Σοφά λόγια...

 

Εδώ... δεν γελάμε

                                                                                                          (Χρ. Παπανίκος-"Ελλάδα 24")

Οι Δημοκρατίες αυτοκτονούν...

 

«Τα θλιβερά γεγονότα στη Θεσσαλονίκη, όπου η επίθεση σε σπίτι στελέχους του κυβερνώντος κόμματος στοίχισε τη ζωή σε μια γυναίκα, δεν αποτελούν εξαίρεση. Αποτελούν ακόμη έναν κρίκο σε μια αλυσίδα εκφυλισμού της δημοκρατίας και κυοφορίας αυταρχικών λύσεων.

Μέσα στον επόμενο χρόνο, ένας δολοφόνος, ο οποίος, επειδή δεν έπειθαν τα επιχειρήματά του, οργάνωσε τη δολοφονία δεκάδων ανθρώπων που θεωρούσε πολιτικούς αντιπάλους, προκειμένου να τραβήξει την προσοχή στις πολιτικοοικονομικές αναλύσεις του, συμπληρώνει 25 χρόνια στη φυλακή και αναμένεται να αποφυλακιστεί. Την ίδια στιγμή, δεκάδες εγκληματίες, μετά από ιδιαίτερα ήπιες ποινές, αφήνονται ελεύθεροι και επανέρχονται στη διάπραξη ειδεχθών εγκλημάτων.

Μια γυναίκα περιέγραφε πρόσφατα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης την περιπέτειά της. Ύστερα από αλλεπάλληλες βλάβες στις ηλεκτρικές συσκευές του σπιτιού της, κάλεσε ηλεκτρολόγο, ο οποίος διαπίστωσε ότι άγνωστοι είχαν αφαιρέσει από το ρολόι της ΔΕΗ τα χάλκινα καλώδια της γείωσης. Στα δίκτυα του ΟΣΕ, της ΔΕΗ, του ΑΔΜΗΕ και άλλων οργανισμών, οι κλοπές έχουν εξελιχθεί σε μάστιγα. Επιβαρύνουν τους φορολογουμένους, προκαλούν ζημιές σε ιδιώτες και θέτουν ανθρώπινες ζωές σε κίνδυνο.

Οι δικαστές ουσιαστικά «χαϊδεύουν» τους εγκληματίες, επειδή εφαρμόζουν τους νόμους που ψηφίζουν οι νομοθέτες. Ο κόσμος είναι αγανακτισμένος. Οι δημοκρατίες μας εκφυλίζονται, όταν εκλαμβάνουν την αυθαιρεσία και το έγκλημα ως εκφάνσεις ελευθερίας ή συμπερίληψης. Η «παλαβή Αριστερά», ελλείψει μιας ισχυρής εργατικής τάξης που θα τη στηρίζει εκλογικά, επιχειρεί να αναδείξει στο πολιτικό προσκήνιο κάθε περιθωριακή ταυτότητα και να πολιτογραφήσει κάθε μετανάστη που έχει εισέλθει παράνομα στη χώρα.

Η διογκούμενη δυσαρέσκεια και ο αντισυστημισμός σε όλον τον δυτικό κόσμο προβάλλουν τον αντισυμβατισμό και την άμεση δημοκρατία ως ιδανικά, αλλά στην πραγματικότητα κυοφορούν το χάος. Και στο χάος βρισκόμαστε ήδη. Το τι θα ακολουθήσει είναι εύκολο να το φανταστούμε.

Η ιστορία επαναλαμβάνεται με σχεδόν μαθηματική ακρίβεια. Όταν η δημοκρατία αποτυγχάνει να επιβάλει την τάξη, οι κοινωνίες δεν στρέφονται προς περισσότερη ελευθερία, αλλά προς περισσότερη ισχύ. Όταν το κράτος αδυνατεί να ελέγξει το έγκλημα, όταν οι νόμοι υπάρχουν αλλά δεν εφαρμόζονται, όταν οι θορυβώδεις μειοψηφίες επιβάλλονται στις σιωπηλές πλειοψηφίες, τότε το κοινωνικό συμβόλαιο διαρρηγνύεται.

Ο αριθμός των πολιτών που ζητούν περισσότερη αποφασιστικότητα αυξάνεται παντού. Αρκεί να κοιτάξει κανείς τα εκλογικά αποτελέσματα στις δυτικές δημοκρατίες. Οι δημοσκοπήσεις προϊδεάζουν για ένα ακόμη πιο αυταρχικό μέλλον. Το παράδειγμα του Ελ Σαλβαδόρ είναι αποκαλυπτικό και λειτουργεί ως προειδοποίηση. Μια κοινωνία που ζούσε υπό την τρομοκρατία των συμμοριών αποδέχθηκε μαζικές φυλακίσεις, αναστολή δικαιωμάτων και υπερσυγκέντρωση εξουσίας. Οι πολίτες θυσίασαν ελευθερίες με αντάλλαγμα να κυκλοφορούν με ασφάλεια στους δρόμους και να κοιμούνται ήσυχοι στα σπίτια τους. Η δημοκρατία είχε προηγουμένως αποτύχει να προσφέρει αυτό το στοιχειώδες αγαθό: την ασφάλεια. Το κενό κάλυψε ο αυταρχισμός.

Κατά τη δεκαετία του 1930, η αδυναμία των φιλελεύθερων καθεστώτων να αντιμετωπίσουν την κρίση άνοιξε τον δρόμο στους ολοκληρωτισμούς. Σήμερα, σε πολλές δυτικές κοινωνίες, η αίσθηση ατιμωρησίας, η εγκληματικότητα, η θεσμική αδράνεια και μια πολιτική ορθότητα που συχνά διστάζει να επιβάλει όρια, τροφοδοτούν όσους νοσταλγούν αυταρχικές λύσεις.

Οι δημοκρατίες οφείλουν να αποφασίσουν ότι θα επιβάλουν την τάξη στο εσωτερικό, θα ανακτήσουν τον έλεγχο των συνόρων και θα σταματήσουν να χρηματοδοτούν κυκλώματα λαθροδιακινητών και όσους, συνειδητά ή ασυνείδητα, διευκολύνουν τη δράση τους. Αν δεν το κάνουν σύντομα, οι λαοί θα επιλέξουν εκείνους που υπόσχονται ότι θα το κάνουν. Και, κρίνοντας από το ποιοι είναι, είναι σχεδόν βέβαιο ότι δεν θα περιοριστούν μόνο σε αυτό. Οι Δημοκρατίες αυτοκτονούν. Πάρτε τα μέτρα σας».

                              (Απόσπασμα άρθρου του Κ. Στούπας από το liberal.gr)

 

 

 

 

Ρήσεις...

 

Η ήττα του Τραμπ...

 

«Δεν ξέρω αν το συνειδητοποιήσαμε όλες και όλοι, αλλά την περασμένη εβδομάδα η ισχυρότερη στρατιωτική δύναμη που έχει υπάρξει ποτέ στον πλανήτη έχασε σε έναν πόλεμο που διεξήγαγε εναντίον μιας άλλης, πολύ μικρότερης. Η συνθηκολόγηση των ΗΠΑ για τον τερματισμό του πολέμου με το Ιράν μόνο με αυτή τη λέξη μπορεί να περιγραφεί: ήττα. Ο συμβολισμός της υπογραφής της στις Βερσαλίες ήταν εκκωφαντικός για όλους (εκτός από αυτόν που υπέγραφε, ασφαλώς, που δεν γνωρίζει τι είναι οι Βερσαλίες, ή Ιστορία). Κανένας από τους αρχικούς στόχους αυτού του παράνομου, παράλογου πολέμου δεν επετεύχθη για τους επιτιθέμενους. 

Ασφαλώς, οι στόχοι ήταν εξαρχής ασαφείς. Ο ακατάληπτος Πρόεδρος κάθε φορά που άνοιγε το στόμα του ή πόσταρε στο Truth Social, απαριθμούσε κι άλλους. Αλλά από αυτούς που αναφέρονταν περισσότερες φορές, επετεύχθησαν ακριβώς μηδέν.Το αυταρχικό καθεστώς του Ιράν δεν έπεσε. Κι όχι απλά δεν έπεσε, αλλά από κάποιες απόψεις βγαίνει από τον πόλεμο ενδυναμωμένο. Γειτονικοί του σύμμαχοι, όπως η Χεζμπολάχ στο Λίβανο, εξακολουθούν να αλωνίζουν. Κι ο Ιρανικός λαός, που προπολεμικά ήταν στους δρόμους και διαδήλωνε, έμεινε προδομένος, βομβαρδισμένος, φτωχότερος κι ακόμα πιο καταπιεσμένος από πριν. 

Το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν δεν εξαφανίστηκε. Τα αποθέματα εμπλουτισμένου ουρανίου, που αποτελούν τη βάση για την πιθανή κατασκευή μιας βόμβας στο μέλλον, παραμένουν άθικτα, χωμένα κάπου σε κάποια τούνελ. Στο μνημόνιο το Ιράν δεσμεύεται ότι «δεν θα αποκτήσει βόμβα» ποτέ. Αλλά ακριβώς το ίδιο έγραφε και η συμφωνία που είχε υπογραφεί με την κυβέρνηση Ομπάμα το 2015, στην πρώτη πρώτη παράγραφο, με τα ίδια λόγια. Αυτό που αλλάζει πάντως σε σχέση με την προπολεμική κατάσταση είναι ότι τώρα το θεοκρατικό, αυταρχικό καθεστώς του Ιράν θα πάρει και λεφτά από πάνω. 

Οι ΗΠΑ υπέγραψαν Μνημόνιο που τις δεσμεύει πρακτικά να δώσουν πολεμικές αποζημιώσεις, έμμεσα αλλά και άμεσα. Τα στενά του Ορμούζ θα ανοίξουν, αλλά τώρα το Ιράν θα μπορεί να ζητά «διόδια» από τα πλοία, κάτι που δεν συνέβαινε πριν. Και το πιο κραυγαλέο: οι ΗΠΑ δεσμεύονται να στήσουν ένα fund ύψους $300 δισ. για την ανοικοδόμηση της χώρας. 

Ασφαλώς, το Ιράν δεν μπορεί να πει κανείς ότι «κέρδισε». Τα πλήγματα στις υποδομές και την οικονομία του είναι σαρωτικά. Είναι σε κάποιο βαθμό μια ρημαγμένη χώρα. Αλλά από όλες τις άλλες απόψεις -και στρατηγικά, ακόμα και γεωπολιτικά- δεν έχασε. Οι ΗΠΑ έχασαν. Δεν πέτυχαν τίποτε. Σπατάλησαν ιλιγγιώδη ποσά (ως και $100 δισ. κόστισε ο πόλεμος) και θυσίασαν 13 ζωές για μην πετύχουν τίποτε. Κατανάλωσαν τόσα πυρομαχικά που θα χρειαστούν χρόνια για να αναπληρώσουν τη δύναμη πυρός τους -και στο μεταξύ είναι λιγότερο ικανές να ξεκινήσουν άλλες πολεμικές επιχειρήσεις, ή να αμυνθούν. Και, φυσικά, η αναταραχή στην αγορά πετρελαίου προκάλεσε ένα σοκ στην παγκόσμια οικονομία και, ασφαλώς, ακρίβεια, εντάσεις και αντιδράσεις και στο εσωτερικό της χώρας. 

Ήταν μια εξευτελιστική τρίμηνη περιπέτεια. Μια ήττα. Υποτίθεται ότι η Ουκρανία θα έπεφτε σε τρεις ημέρες. Έχουν περάσει τέσσερα χρόνια, και αντέχει. Υποτίθεται ότι ο μεγαλύτερος στρατός που είδε ποτέ η Γη θα μπορούσε να εξοντώσει κάθε αντίπαλο πατώντας τρία κουμπιά -έχασε από το Ιράν.

Το 2010 στον κόσμο μας συνέβαιναν 29 ένοπλες συρράξεις -κι από αυτές, ο αριθμός που διεξάγονταν ανάμεσα σε κράτη ήταν μηδέν. Σήμερα έχουμε οκτώ πολέμους ανάμεσα σε κράτη, και συνολικά 65 ένοπλες συρράξεις. Οι περισσότερες από το τέλος του 2ου Παγκόσμιου Πολέμου. Αλλά βλέποντας αυτά που συμβαίνουν, καταλαβαίνουμε ότι αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι οι παράφρονες και οι δικτάτορες θα μας φάνε λάχανο. Όπως αποδεικνύεται, οι περισσότεροι από αυτούς είναι «λούζερ». Κι ο μεγαλύτερος λούζερ από όλους, βρίσκεται αυτό τον καιρό στη Ουάσινγκτον και παλεύει με τα χλωροφύκη».

(Απόσπασμα άρθρου του Θ. Γεωργακόπουλου από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)

 

 

Στατιστικά...

 

                                                                                                                                  (ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)

Εξηγήστε... τα ανεξήγητα

 

«Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ της Κυριακής την προηγούμενη εβδομάδα δημοσίευσε άρθρο που δείχνει την Ελλάδα, πρωτοπόρα στις ΑΠΕ, μέσα στην πρώτη τριάδα παγκοσμίως στις εγκαταστάσεις φωτοβολταϊκών, να είναι προτελευταία στην Ευρώπη στις εγκαταστάσεις μπαταριών. Κάποιοι  στο Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας,  αναρωτιούνται: «Τι συμβαίνει με την αποθήκευση; Όντως αργήσαμε;» Θα μπορούσα να πω: «Αφήστε τους να αναρωτιούνται». Αλλά συνεχίζουν : «Το κόστος των μπαταριών πέφτει συνεχώς. -32% το 2025 έναντι του 2021. Αν τρέχαμε να επιδοτήσουμε τις μπαταρίες πολύ νωρίς, θα τις χρυσοπληρώναμε». Το επιχείρημα, όμως, καταρρέει από μόνο του.

Πρώτον, τις επιδοτήσατε ήδη από το 2023, όταν κάνατε τους πρώτους διαγωνισμούς. Ενώ θα μπορούσατε να προχωρήσετε σε ανοιχτές προσκλήσεις για stand-alone συστήματα χωρίς καμία επιδότηση, όπως ζητούσαν τα χιλιάδες MW αποθήκευσης που ήταν κατατεθειμένα στη ΡΑΑΕΥ ήδη από το 2019 . Εσείς επιλέξατε τον δρόμο των επιδοτούμενων διαγωνισμών.

Δεύτερον, οι ενδιαφερόμενοι για να κατασκευάσουν stand-alone συστήματα δεν ζητούν καμία επιδότηση. Δεν πληρώνει ούτε ο καταναλωτής ούτε το κράτος. Οι επενδύσεις αυτές αγοράζουν και πωλούν ενέργεια στο Χρηματιστήριο Ενέργειας και αμείβονται από την ίδια την αγορά. Άρα, δεν υπήρχε κανένα θέμα επιδότησης. Ούτε υπήρχε κανένας λόγος να μην επιτραπεί η ελεύθερη ανάπτυξή τους, όπως εξακολουθείτε να κάνετε, παρά τους κοινοτικούς κανονισμούς και τις κοινοτικές οδηγίες.

Τρίτον, Καταλάβετε  ότι οι μπαταρίες είναι τεχνολογικό προϊόν. Και, όπως κάθε τεχνολογικό προϊόν στην ιστορία, η τιμή τους μειώνεται συνεχώς. Στο παρακάτω διάγραμμα παρουσιάζονται οι τιμές έξι διαφορετικών τεχνολογικών προϊόντων. Των μπαταριών λιθίου, των υπολογιστών, των σκληρών δίσκων, των τηλεοράσεων και των smartphones.

Αν ακολουθήσουμε αυτή τη λογική, τότε :Δεν θα αγοράζαμε σκληρούς δίσκους μέχρι να πέσουν κι άλλο οι τιμές τους. Θα χρησιμοποιούσαμε ακόμη λογαριθμικούς κανόνες μέχρι να γίνουν αρκετά φθηνοί οι υπολογιστές. Θα επικοινωνούσαμε με τηλέγραφο μέχρι να πέσουν οι τιμές των smartphones.Και, φυσικά, θα βλέπαμε ακόμη μαυρόασπρη τηλεόραση, περιμένοντας να γίνουν αρκετά ανταγωνιστικές οι τιμές των έγχρωμων. Αν αυτή ήταν η λογική της οικονομίας, καμία τεχνολογική επένδυση δεν θα είχε πραγματοποιηθεί ποτέ. 

Η αξιολόγηση μιας επένδυσης δεν γίνεται ποτέ συγκρίνοντας τη σημερινή τιμή της με εκείνη που πιθανόν θα έχει στο μέλλον. Γίνεται αποκλειστικά με βάση τα έσοδα ή την εξοικονόμηση που παράγει από την πρώτη ημέρα λειτουργίας της. Έτσι, μία μπαταρία μπορεί πριν από τρία χρόνια να ήταν πολύ ακριβότερη, αλλά να απέσβενε το κόστος της μέσα σε έναν χρόνο. Αντίθετα, μία μπαταρία που του χρόνου θα είναι 33% φθηνότερη μπορεί να χρειάζεται πέντε χρόνια για να αποσβεστεί, επειδή στο μεταξύ θα έχουν αλλάξει πλήρως οι συνθήκες της αγοράς. 

Η τιμή αγοράς είναι μόνο ένας από τους παράγοντες. Η απόδοση της επένδυσης είναι εκείνη που καθορίζει αν συμφέρει ή όχι. Και, σε κάθε περίπτωση, το αν μία επένδυση είναι συμφέρουσα το αποφασίζουν η αγορά και οι επενδυτές, όχι οι κακοπληροφορημένοι γραφειοκράτες, οι καρεκλοκένταυροι των υπουργείων. Τουλάχιστον σε μία οικονομία που θέλει να ονομάζεται φιλελεύθερη και όχι κρατικά κατευθυνόμενη.

Αυτός που πιστεύει ότι στην Ελλάδα, μέχρι την 1/4/2026, εγκαταστάθηκαν μόλις 34 MWh μπαταριών επειδή ήταν... ακριβές, οφείλει να εξηγήσει γιατί στη Βουλγαρία ήταν αρκετά «φθηνές» ώστε να εγκατασταθούν ήδη 2.500 MWh, παρότι διαθέτει πολύ λιγότερες ΑΠΕ από την Ελλάδα. Οφείλει επίσης να εξηγήσει γιατί στη Ρουμανία οι εγκαταστάσεις έχουν ήδη φτάσει τις 3.500 MWh.Και γιατί στην Ιταλία ξεπερνούν ήδη τις 17.000 MWh.

Τελικά, οι μπαταρίες ήταν ακριβές μόνο στην Ελλάδα ή μήπως ακριβές δεν ήταν οι μπαταρίες αλλά οι λανθασμένες πολιτικές επιλογές; Η κατάσταση θυμίζει τον οδηγό που μπαίνει ανάποδα στην Εθνική Οδό και αναρωτιέται γιατί όλοι οι άλλοι οδηγούν στο αντίθετο ρεύμα. Εκείνος, τουλάχιστον, είναι ένας. Όταν όμως αυτός ο τρόπος σκέψης καθορίζει την ενεργειακή πολιτική μιας χώρας, τότε το πρόβλημα δεν είναι ότι απορεί. Το πρόβλημα είναι ότι εξακολουθεί να βρίσκεται στη θέση  του» .

                                         (Άρθρο του Ν. Χρυσικού από την energypress.gr)