαθέσεών τους. Μαζί και οι πολίτες του κράτους. Αυτή είναι μία συνθήκη που έχει επικρατήσει στην περίοδο της λεγόμενης μεταπολίτευσης – εν τέλει μπορεί και να είναι η συνθήκη που την χαρακτηρίζει. 

Το κράτος, αρνούμενο το ρόλο και την αποστολή του, επιλέγει να απουσιάζει επειδή φοβάται «να συγκρουστεί». Αν συγκρουστεί, θα κατηγορηθεί για αυθαιρεσία, αυταρχισμό, έως και ολοκληρωτισμό. Σήμερα, το κράτος δια της κυβέρνησής του και του Πρωθυπουργού, εμφανίζεται στην ουσία να παρακαλάει μία επαγγελματική ομάδα να προσέλθει σε διάλογο, αφότου μάλιστα  έχει ικανοποιήσει μία σειρά από αιτήματα που καμία άλλη κοινωνική ομάδα δεν τολμά καν να ψιθυρίσει.

 Την ίδια στιγμή, το κράτος δια της κυβέρνησής του, αναγγέλλει ότι «θα εφαρμοστεί ο νόμος». Ο οποίος πάντως δεν εφαρμόζεται εδώ και ενάμιση μήνα. Προφανώς και δεν υποστηρίζει κανείς ότι θα πρέπει να διασαλευτεί η κοινωνική ειρήνη και ότι θα πρέπει να ξεκινήσουν πολιτικές και κομματικές διώξεις. Αυτή ακριβώς όμως είναι μία ακόμη πτυχή της μεγάλης, εν πολλοίς ηθελημένης, εθνικής μας σύγχυσης.

 Η εφαρμογή του νόμου έχει φτάσει να θεωρείται αυθαιρεσία, η περιφρόνησή του από τους λίγους όχι. Αν αυτό δεν είναι στοιχείο κοινωνικοπολιτικής διάβρωσης, τότε τι είναι; »

(Απόσπασμα άρθρου του Αγγ. Κωβαίου από το protagon.gr)

Ρήσεις...

 

Ρήσεις...

 

Απόψεις...

«Επί ενάμισι μήνα η χώρα έζησε με κλειστούς δρόμους, οικονομική ασφυξία και μια μόνιμη αίσθηση ομηρίας. Η κυβέρνηση τελικά υποχώρησε όσο μπορούσε – και ίσως περισσότερο από όσο όφειλε. Το αποτέλεσμα, όμως, δεν δικαιώνει κανέναν πέραν από τους κατ' επάγγελμα συνδικαλιστές.Παρά τον καθημερινό θόρυβο στα τηλεοπτικά πάνελ, καμία ουσιαστική συζήτηση δεν έγινε για τα προβλήματα του πρωτογενούς τομέα και, ως εκ τούτου, δεν δρομολογήθηκε καμία λύση. 

Η επιτροπή που –υποτίθεται ότι– τα συζητά στη Βουλή, ανάμεσα σε ωραιότατα σάντουιτς, καφέδες και πολιτικό κουτσομπολιό, υπολείπεται σε σοβαρότητα της «τριμελούς επιτροπής από πέντε-έξι άτομα» που είχε προτείνει πριν από 40 χρόνια ο Νίκος Βαμβακούλας. 

Πέρα από τις παραχωρήσεις της κυβέρνησης, με γενναιότερη αυτή που δεν έχει δημοσιονομικό κόστος (το πράσινο φως για παράνομες ενέργειες χωρίς συνέπειες), εκείνο που μένει είναι οι ατελείωτες ώρες live τηλεοπτικών συνδέσεων με πολλά κλισέ (ευλογία για τα κανάλια που γεμίζουν το πρόγραμμά τους) και ούτε ίχνος ουσιαστικής συζήτησης. 

Μετά από δύο παρεμβάσεις του Αρείου Πάγου, η κυβέρνηση έφτασε την 40ή ημέρα να επικαλείται απλώς τη «δυνατότητα» εφαρμογής του νόμου, κάνοντας σαφές σε όλους τι ακριβώς συνέβη: Δόθηκαν όσα λεφτά μπορούσαν να δοθούν και, κυρίως, επιδείχθηκε η καλή διάθεση ώστε να νιώσουν επί 45 μέρες οι διαμαρτυρόμενοι ότι είναι υπεράνω του νόμου, της κυβέρνησης και των συμπολιτών τους. 

Ολα αυτά επιβεβαιώνουν για μία ακόμη φορά τη σοφή φράση ενός (λίγο) παλαιότερου υπουργού Οικονομικών, ο οποίος συνήθιζε να λέει στους συνομιλητές του: «Στην Ελλάδα δύο πράγματα είναι στάνταρ. Η ανατολή και η δύση του ηλίου και οι Πανελλαδικές Εξετάσεις. Ολα τα υπόλοιπα παίζονται».

                                                               (Αργ. Παπαστάθης-protagon.gr)

«Η ετήσια έκθεση World Watch List της οργάνωσης Open Doors καταγράφει σήμερα πάνω από 388 εκατομμύρια Χριστιανούς που υφίστανται υψηλά επίπεδα δίωξης και διάκρισης ανά τον κόσμο. Δεν πρόκειται για στατιστική άσκηση. Πρόκειται για καμένες εκκλησίες, επιθέσεις σε πιστούς, απαγορεύσεις λατρείας, εξευτελισμούς και καθημερινό φόβο. 

Μέσα σε αυτό το σκοτεινό παγκόσμιο τοπίο, ένα στοιχείο αφορά άμεσα την Ελλάδα: η Τουρκία βρίσκεται στην 41η θέση των χειρότερων χωρών στον κόσμο για τους Χριστιανούς.Σύμφωνα με την έκθεση, στην Τουρκία «το να είσαι Τούρκος σημαίνει να είσαι Μουσουλμάνος». 

Η ταύτιση εθνικής και θρησκευτικής ταυτότητας είναι τόσο απόλυτη ώστε η εγκατάλειψη του Ισλάμ θεωρείται προδοσία απέναντι στην οικογένεια και στο έθνος. Όσοι Τούρκοι πολίτες –και ανάμεσά τους και Ορθόδοξοι– επιλέγουν τον Χριστιανισμό, συχνά αναγκάζονται να κρύβουν την πίστη τους πίσω από κλειστές πόρτες, ζώντας υπό την απειλή βίας, κοινωνικού αποκλεισμού και απώλειας εργασίας. Ταυτόχρονα ο κρατικός έλεγχος στην έκφραση και στις θρησκευτικές δραστηριότητες εντείνεται, περιορίζοντας όλο και περισσότερο τον χώρο της Εκκλησίας».

                                                                            (Αλ. Σκούρας- liberal.gr)

 «Το πανεπιστήμιο Texas Α&Μ διδάσκει πλέον Φιλοσοφία χωρίς Πλάτωνα. Διότι η πολιτεία-προπύργιο του MAGA και του καθεστώτος Τραμπ, ανησυχεί για την επίδραση ανατρεπτικών ιδεών σε «ευάλωτα» μυαλά... Πριν από περίπου 2.500 χρόνια, ο δάσκαλος του Πλάτωνα, ο Σωκράτης, καταδικάστηκε σε θάνατο ακριβώς για τον ίδιο λόγο. Από τότε, η σχέση ανάμεσα στη δημοκρατία και τα όρια της ελευθερίας της σκέψης και του λόγου δεν σταμάτησαν να επανεξετάζονται ».

                                                                            (Protagon Team)