Το πιο "έξυπνο" δέντρο , είναι το κανονικό...

 

Τα Γιάννενα ανήκουν στις 100 ευρωπαϊκές πόλεις που συμμετέχουν στην προσπάθεια για κλιματική ουδετερότητα. Ένας τίτλος που ακούγεται εντυπωσιακός και γεννά προσδοκίες.Ο πολίτης όμως κρίνει από αυτά που βλέπει καθημερινά. 

Βλέπει δέντρα να κόβονται σχεδόν σε κάθε μεγάλη ανάπλαση. Στην κεντρική πλατεία, στο πάρκο Ξενία, στο πάρκο του παλιού Χατζηκώστα, στην πλατεία Ολυμπιάδος και σε άλλα σημεία. Αντί το πράσινο να αυξάνεται, συχνά περιορίζεται.

Βλέπει το κυκλοφοριακό να παραμένει άλυτο, ενώ έργα που θα μπορούσαν να δώσουν πραγματικές λύσεις καθυστερούν ή εγκαταλείπονται. Βλέπει ποδηλατόδρομους να εξαγγέλλονται επί χρόνια χωρίς να συγκροτούν ένα λειτουργικό δίκτυο.

Αντί γι' αυτά, προβάλλονται "έξυπνες" στάσεις λεωφορείων δεκάδων χιλιάδων ευρώ για να φορτίζουμε το κινητό μας και "ηλιακά δέντρα" εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ. Εντυπωσιακές κατασκευές για τις φωτογραφίες και τα δελτία Τύπου, την ώρα που οι βασικές ανάγκες της πόλης παραμένουν άλυτες και ο κίνδυνος βανδαλισμών είναι υπαρκτός.

Η κλιματική ουδετερότητα δεν είναι θέμα εντυπωσιακών εγκαταστάσεων. Είναι περισσότερο πράσινο, περισσότερη σκιά, ασφαλείς μετακινήσεις με τα πόδια και το ποδήλατο, αξιόπιστη δημόσια συγκοινωνία και λιγότερα αυτοκίνητα στους δρόμους.

Η πραγματική βιωσιμότητα δεν μετριέται με το πόσες "έξυπνες" κατασκευές αγοράζει ένας δήμος. Μετριέται με το αν ο κάτοικος αναπνέει καλύτερα, μετακινείται ευκολότερα και ζει σε μια πόλη που σέβεται το περιβάλλον στην πράξη.Γιατί, στο τέλος της ημέρας, το πιο "έξυπνο" ηλιακό δέντρο παραμένει... ένα κανονικό δέντρο.

Στα Γιάννενα μάλλον ανακαλύψαμε το νέο μοντέλο κλιματικής ουδετερότητας: κόβουμε φυσικά δέντρα αλλά αγοράζουμε "έξυπνες" στάσεις και ηλιακά δέντρα για να δείχνει η πόλη... καινοτόμος. Τελικά, φαίνεται πως η βιωσιμότητα δεν είναι θέμα ουσίας αλλά καλού marketing...

Στο τέλος της ημέρας το πιο "έξυπνο" ηλιακό δέντρο παραμένει... ένα κανονικό δέντρο.

Και με δεδομένο ότι δεκάδες δέντρα/πλατάνια  χρειάστηκε να καρατομηθούν λόγω της ασθένειας (που οι άνθρωποι πάλι τη μετέφεραν με τα εργαλεία τους) γιατί έπρεπε να κοπούν και όλα τα υπόλοιπα; Δεν ταίριαζαν με την αισθητική τόσων σχεδίασαν τις καταστροφικές αναπλάσεις; 

  

Δυσ-τοπικά ... φαινόμενα

 

@ Δυσκολεύεται να πιστέψει κανείς ότι εν έτει 2026 σε πρωτεύουσα πόλη, ανάμεσα σε δύο μεγάλα ζαχαροπλαστεία στην οδό Δομπόλη θα συναντήσει αυτό το θέαμα, χρόνια τώρα. Και οι λέξεις χάνουν το νόημά τους…  

Δεν βρέθηκε ένας άνθρωπος να ρίξει ένα τσιμέντο, να κάνει μια πλακόστρωση, ο Δήμος να κάνει μια παρέμβαση…  Δεκάδες  κόσμος καθημερινά κάνει σλάλομ ανάμεσα στα νερά (σκεφτείτε τον χειμώνα τι γίνεται ) για να παρκάρει το αυτοκίνητο και να κατευθυνθεί προς τα ζαχαροπλαστεία… Πρωτογονισμός στο ανώτατο επίπεδο…

@Πάει κι αυτό το κολωνάκι που μάλλον διαθέτει και αισθητήρα εκεί στην πρόσφατη ανάπλαση της πλατείας Γλυκήδων μετά τα υπόλοιπα κολωνάκια/φωτιστικά που κείτονται στο έδαφος παραπέρα. Γιατί δεν γίνεται το ίδιο και με τα επιδαπέδια φωτιστικά στο Ιτς Καλέ; Εντελώς ψεύτικα τοποθέτησαν εδώ; Δεν ήξεραν, δε ρώταγαν; Και ως πότε άραγε  θα μένουν ξηλωμένα στο έδαφος; Αόρατα είναι για τους δημοτικούς υπαλλήλους ή μήπως  δεν περνάνε καθόλου από κει;

@Ακόμη δεν το τελείωσε το πέτρινο σπίτι του ο άνθρωπος και του το μουτζούρωσαν με σπρέι πάνω στην πέτρα. Η κατάσταση παράγινε αλλά όπως είπαμε όλοι οι νεοβάνδαλοι στην πόλη μας είναι αόρατοι και διαθέτουν ασυλία αφού δεν έχει συλληφθεί ούτε ένας, ποτέ…

@Οταν η αφίσα πάνω στο δέντρο ανήκει σε φιλικά προσκείμενη ιδεολογία προς τη δημοτική αρχή  -και παρά τις εκκλήσεις για προστασία των δέντρων και τις απειλές για πρόστιμα- μια χαρά παραμένει εκεί…

@Δεν υπάρχει πιο ταιριαστό σημείο από αυτό το μακρόστενο και σκιερό  κάτω από τα τείχη για να τοποθετηθούν κάποια παγκάκια. Είναι ατμοσφαιρικό, έχει θέα… Αλλά πού…  Ένα παγκάκι υπάρχει όλο κι όλο κι αυτό άθλιο και δίπλα στα ουρητήρια που ως γνωστόν βρίσκονται στις στοές του κάστρου, δίπλα. Τελικά η απόσταση από τη στάνη στον πολιτισμό είναι αρκούντως μεγάλη...

@Τι να σχολιάσουμε εδώ; Δεν υπάρχει μια βίδα για να βιδωθεί καλύτερα ο κάδος και μάλλον θα καταλήξει σε καμιά λίμνη όπως και τόσοι άλλοι…

Σοφά λόγια...

 

Εδώ... δεν γελάμε

                                                                                                          (Χρ. Παπανίκος-"Ελλάδα 24")

Οι Δημοκρατίες αυτοκτονούν...

 

«Τα θλιβερά γεγονότα στη Θεσσαλονίκη, όπου η επίθεση σε σπίτι στελέχους του κυβερνώντος κόμματος στοίχισε τη ζωή σε μια γυναίκα, δεν αποτελούν εξαίρεση. Αποτελούν ακόμη έναν κρίκο σε μια αλυσίδα εκφυλισμού της δημοκρατίας και κυοφορίας αυταρχικών λύσεων.

Μέσα στον επόμενο χρόνο, ένας δολοφόνος, ο οποίος, επειδή δεν έπειθαν τα επιχειρήματά του, οργάνωσε τη δολοφονία δεκάδων ανθρώπων που θεωρούσε πολιτικούς αντιπάλους, προκειμένου να τραβήξει την προσοχή στις πολιτικοοικονομικές αναλύσεις του, συμπληρώνει 25 χρόνια στη φυλακή και αναμένεται να αποφυλακιστεί. Την ίδια στιγμή, δεκάδες εγκληματίες, μετά από ιδιαίτερα ήπιες ποινές, αφήνονται ελεύθεροι και επανέρχονται στη διάπραξη ειδεχθών εγκλημάτων.

Μια γυναίκα περιέγραφε πρόσφατα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης την περιπέτειά της. Ύστερα από αλλεπάλληλες βλάβες στις ηλεκτρικές συσκευές του σπιτιού της, κάλεσε ηλεκτρολόγο, ο οποίος διαπίστωσε ότι άγνωστοι είχαν αφαιρέσει από το ρολόι της ΔΕΗ τα χάλκινα καλώδια της γείωσης. Στα δίκτυα του ΟΣΕ, της ΔΕΗ, του ΑΔΜΗΕ και άλλων οργανισμών, οι κλοπές έχουν εξελιχθεί σε μάστιγα. Επιβαρύνουν τους φορολογουμένους, προκαλούν ζημιές σε ιδιώτες και θέτουν ανθρώπινες ζωές σε κίνδυνο.

Οι δικαστές ουσιαστικά «χαϊδεύουν» τους εγκληματίες, επειδή εφαρμόζουν τους νόμους που ψηφίζουν οι νομοθέτες. Ο κόσμος είναι αγανακτισμένος. Οι δημοκρατίες μας εκφυλίζονται, όταν εκλαμβάνουν την αυθαιρεσία και το έγκλημα ως εκφάνσεις ελευθερίας ή συμπερίληψης. Η «παλαβή Αριστερά», ελλείψει μιας ισχυρής εργατικής τάξης που θα τη στηρίζει εκλογικά, επιχειρεί να αναδείξει στο πολιτικό προσκήνιο κάθε περιθωριακή ταυτότητα και να πολιτογραφήσει κάθε μετανάστη που έχει εισέλθει παράνομα στη χώρα.

Η διογκούμενη δυσαρέσκεια και ο αντισυστημισμός σε όλον τον δυτικό κόσμο προβάλλουν τον αντισυμβατισμό και την άμεση δημοκρατία ως ιδανικά, αλλά στην πραγματικότητα κυοφορούν το χάος. Και στο χάος βρισκόμαστε ήδη. Το τι θα ακολουθήσει είναι εύκολο να το φανταστούμε.

Η ιστορία επαναλαμβάνεται με σχεδόν μαθηματική ακρίβεια. Όταν η δημοκρατία αποτυγχάνει να επιβάλει την τάξη, οι κοινωνίες δεν στρέφονται προς περισσότερη ελευθερία, αλλά προς περισσότερη ισχύ. Όταν το κράτος αδυνατεί να ελέγξει το έγκλημα, όταν οι νόμοι υπάρχουν αλλά δεν εφαρμόζονται, όταν οι θορυβώδεις μειοψηφίες επιβάλλονται στις σιωπηλές πλειοψηφίες, τότε το κοινωνικό συμβόλαιο διαρρηγνύεται.

Ο αριθμός των πολιτών που ζητούν περισσότερη αποφασιστικότητα αυξάνεται παντού. Αρκεί να κοιτάξει κανείς τα εκλογικά αποτελέσματα στις δυτικές δημοκρατίες. Οι δημοσκοπήσεις προϊδεάζουν για ένα ακόμη πιο αυταρχικό μέλλον. Το παράδειγμα του Ελ Σαλβαδόρ είναι αποκαλυπτικό και λειτουργεί ως προειδοποίηση. Μια κοινωνία που ζούσε υπό την τρομοκρατία των συμμοριών αποδέχθηκε μαζικές φυλακίσεις, αναστολή δικαιωμάτων και υπερσυγκέντρωση εξουσίας. Οι πολίτες θυσίασαν ελευθερίες με αντάλλαγμα να κυκλοφορούν με ασφάλεια στους δρόμους και να κοιμούνται ήσυχοι στα σπίτια τους. Η δημοκρατία είχε προηγουμένως αποτύχει να προσφέρει αυτό το στοιχειώδες αγαθό: την ασφάλεια. Το κενό κάλυψε ο αυταρχισμός.

Κατά τη δεκαετία του 1930, η αδυναμία των φιλελεύθερων καθεστώτων να αντιμετωπίσουν την κρίση άνοιξε τον δρόμο στους ολοκληρωτισμούς. Σήμερα, σε πολλές δυτικές κοινωνίες, η αίσθηση ατιμωρησίας, η εγκληματικότητα, η θεσμική αδράνεια και μια πολιτική ορθότητα που συχνά διστάζει να επιβάλει όρια, τροφοδοτούν όσους νοσταλγούν αυταρχικές λύσεις.

Οι δημοκρατίες οφείλουν να αποφασίσουν ότι θα επιβάλουν την τάξη στο εσωτερικό, θα ανακτήσουν τον έλεγχο των συνόρων και θα σταματήσουν να χρηματοδοτούν κυκλώματα λαθροδιακινητών και όσους, συνειδητά ή ασυνείδητα, διευκολύνουν τη δράση τους. Αν δεν το κάνουν σύντομα, οι λαοί θα επιλέξουν εκείνους που υπόσχονται ότι θα το κάνουν. Και, κρίνοντας από το ποιοι είναι, είναι σχεδόν βέβαιο ότι δεν θα περιοριστούν μόνο σε αυτό. Οι Δημοκρατίες αυτοκτονούν. Πάρτε τα μέτρα σας».

                              (Απόσπασμα άρθρου του Κ. Στούπας από το liberal.gr)

 

 

 

 

Ρήσεις...

 

Η ήττα του Τραμπ...

 

«Δεν ξέρω αν το συνειδητοποιήσαμε όλες και όλοι, αλλά την περασμένη εβδομάδα η ισχυρότερη στρατιωτική δύναμη που έχει υπάρξει ποτέ στον πλανήτη έχασε σε έναν πόλεμο που διεξήγαγε εναντίον μιας άλλης, πολύ μικρότερης. Η συνθηκολόγηση των ΗΠΑ για τον τερματισμό του πολέμου με το Ιράν μόνο με αυτή τη λέξη μπορεί να περιγραφεί: ήττα. Ο συμβολισμός της υπογραφής της στις Βερσαλίες ήταν εκκωφαντικός για όλους (εκτός από αυτόν που υπέγραφε, ασφαλώς, που δεν γνωρίζει τι είναι οι Βερσαλίες, ή Ιστορία). Κανένας από τους αρχικούς στόχους αυτού του παράνομου, παράλογου πολέμου δεν επετεύχθη για τους επιτιθέμενους. 

Ασφαλώς, οι στόχοι ήταν εξαρχής ασαφείς. Ο ακατάληπτος Πρόεδρος κάθε φορά που άνοιγε το στόμα του ή πόσταρε στο Truth Social, απαριθμούσε κι άλλους. Αλλά από αυτούς που αναφέρονταν περισσότερες φορές, επετεύχθησαν ακριβώς μηδέν.Το αυταρχικό καθεστώς του Ιράν δεν έπεσε. Κι όχι απλά δεν έπεσε, αλλά από κάποιες απόψεις βγαίνει από τον πόλεμο ενδυναμωμένο. Γειτονικοί του σύμμαχοι, όπως η Χεζμπολάχ στο Λίβανο, εξακολουθούν να αλωνίζουν. Κι ο Ιρανικός λαός, που προπολεμικά ήταν στους δρόμους και διαδήλωνε, έμεινε προδομένος, βομβαρδισμένος, φτωχότερος κι ακόμα πιο καταπιεσμένος από πριν. 

Το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν δεν εξαφανίστηκε. Τα αποθέματα εμπλουτισμένου ουρανίου, που αποτελούν τη βάση για την πιθανή κατασκευή μιας βόμβας στο μέλλον, παραμένουν άθικτα, χωμένα κάπου σε κάποια τούνελ. Στο μνημόνιο το Ιράν δεσμεύεται ότι «δεν θα αποκτήσει βόμβα» ποτέ. Αλλά ακριβώς το ίδιο έγραφε και η συμφωνία που είχε υπογραφεί με την κυβέρνηση Ομπάμα το 2015, στην πρώτη πρώτη παράγραφο, με τα ίδια λόγια. Αυτό που αλλάζει πάντως σε σχέση με την προπολεμική κατάσταση είναι ότι τώρα το θεοκρατικό, αυταρχικό καθεστώς του Ιράν θα πάρει και λεφτά από πάνω. 

Οι ΗΠΑ υπέγραψαν Μνημόνιο που τις δεσμεύει πρακτικά να δώσουν πολεμικές αποζημιώσεις, έμμεσα αλλά και άμεσα. Τα στενά του Ορμούζ θα ανοίξουν, αλλά τώρα το Ιράν θα μπορεί να ζητά «διόδια» από τα πλοία, κάτι που δεν συνέβαινε πριν. Και το πιο κραυγαλέο: οι ΗΠΑ δεσμεύονται να στήσουν ένα fund ύψους $300 δισ. για την ανοικοδόμηση της χώρας. 

Ασφαλώς, το Ιράν δεν μπορεί να πει κανείς ότι «κέρδισε». Τα πλήγματα στις υποδομές και την οικονομία του είναι σαρωτικά. Είναι σε κάποιο βαθμό μια ρημαγμένη χώρα. Αλλά από όλες τις άλλες απόψεις -και στρατηγικά, ακόμα και γεωπολιτικά- δεν έχασε. Οι ΗΠΑ έχασαν. Δεν πέτυχαν τίποτε. Σπατάλησαν ιλιγγιώδη ποσά (ως και $100 δισ. κόστισε ο πόλεμος) και θυσίασαν 13 ζωές για μην πετύχουν τίποτε. Κατανάλωσαν τόσα πυρομαχικά που θα χρειαστούν χρόνια για να αναπληρώσουν τη δύναμη πυρός τους -και στο μεταξύ είναι λιγότερο ικανές να ξεκινήσουν άλλες πολεμικές επιχειρήσεις, ή να αμυνθούν. Και, φυσικά, η αναταραχή στην αγορά πετρελαίου προκάλεσε ένα σοκ στην παγκόσμια οικονομία και, ασφαλώς, ακρίβεια, εντάσεις και αντιδράσεις και στο εσωτερικό της χώρας. 

Ήταν μια εξευτελιστική τρίμηνη περιπέτεια. Μια ήττα. Υποτίθεται ότι η Ουκρανία θα έπεφτε σε τρεις ημέρες. Έχουν περάσει τέσσερα χρόνια, και αντέχει. Υποτίθεται ότι ο μεγαλύτερος στρατός που είδε ποτέ η Γη θα μπορούσε να εξοντώσει κάθε αντίπαλο πατώντας τρία κουμπιά -έχασε από το Ιράν.

Το 2010 στον κόσμο μας συνέβαιναν 29 ένοπλες συρράξεις -κι από αυτές, ο αριθμός που διεξάγονταν ανάμεσα σε κράτη ήταν μηδέν. Σήμερα έχουμε οκτώ πολέμους ανάμεσα σε κράτη, και συνολικά 65 ένοπλες συρράξεις. Οι περισσότερες από το τέλος του 2ου Παγκόσμιου Πολέμου. Αλλά βλέποντας αυτά που συμβαίνουν, καταλαβαίνουμε ότι αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι οι παράφρονες και οι δικτάτορες θα μας φάνε λάχανο. Όπως αποδεικνύεται, οι περισσότεροι από αυτούς είναι «λούζερ». Κι ο μεγαλύτερος λούζερ από όλους, βρίσκεται αυτό τον καιρό στη Ουάσινγκτον και παλεύει με τα χλωροφύκη».

(Απόσπασμα άρθρου του Θ. Γεωργακόπουλου από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)