(Γιαννιώτικο) Σαλόνι ...για σκύλους

 

Ύστερα από χρόνια αναμονής, οι οικογένειες της πόλης σίγουρα περίμεναν έναν χώρο που θα έδινε ζωή και κίνηση στα παιδιά. Υπάρχουν άλλωστε τόσες προτάσεις για μικρά θεματικά πάρκα ή πάρκα περιπέτειας για παιδιά. Και τι θα πάρουν τελικά; Μια μικρή (για τα δεδομένα του πάρκου),τσιμεντένια παιδική χαρά.Τη στιγμή που έντεκα (11) ολόκληρα στρέμματα έχουν διατεθεί για δύο πάρκα σκύλων με παιχνίδια, τραμπάλες και κάθε λογής ανέσεις. Έτσι, τα παιδιά θα μάθουν από νωρίς ποιες είναι πλέον οι προτεραιότητες της πόλης. Και οι γονείς τους όμως θα πρέπει να  εξηγήσουν στον δήμαρχο ότι  στις επόμενες εκλογές θα πρέπει να ζητήσει την ψήφο... μ΄ ένα κόκαλο στο χέρι, αφού όπως αποδεικνύεται, όταν μοιράζονται οι προτεραιότητες, τα παιδιά περισσεύουν. 

Αρκεί να δει κανείς την κατάσταση στην οποία βρίσκονται οι παιδικές χαρές της πόλης για να καταλάβει. Δύο θεματικά πάρκα λοιπόν για τα τετράποδα και μια τσιμεντένια γωνιά για τους μικρούς Γιαννιώτες. Μην πείτε μετά ότι η πόλη δεν επενδύει στο μέλλον.

Σε μια χώρα λοιπόν που όλοι δηλώνουν ότι ανησυχούν για το δημογραφικό, το πρόβλημα δεν είναι ότι γεννιούνται όλο και λιγότερα παιδιά· είναι ότι δεν χωρούν στις... μελέτες. Το δημογραφικό μάς ανησυχεί μόνο στα συνέδρια και στις τηλεοπτικές δηλώσεις. Στις μελέτες, η πραγματικότητα είναι διαφορετική: οι χώροι για τα παιδιά συρρικνώνονται, ενώ για τα κατοικίδια περισσεύουν πολλά στρέμματα.

Σε 250 στρέμματα όμως, σ΄ ένα πρότυπο μητροπολιτικό πάρκο δηλαδή, θα μπορούσαν να χωρέσουν πέρα από τον αθλητισμό και τον πολιτισμό χώροι και θεματικά πάρκα για οικογένειες και παιδιά αλλά και ένας μόνιμος θερινός κινηματογράφος. Αλλά μελετητές και Δημοτική Αρχή είχαν άλλη γνώμη. Και το ερώτημα είναι γιατί αφού προτίμησαν τα τετράποδα από τα…δίποδα,  δεν αξιοποίησαν το απέναντι 1/3 του πάρκου (80 στρέμματα) για να φτιάξουν εκεί πάρκο σκύλων ώστε να μείνει ο χώρος ελεύθερος για τα παιδιά και να μην κινδυνεύουν από επιθέσεις ζώων που σίγουρα θα υπάρξουν, όπως καθημερινά συμβαίνει στην πόλη με τις 1000  εγκαταλείψεις σκύλων τον χρόνο; Αλλά θα πείτε, εδώ δεν βρήκαν χώρο ούτε για θερινό κινηματογράφο!

Πάντως, αν κρίνουμε από τα μέχρι τώρα δεδομένα, πολύ γρήγορα θα έχουμε και στο Γιαννιώτικο σαλόνι τα γνωστά πια φαινόμενα βανδαλισμών, αφού ήδη από το ηλιακό δέντρο (των δεκάδων χιλιάδων ευρώ) για να φορτίζουμε … τα κινητά "άγνωστοι" έσπασαν τα καπάκια από τις πρίζες, μάλλον έτσι, για προθέρμανση. Αλλά τι ευφυία να τοποθετηθεί το "δέντρο" στο πίσω  μέρος του πάρκου, εκεί που δεν το βλέπει κανείς και κάτω από τα κανονικά δέντρα, αντί τουλάχιστον να το βάλουν στην είσοδο όπου θα είχε και καλύτερη προστασία. 

Ακόμη, η  περίφραξη των πάρκων για τα σκυλιά που πιάνει όλο το κεντρικό τμήμα, είναι πολύ σκληρή και  ανθεκτική του υπόλοιπου όμως πάρκου είναι απλή τσίπα, στο δε πίσω τμήμα έχει αφεθεί να υπάρχει η παλιά και σκουριασμένη η οποία είναι ήδη ανοιγμένη σε διάφορα σημεία. Και μιλάμε για ανάπλαση οκτώ (8) εκατομμμυρίων ευρώ και βάλε!  Απ΄ό,τι φαίνεται, θα δούμε πράγματα…

 

Τα δύο πάρκα σκύλων που αναπτύσσονται  σε 11  ολόκληρα στρέμματα...

 

Το ηλιακό δέντρο των δεκάδων χιλιάδων ευρώ με σπασμένες ήδη τις πρίζες... 

Η περίφραξη για τα πάρκα σκύλων...

Η παλιά περίφραξη στην πίσω πλευρά ...

Η περίφραξη με απλή τσίπα από την πλευρά του οικισμού... 

                                                          Η παιδική χαρα από... μπετόν

Λακκώματα: Από πνεύμονας πρασίνου- μουντζουρωμένο σεληνιακό τοπίο...

 

Πριν από λίγο καιρό είχαμε την «ανάπλασηβ» στα Λακκώματα. Αποτέλεσμα; Τα δέντρα κόπηκαν, το πράσινο εξαφανίστηκε και στη θέση του υψώθηκαν γκρίζοι όγκοι από μπετόν. Και φυσικά, το «κερασάκι στην τούρτα»: οι τοίχοι έγιναν αμέσως ο καμβάς για κάθε λογής μουντζούρες και οπαδικά συνθήματα. Από πνεύμονας γειτονιάς, ο χώρος μετατράπηκε σε ένα άχαρο, παρατημένο τσιμεντένιο τοπίο. Όπως και στην Κεντρική Πλατεία δηλαδή. 

Η κλασική συνταγή «αναβάθμισης» αστικού τοπίου λειτούργησε και εδώ: παίρνεις πράσινο, δίνεις τσιμέντο και αφήνεις το …«φινίρισμα» στους τοπικούς «καλλιτέχνες» της μουντζούρας.

Τι να τα κάνεις άλλωστε τα δέντρα και το οξυγόνο; Το μπετόν είναι πιο ανθεκτικό στη ζέστη του Ιουλίου και του Αυγούστου! Από το Πάρκο κρατάς μόνο το όνομα. Και επιτέλους έχεις και μια πινακοθήκη δρόμου! Τι Tate Modern και Λούβρο... εδώ έχουμε την "Γκαλερί Λακκώματα"!  Και πάλι καλά δηλαδή που έριξαν τόσο τσιμέντο ώστε να έχουν τα "παιδιά" περισσότερο καμβά  να εκφραστούν. Κατά τα άλλα, έργο ευρωπαϊκών προδιαγραφών: Ξεκινάει ως πάρκο, καταλήγει ως πίστα για skate και καμβάς για συνθήματα.

Αλλά είναι καιρό πια γνωστό τοις πάσι πως όταν αφήνεις άδειες, γκρι επιφάνειες από μπετόν αυτές λειτουργούν σαν «μαγνήτης» για γρήγορες μουντζούρες και οπαδικά συνθήματα. Αντίθετα, η οργανωμένη παρέμβαση αλλάζει εντελώς τους όρους του παιχνιδιού. Ένα ολοκληρωμένο και εντυπωσιακό mural (τοιχογραφία) σπάνια μουντζουρώνεται σε σχέση με έναν άδειο τοίχο.

Θα μπορούσαν λοιπόν οι ιθύνοντες να ζητήσουν από ντόπιους ή καταξιωμένους street artists (όπως έχουν κάνει με επιτυχία τα Τρίκαλα) να δημιουργήσουν έργα εμπνευσμένα από την ιστορία των Ιωαννίνων, τη φύση ή την τοπική παράδοση, δίνοντας χρώμα και χαρακτήρα στο σημείο. Αν μάλιστα οι καλλιτέχνες ήταν και ντόπιοι ο χώρος θα αποκτούσε «ιδιοκτήτες» την ίδια τη γειτονιά για να τον προστατεύει.

Και εκεί που υπάρχουν τα φωτιστικά -σε εμφανή, ψηλά σημεία-  αν υπήρχαν κάμερες  για την προστασία της δημόσιας περιουσίας, θα  λειτουργούσαν ανασταλτικά και για τους βανδαλισμούς. Αλλά και η φύτευση αναρριχώμενων φυτών (π.χ. κισσός) στη βάση των τοίχων θα κάλυπτε το μπετόν, εξαφανίζοντας τις επιφάνειες των μουντζουρο-graffiti. 

Ακόμη, υπάρχουν ειδικά βερνίκια που εφαρμόζονται πάνω από το μπετόν (ή πάνω από το mural), ώστε αν κάποιος πάει να μουντζουρώσει, αυτό να καθαρίζεται  με ένα πιεστικό νερού σε δύο λεπτά! Αλλά και ο δυνατός φωτισμός το βράδυ εξαφανίζει τα «τυφλά» σημεία όπου δρουν ανενόχλητοι οι βάνδαλοι. Αλλά, ως φαίνεται, αυτά είναι άγνωστες λέξεις για τη Δημοτική μας Αρχή.

Η εικόνα όμως τώρα μιλάει από μόνη της και είναι πραγματικά θλιβερή. Εκεί που υπήρχε ένας καταπράσινος πνεύμονας έγινε σεληνιακό πεδίο. Από πάρκο  για να κάθεσαι, έγινε  πίστα για να ψήνεσαι. Είναι άλλωστε η  νέα μόδα στην αρχιτεκτονική τοπίου της πόλης μας: Αποψίλωση & Τσιμεντοποίηση. Τώρα και με τη σφραγίδα "Βιοκλιματικής" Αναβάθμισης! Έτσι βάλαμε τέλος και με τα πεσμένα φύλλα το φθινόπωρο! Ξεριζώσαμε τα δέντρα, λύσαμε το πρόβλημα. Πρακτικότητα πάνω απ' όλα! Επιτέλους, τα Γιάννενα απέκτησαν τη δική τους μικρή Σαχάρα στην καρδιά της πόλης...

Διαβάστε όμως τι έγραψε η "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ" πριν λίγο καιρό αναφερόμενη στα Τρίκαλα: «Σαν αστικός καμβάς είναι τα Τρίκαλα. Με το που αρχίζεις να περπατάς στα στενά τους, η τέχνη του δρόμου αποκαλύπτεται σε κάθε γωνία – όχι διακριτικά, αλλά με τρόπο που απαιτεί την προσοχή σου. Πολυκατοικίες στολισμένες με εντυπωσιακές τοιχογραφίες, γκρίζοι τοίχοι που μεταμορφώνονται σε αφηγηματικά έργα, ακόμα και τα πιο αδιάφορα σημεία γεμίζουν χρώμα. 

Στο παιχνίδι έχουν μπει και τα καφέ της πόλης· τους τοίχους τους κοσμούν έργα ταλαντούχων Ελλήνων street art καλλιτεχνών. Κι έπειτα είναι τα ΚΑΦΑΟ, οι γκρίζοι θάλαμοι των τηλεπικοινωνιών που εδώ έχουν περάσει από τα χέρια δημιουργών με ανεξάντλητη φαντασία. Σχέδια παιχνιδιάρικα, σύγχρονα, συχνά με χιούμορ, δίνουν στην πόλη έναν χαρακτήρα που δεν συναντάς εύκολα αλλού».

Αυτό θα μπορούσε να γίνει και εδώ, αλλά πού… Είναι μακρύς ο δρόμος για τον καθημερινό πολιτισμό...

 

Το πάρκο από μπετόν σήμερα

Όταν η Δημοτική Αρχή  αποφάσισε να κοπούν όλα τα δέντρα και να μεταμορφωθεί  ένας πνεύμονας πρασίνου στο κέντρο της πόλης σε μια έρημο από μπετόν... 

                                                   Εικόνες από τα Τρίκαλα...

Τοποθετήστε κάμερες ... επιτέλους...

 

H είδηση: Ομάδα “αγνώστων” μπήκε πριν λίγες μέρες  στο εσωτερικό του 8^ου Λυκείου (παλιό Πολυκλαδικό) και προκάλεσε εκτεταμένες καταστροφές. Έσπασαν διαδραστικούς πίνακες, προτζέκτορες, ηλεκτρονικούς υπολογιστές, εκτυπωτές και κάποια δοχεία με χρώματα που βρίσκονταν εκεί για ελαιοχρωματισμούς τα  έριξαν πάνω  σε γραφεία, διαδρόμους και τοίχους. Επίσης, με σπρέι ζωγράφισαν ναζιστικά σύμβολα σε τζάμια.

Η είδηση λέει ακόμη ότι ο Δήμος έχει ήδη ξεκινήσει την αποκατάσταση των ζημιών, θα αγοράσει μάλιστα 30 καινούριους υπολογιστές και θα αντικαταστήσει  τον υπόλοιπο εξοπλισμό και τα εποπτικά μέσα που οι εισβολείς κατέστρεψαν. Με ποιο κόστος άραγε; Και ποιος θα πληρώσει τον λογαριασμό; Σίγουρα όχι η τσέπη του Δημάρχου.

Ας αφήσουμε κατ΄αρχάς το ερώτημα πώς μπήκαν στο Σχολείο, αν αυτό κλειδώνεται επαρκώς ή επειδή τώρα γίνονται εργασίες υπάρχει μια ελαφρότητα στην ασφάλεια. Γίνονται λέει έρευνες, αλλά ας μην το σχολιάσουμε περαιτέρω. Θα περιμένουμε τα αποτελέσματα...

Σε λίγο καιρό όμως είναι σίγουρο ότι θα ξαναμπούν και θα καταστρέψουν και πάλι. Κι αν δεν είναι το 8ο θα είναι κάποιο άλλο από τα Σχολεία της πόλης όπως συνέβη τόσες φορές στο παρελθόν. Άλλωστε αυτό δεν είναι το έργο που παρακολουθούμε τόσα χρόνια τώρα; Εκείνοι καταστρέφουν, ο Δήμος καταδικάζει με γραπτές ανακοινώσεις, κάνει έκκληση να σταματήσουν οι βανδαλισμοί και με τα χρήματα των φορολογούμενων αποκαθιστά τις ζημιές. Και δως του πάλι απ΄ την αρχή. Σάμπως από την τσέπη τους τα βάζουν;

Η είδηση έχει όμως και συνέχεια: Σε γραπτή της δήλωση, η αντιδήμαρχος Παιδείας Βάσω Μέγα, ανέφερε ότι ακόμη πιο αποτρόπαιη και από τις καταστροφές είναι η αναγραφή ναζιστικών συμβόλων στα τζάμια. Δηλαδή, για να καταλάβουμε, κάποια "βλαμμένα" κατέστρεψαν ένα Σχολείο (που μετά από πολλά χρόνια επιτέλους αναβαθμίζει τις υποδομές του) και μας πείραξε που έγραψαν ναζιστικά συνθήματα. Όλα τα άλλα  συνθήματα που είναι γραμμένα σε κάθε μνημείο ή  δημόσιο κτίριο της πόλης και λενε «antifa» και «antιnazi», καλώς υπάρχουν δηλαδή; Πότε επιτέλους θα αφήσουμε τις ιδεοληψίες στην άκρη και θα δούμε την πραγματικότητα;

Η πόλη όμως δεν χρειάζεται άλλες ανακοινώσεις αποτροπιασμού. Αυτό που χρειάζεται είναι πράξεις και αποτέλεσμα. Κάθε φορά που ένα πάρκο, μια παιδική χαρά ή ένα σχολείο καταστρέφεται, ακούμε τις ίδιες λέξεις: "καταδικάζουμε", "δεν θα ανεχθούμε", "είμαστε αποφασισμένοι". Μόνο που οι βάνδαλοι δεν συγκινούνται από ανακοινώσεις. Πόσες ακόμη καταστροφές χρειάζονται για να γίνει κατανοητό ότι η κατάσταση έφτασε στο απροχώρητο και απαιτεί ουσιαστικά μέτρα;

Βάλτε επιτέλους κάμερες και επαρκή φωτισμό, κάντε κάτι πέρα από το να καταγράφετε τις ζημιές και να ενημερώνετε ότι θα αποκατασταθούν με τα χρήματα των άλλων. Γιατί όταν οι καταστροφές επαναλαμβάνονται και η αντιμετώπιση παραμένει η ίδια, τότε  η αδράνεια παύει να είναι αδυναμία και  γίνεται πολιτική ευθύνη- για να μην πούμε συνενοχή καθότι εδώ υπάρχει το κατ΄εξακολούθηση. Μόνο για τις παιδικές χαρές ο Δήμος ανακοίνωσε ότι δίνει πάνω από 100.000 ευρώ τον χρόνο για αποκατάσταση των ζημιών. Και τι μ΄αυτό; Άλλαξε κάτι;

Αρα, ενώ  κάποιοι έχουν χόμπι στη μικρή  μας πόλη να καταστρέφουν και να βανδαλίζουν συστηματικά ό,τι γουστάρουν, οι αρχές (Δήμος και Αστυνομία)  κάνουν εκκλήσεις ή κοιτάζουν αλλού. Αποτέλεσμα; Εκτός από μια περίπτωση (τον   Μάιο του 2023) όταν η αστυνομία συνέλαβε εννέα ανήλικους που είχαν εισβάλει στο 4ο Γυμνάσιο Ιωαννίνων προκαλώντας  εκτεταμένες  καταστροφές και αφέθηκαν –εννοείται- ελεύθεροι , καμία άλλη σύλληψη δεν θυμόμαστε να έχει γίνει ποτέ. Και δεν είμαστε η  Αθήνα των πέντε εκατομμυρίων,έτσι; Τα Γιάννενα των 100.000 είμαστε με ό,τι αυτό σημαίνει.  

Όταν όμως κάποιος βλέπει έναν χώρο που φτιάχτηκε για παιδιά και αισθάνεται ικανοποίηση καταστρέφοντάς τον, πόσο επικίνδυνος μπορεί να είναι για την κοινωνία; Τι κερδίζει κάποιος σπάζοντας ένα σχολείο, μια παιδική χαρά ή ένα πάρκο; Ποια είναι η "μεγάλη ιδέα" πίσω από το να καταστρέψεις ένα παγκάκι ή μια παιδική χαρά;  Η καταστροφή δημόσιας περιουσίας δεν είναι «άποψη», ούτε «τρόπος έκφρασης» όπως θέλουν να λένε κάποιοι  για να τους δικαιολογήσουν . Είναι βαθιά αντιικοινωνική συμπεριφορά και έτσι πρέπει να αντιμετωπίζεται. Οι ίδιοι είναι εχθροί της πόλης και του λαού, για όσους αρέσκονται στην "αριστερή" φρασεολογία. 

Το "καταδικάζουμε" όμως δεν σταματά κάποιον που ξέρει ότι δεν θα υπάρξει καμία συνέπεια για τον ίδιο. Οι βάνδαλοι διαθέτουν σπρέι, λοστούς και πέτρες. Ο Δήμος απλώς βγάζει ανακοινώσεις. Με τις ανακοινώσεις όμως  δεν προστατεύεται η πόλη. Και οι θεσμικοί φορείς υπάρχουν ακριβώς γι΄αυτόν τον λόγο. Και δεν κάνουν εθελοντισμό. Αμειβόμενοι είναι, ακριβώς για να παράγουν αποτέλεσμα. Στο κάτω κάτω εκείνοι ζήτησαν από τους δημότες να τους στείλουν σ΄αυτή τη θέση. Αν δεν μπορούν να ανταποκριθούν σε συνεχόμενα περιστατικά ή δεν τους το επιτρέπουν οι ιδεοληψίες τους ας παραιτηθούν.

Γιατί  όταν κάποιοι καταστρέφουν ενώ κάποιοι άλλοι επιτρέπουν να συμβαίνει αυτό ξανά και ξανά, τι πρέπει να σκεφτούν οι δημότες που βλέπουν το ίδιο έργο σε επανάληψη; Αν ήταν να αναφερθούμε στις κατά καιρούς καταστροφές και τους βανδαλισμούς δεν θα μας έφταναν δεκάδες σελίδες κειμένου.  

Όταν όμως δεν υπάρχουν μέσα καταγραφής και επιτήρησης  γιατί η Δημοτική Αρχή (ενώ η Νομοθεσία το επιτρέπει καιρό τώρα) δεν θέλει να τοποθετήσει κάμερες προστασίας έμμεσα δεν διευκολύνει το έργο των  βανδάλων εφόσον τους εξασφαλίζει ατιμωρησία; Κι έτσι το μόνο που επιτυγχάνεται είναι οι δράστες να παραμένουν "άγνωστοι". 

Και ενώ για τις εφαρμογές του κινητού, τα κοινωνικά δίκτυα και τις κάρτες επιβράβευσης βάζουμε ένα "συμφωνώ" χωρίς να διαβάσουμε ούτε μία γραμμή, όταν η κάμερα πάει να μπει σ΄ένα πάρκο για να προστατεύσει μια παιδική χαρά ή ένα σχολείο, ξαφνικά ανακαλύπτουμε την ευαισθησία για τα προσωπικά δεδομένα. Πόσο υποκριτικό!

Ο δημόσιος χώρος όμως είναι δημόσιος- που θα πει, εκτεθειμένος σε όλους. Όποιος περπατά σε μια πλατεία, σ΄ έναν δρόμο ή σ΄ ένα πάρκο είναι ήδη ορατός στους γύρω του. Οι κάμερες δεν δημιουργούν από μόνες τους την παρουσία ανθρώπων εκεί· καταγράφουν απλώς μια δραστηριότητα που γίνεται σε κοινή θέα.

Και αν η λύση δεν είναι οι κάμερες, τότε ποια είναι; Ένας αστυνομικός σε κάθε παιδική χαρά; Ένα περιπολικό έξω από κάθε σχολείο, όλο το βράδυ; Ένας φύλακας σε κάθε πάρκο; Και αφού αυτό δεν είναι ρεαλιστικό, γιατί απορρίπτεται ένα από τα εργαλεία που χρησιμοποιούν όλες οι εξελιγμένες κοινωνίες για την προστασία δημόσιων χώρων τους;

Κι έπειτα, αφού η αστυνομία ήδη έχει παρουσία στον δημόσιο χώρο και μπορεί να παρατηρεί ό,τι συμβαίνει μπροστά της, γιατί η καταγραφή μέσω κάμερας θεωρείται κάτι διαφορετικό;  Αν κάποιος επιλέξει να παρανομήσει σε δημόσιο χώρο, γιατί να έχει μεγαλύτερη προστασία η "ανωνυμία" του από την προστασία της κοινωνίας και της δημόσιας περιουσίας; Και τότε γιατί  σε πολλούς χώρους (όπως στα γήπεδα) η καταγραφή μέσω καμερών έχει γίνει μέρος ενός συστήματος πρόληψης και διερεύνησης περιστατικών; Για να μην πούμε κάτι που είναι πια γνωστό σε όλους, ότι σχεδόν όλα τα εγκλήματα εξιχνιάζονται από τα πλάνα καμερών.

Πώς γίνεται να εμπιστευόμαστε έναν θεσμικό φορέα να ερευνήσει μια εγκληματική πράξη αφού αυτή συμβεί  και δεν  του επιτρέπουμε να χρησιμοποιεί ελεγχόμενα εργαλεία για να τη διαπιστώσει και να τη στοιχειοθετήσει;

Ένα λεηλατημένο Σχολείο, ένα σπασμένο παγκάκι, μια κατεστραμμένη παιδική χαρά δεν είναι όμως απλώς αισθητικό πρόβλημα. Είναι μήνυμα ότι ο δημόσιος χώρος δεν προστατεύεται. Κι έτσι το θύμα είναι το  παιδί που δεν μπορεί να παίξει, ο μαθητής και ο εκπαιδευτικός που δεν μπορεί να κάνει τη δουλειά του σ΄ένα  Σχολείο που λεηλατήθηκε, ο δημότης που πληρώνει ξανά και ξανά για επισκευές.

Δεν μπορεί λοιπόν η κοινωνία να ενδιαφέρεται μόνο για το πώς θα προστατεύσει τον παραβάτη από την πιθανότητα ελέγχου και να ξεχνά την προστασία του πολίτη από την ίδια την παραβατικότητα. Ως πότε θα προτιμούμε να μην ενοχλήσουμε τον "άγνωστο" που σπάει, γράφει και καταστρέφει; Ως πότε θα αφήνουμε να ζημιωθεί ο πολίτης που θα πληρώσει και τον λογαριασμό της αποκατάστασης;

Κάπου αυτή η -με ιδεολογικό πρόσημο- "ευαισθησία" έχασε από καιρό την ισορροπία της. Κρίμα που εκεί στον Δήμο δεν λένε να το αντιληφθούν και  ετοιμάζουν ήδη την επόμενη ανακοίνωση …αποτροπιασμού. 

Η πόλη  όμως χρειάζεται ανθρώπους που θα την προστατεύουν με κάθε τρόπο και μέσον και όχι απλά θα βγάζουν ανακοινώσεις που τις έχουν ήδη έτοιμες για την επόμενη φορά, νιώθοντας ότι έκαναν το ...καθήκον τους. Δεν είναι αυτό το καθήκον τους. Καθήκον τους είναι να προστατεύουν την πόλη. Και με ανακοινώσεις αυτό δεν γίνεται…

Σε χώρες του εξωτερικού τα Σχολεία προστατεύονται από τους βανδαλισμούς μέσω ενός συνδυασμού προηγμένης τεχνολογίας, αυστηρών κανονισμών ασφαλείας και ειδικού αρχιτεκτονικού σχεδιασμού, με τη χρήση καμερών (CCTV) να αποτελεί βασικό μέτρο προστασίας - η λειτουργία των οποίων υπόκειται σε περιορισμούς λόγω της νομοθεσίας για τα προσωπικά δεδομένα.

Οι κάμερες τοποθετούνται στην περίμετρο του κτιρίου, στις εισόδους/εξόδους, σε διαδρόμους και κοινόχρηστους χώρους (π.χ. προαύλια, πάρκινγκ). Απαγορεύεται η χρήση τους μόνο μέσα σε σχολικές αίθουσες την ώρα του μαθήματος, καθώς και σε τουαλέτες ή αποδυτήρια. Οι κάμερες καταγράφουν κυρίως εκτός σχολικού ωραρίου (νύχτες, Σαββατοκύριακα, αργίες), όταν δηλαδή σημειώνεται το 90% των βανδαλισμών.

Σε χώρες όπως οι ΗΠΑ, η Μεγάλη Βρετανία και η Κύπρος, χρησιμοποιούνται συστήματα με τεχνητή νοημοσύνη (AI) που ανιχνεύουν ύποπτη κίνηση ή περίεργους ήχους (π.χ. σπάσιμο γυαλιού, σπρέι) και ειδοποιούν αμέσως την αστυνομία ή εταιρείες ασφαλείας.

Επίσης πολλές χώρες διαθέτουν ειδικές αντι-γκράφιτι επικαλύψεις σε διάφορες επιφάνειες ώστε να καθαρίζονται εύκολα. Υπάρχει ισχυρός, αντιβανδαλιστικός φωτισμός LED που ενεργοποιείται αυτόματα το βράδυ, αφαιρώντας το πλεονέκτημα του σκότους από τους δράστες.

Ακόμη, τα σχολικά συγκροτήματα περιφράσσονται με υψηλής αντοχής κιγκλιδώματα. Κατά τις περιόδους των διακοπών, οι τοπικές αρχές ή ιδιωτικές εταιρείες πραγματοποιούν συχνές περιπολίες γύρω από τα σχολεία.

Τι από όλα αυτά γίνεται εδώ; Τίποτε απολύτως. Εδώ, οι φορείς - ο ένας μετά τον άλλον-  βγάζουν … ανακοινώσεις. 

Στις φωτογραφίες βανδαλισμένα Σχολεία στη χώρα μας. Τα ίδια και χειρότερα συμβαίνουν και στην πόλη μας...

Δυσ- τοπικά ... φαινόμενα

@Δέντρα και φωτιστικά σε όλη την πόλη αποτελούν εδώ και καιρό τον καμβά για την προπαγάνδα αναρχο-αριστερών κυρίως οργανώσεων και μάλιστα χωρίς τον κίνδυνο οι υπάλληλοι της καθαριότητας να τα κατεβάσουν. Υπάρχει μάλλον μια εκλεκτική συγγένεια με τη δημοτική αρχή, αλλιώς γιατί μένουν γιγαντοπανό και αφίσες συγκεκριμένων κομματικών χώρων μετά από χρόνια να κρέμονται μισοσχισμένα από τις κολώνες και τα φωτιστικά; Θα έπρεπε να είχαν κατέβει καιρό τώρα. 

@Στη στροφή της κυρα- Φροσύνης μπορεί να μην χωράει να περάσει ούτε ποδήλατο αλλά παρκάρουν μια χαρά τα αυτοκίνητα, στην πόλη της "βιώσιμης κινητικότητας"... 

@Πόσα ανενεργά περίπτερα θα κλείνουν τα πεζοδρόμια αφήνοντας ελάχιστο χώρο για τους πεζούς; Κι εδώ η Δημοτική αρχή δίνει ρεσιτάλ αποτελεσματικοτητας... 

(Eδώ μπροστά στο Δικαστικό Μέγαρο και στην πλατεία Πολυτεχνείου/Λ. Δωδώνης)

@Στον παραλίμνιο πεζόδρομο προς Ανατολή κόβουν τα κλαδιά και τα πετάνε δίπλα ή στις όχθες της λίμνης, εδώ τα aφήνουν εκεί από όπου τα έκοψαν…  νέα ήθη στην τεμπελιά ή πρόοδος στο ντεκόρ;

@Η καταστροφομανία καλά κρατεί… η καφρίλα συνεχίζει αμείωτη να κόβει μέχρι και το όμορφο μεταλλικό κάγκελο και να το πετάει στη λίμνη. Αλλά είπαμε... όλα καλά -αν και αόρατα- για τους θεσμικούς φορείς. Με τέτοιες λεπτομέρειες θα ασχολούνται;

@Αυτή η άθλια, μισο-πεσμένη περίφραξη που δεν θα την έβαζε κανείς ούτε στο χωράφι του, κοσμεί την παραλίμνια -και πιο τουριστική- περιοχή τα τελευταία δυόμισι χρόνια... και δεν ντρέπεται κανένας... τόσο πολύ τους  ενδιαφέρει η εικόνα της πόλης που κλήθηκαν να υπηρετήσουν...   

@ Στην πλευρά της Μαβίλη έριξαν λίγο τσιμέντο για να περπατάει ο κόσμος χωρίς να στραμπουλήξει κανα πόδι... από την πλευρά του Κατσάρη δεν θα ρίξουν;

@ Η απόδειξη είναι από επίσημο έγγραφο και αφορά  ηλιακό δέντρο Αγρινίου… να υποθέσουμε ότι κι εδώ κάτι ανάλογο συμβαίνει; Κόστος 207.000 ευρώ...