Σοφά λόγια...

 

Η πρώτη φούσκα έσκασε...

«Εχθές αποκτήσαμε ένα νέο κόμμα. Σε λίγες μέρες θα αποκτήσουμε ένα ακόμα. Ένα παλιό κλασσικό ανέκδοτο τελειώνει με τη φράση "κ..λοι υπάρχουν, λεφτά δεν υπάρχουν". Στην Ελλάδα, ως αποδεικνύεται, δεν έχουμε ανάγκη από πολιτικά κόμματα - έχουμε και πολλά μάλιστα - έχουμε ανάγκη από σοβαρές πολιτικές. Η κα Καρυστιανού, έκανε το μεγάλο λάθος του πρωτάρη. Θεώρησε ότι τα μέγα πλήθος της πλατείας Συντάγματος, είχε πάει για αυτήν ως πρόσωπο, ως πολιτική φιγούρα. 

Οι 450 νοματέοι εχθές στην πρεμιέρα της παράστασης, την προσγείωσαν ανώμαλα. Και να σκεφτείτε ότι οι θίασοι, συνήθως, τον πολύ κόσμο τον μαζεύουν στις πρεμιέρες.Η αναιμική παρουσία ενός ετερόκλητου κοινού, χρυσαυγιτών, ψεκασμένων, αντιεμβολιαστών, ρωσόφιλων πουτινολάτρων, σχεδιαστών μόδας, αυτοσχέδιων ποιητών και νοσταλγών της δραχμής, αποτέλεσε την καρφίτσα που έσκασε με θόρυβο την πρώτη εν δημιουργία φούσκα.

Θεώρησε - και θεωρεί - ότι ένα εντελώς αφηρημένο αφήγημα, πλούσιο σε βαρετές κοινοτυπίες μαθητικής έκθεσης, θα την προστατεύσει από το κόστος και τη φθορά που συνοδεύονται από την υιοθέτηση πολύ συγκεκριμένων προτάσεων επί πολύ συγκεκριμένων θεμάτων.Οικονομία, φορολογία, άμυνα, εξωτερική πολιτική, εκπαίδευση, υγεία, είναι από τα πρωτεύοντα θέματα που δεν μπορείς ισόβια να τα προσεγγίζεις με χαριτωμενιές του τύπου "θέλουμε δικαιοσύνη". 

Το ακόμα μεγαλύτερο πρόβλημα όμως είναι, ότι ακόμα και η κα Καρυστιανού να προσπαθήσει να περιοριστεί σε αμπελοφιλοσοφίες, οι "συνεργάτες" της, που διατείνονται ότι συνέγραψαν τις προτάσεις του νέου κόμματος, είναι λαλίστατοι. Και νιώθουν την ανάγκη να διαφημίσουν τα δικά τους αποστάγματα σοφίας που ενέσταξαν στο "κυβερνητικό πρόγραμμα" του νεοσύστατου μορφώματος.

Έτσι, εχθές, ένας πρώην διπλωμάτης, που ασχολήθηκε με την εκπόνηση προτάσεων για θέματα εξωτερικής πολιτικής, προσδιόρισε το ύψος των γερμανικών αποζημιώσεων στο €1 τρις (αν μας κοινοποιήσει τους αριθμητικούς υπολογισμούς του, θα έχουμε επιθεωρησιακό υλικό για δεκαετίες) και πρότεινε να δημεύσει - έναντι των οφειλών αυτών - το Ελληνικό δημόσιο την πολυκατοικία που στεγάζεται το Ινστιτούτο Γκαίτε.Νομίζω ότι ο Βας Βας ο Παρασκευάς, δύναται να εκπονήσει πιο ορθολογικές απόψεις επί του θέματος.Βεβαίως, δεν περιορίστηκε σε αυτό. Πρότεινε την προσάρτηση της Ίμβρου και της Τενέδου, αφήνοντας πιθανότατα την κατάληψη της Πόλεως εις μεταγενέστερο χρόνο όπου και θα έχει ξυπνήσει εκ του υπεραίωνιου λήθαργού του και ο εξαδάχτυλος μαρμαρωμένος βασιλεύς.

Μερικά στίγματα βέβαια των θέσεών της ανέγνωσε και η κα Καρυστιανού στο κείμενο που της έδωσαν να διαβάσει. Έτσι ζήτησε διαφάνεια στη λειτουργία των τραπεζών, θέση που της άρεσε τόσο πολύ που τη χειροκρότησε και η ιδία σε ένα κρεσέντο αυτοεπιβεβαίωσης. Βέβαια, αν κάτι δεν κατανοεί επί της λειτουργίας των τραπεζών, η στήλη είναι στη διάθεσή της να της το διευκρινίσει, έτσι ώστε άμεσα να υλοποιηθεί μία εκ των 20 δεσμεύσεων.Επίσης, ανακάλυψε πως η νέα τάξη πραγμάτων (Σόρος, εμβόλια, Μασόνοι, λέσχη Μπίλντενμπεργκ), τα έχει βάλει με τις Ελληνικές μικρομεσαίες επιχειρήσεις. 

Λαμβάνοντας υπόψιν ότι το 95% τω Ελληνικών επιχειρήσεων απασχολεί μέχρι 4 υπαλλήλους, θεωρώ χάσιμο χρόνου - τουλάχιστον για τις στοές των Τεκτόνων - να σπαταλούν χρόνο και πόρους για να καταστρέψουν τις δυστυχείς αυτές επιχειρήσεις.             

Όλο αυτό το σκηνικό που θυμίζει κομέντια ντελ άρτε, παρά την "αντισυστημικότητα" που χαρακτηρίζει μεγάλο ποσοστό των ψηφοφόρων, δεν έχει ούτε προοπτική ούτε μέλλον. Ευτυχώς - ακόμα - και οι πλέον ασόβαροι συμπολίτες μας, επιζητούν ένα minimum σοβαρότητας. Έστω σοβαροφάνειας.

Και η φούσκα που έσκασε εχθές δεν θα προλάβει να φτάσει μέχρι τις εκλογές.Εκτός και η Σύρια γερόντισσα, η ομιλούσα την Αραμαϊκή, πείσει την κα Καρυστιανού ότι αυτήν έχει επιλέξει ο Μεγαλοδύναμος για να επεκτείνει τη χώρα μέχρι την Κόκκινη μηλιά. Που δεν το αποκλείω κιόλας».

                                                                             (Γ.Δ.- Greece2day.com)

Ρήσεις...

 

Η PISA καθρέφτης της χώρας...

 

«Τα χαμηλά μαθησιακά αποτελέσματα προκαλούν για λίγες ημέρες δημόσιο θόρυβο· ακολουθούν δηλώσεις περί «πολυπαραγοντικού προβλήματος», πολιτικές αντιπαραθέσεις και τελικά μια βολική επιστροφή στη στασιμότητα. Κι όμως, η ουσία της συζήτησης παραμένει σχεδόν πάντα στο περιθώριο: γιατί ένα σημαντικό τμήμα του εκπαιδευτικού και συνδικαλιστικού συστήματος εξακολουθεί να αντιμετωπίζει κάθε έννοια αξιολόγησης, λογοδοσίας ή μεταρρύθμισης ως ιδεολογική απειλή.

Η κρίση της ελληνικής εκπαίδευσης δεν είναι μόνο ζήτημα χρηματοδότησης ή αναλυτικών προγραμμάτων. Είναι βαθύτερα κρίση κουλτούρας. Και μέσα σε αυτήν την κουλτούρα έχει παγιωθεί εδώ και δεκαετίες ένας αντιεκπαιδευτικός συνδικαλισμός που βαφτίζει «νεοφιλελευθερισμό» οποιαδήποτε συζήτηση για ποιότητα, αξιολόγηση ή αποτελεσματικότητα. Το παράδοξο είναι σχεδόν ιστορικό: στο όνομα της υπεράσπισης της δημόσιας παιδείας, συχνά υπονομεύεται η ίδια η δυνατότητα του δημόσιου σχολείου να λειτουργήσει ως μηχανισμός κοινωνικής κινητικότητας. 

Η άρνηση αξιολόγησης δεν προστατεύει τον αδύναμο μαθητή. Αντιθέτως, ενισχύει τις ανισότητες. Γιατί οι οικογένειες που διαθέτουν οικονομικούς πόρους θα αναζητήσουν φροντιστήρια, ιδιωτικά σχολεία ή σπουδές στο εξωτερικό. Οι υπόλοιποι εγκλωβίζονται σε ένα σύστημα χαμηλών απαιτήσεων, μειωμένων προσδοκιών και θεσμοποιημένης μετριότητας. Η συζήτηση για την PISA αποκαλύπτει έτσι κάτι πολύ μεγαλύτερο από επιδόσεις μαθητών στα μαθηματικά ή στην κατανόηση κειμένου. Αποκαλύπτει μια κοινωνία που συχνά φοβάται την αξιολόγηση επειδή έχει συνηθίσει να συγχέει την ισότητα με την ισοπέδωση.

Δεν είναι τυχαίο ότι στην Ελλάδα κάθε μεταρρύθμιση στην εκπαίδευση συναντά σχεδόν αυτοματοποιημένα καταλήψεις, συνθήματα και καταγγελτικό λόγο πριν ακόμη εφαρμοστεί. Η αντίδραση προηγείται της αξιολόγησης του ίδιου του μέτρου. Σαν να έχει διαμορφωθεί μια πολιτική κουλτούρα όπου η διατήρηση της ακινησίας θεωρείται από μόνη της «προοδευτική στάση». Αυτό όμως δεν είναι πρόοδος. Είναι κοινωνική οπισθοδρόμηση με προοδευτικό λεξιλόγιο. Διότι στον σύγχρονο κόσμο η εκπαίδευση δεν είναι απλώς δημόσιο αγαθό· είναι εργαλείο εθνικής ανθεκτικότητας και κοινωνικής επιβίωσης. 

Οι χώρες που επενδύουν στη γνώση, στις δεξιότητες, στην καινοτομία και στην αξιολόγηση δημιουργούν παραγωγικές οικονομίες και ισχυρή μεσαία τάξη. Οι χώρες που εγκλωβίζονται σε ιδεολογικές αγκυλώσεις αναπαράγουν στασιμότητα, εξάρτηση και τελικά κοινωνική απογοήτευση. Το πιο ανησυχητικό είναι ότι η συζήτηση γύρω από την εκπαίδευση παραμένει συχνά εγκλωβισμένη σε όρους της δεκαετίας του 1980. Σαν να μην έχει αλλάξει ο κόσμος. Σαν να μην υπάρχει ψηφιακή οικονομία, διεθνής ανταγωνισμός, τεχνητή νοημοσύνη ή ανάγκη προσαρμογής σε ένα νέο περιβάλλον γνώσης. 

Η Ελλάδα συνεχίζει πολλές φορές να αντιμετωπίζει το σχολείο όχι ως πεδίο παραγωγής δεξιοτήτων και κριτικής σκέψης, αλλά ως χώρο ιδεολογικής αναπαραγωγής και συντεχνιακής ισορροπίας. Και εδώ ακριβώς βρίσκεται η μεγάλη πολιτική ευθύνη. Για χρόνια, κυβερνήσεις όλων των αποχρώσεων δίστασαν να συγκρουστούν πραγματικά με αυτή την κουλτούρα. Άλλοτε από φόβο πολιτικού κόστους, άλλοτε από ιδεολογική αμηχανία και άλλοτε από πελατειακή λογική. 

Το αποτέλεσμα ήταν ένα εκπαιδευτικό σύστημα που συχνά προστατεύει περισσότερο τις δομές του παρά τους ίδιους τους μαθητές. Η έκθεση PISA δεν είναι εχθρός της δημόσιας εκπαίδευσης. Είναι καθρέφτης των αδυναμιών της. Και ίσως το μεγαλύτερο πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας να μην είναι οι χαμηλές επιδόσεις, αλλά η σχεδόν αντανακλαστική εχθρότητα απέναντι σε οποιαδήποτε προσπάθεια μέτρησης, σύγκρισης και βελτίωσης. Γιατί τελικά οι κοινωνίες δεν παρακμάζουν μόνο οικονομικά. Παρακμάζουν όταν αρχίζουν να θεωρούν τη μετριότητα δικαίωμα και την αξιολόγηση απειλή».

(Απόσπασμά άρθρου του Γ. Χοχλακάκη από την AThensvoice)

 

 

Ρήσεις...

 

Απίστευτο... και όμως αληθινό

 

 «Τις προάλλες στις ΗΠΑ συνέβη κάτι που, αν συνέβαινε σε οποιαδήποτε άλλη δημοκρατία του κόσμου (αλλά και στις περισσότερες μη δημοκρατικές χώρες του κόσμου) θα γινόταν η νούμερο ένα είδηση της χρονιάς, θα έριχνε την κυβέρνηση πριν έρθει το μεσημέρι και μετά θα συζητιόταν για μήνες, για χρόνια. Ταινίες θα γυρίζονταν γι’ αυτό. Ετσι όπως έχουμε γίνει, όμως, βάζω στοίχημα ότι μάλλον δεν το πήρατε καν χαμπάρι. Το τι φτάνει στον αφρό της ενημέρωσης, τι κατακρατάμε μέσα στην καταιγίδα των γεγονότων που παρελαύνουν στα timelines και το τι έχει τελικά επίπτωση στην πολιτική και κοινωνική πραγματικότητα του κόσμου μας έχει αλλάξει δραματικά τα τελευταία χρόνια. 

Αυτό που συνέβη είναι το εξής: ο πρόεδρος των ΗΠΑ κατάθεσε αγωγή κατά της κυβέρνησης των ΗΠΑ, δηλαδή κατά της κυβέρνησης που διοικεί ο ίδιος, ζητώντας αποζημίωση 10 δισεκατομμυρίων δολαρίων από τον προϋπολογισμό του κράτους, για τον εαυτό του. Για την τσέπη του. Εκανε αγωγή στο κράτος που ελέγχει για να πάρει 10 δισ. από τα λεφτά των φορολογούμενων ο ίδιος προσωπικά. Οι λέξεις και τα γεγονότα έχουν χάσει κάθε νόημα πια. Η βαρύτητα των συμβάντων και τα κριτήρια με τα οποία αξιολογούμε το τι είναι σημαντικό και το τι όχι έχουν όλα τιναχτεί στον αέρα. 

Συνειδητοποιείτε τι διαβάσατε στην προηγούμενη παράγραφο; Αυτά τα πράγματα δεν γίνονται πουθενά στον κόσμο. Πάμε να πούμε μερικά λόγια ακόμα, για να συλλάβουμε όλες και όλοι το μέγεθος της διαφθοράς, της πρωτοφανούς στα δημοκρατικά χρονικά αλητείας. Ο Τραμπ έκανε αυτή την αγωγή κατά του υπουργείου Δικαιοσύνης και της Εφορίας, επειδή υποστηρίζει ότι το 2019 κάποιος από την Εφορία διέρρευσε φορολογικά του στοιχεία στον Τύπο. Πρόκειται ασφαλώς περί εγκλήματος. Αδικήθηκε! Δεν πρέπει να αποδοθεί δικαιοσύνη γι’ αυτό το έγκλημα; Βεβαίως, δικαιοσύνη αποδόθηκε. Οι αρχές (επί κυβέρνησης Μπάιντεν) βρήκαν τον ένοχο της διαρροής. Ηταν ένας προμηθευτής της εκεί ΑΑΔΕ (όχι η ίδια η ΑΑΔΕ) που καταδικάστηκε σε πέντε χρόνια φυλάκιση. Είναι ακόμα στη φυλακή. Η δικαιοσύνη αποδόθηκε. 

Οχι κατά τη γνώμη του Τραμπ, όμως, που θέλει και λεφτά. Και να σας πω κάτι για να το κάνουμε ακόμα χειρότερο, κάτι που θα έπρεπε να τον είχε ρίξει από τότε, και που τώρα το έχουμε όλες και όλοι ξεχάσει; Το έχει ξαναδοκιμάσει. Αυτά είναι πράγματα που δεν έχουν προηγούμενο στα χρονικά. Αλλά αυτή την εβδομάδα συνέβη κάτι άλλο, εξαιτίας του οποίου επίσης ο Τραμπ, σε μια κανονική χώρα, σε μια κανονική εποχή, θα έπρεπε να πέσει. Οι δικηγόροι του (οι προσωπικοί, που τον εκπροσωπούν σε αυτή τη δικαστική διαμάχη) απέσυραν την αγωγή έπειτα από συμφωνία με τους άλλους δικηγόρους του (τους πιστούς υπαλλήλους του στο υπουργείο Δικαιοσύνης). 

Η συμφωνία λέει ότι, τελικά, ο Τραμπ δεν θα διεκδικήσει τα 10 δισ. δολάρια από τα κρατικά ταμεία, και σε αντάλλαγμα το υπουργείο Δικαιοσύνης θα φτιάξει ένα ειδικό «ταμείο αποζημίωσης» («Anti-Weaponization Fund» το αποκαλούν) για να δώσει λεφτά σε όσους «είχαν αδικηθεί» από τις πολιτικές της κυβέρνησης Μπάιντεν. Το ταμείο αυτό θα περιλαμβάνει κρατικούς πόρους ύψους 1,776 δισ. δολαρίων, ένα ποσό που δεν προέκυψε από κάποια έρευνα ή από κάποια τεκμηρίωση βλαβών, αλλά ήταν αυτοσχέδιο, για να παραπέμπει στο 1776, την ημερομηνία της ανακήρυξης της ανεξαρτησίας των ΗΠΑ. 

Το ποιοι ακριβώς θα είναι οι δικαιούχοι δεν ορίστηκε, ούτε και το ποια θα είναι τα κριτήρια επιλογής τους, ούτε η διαδικασία εντοπισμού τους. Ορίστηκε μόνο ότι τη διαχείριση του ταμείου θα την αναλάβει μια ειδική επιτροπή που θα ορίζεται από τον υπουργό Δικαιοσύνης. Θα είναι σαν ένα Ταμείο Ανάκαμψης για να δίνει το υπουργείο Δικαιοσύνης του Τραμπ κρατικά λεφτά στις τσέπες πιστών οπαδών του Τραμπ, με όρους και κριτήρια που θα αποφασίζει το ίδιο.  

Αυτά τα πράγματα δεν γίνονται. Είναι πρωτοφανή. Και το ακόμα πιο εξωφρενικό είναι η ανοιχτότητα. Ολα γίνονται ανοιχτά και δημόσια, μπροστά στα μάτια όλων». Ενα πρόσωπο πέρα από τα όρια της φαιδρότητας, ένα συμπίλημα στερεοτύπων που μοιάζει ψεύτικο, μια χρεοκοπημένη περιπτωσάρα από την τηλεοπτική C-list. Ο χειρότερος άνθρωπος, την κατάλληλη στιγμή, στην πιο λάθος θέση. Αυτά που συμβαίνουν (σχεδόν κάθε εβδομάδα, πια, σχεδόν κάθε μέρα) επιβεβαιώνουν ότι η πορεία αυτή είναι πια μη αναστρέψιμη. Η νέα Ρώμη καταρρέει μπροστά στα μάτια μας, μέρα με τη μέρα, με τους πιο γελοίους και παράδοξους τρόπους. Βαδίζουμε προς το σημείο της μη επιστροφής».

(Απόσπασμα άρθρου του Θ.Γεωργακόπουλου από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)

 

Ρήσεις...