Γρήγορα για βράβευση...

 

Yπάλληλος καθαριότητας του Δήμου Ιωαννιτών εντοπίζεται κάθε πρωί στο θεατράκι της Σκάλας να έχει παρατήσει σκούπα και φαράσι, να έχει βγάλει το χαρακτηριστικό γιλέκο και να κάθεται πάνω του, να έχει αράξει στο πεζούλι κάτω από τον πλάτανο και να βλέπει βιντεάκια στο κινητό. Κι αυτό κάθε μέρα. Γύρω γύρω τα σκουπίδια φυσικά  κάνουν πάρτυ. Κάποιοι άλλοι υπάλληλοι  κάνουν τη δουλειά τους και τους βλέπει κανείς να μαζεύουν όντως τα σκουπίδια.  

Έχει η συγκεκριμένη άραγε κάποια ειδική άδεια να  μην εργάζεται; Έχει προσληφθεί γι' αυτόν τον λόγο; Δε φτάνει δηλαδή που μετά τις εννιά- δέκα δε θα δει κανείς εύκολα άνθρωπο στην καθαριότητα να εργάζεται όπως συμβαίνει σε άλλες πόλεις της χώρας τώρα αράζουν κι από το πρωί; Ένα ακόμη λοιπόν από τα περιστατικά που δεν χρειάζονται καν υπερβολή για να γίνουν εξοργιστικά. Κι ύστερα αναρωτιόμαστε γιατί η πόλη δεν είναι καθαρή. Και ο δημότης που πληρώνει τον μισθό της υπαλλήλου, βλέποντας  μπροστά του την κοροϊδία καλείται να ακούει για δήθεν “αναβάθμιση της καθημερινότητας”. Εκεί, πραγματικά, ο σουρεαλισμός περισσεύει.

Όταν όμως ο δήμαρχος της πόλης βγαίνει δημόσια και ευχαριστεί κάποιους υπαλλήλους επειδή  έκαναν τη δουλειά για την οποία πληρώνονται - καθάρισαν δηλαδή έναν άλφα χώρο – ενώ δημότες παρατηρούν καθημερινά υπάλληλο της καθαριότητας να έχει αφήσει σκούπα και φαράσι, να έχει βγάλει το γιλέκο, να κάθεται πάνω του και να παρακολουθεί βίντεο στο κινητό, ενώ γύρω της τα σκουπίδια παραμένουν για μέρες τι πρέπει να πούμε; Το να μιλήσουμε βέβαια για θέματα υπηρεσιακής πειθαρχίας είναι ανώφελο. Γιατί όταν η κανονική εκτέλεση των καθηκόντων παρουσιάζεται ως κάτι τόσο εξαιρετικό ώστε να απαιτεί δημόσιο “ευχαριστώ”, τότε άθελά σου παραδέχεσαι ότι το αυτονόητο εδώ έχει γίνει εξαίρεση.

Άρα στον Δήμο Ιωαννιτών φαίνεται πως άλλαξαν τα δεδομένα. Το να καθαρίσει ένας υπάλληλος ένα πεζοδρόμιο δεν θεωρείται πλέον υποχρέωση· θεωρείται επίτευγμα που αξίζει δημόσιες ευχαριστίες. Μόνο που υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα: αν η κανονική δουλειά χρειάζεται δημόσιο έπαινο, τι κάνουμε όταν κάποιοι δεν κάνουν ούτε καν αυτή;

Μήπως λοιπόν εκεί στον Δήμο πρέπει να ξαναθυμηθούν κάτι πολύ απλό; Ότι ο υπάλληλος δεν κάνει χάρη στον δημότη όταν εργάζεται; Ότι εκτελεί τη δουλειά για την οποία προσλήφθηκε και για την οποία πληρώνεται από τον δημότη; Και ότι ο δήμαρχος δεν θα έπρεπε να πανηγυρίζει όταν κάποιος κάνει το αυτονόητο αλλά μάλλον θα έπρεπε να αναρωτιέται γιατί το αυτονόητο έχει γίνει είδηση;

Και, ομολογουμένως, χρειάζεται αξιοθαύμαστο θράσος για να κάθεσαι σε κοινή θέα, πάνω στο γιλέκο σου μάλιστα και να βλέπεις βιντεάκια στο κινητό, ενώ δίπλα σου υπάρχουν αμάζευτα τα σκουπίδια (κάθε μέρα όλο και πιο πολλά) ενώ περνούν οι πολίτες που χρηματοδοτούν τη μισθοδοσία σου.

Οι δημότες λοιπόν δεν ζητούν να απονεμηθεί μετάλλιο στη συγκεκριμένη υπάλληλο για τη δουλειά της. Ζητούν απλώς... να κάνει τη δουλειά της. Και, αν δεν την κάνει, να υπάρχει κάποιος που θα την ελέγξει. Kaι το ίδιο να κάνει και σε άλλες περιπτώσεις που σε κοινή θέα κάποιοι κάνουν ότι καθαρίζουν ενώ στην ουσία περνούν λίγο την ώρα τους μέχρι να  απέλθουν. Μια απλή βόλτα άλλωστε αποδεικνύει ότι τα σκουπίδια υπάρχουν παντού... αμάζευτα.   

Καμαρώστε:

 

το σουρεαλιστικό...

                                                                        και το ρεαλιστικό...

Παρακμή...

 

Αν βαρεθήκατε τις κλασικές βόλτες στη λίμνη και θέλετε να ζήσετε την απόλυτη εμπειρία «Survivor», ο Δήμος Ιωαννιτών έχει τη λύση. Θέλετε να γυμνάσετε τα αντανακλαστικά σας, προσπαθώντας να μην φάτε τα μούτρα σας στις λακκούβες και το ημίφως; Ελάτε στο παραλίμνιο πάρκο Κατσάρη, τη "ναυαρχίδα" του τουρισμού στην περιοχή.  

Και επειδή το υποφωτισμένο σκηνικό δεν είναι φαίνεται αρκετά συναρπαστικό για τους δημότες, ο Δήμος αποφάσισε να αναβαθμίσει την εμπειρία. Όπως βλέπετε, ο ξύλινος διάδρομος έχει αρχίσει να αποσυντίθεται. Λείπουν ολόκληρες σανίδες, ανοίγοντας ωραιότατες τρύπες-παγίδες για τα πόδια σας. Σκάει η τρύπα στο ξύλο και καταλήγετε στο νοσοκομείο με διπλό κάταγμα. Κι αν πατήσετε καμιά μεταλλική βίδα από αυτές που προεξέχουν, κακό δικό σας. Κάτι που δεν είναι απλώς αδιαφορία αλλά δηλώνει ξεκάθαρη επικινδυνότητα για όλους και ειδικά για παιδιά, ηλικιωμένους και όποιον άλλον περάσει από το σημείο. 

Με το σκοτάδι και τις σπασμένες σανίδες/παγίδες έρχεται φυσικά να δέσει και το αμάζευτο σκουπιδαριό. Όπως φαίνεται και στη φωτογραφία, το λιμανάκι έχει μετατραπεί σε μικρή χωματερή. Πλαστικά μπουκάλια, κουτιά από γάλατα, τενεκεδάκια και σακούλες σαπίζουν πάνω στα ξερά χόρτα, δίπλα στα πέτρινα τοιχία.

Και η «εμπειρία» αναβαθμίζεται, αφού ακριβώς δίπλα σ' όλο αυτό το χάλι υπάρχει και μια παραμελημένη παιδική χαρά -με πέτρες εντός της- και διαλυμένα παιχνίδια  όπου μπορεί  να μπει όποιος θέλει και όποια ώρα θέλει. Το πρωί ηλικιωμένοι που γυμνάζονται και το βράδυ νεαροί που κάνουν… κούνια. Εκεί που οι γονείς υποτίθεται ότι θα έπρεπε να πηγαίνουν τα παιδιά τους για να παίξουν με ασφάλεια…

Εκτός όλων αυτών, οι πέτρινες πλάκες που έχουν αποκολληθεί από το τοιχίο έχουν πεταχτεί παραπέρα ενώ οι μικροί κάδοι απορριμμάτων είναι γεμάτοι από το πρωί. 

Αν  μάλιστα στρέψετε το βλέμμα σας προς την ακτή Μιαούλη θα δείτε τα προϊστορικά φωτιστικά που δεν είναι απλώς λίγο σκουριασμένα. Είναι στραβά και εμφανώς διαβρωμένα στη βάση και τον κορμό τους. Και στο φόντο; Ένα πεντάστερο ξενοδοχείο…

Η επικινδυνότητα φυσικά είναι  εξασφαλισμένη καθότι κάτω και δίπλα τους κινούνται αυτοκίνητα και περνούν πεζοί. Και –πέρα από τη δημόσια ξεφτίλα- φυσάει και δυνατά πολλές φορές. Τι περιμένει λοιπόν ο Δήμος και δεν αντικαθιστά τα επικίνδυνα φωτιστικά;

Η γενική εικόνα -αν μάλιστα προσθέσουμε τα βανδαλισμένα γλυπτά και το παρκάκι- παραπέμπει σε απομονωμένη περιοχή και όχι σε κεντρικό αστικό πάρκο. Ένα από τα πιο όμορφα σημεία της λίμνης μετατρέπεται σε «μαύρη τρύπα». Κρίμα για την πόλη. Και αλήθεια, ο Δήμος Ιωαννιτών περνάει καθόλου από το πάρκο Κατσάρη ή το έχει διαγράψει τελείως από τον χάρτη της πόλης; 

Κάντε μια σύγκριση με το πώς ήταν το λιμανάκι της Σκάλας πριν λίγα χρόνια και βγάλτε τα συμπεράσματά σας…

Η σημερινή κατάντια...

                                                     Λίγα χρόνια πριν...

      Τα "μοντέρνα" φωτιστικά της ακτής Μιαούλη με φόντο το πεντάστερο ξενοδοχείο

Προειδοποίηση: Αυστηρά για πρωτόγονους...

 

Στη Λεωφόρο Νιάρχου και σε απόσταση ενάμισι χιλιομέτρου υπάρχει μόνο μια διάβαση για πεζούς και ακριβώς εκεί, πάνω στη διάβαση, υπάρχει και ο χώρος όπου ξεροσταλιάζουν οι πολίτες περιμένοντας το αστικό αφού στάση δεν υπάρχει ούτε φυσικά και στέγαστρο. Όταν βρέχει κάνουν μάλιστα και δωρεάν υδροθεραπεία. Και όλα αυτά σε ένα πεζοδρομιάκι μισού μέτρου από όπου περνάνε και ποδήλατα. Κάδος απορριμμάτων δεν υπάρχει και τον ρόλο τον παίζει η τρύπα από ένα ξηλωμένο φρεάτιο στο έδαφος που είναι γεμάτη σκουπίδια. Το μόνο που λείπει είναι η τοποθέτηση μιας πινακίδας που θα γράφει: «Προσοχή. Η χρήση της λεωφόρου γίνεται με δική σας ευθύνη». 

Και όντως έτσι γίνεται, αφού η Περιφέρεια αρνείται να χωροθετήσει μια δεύτερη διάβαση πεζών και αρνείται να κατασκευάσει μια στοιχειώδη στάση αστικού λεωφορείου. Δεκάδες άνθρωποι καθημερινά  πηδούν τα μεταλλικά διαχωριστικά για να περάσουν απέναντι καθότι εκεί υπάρχουν οι επιχειρήσεις , τα μάρκετ και τα πολυκαταστήματα. Κάτι φυσικά που αφήνει αδιάφορη την Περιφέρεια. Άλλωστε ποιος είπε ότι ο δρόμος έγινε για τους πολίτες, πόσω μάλλον αν αυτοί είναι πεζοί.

Όταν όμως οι πολίτες παραβιάζουν τις υποδομές πηδώντας το κάγκελο, το πρόβλημα δεν είναι οι πολίτες αλλά  οι ίδιες οι υποδομές. Γιατί στη Νιάρχου ο πεζός δεν αντιμετωπίζεται ως πολίτης αλλά ως κασκαντέρ εφόσον ο δρόμος χώρισε στα δύο την περιοχή. Οι αγελάδες στον Κατσικά που αφήνονται να μπαίνουν στον παραλίμνιο πεζόδρομο ανεξέλεγκτα  έχουν πολύ περισσότερο χώρο να κινούνται και να αφοδεύουν όπου θελήσουν στον πεζόδρομο από ό,τι οι πεζοί στη στάση στη Νιάρχου. Αυτό συμβαίνει όταν θέλουμε να το παίξουμε Ευρωπαίοι αλλά κατά βάθος είμαστε ολίγον ...πρωτόγονοι.  

Θα πείτε, σ' αυτή τη στάση που κάθεται η ηλικιωμένη κυρία δεν πρόκειται ποτέ να περιμένει κανένας από τους τοπικούς άρχοντες, ούτε να πηδήξει τα μεταλλικά διαχωριστικά για να πάει απέναντι να ψωνίσει ώστε να μην χρειαστεί να κάνει δυο τρία χιλιόμετρα πέρα δώθε... οπότε...         

                                          Η απόλυτη παρακμή... 

Η ηλικιωμένη κυρία περιμένει το αστικό σ' ένα πεζοδρόμιο μισού μέτρου -από όπου περνούν και ποδήλατα- μέσα στον ήλιο, όρθια , μπροστά σ' έναν βανδαλισμένο τοίχο από ντόπιους χουλιγκάνους, με το πρόγραμμα των αστικών κολλημένο στον τοίχο μαζί με τα «ΕΝΟΙΚΙΑΖΕΤΑΙ» και δίπλα στα σκουπίδια... 

Πού να το φανταζόταν ότι αυτό είναι το πρόσωπο της εξέλιξης!  Και είναι τυχερή γιατί αν εκεί υπήρχαν και οι φοιτητές δεν θα χωρούσε ούτε να ανασάνει. Και πάλι καλά που δεν βρέχει... 

Η λέξη «ντροπή» είναι πολύ λίγη, δεν συμφωνείτε;   

Σκουπιδαριό παντού...

Ποιος φταίει γι' αυτή την εικόνα της πόλης; Εκείνος που πετάει το σκουπίδι από το παράθυρο του αυτοκινήτου, σίγουρα. Αν δεν το πετούσε δεν θα υπήρχε πρόβλημα. Άρα πρωτίστως φταίνε οι πρωτόγονοι -και δεν είναι λίγοι- που δεν θα έπρεπε να ζουν σε πολιτισμένες κοινωνίες. Εκείνος που εγκαταλείπει τα μπάζα στο πεζοδρόμιο; Βεβαίως. Έτσι έμαθε, έτσι κάνει - πόσω μάλλον αφού του το επιτρέπουν. Εκείνος που αφήνει τις σακούλες δίπλα στον κάδο; Εκείνοι που αφήνουν κατακαλόκαιρο τους κάδους ανοιχτούς επειδή βαριούνται να τους ανοίξουν; Οι μισοί τουλάχιστον κάδοι στην πόλη είναι χωρίς καπάκι. Ή μήπως φταίει  εκείνος που περνά καθημερινά από το ίδιο σημείο και δεν κάνει τίποτα για να απομακρύνει αυτή την εικόνα; 

Η αλήθεια είναι ότι η πόλη δεν βρόμισε μέσα σε μία μέρα και φυσικά δεν ευθύνεται μόνο ένας. Η βρωμιά έχει πολλούς συνενόχους. Όμως την ευθύνη την έχει ένας. Κι αυτός είναι η Δημοτική Αρχή. Και αφού εκείνη δεν ελέγχει, δεν τιμωρεί, δεν νοιάζεται και ανέχεται την ασυδοσία τότε η κατάσταση είναι φυσικό να είναι αυτή που βλέπουμε γύρω μας. Γιατί η Δημοτική Αρχή είναι αμειβόμενη, δεν κάνει εθελοντισμό. 

Πώς όμως να επιβάλλει πρόστιμα όταν η ίδια δείχνει τον δρόμο πετώντας δεξιά και αριστερά  ακόμη και τα κλαδιά που η ίδια κόβει και μάλιστα σε περιοχή Natura;  Και, τελικά, μια εικόνα που  θα έπρεπε να μας ντροπιάζει θεωρείται από τους περισσότερους … φυσιολογική.  Περιμένουν απλώς να φυσήξει για να πάρει τα σκουπίδια ο αέρας. 

Και έτσι, μετατρέψαμε μια από τις ομορφότερες πόλεις της Ελλάδας σε μια απέραντη υπαίθρια γκαλερί από σακούλες, πλαστικά μπουκάλια, καναπέδες, στρώματα, μπάζα και κάθε λογής σκουπιδαριό. Βέβαια για να  μαζέψεις τα σκουπίδια πρέπει πρώτα να τα εντοπίσεις. Κι αυτό για τη Δημοτική Αρχή είναι μάλλον…  δύσκολο.

Ένα μικρό δείγμα:

            Στον κόμβο Βελισσαρίου - έκοψαν τα χόρτα, άφησαν τα σκουπίδια...

Στο πάρκινγκ του πεζόδρομου/ποδηλατόδρομου για Κατσικά

Πρωινά ευρήματα από πρωτόγονους που συνευρέθηκαν εκεί (αφού είναι κατασκότεινα) και πέταξαν από το αυτοκίνητο όλα τα αναλώσιμα αλλά και τα δείγματα... DNA  

                 Λεωφόρος Γ. Παπανδρέου - έκοψαν τα χόρτα, άφησαν τα σκουπίδια

   Η χωματερή που πριν λίγες μέρες τη μάζεψαν, δυο μέρες μετά-γεμίζει ξανά...

                     Ένα φρεάτιο πίσω από το Γιαννιώτικο Σαλόνι εκτελεί χρέη κάδου απορριμμάτων - δίπλα στον δρόμο μάλιστα για να μην κουράζονται και οι οδηγοί...

Βανδαλισμών... συνέχεια

 

@ Οι βανδαλισμοί συνεχίζονται και θα συνεχίζονται όσο η Δημοτική Αρχή αρνείται να προστατέψει την πόλη με εγκατάσταση καμερών αρκούμενη στο να βγάζει ανακοινώσεις… αποτροπιασμού προς μεγάλη χαρά των νεοβανδάλων.

Στο «Πάρκο Ερμηνείας Οικοσυστήματος της Λίμνης Παμβώτιδας», όπως μας ενημέρωσαν συμπολίτες μας, και ενώ τελευταία είχαν αντικατασταθεί οι σανίδες που είχαν σαπίσει, οι καινούριες σανίδες βρέθηκαν πεταμένες στις όχθες της λίμνης. Εν τω μεταξύ η περίφραξη είναι κομμένη. Ας αποφασίσει η Δημοτική Αρχή αν θέλει να έχει κλειδαμπαρωμένο ένα όμορφο παρκάκι για να μην το βανδαλίσουν, όπως κάνει και με τις αυλές των σχολείων αντί να φροντίσει να τις προστατεύσει. Και πώς να μπορέσει άλλωστε να το κάνει  όταν αρνείται το προφανές; 

Η πόλη χρειάζεται ανθρώπους χωρίς ιδεολογικές παρωπίδες, τις οποίες άλλωστε η ίδια η πραγματικότητα  έχει καταργήσει. Αλλά στο Δουκάτο των Ιωαννίνων, όπως και σε κείνο των Αθηνών, ισχύουν άλλοι κανόνες ή μάλλον δεν ισχύουν κανόνες αλλά το «ό,τι θέλει ο καθένας»...

@ Στην πλατεία Γλυκήδων του κάστρου αμέσως μετά την ανάπλαση των εκατομμυρίων άφησαν το γκαζόν να μετατραπεί σε γήπεδο ποδοσφαίρου καθημερινά με τα επιδαπέδια φωτιστικά να χρησιμοποιούνται για ...γκολπόστ.  Μόλις βέβαια ήρθε η Υπουργός κα Μενδώνη για τα εγκαίνια των λουτρών τα αποκατέστησαν για μια μέρα και μετά... τα ίδια Παντελάκη μου, τα ίδια Παντελή μου. 

Οι πινακίδες «Μην πατάτε το πράσινο» ας πούμε είναι απαγορευμένες, πόσω μάλλον το καγκελάκι που προστατεύει και το οποίο η Δημοτική Αρχή φρόντισε να  ξηλώσει όπου κι αν το βρήκε στην πόλη. Τώρα κάποιοι σπάνε τα φωτιστικά και ξεβιδώνουν την πρόχειρη στήριξη με τις βίδες. Σε λίγους μήνες ο χώρος θα μοιάζει με παρατημένο χωράφι αλλά λεφτά υπάρχουν και θα τα αποκαταστήσουν αμέσως όπως έκαναν και με τις τεράστιες καταστροφές που έγιναν από "αγνώστους" στο 8ο Λύκειο όπου και κατέστρεψαν υπολογιστές, διαδραστικούς πίνακες κτλ. Άλλωστε, από την τσέπη τους τα βάζουν;     

Το γήπεδο... ποδοσφαίρου

                                                         Άκοφτα χόρτα και σκουπίδια