Εδώ ... γελάμε

                                                                                                (Δ.Χαντζόπουλος- ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)

 

Απελπισία με κάθε κόστος ...

 

«Από την άκρα δεξιά μέχρι την άκρα αριστερά, πολλοί στην αρχή ήλπιζαν ότι η τραγωδία των Τεμπών θα έριχνε την κυβέρνηση Μητσοτάκη. Η κυβέρνηση πράγματι ταρακουνήθηκε με τα συλλαλητήρια και τον θόρυβο με τα ξυλόλια αλλά δεν έπεσε παρά τα όποια επικοινωνιακά της λάθη κάτω και από την πίεση των στιγμών. 

Αργότερα, πολλοί εναπόθεσαν τις ελπίδες τους στον Τραμπ, που κέρδισε, ανέλπιστα ίσως, και δεύτερη θητεία. Και αυτό το έργο δεν πήγε όμως πολύ καλά γιατί στο μεταξύ ο Τραμπ υπέγραψε ενεργειακές συμφωνίες με την κυβέρνηση Μητσοτάκη ενώ μετά την Exxon Mobil, και η Chevron πήρε οικόπεδα νότια της Κρήτης για έρευνες. Όλα αυτά τη στιγμή που οι Αμερικανοί ετοιμάζονται επίσης να ρίξουν ζεστό χρήμα για να φτιαχτούν υποδομές και στο λιμάνι της Ελευσίνας για να το μετατρέψουν σε εμπορικό, αμυντικό και ενεργειακό διαμετακομιστικό κέντρο. Και όλα αυτά τη στιγμή που η Κίμπερλι δεν χάνει ευκαιρία να αποθεώνει την κυβέρνηση αλλά και τον Μητσοτάκη προσωπικά.

Πιο μετά οι ελπίδες πήγαν στην Ευρωπαία εισαγγελέα Λάουρα Κοβέσι. Η Κοβέσι ήταν μεν αυστηρή για το θέμα του ΟΠΕΚΕΠΕ αλλά είπε ότι παρόμοια  σκάνδαλα υπήρξαν και σε πολλές άλλες χώρες. Οπότε τζίφος κι εκεί. 

Ενδιάμεσα, τα στοιχήματα έπεσαν στον Σαμαρά. Ότι θα έκανε κόμμα, ότι θα αποσπούσε 5-6 βουλευτές και ότι θα’ ριχνε την κυβέρνηση. Ούτε αυτό όμως περπάτησε ίσως γιατί οι μετρήσεις για ένα εν δυνάμει κόμμα Σαμαρά έδειχναν νούμερα απογοητευτικά. 

Λίγους μήνες μετά οι ελπίδες αναπτερώθηκαν με τον Τσίπρα, το βιβλίο του και τις αναφορές για «ταξίδια σε νέες θάλασσες», ταξίδια που θα ένωναν υποτίθεται την κατακερματισμένη αριστερή αντιπολίτευση. Και εκεί όμως-παρά τον αρχικό ενθουσιασμό-το έργο δεν φαίνεται να κόβει πολλά εισιτήρια. Οι μνήμες βλέπετε, είναι ακόμα νωπές. Και οι ουρές στα ΑΤΜ για το εξευτελιστικό 60αρι με κλειστές τις τράπεζες, έχουν εντυπωθεί ανεξίτηλα στο συλλογικό υποσυνείδητο. 

Και τελευταία τώρα ελπίδα η Καρυστιανού για να κλείσει ίσως ο κύκλος όπως άνοιξε. Και πράγματι η Καρυστιανού έκανε γκελ μέχρι πρότινος τουλάχιστον, σε αρκετά μεγάλο κομμάτι του κόσμου που έβλεπε στο πρόσωπό της τη χαροκαμένη μάνα που ζητά να μάθει την αλήθεια γύρω από το τραγικό δυστύχημα των Τεμπών αλλά και τον άνθρωπο που θα καθάριζε την κόπρο του Αυγεία, ξεκινώντας από τη «διεφθαρμένη» Δικαιοσύνη. Και έτσι πολλοί ήταν αυτοί που την πίεζαν να κάνει κόμμα, αν και η ίδια μέχρι πρόσφατα δεν εύρισκε αρκετά ελκυστική την ιδέα. 

Όλα όμως άλλαξαν ξαφνικά όταν ανακοίνωσε ότι προχωράει τελικά στη δημιουργία «κινήματος» αρχικά, που θα γίνει κόμμα στη συνέχεια. Πολλοί ενθουσιάστηκαν με την ιδέα. Αλλά όχι όλοι. Και μούδιασαν κυρίως αυτοί για τους οποίους η «μάνα» θεωρείται πλέον κάτι σαν υπαρξιακή απειλή. Η πελατεία βλέπετε, είναι συγκεκριμένη. Και το λεγόμενο αντισυστημικό κοινό, δεν είναι μεν ευκαταφρόνητο, ούτε όμως και ανεξάντλητο. Και έτσι η «μάνα» από «σύμβολο του αγώνα κατά της διαφθοράς και της συγκάλυψης» και από «ιδανική για πρωθυπουργός», έγινε τώρα από «απολιτικ» μέχρι και «ακροδεξιά». Και με θέσεις που πλέον  «γεννούν ερωτηματικά».

Αλλά πέρα απ’ τις «θέσεις», να προσθέσουμε επίσης και με ένα παράξενο επιτελείο από υποψηφίους της Νίκης, αντιεμβολιαστές, πνευματικούς και μια ηγουμένη σ’ ένα μοναστήρι. Και από χθες και με καθαίρεση ουσιαστικά από την προεδρία του Συλλόγου πληγέντων. Και με «σκιές» στην οικονομική διαχείριση που η έρευνα θα δείξει αν έχουν υπόσταση. 

Μια χαοτική γενικώς, κατάσταση στο χώρο της αντιπολίτευσης που επιχειρεί εν τούτοις να ρίξει τον Μητσοτάκη με κάθε κόστος. Και κυρίως, χωρίς να έχει ιδέα τι θα γίνει την επόμενη μέρα.

Ενδεικτική η άποψη του Παπαδημούλη ότι «για να φύγει η Κυβέρνηση της ακρίβειας, των σκανδάλων και της διαφθοράς, απαιτείται η συνεργασία όλης της δημοκρατικής αντιπολίτευσης μαζί με τα νέα κόμματα Τσίπρα και Καρυστιανού. Κανένας δεν μπορεί μόνος του!»  

Η απελπισία δεν θα μπορούσε να έχει περιγραφεί καλύτερα».

                                        (Αρθρο του Κ. Μπερμπερίδη από  το liberal.gr)

Ατάκες...

 

Ο Μιλέι δείχνει τον δρόμο...

 

«Ο Χαβιέρ Μιλέι έχει κάνει το Νταβός προσωπικό του πεδίο μάχης. Δεν πάει εκεί για να χαμογελάσει σε φωτογραφίες, ούτε για να ψιθυρίσει ευγενικά γενικότητες σε πάνελ. Πηγαίνει για να συγκρουστεί με τη θρησκεία του κρατισμού που κυριαρχεί στο πολιτικό mainstream της εποχής. Και, όπως φαίνεται, το κάνει με την άνεση ανθρώπου που δεν είναι απλώς πολιτικός, αλλά καταρτισμένος, μεθοδικός και, κυρίως, αποφασισμένος να εφαρμόσει αυτά που λέει. 

Στη χθεσινή ομιλία του, μίλησε σαν άνθρωπος που γνωρίζει ότι η κρίση της Δύσης δεν ξεκινά από τα επιτόκια ή τις τιμές του πετρελαίου, αλλά από τις ιδέες. Περιέγραψε μια παρακμή που, κατά τη δική του ανάγνωση, έρχεται όταν ο πολιτισμός παραιτείται από τα θεμέλιά του και τα ανταλλάσσει με μια ηθικολογία επιδοτήσεων, ρυθμίσεων και συλλογικών δικαιωμάτων χωρίς υποχρεώσεις. Το ενδιαφέρον δεν είναι αν συμφωνεί κανείς με κάθε πολιτισμικό του πυροτέχνημα. Το ενδιαφέρον είναι ότι, σε μια αίθουσα όπου η γλώσσα συνήθως νανουρίζει, εκείνος επιμένει να μιλά με ορισμούς. Και εδώ έρχεται το ελληνικό στοιχείο που αξίζει να σταθούμε. 

Ο Μιλέι δεν ντύθηκε απλώς με αγγλοσαξονική ρητορική. Επέστρεψε στα θεμέλια, μιλώντας για φιλοσοφία ελληνική, ρωμαϊκό δίκαιο και ιουδαιοχριστιανικές αξίες ως τον κώδικα που έκανε τη Δύση δημιουργική, παραγωγική, ελεύθερη και σπουδαία. Δεν το είπε για να κολακέψει. Το είπε για να θυμίσει ότι χωρίς μια ηθική της ατομικής ευθύνης, την παράμετρο του φυσικού δικαίου, και το δικαίωμα της ιδιοκτησίας, η οικονομία γίνεται λογιστική απάτη.

Ακόμη πιο καίριο ήταν το κλείσιμο του ματιού στον Ξενοφώντα. Σε μια εποχή όπου οι Ευρωπαίοι τεχνοκράτες μιλούν για «μοντέλα», εκείνος θυμίζει ότι ο πρώτος που έγραψε σοβαρά για αποδοτικότητα, διοίκηση, κίνητρα και ορθολογική οργάνωση του βίου ήταν ένας Αθηναίος στρατιώτης και συγγραφέας. Ο Ξενοφών δεν έγραψε «μακροοικονομία», έγραψε όμως κάτι πιο επικίνδυνο για κάθε κράτος: έγραψε για το πώς ευημερεί ο άνθρωπος όταν αφήνεται να πράξει, να μετρήσει, να ρισκάρει και να κερδίσει.

Αυτή η επιμονή στην ιστορία των ιδεών είναι που τον τοποθετεί καθαρά στην ένδοξη γραμμή πολιτικών ηγετών που ήταν παράλληλα και ιδεολογικοί σταυροφόροι, όπως η Θάτσερ και ο Ρήγκαν. Η παρομοίωση δεν γίνεται ως στυλιστική αναφορά, αλλά ως πολιτική μέθοδος. Πρώτα λες την αλήθεια για το κράτος, ότι δεν «δίνει», αλλά παίρνει. Μετά κόβεις το κράτος και τα πλοκάμια του. Μετά αντέχεις την υστερία. Και τέλος κερδίζεις χρόνο για να δουλέψει και να πλουτίσει η κοινωνία. 

Ο Μιλέι έχει, σε αντίθεση με πολλούς «φιλελεύθερους» της ηπείρου και της χώρας μας, την αρετή της συνέπειας: δεν χρησιμοποιεί την αγορά ως διακόσμηση, αλλά ως πυρήνα.

Γι’ αυτό και οι Έλληνες φιλελεύθεροι οφείλουν να τον μελετήσουν. Όχι επειδή η Αργεντινή είναι η Ελλάδα, δεν είναι. Αλλά επειδή το δικό μας πρόβλημα είναι πνευματικό πριν γίνει δημοσιονομικό. Εδώ ο φιλελευθερισμός συχνά ζητά συγγνώμη που υπάρχει. Κάνει ένα βήμα προς την ελευθερία και δύο προς τη σοσιαλδημοκρατία, για να μη θυμώσει το πάνελ. Μιλά για «μεταρρυθμίσεις», αλλά τρέμει τη λέξη «περιορισμός του κράτους». Θέλει ανταγωνισμό, αλλά με επιτροπές. Θέλει ανάπτυξη, αλλά με άδειες.

Ο Μιλέι έκλεισε τον κύκλο της ομιλίας του με μια φράση που έμοιαζε με βλάσφημη τελετουργία για τους επαγγελματίες του κυνισμού: «ο Μακιαβέλι είναι νεκρός, ας τον θάψουμε». Την είπε στην αρχή και την επανέλαβε στο τέλος, όχι για να αποκηρύξει τη σκληρότητα της πολιτικής, αλλά για να αποκηρύξει το άλλοθί της. Γιατί ο μακιαβελικός μύθος έχει γίνει το καταφύγιο όσων βαφτίζουν την αρπαγή “ρεαλισμό” και την αναποτελεσματικότητα «ευαισθησία».

Ο Μιλέι έκανε το αντίθετο: υποστήριξε ότι ο καπιταλισμός και οι αρετές μιας ελεύθερης κοινωνίας δεν συγκρούονται με την αποτελεσματικότητα και την αποδοτικότητα. Είναι η προϋπόθεσή τους. Και, ακόμη πιο αιχμηρά, είναι ηθικά ανώτεροι από κάθε σύστημα που χρειάζεται εξαναγκασμό για να «δουλέψει».

Η ελευθερία δεν είναι πολυτέλεια που την πληρώνεις με χάος. Είναι το μόνο πλαίσιο όπου η τάξη προκύπτει χωρίς βία, όπου ο πλούτος παράγεται χωρίς λεηλασία, όπου η κοινωνία συνεργάζεται χωρίς να την κρατάς από τον λαιμό. Αν αυτό σημαίνει ότι κάποιοι θα συνεχίσουν να επικαλούνται τον Μακιαβέλι για να δικαιολογούν το κράτος που μας φτωχαίνει, τόσο το χειρότερο γι’ αυτούς. 

Ο Μακιαβέλι είναι νεκρός, πράγματι. Το ερώτημα είναι ποιος στην Ελλάδα θα βρει το θάρρος να τον θάψει, αντί να του ανάβει κερί κάθε φορά που φοβάται το πολιτικό κόστος».

(Απόσπασμα άρθρου του Αλ. Σκούρα από το liberal.gr)

 

 

Χωρίς... σχόλια

 

                                                                                                                              ("Πρώτο Θέμα")

Τραμπικές επιτυχίες και ...αποτυχίες

 

«Ένας χρόνος μετά την επιστροφή του στον Λευκό Οίκο, ο Ντόναλντ Τραμπ κυβερνά ακριβώς όπως τον περιμέναμε. Στις επιτυχίες, η οικονομία έρχεται πρώτη. Ισχυρή ανάπτυξη, χαμηλή ανεργία, χαμηλότεροι φόροι, λιγότερη ρύθμιση. Ο επιχειρηματικός κόσμος δουλεύει με σαφέστερο πλαίσιο, οι επενδύσεις βρίσκουν χώρο, η αγορά εργασίας παραμένει δυναμική. Για έναν κλασικό φιλελεύθερο, αυτό σημαίνει ότι το κράτος κάνει μισό βήμα πίσω και αφήνει την οικονομία να πάρει μπροστά. Δεν είναι επανάσταση, αλλά είναι σαφής βελτίωση σε σχέση με τη φορολογική και ρυθμιστική ασφυξία των προηγούμενων ετών.

Δεύτερη μεγάλη επιτυχία είναι ο συνδυασμός Γάζας και Βενεζουέλας. Η συμφωνία για τη Γάζα, όσο ατελής κι αν είναι, σταματά μια αιματηρή σύγκρουση και περιορίζει το ηθικό και γεωπολιτικό κόστος για τη Δύση. Η σύλληψη Μαδούρο στέλνει μήνυμα ότι οι δικτάτορες στη γειτονιά της Αμερικής δεν είναι αιώνιοι. Εδώ ο Τραμπ κάνει κάτι που οι Δημοκρατικοί προκάτοχοί του προσπάθησαν αλλά απέτυχαν: συνδυάζει ωμή ισχύ με πολιτικό ρίσκο και παράγει απτό αποτέλεσμα. Για όποιον πιστεύει στην ελευθερία ως δικαίωμα και όχι ως αφηρημένη ρητορεία, αυτά είναι κέρδη που δεν μπορείς να αγνοήσεις.

Τρίτη επιτυχία, η ουσιαστική θωράκιση των συνόρων. Η μεταναστευτική πολιτική δεν είναι πια ευχολόγιο. Η παράνομη διέλευση ελαχιστοποιήθηκε και το μήνυμα είναι καθαρό: υπάρχουν κανόνες και εφαρμόζονται. Το έθνος-κράτος υπερασπίζεται τα σύνορά του, όπως έχει δικαίωμα. Από φιλελεύθερη σκοπιά, η νόμιμη μετανάστευση χρειάζεται τάξη για να είναι πολιτικά βιώσιμη. Ο Τραμπ καταφέρνει να επιβάλει αυτή την τάξη, έστω με σκληρό τρόπο.

Τέταρτη επιτυχία, η απελευθέρωση της ανάπτυξης φυσικών πόρων στις ΗΠΑ. Πετρέλαιο, φυσικό αέριο, εξορύξεις, υποδομές ενέργειας. Ο Λευκός Οίκος ξεμπλοκάρει έργα, περιορίζει την περιβαλλοντική γραφειοκρατία και δίνει φθηνότερη ενέργεια σε νοικοκυριά και βιομηχανία. Δεν είναι τυχαίο ότι η αμερικανική οικονομία στέκεται πιο σταθερά από την ευρωπαϊκή. Η ενεργειακή αυτάρκεια είναι στρατηγικό πλεονέκτημα και ο Τραμπ το αξιοποιεί.

Πέμπτη επιτυχία, η αποιδεολογικοποίηση του κράτους από το επίσημο DEI δόγμα. Προγράμματα, σεμινάρια, θέσεις και επιτροπές που είχαν μετατρέψει το κράτος σε φορέα μιας συγκεκριμένης ταυτότητας-ιδεολογίας ξηλώνονται. Το μήνυμα είναι ότι η διοίκηση δεν είναι όχημα κοινωνικής μηχανικής. Για έναν κλασικό φιλελεύθερο, το κράτος οφείλει να είναι ουδέτερο σε τέτοιου τύπου πολιτισμικούς πολέμους. Σε αυτό το μέτωπο, η αλλαγή είναι καθαρή.

Στον αντίποδα, οι αποτυχίες είναι εξίσου σοβαρές, όχι όμως καταστροφικές όπως πολλοί θα ήθελαν ή προέβλεπαν. Πρώτη, η χρήση των δασμών ως μόνιμου εργαλείου διαπραγμάτευσης. Ο Τραμπ αντιμετωπίζει το διεθνές εμπόριο σαν παζάρι εμποροπανήγυρης: ανεβοκατεβάζει δασμούς για να πιέσει συμμάχους και αντιπάλους. Αυτό, πέρα από τις διμερής σχέσεις, βλάπτει πάνω απ'όλα τον Αμερικανό καταναλωτή, πιέζει τη μεταποίηση (η οποία έχασε θέσεις εργασίας για 2η συνεχή χρονιά) και υπονομεύει το θεσμικό πλαίσιο του ελεύθερου εμπορίου. Ο προστατευτισμός δεν είναι ούτε φιλελεύθερη ούτε πατριωτική πολιτική, όσα συνθήματα κι αν τη συνοδεύουν.

Δεύτερη αποτυχία, η στάση στο ουκρανικό. Ο Τραμπ υποσχέθηκε γρήγορο τέλος στον πόλεμο, αλλά στην πράξη αποφεύγει να πάρει καθαρή θέση υπέρ της Ουκρανίας. Η πίεση προς το Κίεβο για «ρεαλιστική» συμφωνία, χωρίς σαφή ανάσχεση της ρωσικής επιθετικότητας, στέλνει λάθος μήνυμα σε όποιον σκέφτεται να δοκιμάσει την τύχη του απέναντι σε μικρότερο γείτονα. Εδώ, το ένστικτο της συναλλαγής υπονομεύει την αρχή της εθνικής κυριαρχίας.

Τρίτη αποτυχία, η απώλεια εμπιστοσύνης ανάμεσα στους δυτικούς συμμάχους. Η υπόθεση Γροιλανδία δεν είναι απλώς μια «τρέλα του Τραμπ». Όταν η ασφάλεια και η γεωπολιτική συνεργασία γίνονται σχεδόν αποκλειστικά χρηματική συναλλαγή, η συμμαχία παύει να είναι κοινότητα αξιών. Για τις φιλελεύθερες δημοκρατίες, αυτό είναι στρατηγικό ρίσκο.

Τέταρτη, η υπερβολική χρήση της ICE. Η εικόνα μιας κρατικής υπηρεσίας που λειτουργεί με υπερβολική ισχύ μέσα στις ίδιες τις ΗΠΑ ακυρώνει στο επίπεδο της κοινής γνώμης τα κέρδη από την ασφάλεια των συνόρων. Αντί να μένει η εντύπωση της αποκατάστασης του νόμου, μένει η εντύπωση ενός κράτους που φλερτάρει με τον αυταρχισμό. Αυτό είναι πολιτικά και αξιακά πρόβλημα.

Πέμπτη αποτυχία, η συγκέντρωση εξουσίας στην προεδρία. Το κόψιμο κομματιών του διοικητικού κράτους είναι θετικό. Η μετατροπή όμως του υπόλοιπου σε εργαλείο στα χέρια ενός προσώπου είναι βήμα πίσω. Η φιλελεύθερη δημοκρατία δεν μετριέται μόνο σε φόρους και ρυθμίσεις, αλλά και σε αντίβαρα, ελέγχους, δυνατότητα εναλλαγής. Εκεί ο Τραμπ έχει δείξει ότι θα παρακάμψει τη νομοθετική εξουσία οποτεδήποτε του δοθεί έστω και η παραμικρή ευκαιρία. Δεν είναι φυσικά ο πρώτος ούτε ο τελευταίος που λειτουργεί με αυτόν τον τρόπο, όμως δείχνει πως είναι διατεθειμένος να πάει μακρύτερα από τους προκατόχους του.

Και όμως, παρά όλα αυτά, η αμερικανική Δημοκρατία στέκεται όρθια. Το Σύνταγμα ισχύει, οι εκλογές ετοιμάζονται, τα δικαστήρια λειτουργούν, οι αγορές δεν έχουν καταρρεύσει και ο κόσμος δεν έχει τελειώσει. Οι φόβοι των αντιπάλων του Τραμπ για άμεση απολυταρχία και παγκόσμια καταστροφή δεν επιβεβαιώθηκαν. Αυτό δεν σημαίνει αφέλεια. Σημαίνει ότι η σωστή στάση ενός φιλελεύθερου δεν είναι η υστερία, αλλά η ψύχραιμη εγρήγορση: αναγνώριση των πραγματικών επιτυχιών, κριτική στις πραγματικές παρεκτροπές και εμπιστοσύνη ότι οι θεσμοί των ΗΠΑ παραμένουν αρκετά ισχυροί για να αντέξουν ακόμη και μια προεδρία δομημένη σαν reality show».

                                            (Άρθρο του Αλ. Σκούρα από το liberal.gr)

Εδώ... γελάμε

                                                                                      (Α.Πετρουλάκης -ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)