(Αρκάς)
Πέμπτη 16 Ιουλίου 2026
Μπορούμε και καλύτερα...
«Πριν από μερικά χρόνια, γνωστός μου επιχειρηματίας κέρδισε δίκη για απλήρωτα τιμολόγια ύψους 80.000 ευρώ. Η απόφαση εκδόθηκε τέσσερα χρόνια μετά την αγωγή. Στο μεταξύ, ο οφειλέτης είχε βάλει λουκέτο και τα χρήματα είχαν κάνει φτερά. «Δικαιώθηκα», μου είπε πικρά, «αλλά βερεσέ». Το 2012, ο ίδιος είχα κάνει κι εγώ μήνυση για συκοφαντική δυσφήμηση εναντίον ενός Δελαπατρίδη αντιμνημονιακού πολιτευτή, ο οποίος είχε γράψει πως πληρωνόμουν από τις μυστικές υπηρεσίες για να υποστηρίζω όσα έγραφα για να μείνουμε στην Ευρώπη.
Η δίκη έγινε πέντε-έξι χρόνια αργότερα. Ο συκοφάντης δεν μπόρεσε να τεκμηριώσει τους ισχυρισμούς του. Κρίθηκε ένοχος για απλή δυσφήμηση, αλλά δεν του επιβλήθηκε ποινή, επειδή είχε παρέλθει η πενταετία. Στην έδρα, η γραμματέας κατέγραφε τα πρακτικά χειρόγραφα σε ένα μαθητικό τετράδιο με μπλε πλαστικό εξώφυλλο. Η δε πρόεδρος με ρωτούσε, με εμφανώς επιθετικό ύφος, αν πράγματι πρότεινα απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων…
Αυτή είναι η ελληνική Δικαιοσύνη…Το 2024, σύμφωνα με το ΚΕΦίΜ, η επίλυση μιας υπόθεσης σε πρώτο βαθμό απαιτούσε 638 ημέρες. Η ευρωπαϊκή διάμεσος; Μόλις 100. Έξι φορές πιο αργοί από τους εταίρους μας. Για μια υπόθεση προστασίας καταναλωτή απαιτούνταν 1.643 ημέρες - σχεδόν τεσσεράμισι χρόνια. Οι υποθέσεις δωροδοκίας επιβραδύνθηκαν κατά 62%, από 356 σε 576 ημέρες. Κάντε τη σκέψη: αν είσαι επίορκος, το ελληνικό κράτος σού χάριζε κάθε χρόνο και λίγο περισσότερο χρόνο για να εξαφανίσεις τα ίχνη σου.
Ας κάνουμε και λίγη αριθμητική της λαϊκής αγοράς. Ένας επενδυτής που γνωρίζει ότι μια εμπορική διαφορά χρειάζεται δύο ή τρία χρόνια για να λυθεί, τιμολογεί το ρίσκο. Το ρίσκο γίνεται επιτόκιο, το επιτόκιο γίνεται κόστος, το κόστος μεταφράζεται σε χαμηλότερους μισθούς και ακριβότερα προϊόντα. Τη δικαστική καθυστέρηση δεν την πληρώνει ο δικηγόρος με την ωριαία χρέωσή του. Την πληρώνει ο εργαζόμενος στο ταμείο του σούπερ μάρκετ και με έναν από τους χαμηλότερους μισθούς στην Ευρώπη. Γιατί αν δεν γίνονται καλές επενδύσεις με υψηλή προστιθέμενη αξία ποιος θα πληρώσει του καλούς μισθούς, τα σουβλατζίδικα και οι καφετέριες;Και ξαφνικά, κάτι άλλαξε.
Ο νέος Δικαστικός Χάρτης - που υποδέχθηκαν με κραυγές και απεργίες δικηγορικοί σύλλογοι και δικαστικές ενώσεις, όπως συμβαίνει σχεδόν με κάθε συντεχνία όταν θίγονται τα κεκτημένα της - έφερε αποτέλεσμα. Στο Πρωτοδικείο Αθηνών, το μεγαλύτερο της Ευρώπης, ο χρόνος έκδοσης απόφασης μειώθηκε από 1.422 σε 513 ημέρες μέσα σε έναν χρόνο. Πανελλαδικά, από 705 σε 364. Από τα δύο χρόνια, στον έναν.Μισό λεπτό όμως, πριν ανοίξουν οι σαμπάνιες στο υπουργείο.
Οι 364 ημέρες
αποτελούν θρίαμβο μόνο αν συγκρίνεσαι με τον χθεσινό κακό σου εαυτό. Απέναντι
στις 100 ημέρες της ευρωπαϊκής διαμέσου, εξακολουθούμε να βρισκόμαστε στο 3,5x.
Το ΚΕΦίΜ σωστά επιμένει: αξιολόγηση, ψηφιοποίηση, μέτρηση - όχι πανηγύρια.
Το πιο ενδιαφέρον συμπέρασμα, όμως, είναι άλλο. Επί δεκαετίες ακούγαμε πως το πρόβλημα ήταν «η νοοτροπία», «το σύστημα», «η Ελλάδα, ρε φίλε». Σαχλαμάρες. Μία μεταρρύθμιση, ενάμισης χρόνος, μείωση κατά 50% στους χρόνους απονομής. Το πρόβλημα δεν ήταν ποτέ μεταφυσικό. Ήταν πολιτικό. Κανείς δεν ήθελε να τα βάλει με τις συντεχνίες της Θέμιδας, γιατί οι συντεχνίες ψηφίζουν και φωνάζουν, ενώ ο πολίτης που περιμένει τεσσεράμισι χρόνια για μια απόφαση απλώς... περιμένει.
Και εδώ φτάνουμε στο δικό μας μερίδιο ευθύνης. Σαράντα
χρόνια ανεχόμασταν μια Δικαιοσύνη-χελώνα και ξαναψηφίζαμε όσους τη συντηρούσαν
με αναβολές και αδράνεια. Δεν μας την επέβαλαν εξωγήινοι, την επιλέγαμε, εκλογή
με την εκλογή, βόλεμα με το βόλεμα. Τώρα που αποδείχθηκε πως γίνεται, δεν έχουμε
πια άλλοθι. Μπορούμε ακόμη καλύτερα. Το ερώτημα είναι αν θα το απαιτήσουμε ή αν
θα βολευτούμε, όπως συνήθως, με το «καλύτερα από πέρυσι».
(Απόσπασμα άρθρου του Κ. Στούπα από το liberal.gr)
Μια μέρα στο φαρμακείο...
«Πριν από λίγες μέρες πήγα στο φαρμακείο του ΕΟΠΥΥ που βρίσκεται ψηλά στη λεωφόρο Αλεξάνδρας. Ήθελα να προμηθευτώ για δικό μου άνθρωπο ένα ειδικό φάρμακο, το οποίο χορηγείται ενδοφλέβια μια φορά τον μήνα για μια σπάνια νευρολογική πάθηση. Υπήρχαν περί τα 50 άτομα που περίμεναν να εξυπηρετηθούν από 4 υπαλλήλους που ήταν στα γκισέ. Τραβούσαν νούμερα, η αναμονή ήταν περί τα 25 λεπτά. Δίπλα μου καθόταν μια κυρία που από το πρώτο λεπτό που με αναγνώρισε άρχισε τον εξάψαλμο.
«Είναι ντροπή να περιμένουμε τόση ώρα. Γιατί δεν βάζουν παραπάνω υπαλλήλους. Μας συμπεριφέρονται σαν ζώα. Δεν είναι χώρα αυτή, κλπ, κλπ». Μια χαρά πολιτισμένο περιβάλλον ήταν, οι υπάλληλοι ευγενέστατοι, ο χώρος κλιματιζόταν, αυτοί που περίμεναν κάθονταν σε καρέκλες. Μόνο όσοι είχαν κάρτα ΑΜΕΑ προσπερνούσαν την ουρά και πήγαιναν κατ’ ευθείαν στον υπάλληλο, αλλά τα νούμερα προχωρούσαν κανονικά.
Η κυρία δίπλα μου όμως ήταν έξαλλη. «Πείτε τα, πείτε τα» μου ‘λεγε κάθε δυο λεπτά. «Είναι ντροπή να περνώ αυτή την ταλαιπωρία κάθε μήνα. Μια ώρα να έρθω απ’ το σπίτι, μια να γυρίσω κι άλλη μια να περιμένω εδώ. Λες και είμαι στην Ζιμπάμπουε». «Γιατί δεν κανονίζετε να τα παίρνετε από το φαρμακείο της γειτονιάς σας;» την ρώτησα στο τέλος.
«Μπαίνετε στην πλατφόρμα, κάνετε την παραγγελία μέσω της συνταγής κι το φάρμακο έρχεται στο φαρμακείο σας.» Κούνησε χέρια και κεφάλι με μια έκφραση απέχθειας. «Δεν ξέρω εγώ από τέτοια. Αυτά είναι για να βασανίζουν τον κόσμο. Να αφήσουν τις πλατφόρμες και να βάλουν παραπάνω υπαλλήλους στους γκισέδες».
«Αν δεν μπορείτε να μπείτε εσείς στην πλατφόρμα» επέμεινα, «πηγαίνετε στον φαρμακοποιό σας με την συνταγή απ’ τον γιατρό, θα μπει αυτός, θα κάνει την παραγγελία και σε δυο μέρες θα έχει το φάρμακο εκεί, δεν χρειάζεται να ταλαιπωρείστε». Δεν πήρε καν την πληροφορία, αντιθέτως τσαντίστηκε και μου την έπεσε.
«Κι εσύ τότε γιατί κάθεσαι εδώ και περιμένεις; Γιατί δεν το πήρες έτσι που μου λες το φάρμακο;» ρώτησε επιθετικά. «Διότι εμένα είναι η πρώτη φορά και θέλει μερικές μέρες στην έναρξη. Από τον άλλο μήνα, έτσι θα το παραγγέλνω». «Καλά, καλά» κούνησε κυκλικά τα χέρια της, σαν να μου ‘λεγε «εντάξει τώρα, τις ξέρουμε τις κοροϊδίες σας».
«Έχετε φύγει από την δουλειά σας και βιάζεστε;» τη ρώτησα. «Όχι, συνταξιούχος είμαι. Τι συνταξιούχος δηλαδή; Με 600 ευρώ τον μήνα, σύνταξη παίρνω ή κοροϊδία;» Σκέφτηκα να της πω ότι αν παίρνει 600 ευρώ σύνταξη, δεν έχει πληρώσει εισφορές πάνω από 15 χρόνια εργασίας, αλλά δεν ήθελα να ρίξω λάδι στη φωτιά. Τη ρώτησα όμως τι φάρμακο περιμένει, μπας και είναι ίδιο μ’ αυτό που ήθελα κι εγώ.
Μου ‘δωσε τότε την συνταγή που κρατούσε στο χέρι της. Διάβασα κάτι λατινικά που δεν κατάλαβα, αλλά κάτω χαμηλά είχε την λιανική αξία του φαρμάκου και την συμμετοχή. Η λιανική τιμή ήταν 8.210 ευρώ. Η συμμετοχή ήταν μηδέν (0). Γούρλωσα λίγο, το ομολογώ. «Το παίρνετε κάθε μήνα;» τη ρώτησα. «Ναι, κάθε 5 του μήνα.» «Είδατε πόσο κοστίζει;» την ξαναρώτησα. Γύρισε οργισμένη και με κοίταξε. «Ε και; Δεν τα 'χω δουλεμένα; Δεν τα 'χω πληρώσει;»
Κούνησα καταφατικά το κεφάλι μου. «Και βέβαια τα χετε πληρώσει» απάντησα συγκαταβατικά. Τι να της έλεγα; Ότι έπρεπε να ζει στην Αμερική ή στην Αγγλία ή ακόμα και στην Ελβετία; Ότι εκεί, με 4.500 ένσημα, ούτε ασπιρίνη δεν θα μπορούσε να πάρει δωρεάν; Πόσο μάλλον κάθε μήνα ένα φάρμακο που κοστίζει 8.210 ευρώ; Δηλαδή 98.520 ευρώ τον χρόνο; Πού της το φέρνουν στο φαρμακείο της γειτονιάς αλλά δεν γουστάρει, κάθεται σε κλιματιζόμενο χώρο 25 λεπτά και γκρινιάζει;
Μακάρι να ναι καλά η γυναίκα, να το
παίρνει για χρόνια. Και αυτό το ευεργετικό που απαξιώνει, δεν το ‘κανε ο
Μητσοτάκης, ούτε ο Άδωνις, ούτε η ΝΔ, ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ, ούτε το ΠΑΣΟΚ. Η χώρα της
το δίνει το πανάκριβο φάρμακο και ορθώς. Αλλά τουλάχιστον, ας μη λέει πως ζει
στην Ζιμπάμπουε. Διότι αν πήγαινε μια βόλτα οπουδήποτε αλλού, τότε θα
καταλάβαινε που πραγματικά βρέθηκε να ζει».
(Αρθρο του Δ. Καμπουράκη από το liberal.gr)
.jpg)
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
