Διαρκής οικολογική υποβάθμιση...

 

Στο 7ο χιλιόμετρο της Εθνικής Οδού Ιωαννίνων–Αθηνών, μόλις 750 μέτρα από τον οικισμό της Πεδινής, λειτουργούν μεγάλες βιομηχανικές μονάδες παραγωγής ζωοτροφών. Και δεν βρίσκονται σε κάποια απομονωμένη βιομηχανική ζώνη αλλά δίπλα σε κατοικίες, σχολεία όλων των βαθμίδων, την Πανεπιστημιούπολη, το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο, ξενοδοχειακές μονάδες, εστιατόρια και μονάδα αποκατάστασης.

Στην Κουμαριά και το Ελευθεροχώρι οι κάτοικοι έχουν επανειλημμένα εκφράσει ανησυχίες για τη λειτουργία του εργοστασίου ανακύκλωσης και ζητούν συστηματικούς ελέγχους και πλήρη διαφάνεια ως προς την τήρηση των περιβαλλοντικών όρων, χωρίς καμία όμως ανταπόκριση.

Μεγάλες εταιρείες εμφιάλωσης αντλούν καθημερινά εκατοντάδες χιλιάδες κυβικά μέτρα νερού από  τον υδάτινο πλούτο της περιοχής  γεγονός που τροφοδοτεί τη δημόσια συζήτηση για το πώς διαχειρίζεται το κράτος έναν φυσικό πόρο στρατηγικής σημασίας και ποιο είναι το συνολικό όφελος για την τοπική κοινωνία.

Την ίδια στιγμή, τα Ιωάννινα συγκαταλέγονται, σύμφωνα με ευρωπαϊκές αξιολογήσεις, ανάμεσα στις πόλεις με τη μεγαλύτερη επιβάρυνση της υγείας από τη μακροχρόνια έκθεση στην ατμοσφαιρική ρύπανση. Τον δε χειμώνα, η κατάσταση επιδεινώνεται στο έπακρο λόγω της εκτεταμένης χρήσης τζακιών και ξυλόσομπων με αποτέλεσμα να βρίσκονται μέσα στις πλέον ρυπογόνες πόλεις στον κόσμο. 

Και μέσα σε αυτό, το ήδη επιβαρυμένο περιβάλλον, οι κάτοικοι της περιοχής καλούνται καθημερινά να αντιμετωπίζουν και την έντονη, πολλές φορές αποπνικτική οσμή που προέρχεται από τις εγκαταστάσεις.

Το ερώτημα δεν είναι αν οι βιομηχανίες πρέπει να λειτουργούν. Η παραγωγή και η επιχειρηματικότητα είναι απαραίτητες. Το ερώτημα είναι αν θεωρείται φυσιολογικό μια τόσο βαριά δραστηριότητα να βρίσκεται σε τόσο μικρή απόσταση από σχολεία, πανεπιστήμιο, νοσοκομείο και κατοικημένες περιοχές.  

Υπάρχουν συνεχείς και δημόσια προσβάσιμοι έλεγχοι για τις εκπομπές, τις οσμές και τη συνολική περιβαλλοντική επιβάρυνση; Έχει αξιολογηθεί η σωρευτική επίδραση όλων των πηγών ρύπανσης στην ευρύτερη περιοχή ή εξετάζεται κάθε δραστηριότητα αποσπασματικά;

Όταν μια πόλη ήδη αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα ατμοσφαιρικής ρύπανσης, δεν θα έπρεπε κάθε πρόσθετη πηγή επιβάρυνσης να αποτελεί αντικείμενο ιδιαίτερης προσοχής; Οι κάτοικοι δεν ζητούν να σταματήσει η παραγωγή. Ζητούν κάτι πολύ πιο αυτονόητο: καθαρό αέρα, διαφάνεια στους ελέγχους και τη βεβαιότητα ότι η δημόσια υγεία αποτελεί πραγματική προτεραιότητα και όχι απλώς μια διακήρυξη.

Όλα αυτά όμως αποτελούν μεμονωμένα περιστατικά ή μήπως αποκαλύπτουν και ένα αναπτυξιακό μοντέλο που αντιμετωπίζει το λεκανοπέδιο ως χώρο όπου μπορούν να συγκεντρώνονται διαρκώς νέες περιβαλλοντικές επιβαρύνσεις;

Η ανάπτυξη δεν είναι εχθρός. Οι επιχειρήσεις δημιουργούν θέσεις εργασίας, παράγουν πλούτο και στηρίζουν την οικονομία. Όμως ανάπτυξη δεν σημαίνει ότι κάθε νέα επέκταση εγκρίνεται χωρίς να τίθεται το ερώτημα αν η περιοχή αντέχει άλλη επιβάρυνση. Ανάπτυξη δεν σημαίνει ότι η δημόσια υγεία έρχεται πάντα δεύτερη.

Και το πραγματικό ερώτημα είναι απλό: Πόσο ακόμη μπορεί να επιβαρυνθεί το λεκανοπέδιο των Ιωαννίνων; Υπάρχει κάποια μελέτη που να απαντά ποια είναι η φέρουσα ικανότητά του; Υπάρχει συνολικός σχεδιασμός ή κάθε νέα δραστηριότητα εγκρίνεται μεμονωμένα, χωρίς να αξιολογείται η σωρευτική επιβάρυνση; 

Και, κυρίως, ποιο είναι το όραμα για τα Ιωάννινα σε είκοσι ή τριάντα χρόνια; Μια πόλη γνώσης, τουρισμού, πολιτισμού, υγείας και ποιότητας ζωής ή μια πόλη που θα συνεχίσει να συγκεντρώνει ολοένα περισσότερες δραστηριότητες με σημαντικό περιβαλλοντικό αποτύπωμα μέσα στο ίδιο το λεκανοπέδιο;

Η συζήτηση δεν αφορά φυσικά μόνο τις σημερινές γενιές. Αφορά τα παιδιά που μεγαλώνουν εδώ, τους φοιτητές που επιλέγουν την πόλη για να σπουδάσουν, τους ασθενείς που νοσηλεύονται στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο. Αφορά όλους όσοι πιστεύουν ότι η ανάπτυξη και η προστασία της δημόσιας υγείας δεν είναι αντικρουόμενοι στόχοι. Γι' αυτό είναι καιρός να ανοίξει ένας ουσιαστικός διάλογος που θα προβλέπει τη σταδιακή μετεγκατάσταση των βαριών βιομηχανικών δραστηριοτήτων σε κατάλληλα οργανωμένες περιοχές εκτός του λεκανοπεδίου, χωρίς να θίγονται οι θέσεις εργασίας και η παραγωγική δραστηριότητα. 

Γιατί το πραγματικό διακύβευμα είναι αν θα αποκτήσουμε επιτέλους ένα μοντέλο ανάπτυξης που θα σέβεται εξίσου την οικονομία, τον άνθρωπο και τη φύση. Και το ερώτημα που πρέπει άμεσα  να απαντηθεί είναι  πόση επιβάρυνση αντέχει ακόμη το λεκανοπέδιο πριν πούμε ότι εκπέμπει «SOS». Και, οπωσδήποτε, τι μέτρα πρέπει να ληφθούν άμεσα ώστε να περιοριστούν στο ελάχιστο οι επιπτώσεις από την τωρινή ρυπογόνα κατάσταση.  

Ας ελπίσουμε ότι οι ιθύνοντες θα κάνουν αυτό που πρέπει και δεν θα κωφεύσουν για μία ακόμη φορά διότι τότε οι κάτοικοι πρέπει να απευθυνθούν σε ανώτερα και ευρωπαϊκά κλιμάκια με ό,τι αυτό θα συνεπάγεται... 

        Δεν είναι το ...Πεκίνο. Είναι τα Γιάννενα και μάλιστα σε κατοικημένη περιοχή...

Είμαστε για τα "πανηγύρια";

 

Οργισμένη, διαβάζουμε, ήταν η ανακοίνωση του Σωματείου Μουσικών Ν. Ιωαννίνων για την εφαρμογή του Νόμου στα «πανηγύρια» όπου μιλούν για καταστολή, κυνήγι του πολιτισμού και οικονομική εξαθλίωσή τους.

Η Αστυνομική Διάταξη  όμως, που καθορίζει τις ώρες κοινής ησυχίας και απαγορεύει -μεταξύ άλλων- τη χρήση μουσικών οργάνων, τις φωνασκίες και γενικά τις θορυβώδεις εκδηλώσεις σε δημόσιους χώρους κατοικημένων περιοχών κατά τις ώρες αυτές δεν περιλαμβάνει ειδική εξαίρεση για τα πανηγύρια. Και όλο και πιο συχνά καλείται η Αστυνομία να εφαρμόσει τον Νόμο του κράτους αφού οι πανηγυρτζήδες θεωρούν ότι Νόμος είναι το δίκιο του χορευτή.

Παίρνουμε δηλαδή μια αυλή σχολείου ή μια πλατεία μέσα σε κατοικημένη περιοχή, στήνουμε μια εξέδρα, βάζουμε τα ηχεία στη διαπασών, βαφτίζουμε τη συναυλία «πανηγύρι» και απαιτούμε να ισχύει ένα διαφορετικό καθεστώς από αυτό που ισχύει για όλους τους άλλους. Και όταν κάποιος τολμήσει να μας θυμίσει ότι υπάρχουν ώρες κοινής ησυχίας τότε μιλάμε για... «καταστολή του πολιτισμού». Περίεργη αντίληψη περί πολιτισμού... Ο πολιτισμός όμως δεν χρειάζεται τα πολλά ντεσιμπέλ για να αποδείξει την αξία του, αλλά μέτρο και λογική.

Αμ το άλλο; Ενώ ο Δήμος Ιωαννιτών έκλεισε τις περισσότερες σχολικές αυλές  το καλοκαίρι, στερώντας από τα παιδιά τους ελάχιστους ελεύθερους χώρους για παιχνίδι, όταν πρόκειται να στηθεί μια εξέδρα, να μπουν πανίσχυρα ηχεία και να πραγματοποιηθεί μια ολονύκτια εκδήλωση μέχρι τα ξημερώματα, οι ίδιες αυλές μετατρέπονται ξαφνικά σε χώρους διασκέδασης. Για παιχνίδι, ποδήλατο, μπάλα «όχι» αλλά για μουσική στη διαπασών μέχρι τα ξημερώματα «ναι». Αφού όμως οι σχολικές αυλές είναι δημόσιοι χώροι, τότε ας είναι πρώτα απ' όλα χώροι για τα παιδιά. Γιατί αν μπορούν να ανοίγουν για νυχτερινές εκδηλώσεις, τότε μπορούν να ανοίγουν και για το παιχνίδι των παιδιών τα καλοκαιρινά απογεύματα.

Όταν ένας ιδιώτης θέλει να διοργανώσει μια συναυλία, νοικιάζει ένα ανοιχτό θέατρο ή έναν αδειοδοτημένο χώρο, πληρώνει το κόστος λειτουργίας, φροντίζει για την ηλεκτροδότηση, τηρεί τους όρους της άδειάς του και ολοκληρώνει την εκδήλωση μέσα στα προβλεπόμενα χρονικά όρια. Γιατί λοιπόν κάποιοι θεωρούν αυτονόητο ότι μπορούν να χρησιμοποιούν δωρεάν δημόσιους χώρους μέσα σε κατοικημένες περιοχές, να ζητούν παροχές από τον δήμο, να λειτουργούν μέχρι τα ξημερώματα και όταν εφαρμοστεί ο νόμος, να μιλούν για... «καταστολή του πολιτισμού»; Τότε δεν μιλάμε για ίση μεταχείριση αλλά για απαίτηση ειδικού προνομίου.

Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι αν πρέπει να υπάρχουν μουσικές εκδηλώσεις. Φυσικά και πρέπει. Το ερώτημα είναι αν όσοι τις διοργανώνουν μπορούν να απαιτούν να αναστέλλεται ο νόμος επειδή οι ίδιοι επέλεξαν να παίζουν όλη τη νύχτα.  Και άντε να γίνει κάποια εξαίρεση για ένα τοπικό πανηγύρι του πολιούχου μιας περιοχής, στα πλαίσια της λογικής, πάντα. Αλλά να βαφτίζεται πανηγύρι και παράδοση κάθε συναυλία επειδή έχει κλαρίνο, από πού κι ως πού;  Ο σεβασμός προς την παράδοση μπορεί να σημαίνει έλλειψη σεβασμού προς τον κάτοικο που θέλει να κοιμηθεί για να πάει στη δουλειά του το επόμενο πρωί;

Οι μουσικοί φυσικά και έχουν δικαίωμα να εργαστούν αλλά και οι κάτοικοι έχουν επίσης δικαίωμα στην ησυχία. Η ελευθερία της διασκέδασης του ενός τελειώνει εκεί που αρχίζει η ελευθερία του άλλου να ξεκουραστεί κι αυτό δεν μπορεί να γίνει με ανεξέλεγκτη ηχορύπανση μέχρι τις έξι το πρωί. Ούτε μπορεί να γίνει με φασαρίες,  καβγάδες και ανεξέλεγκτη κατανάλωση αλκοόλ ακόμη και από ανήλικους- συμπεριφορές που συχνά δεν έχουν καμία σχέση με τη λαϊκή παράδοση αλλά  θυμίζουν περισσότερο νυχτερινό κέντρο. Αν θέλουμε λοιπόν να υπερασπιστούμε τη λαϊκή παράδοση, ας υπερασπιστούμε την ποιότητά της, όχι την αντίληψη ότι όλα επιτρέπονται μέχρι το ξημέρωμα.   

Είναι λοιπόν διαφορετικό πράγμα ένα πανηγύρι που είναι όντως πανηγύρι, αφορά μια ολόκληρη κοινότητα ανθρώπων, διαθέτει οργάνωση, μια λογική ώρα λήξης και τα ντεσιμπέλ δεν φτάνουν στον Όλυμπο και διαφορετικό μια συναυλία κάποιων με πρόσχημα μια εκδήλωση μέσα σε κατοικημένη περιοχή, σε δημόσιο χώρο, χωρίς ώρα λήξης και με την ηχορύπανση στα ύψη. Εκεί ο Νόμος εννοείται ότι πρέπει να εφαρμόζεται όπως έχει θεσπιστεί.   

Στα Σεισμόπληκτα (όπου η αυλή του Δημοτικού παραμένει κλειστή για τα παιδιά αλλά δίνεται ελεύθερα για τα «πανηγύρια») διαπιστώνουμε ότι στήνεται το τρίτο πανηγύρι σε διάστημα ενός μήνα, το οποίο και προαναγγέλλεται με γιγαντοπανό, που κρέμεται στο ίδιο σκουριασμένο και επικίνδυνο -αφού γέρνει-  δημόσιο φωτιστικό.

Ο χώρος δεν αναγράφεται στην αφίσα αλλά αφού θα έχει εισιτήριο, λογικά θα είναι πάλι... η αυλή του Σχολείου. Άραγε έχουν υπόψη τους οι διοργανωτές τον Νόμο του Υπουργείου Ανάπτυξης για υποχρεωτικές αποδείξεις, POS , Ταμειακές , πιστοποιημένους  πωλητές, νόμιμους προμηθευτές; Ποιος ξέρει… Θα το δούμε...

 

Ένα βήμα μπρος και δύο πίσω…

 

Άλλαξε όψη ο παραλίμνιος ποδηλατόδρομος προς Ανατολή/Κατσικά αφού μετά από πολύ καιρό έκοψαν τα αγριόχορτα στις άκρες του, απελευθερώνοντας και τα πέτρινα παγκάκια. Δεν φτάνει όμως το αυτονόητο.

Πήγαν κι από τον Δήμο να κόψουν κλαδιά και τα πέταξαν όλα δίπλα στον πεζόδρομο. Ένα φορτηγό για να τα απομακρύνει πού να βρεθεί. Άσε που είναι και κόπος. Καύσιμη ύλη, σαν κι αυτήν που απαγορεύεται δια Νόμου πια να στοιβάζεται και ειδικά σε περιοχή Ναtura, για τον Δήμο Ιωαννιτών φαίνεται πως επιτρέπεται.

Την ίδια στιγμή, τα βάτα έχουν θεριέψει τόσο, ώστε στα πιο πολλά σημεία δεν φαίνεται πια η λίμνη. Περπατάς σε παραλίμνιο πεζόδρομο και ξεχνάς ότι δίπλα σου υπάρχει νερό. Οι αγελάδες κυκλοφορούν πάνω στο οδόστρωμα, οι μπάρες έχουν πέσει εδώ και καιρό και η πρόσβαση των αυτοκινήτων είναι ουσιαστικά ανεξέλεγκτη. Και στις πεζογέφυρες πρέπει να προσέχεις πού πατάς γιατί μπορεί να σου φύγει κανένα πόδι στο κενό. Αλλά η «τεκνολότζια» έδωσε κι εδώ τη λύση: σφηνώνεις ένα κλαδί από τα κομμένα στις τρύπες της ξύλινης ράμπας  …και το πρόβλημα λύθηκε. 

Αποσπασματικές παρεμβάσεις, χωρίς ολοκλήρωση, χωρίς συντήρηση, χωρίς στοιχειώδη οργάνωση. Και μετά απορούμε γιατί δεν μοιάζουμε με ευρωπαϊκή πόλη. Και φυσικά δεν φταίει η έλλειψη χρημάτων γιατί λεφτά υπάρχουν. Φταίει η έλλειψη στοιχειώδους φροντίδας και καθημερινής διαχείρισης. Είναι καθαρά θέμα νοοτροπίας. Όταν δεν μπορείς να μαζέψεις ούτε τα κλαδιά που έκοψες, δεν μπορείς να μιλάς για «έξυπνη» ή «βιώσιμη» πόλη.

Εκτός κι αν το δει κανείς όπως θα ήθελαν ίσως οι τοπικοί παράγοντες να το βλέπουμε: Τα κλαδιά δεν ξεχάστηκαν αλλά εκτίθενται ως υπενθύμιση ότι ο Δήμος πέρασε. Τα βάτα δεν έκλεισαν τη θέα αλλά προστατεύουν τη λίμνη από τα αδιάκριτα βλέμματα. Οι αγελάδες δεν μπαίνουν στο πεζοδρόμιο αλλά συμμετέχουν στην ήπια κινητικότητα. Οι μπάρες δεν έπεσαν, απλώς απελευθερώθηκε η κυκλοφορία. Είναι θέμα οπτικής...

Εν τω μεταξύ οι είσοδοι στο Αθλητικό κέντρο Ανατολής και στη μεγάλη ξύλινη γέφυρα του Κατσικά δεν φωτίζονται καθόλου με αποτέλεσμα να έχει καταντήσει ο χώρος ιδανικός για ερωτικές περιπτύξεις, όπως μαρτυρούν τα πεταμένα προφυλακτικά αλλά και τα άλλα αναλώσιμα που πετιούνται από τους πρωτόγονους στο χωμάτινο πάρκινγκ για να τα βλέπουν τα μικρά παιδιά την επομένη και να μαθαίνουν. Όλα αυτά είναι φυσικά αόρατα για τους υπαλλήλους της καθαριότητας του Δήμου που εκεί δεν φτάνουν ποτέ.

Στη μεγάλη ξύλινη γέφυρα υπήρχαν πριν λίγες μέρες και πεταμένα μπουκάλια από ποτά αλλά και ένα φορητό ψυγείο με λιωμένα παγάκια και πολύ σκουπιδαριό που σημαίνει ότι πρέπει να  έγινε κάποιου είδους πάρτυ. Κι όλα αυτά σε δημόσιο ποδηλατόδρομο! Τι να τα κάνεις τα μπαρ ή οργανωμένους χώρους διασκέδασης, αρκεί ένας σκοτεινός δημόσιος δρόμος, πεσμένες μπάρες και παντελής απουσία ελέγχου. Καμία δημοτική αστυνομία δεν περνάει από εκεί. Πού να ...προλάβει. 

Και αφού οι είσοδοι παραμένουν στο σκοτάδι και χωρίς καθόλου φωτισμό -για να μην χαλάει και …η ατμόσφαιρα- οι περιπατητές και επισκέπτες μπορούν να απολαύσουν μια πλήρη εμπειρία πρωτογονισμού σε έναν παραλίμνιο- τρόπος του λέγειν- ποδηλατόδρομο που από στολίδι της πόλης που θα έπρεπε να είναι μετατρέπεται σιγά σιγά σε έναν χώρο χωρίς κανόνες.

Καμαρώστε:

Σε όλο το μήκος πεταμένα κλαδιά και κορμοί δέντρων στα πρανή του πεζόδρομου...

Η λίμνη δεν φαίνεται πια από το μεγαλύτερο μέρος του πεζόδρομου αφού τα βάτα και τα καλάμια την κρύβουν εντελώς...

«Τεκνολότζια» στο κλείσιμο των ξύλινων κενών...

                         Πάρτυ με ουίσκια και ψυγεία στον ποδηλατόδρομο... 

                                     Έχουν και οι αγελάδες δικαίωμα στον περίπατο

               ...όπως και οι κάτοχοι των σκύλων, οι οποίοι αποπατούν όπου τους κάνει κέφι (οι σκύλοι...)

  Εικόνες από το σκοτεινό πάρκινγκ έξω από το Αθλητικό κέντρο με προφυλακτικά και άλλα αναλώσιμα που πετιούνται από τα παράθυρα των αυτοκινήτων, σε κοινή θέα...

                         ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ!

Σουρεαλισμός ή όταν ζούμε το παράλογο...

Από τον Ιούλιο μήνα, τα φωτιστικά της πόλης έχουν γεμίσει με αφίσες που διαφημίζουν ένα συλλαλητήριο που θα γίνει τον Σεπτέμβριο (!) και μάλιστα... στη Θεσσαλονίκη! 

Δηλαδή για δύο ολόκληρους μήνες, ο δημόσιος εξοπλισμός της πόλης με την έγκριση της Δημοτικής Αρχής μετατρέπεται σε χώρο προπαγάνδας και διαφήμισης. Και δεν έχει σημασία ποιος διοργανώνει την εκδήλωση και τι πρεσβεύει. Σημασία έχει αν υπάρχουν κανόνες και αν πρέπει να ισχύουν για όλους.

Αν ένας επαγγελματίας κολλούσε αφίσες για το κατάστημά του πάνω στα φωτιστικά της λίμνης, πιθανόν να του έλεγαν ότι απαγορεύεται. Εδώ όμως φαίνεται πως κάποιοι θεωρούν ότι ο δημόσιος χώρος τούς ανήκει. Τα φωτιστικά όμως δεν είναι πίνακες ανακοινώσεων. Είναι περιουσία όλων των δημοτών.

Ή εφαρμόζεται ο νόμος για όλους ή παραδεχόμαστε ανοιχτά κάτι που ήδη ξέρουμε: ότι στην πόλη μας υπάρχουν τα «επιτρέπεται» και τα «απαγορεύεται», ανάλογα με το ποιος κρατάει την κόλλα και το πινέλο. 

Τελικά στα Γιάννενα δεν χρειάζονται διαφημιστικές κολώνες. Υπάρχουν τα φωτιστικά. Δωρεάν, χωρίς ενοίκιο, χωρίς άδεια και χωρίς κανέναν έλεγχο.

Έτσι πηγαίνουν οι πόλεις μπροστά...

Καμαρώστε θέαμα:

     Μικρός κυκλικός κόμβος στη Βογιάννου τίγκα στο γιγαντοπανό... όποιος θέλει ό,τι  θέλει...  

Το «κατάλληλο άνω των 18» ...πήγε περίπατο

 

Στην πλατεία των Κάτω Πεδινών στο Ζαγόρι, εκεί που για αρκετά χρόνια (από το 1998 μέχρι το 2013) υπήρχαν προβολές θερινού κινηματογράφου με κλασικές, βραβευμένες και νοσταλγικές ταινίες που μπορούσαν να τις απολαύσουν οικογένειες, παιδιά και άνθρωποι που ήθελαν να περάσουν  μια όμορφη καλοκαιρινή βραδιά, προβλήθηκε πριν λίγες μέρες η ταινία «Σπασμένη Φλέβα» του Γιάννη Οικονομίδη, μια ταινία που  απευθύνεται σε ενήλικο κοινό και με έγκριση καταλληλότητας αποκλειστικά για άτομα ηλικίας 18 ετών και άνω.

Η ταινία περιέχει σκληρή γλώσσα, πληθώρα βωμολοχιών (που στον συγκεκριμένο σκηνοθέτη έγιναν μανιέρα), βία και θεματολογία που γενικά δεν θεωρείται κατάλληλη για παιδιά. Ελήφθη άραγε κάτι από όλα αυτά υπόψη από το Ζagoriwood που είχε την ευθύνη της προβολής;

Από τη στιγμή μάλιστα που η είσοδος σε όλες τις κινηματογραφικές προβολές του Zagoriwood στην πλατεία των Κάτω Πεδινών είναι ελεύθερη για το κοινό, ποιος εξασφαλίζει ότι ταινίες ακατάλληλες για παιδιά δεν τις παρακολουθούν και παιδιά; Γιατί δεν γίνεται η προβολή τέτοιων ταινιών σε κλειστό ελεγχόμενο χώρο;

Θα έχουν ακούσει κάπου φανταζόμαστε το πώς επηρεάζει μια ταινία αυτού του είδους την ψυχοσύνθεση, τη συμπεριφορά και τη γλωσσική ανάπτυξη των παιδιών, καθώς ο εγκέφαλός τους βρίσκεται σε φάση διαμόρφωσης και απορροφά τα ερεθίσματα ως πρότυπα. Το πώς λειτουργεί η μίμηση, η επιθετικότητα, η λεκτική βία και η μείωση της ενσυναίσθησης στα παιδιά ή ακόμη και οι χρόνιοι φόβοι και οι εφιάλτες που μπορούν να ενσκήψουν για τον γύρω τους «κακό κόσμο».

Ένα θερινό σινεμά σε κάποιο Ζαγοροχώρι δεν είναι αίθουσα φεστιβάλ κινηματογράφου ούτε μεταμεσονύχτια προβολή σε αστικό κινηματογράφο. Το καλοκαίρι, σε μια πλατεία ενός ορεινού χωριού, οι άνθρωποι δεν αναζητούν απαραίτητα μια ακόμη δόση σκοταδιού ή μιζέριας που τη βλέπουν καθημερινά γύρω τους. Αναζητούν λίγη ανάσα, λίγο γέλιο, λίγη συγκίνηση, μια ιστορία που να μπορούν να τη μοιραστούν όλοι μαζί και όχι μια ταινία γεμάτη ωμή βία, ένταση και ασταμάτητες βωμολοχίες.

Είχαμε την εντύπωση ότι δεν μπορεί κάποιος σε μια δημόσια πλατεία χωριού να προβάλλει ό,τι θέλει. Ως φαίνεται, στα Κάτω Πεδινά μπορεί...

 

Για τέτοια κοροϊδία μιλάμε...

 

Κανένας δεν φιλοτιμήθηκε να κόψει τα χόρτα εκεί στην πλατεία, δίπλα μάλιστα στην εκκλησία, εκεί στα Σεισμόπληκτα. Ούτε από τον Δήμο ούτε από τους  κατοίκους ή τους ενορίτες. Τι κι αν παίζουν μικρά παιδιά που τους απαγορεύτηκε να χρησιμοποιούν την αυλή του Δημοτικού Σχολείου η οποία βρίσκεται απέναντι. Ίσως το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι τα «πανηγύρια», αφού η αυλή του Σχολείου υπάρχει για να στήσουν εξέδρα και ηχεία.

Βέβαια, ο Δήμος, όχι μόνο δεν ανταποκρίνεται στα αυτονόητα αλλά τα καταστρέφει κιόλας αφού -όπως διαβάζουμε στο epiruspost- κάτοικοι είχαν αναλάβει να φροντίζουν ένα μικρό παρκάκι το οποίο πότιζαν, ενώ φύτεψαν και δέντρα αλλά το συνεργείο που πήγε να μαζέψει ογκώδη απορρίμματα πέρασε με την τσάπα μέσα από το παρκάκι ξεριζώνοντας μια κερασιά, διαλύοντας το πράσινο και σπάζοντας τα μπεκ του ποτίσματος! Και να σκεφτεί κανείς ότι ένα μεγάλο μέρος της καθαριότητας η Δημοτική Αρχή το μεταβίβασε σε ιδιώτες με τίμημα κάποια εκατομμύρια ευρώ, τα οποία φυσικά πληρώνουν ...οι δημότες στους φουσκωμένους λογαριασμούς τους.

Λίγο πιο κει θα δει κανείς αρκετά ακαθάριστα οικόπεδα χωρίς καμία επίπτωση χρόνια τώρα αφού ο Δήμος από τη μία απειλεί με πρόστιμα, από την άλλη  πετάει καύσιμη ύλη δεξιά και αριστερά από πεζοδρόμια, όπως στην παραλίμνια οδό Ψαράδων, ας πούμε.  

Πιο πέρα η οδός Τσεριτσάνων -όπως μας είχαν ενημερώσει από καιρό κάτοικοι διαθέτει πεζοδρόμια από ...χαλίκι γιατί -λέει- ο Δήμος δεν έχει χρήματα γι' αυτούς ενώ έχει για άλλες γειτονιές όπως για τη Νέα Ζωή όπου θα δοθούν 2,2 εκατομμύρια ευρώ για πλακοστρώσεις, πεζοδρόμια και έργα υποδομών.

Όπως διαπιστώσαμε ακόμα χαλικόστρωτο είναι το πεζοδρόμιο στην Τσεριτσάνων, παράλληλη οδό της Νιάρχου, αλλά τι πειράζει όταν η πόλη έχει αποκτήσει «έξυπνα» παγκάκια των  52.000 ευρώ το καθένα και έξυπνα ηλιακά δέντρα των 57.000 ευρώ το ένα; 

Εμείς τι άλλο να πούμε... Ας τα θυμηθούν όλα αυτά οι δημότες που κατοικούν εκεί όταν έρθει η ώρα της κάλπης.

Καμαρώστε:

                                                  Η πλατεία δίπλα στην εκκλησία...  

                Οδός Σ. Νικολάτου: Ακαθάριστα οικόπεδα δίπλα στο πεζοδρόμιο και     

                                                   εγκαταλελειμμένα αυτοκίνητα 

Και, φυσικά,  προπαγανδιστικές αφίσες κολλημένες στα δέντρα - με τις ευχές να φανταστούμε της Δημοτικής Αρχής εφόσον κανένας υπάλληλός της δεν τις κατεβάζει...

Έτσι κάπως γίνονται τα έργα...

 

Αυτό το παρκάκι στη Γλυκή, δίπλα στον Αχέροντα, που βλέπετε στις φωτογραφίες ήταν να αποκτήσει πεζοδρόμιο περιμετρικά. Οι πλάκες υπήρχαν εκεί δίπλα γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο πέρυσι. Φέτος, οι πλάκες έχουν εξαφανιστεί, το δε τσιμεντένιο υπόστρωμα που υπήρχε για να τις φιλοξενήσει έχει εξαφανιστεί κι αυτό. 

Εν τω μεταξύ, πινακίδες οδικής κυκλοφορίας είναι πεταμένες δεξιά και αριστερά ενώ κάποιες παλέτες με έναν κάδο απορριμμάτων του Δήμου Πάργας -που τη μια μέρα υπήρχε και την άλλη είχε εξαφανιστεί αφού απλώς στεκόταν ξεβιδωμένος και το κρατούσαν όρθιο οι παλέτες- είχαν τοποθετηθεί (ποιος ξέρει από ποιους) στο κέντρο του μικρού, ας πούμε, πάρκου. 

Κάπως έτσι γίνονται, ως φαίνεται, τα έργα στην περιοχή μας. Το λέμε προς ενημέρωση… των ψηφοφόρων. Και για να ταιριάξουν με τον περίγυρο, όλες οι  πινακίδες οδικής κυκλοφορίας έχουν μουντζουρωθεί  και βανδαλιστεί επίσης. Μέσα σ΄ ένα μνημείο της φύσης με έντονα τουριστικό χαρακτήρα μιλάμε για πολιτισμό,  όχι αστεία…

Ένα μικρό δείγμα:

                                                           Πινακίδες στο έδαφος 

          Από την πλακόστρωση έμεινε το τσιμέντο και τώρα... πάει κι αυτό

    Ο κάδος του Δήμου Πάργας που στηρίζεται στην παλέτα και την επομένη είχε                εξαφανιστεί 

                                                                  Ομορφιές...