Κεντρική Πλατεία - Πόση κοροϊδία ακόμη;

Η κεντρική πλατεία είναι η βιτρίνα μιας πόλης. Όταν παραμένει εργοτάξιο επί δυόμισι χρόνια και η τελευταία εικόνα που αποκαλύπτεται είναι απλώς …μια επίστρωση κυβόλιθων, οι δημότες δικαιούνται να αναρωτηθούν: Πόση κοροϊδία ακόμη είναι ικανοί ν΄αντέξουν; 

Πώς γίνεται ένα δημόσιο έργο με συμβάσεις που έχουν υπογραφεί να μην έχει χρονοδιάγραμμα ολοκλήρωσης αλλά να δίνονται από τη Δημοτική Αρχή συνεχείς παρατάσεις υποστηρίξει ότι οι καθυστερήσεις οφείλονται σε «εξωγενείς παράγοντες», κάτι που συνήθως αποτελεί τη βάση για να εγκρίνονται παρατάσεις χωρίς ενεργοποίηση ποινικών ρητρών. 

Στην αρχή μας είπαν πότε θα ξεκινήσει το έργο. Μετά μας είπαν πότε θα τελειώσει. Μετά μας είπαν πότε θα τελειώσει πραγματικά. Μετά μας είπαν πότε θα τελειώσει οριστικά. Τώρα περιμένουμε να μάθουμε πότε θα τελειώσει η συζήτηση για το πότε θα τελειώσει. Αλλά θα πείτε, γιατί η βιασύνη;  Τι είναι δυόμισι χρόνια μπροστά στην  αιωνιότητα!

Και αλήθεια, ποιος πληρώνει το  κόστος των συνεχών παρατάσεων; Εδώ  η ανάπλαση  έχει αποκτήσει το δικό της μαθηματικό σύστημα. Ξεκίνησε από το 1,3.Έφτασε στο 5,2.Μετά ακούσαμε για 3,6.Τώρα μιλάμε για 3,99 εκατομμύρια ευρώ. Έτσι, το μόνο σταθερό μέγεθος είναι ότι η πλατεία παραμένει εργοτάξιο. Οι αριθμοί αλλάζουν συχνότερα κι από τα χρονοδιαγράμματα.

Οι είσοδοι των ανελκυστήρων του υπόγειου πάρκινγκ είχαν μια ελαφρότητα. Γυαλί, διαφάνεια, γαλάζιο χρώμα και έδιναν την αίσθηση μιας σύγχρονης παρέμβασης. Σήμερα αντικαταστάθηκαν από ογκώδεις κατασκευές από μπετόν.

Η πόλη όμως δεν χρειάζεται άλλες δικαιολογίες. Χρειάζεται έναν άνθρωπο ή μια ομάδα ανθρώπων που να μπορούν να δουν τα Γιάννενα όχι όπως είναι σήμερα, αλλά όπως μπορούν να γίνουν αύριο. Χρειάζεται σχέδιο με αρχή, μέση και τέλος. Έργα που ξεκινούν και που τελειώνουν.  Χρειάζεται επίσης να ξεφύγει από ιδεοληψίες, εμμονές και μικροπολιτικές αντιπαραθέσεις που συχνά κρατούν την πόλη καθηλωμένη. 

Τα Γιάννενα έχουν λίμνη, κάστρο, μνημεία, πανεπιστήμιο, ιστορία και φυσική ομορφιά που πολλές πόλεις θα ζήλευαν. Αυτό που λείπει δεν είναι οι δυνατότητες. Είναι η αποφασιστικότητα να αξιοποιηθούν. Τα Γιάννενα δεν χρειάζονται άλλον έναν διαχειριστή της καθημερινότητας. Χρειάζονται κάποιον που να πιστεύει ότι η πόλη μπορεί να γίνει καλύτερη από αυτό που είναι σήμερα. Γιατί όραμα χωρίς σχέδιο είναι απλώς ευχολόγιο. Σχέδιο χωρίς όραμα είναι λογιστική. Η πόλη χρειάζεται και τα δύο, γρήγορα και αποτελεσματικά.

Όλα κλειστά...

 

Στην πόλη μας έχουμε τη συνήθεια να αναδεικνύουμε κάτι, να το εγκαινιάζουμε και μετά να το αφήνουμε κλειστό. Οι στοές μέσα στο Κάστρο  θα μπορούσαν να είναι ένα ζωντανό κομμάτι της πόλης — χώρος περιπάτου, ιστορίας, μικρών εκθέσεων, πολιτισμού- κάτι που συνέβαινε για ένα μικρό διάστημα.  Εδώ και  καιρό όμως ο κόσμος περνάει απέξω και βλέπει κλειστές πόρτες. Μέχρι και την πινακίδα που εξηγούσε τι υπάρχει εκεί μέσα αφαίρεσαν. Και το χειρότερο δεν είναι η εγκατάλειψη· είναι το μήνυμα που εκπέμπεται: «Το έργο δεν έγινε για να λειτουργεί αλλά για να φαίνεται ότι έγινε».

Το άλλο παράδοξο είναι ότι  πολλές φορές ένα έργο που «αναβαθμίζει» έναν ιστορικό χώρο, τελικά τον κάνει λιγότερο ζωντανό για τον ίδιο τον πολίτη. Το Μουσείο Αργυροτεχνίας είναι πράγματι εντυπωσιακό ως ιδέα και ως κατασκευή. Αλλά όταν μαζί μ΄ αυτό απαγορεύεται η πρόσβαση στις επάλξεις και στις στοές, ακόμη και στο μεγάλο μπαλκόνι με τη θέα, τότε ο κόσμος νιώθει πως έχασε κάτι που κάποτε το είχε. Έφτιαξαν ένα μουσείο για την ιστορία, αλλά έκλεισαν την εμπειρία του ίδιου του κάστρου. Γιατί το κάστρο είναι η βόλτα, η θέα στη λίμνη, το να ανεβαίνει κάποιος στις επάλξεις και να αισθάνεται την πόλη κάτω από τα πόδια του. Και φυσικά η εγκατάλειψη υπάρχει τώρα εκεί που κάποτε δεν υπήρχε. Πάνω στις επάλξεις και μέσα στις στοές.  

Στο εξωτερικό, στους περισσότερους ιστορικούς χώρους, η βασική λογική είναι  όχι «πώς θα απαγορεύσουμε την πρόσβαση», αλλά «πώς θα προστατεύσουμε τον χώρο ενώ ταυτόχρονα θα τον ζει ο κόσμος». Οι επάλξεις, οι στοές, τα περάσματα και τα μπαλκόνια εκεί ανοίγουν ακριβώς επειδή δημιουργούν εμπειρία.

Στο Κάστρο της Πράγας ο επισκέπτης περπατά σε αυλές, διαδρομές και σημεία θέας σχεδόν ελεύθερα. Στο Walls of Dubrovnik οι πολίτες και οι επισκέπτες κυριολεκτικά ζουν πάνω στα τείχη. Ακόμη και στη γειτονική μας Αλβανία στο Βουθρωτό ή το Αργυρόκαστρο ισχύει το ίδιο. Όπως και στην αρχαία πόλη των Φιλίππων ή την αρχαία Μεσσήνη ας πούμε, ενώ στη Δωδώνη το μόνο που βλέπει κανείς είναι κόκκινες κορδέλες παντού. Ούτε το θέατρο από ψηλά δεν σε αφήνουν να δεις.

Στην πόλη μας διαθέτουμε ένα ακόμη μοναδικό πλεονέκτημα: τη σύνδεση της παραλίμνιας διαδρομής με τη δεύτερη ακρόπολη του κάστρου, όπου βρίσκονται το Δημοτικό Μουσείο , ο Μεντρεσές και άλλα σημαντικά μνημεία. Αντί όμως η πρόσβαση αυτή να είναι καθαρή, ασφαλής και ελκυστική, οι σκάλες έχουν κλείσει καιρό τώρα και αφεθεί να καλύπτονται από βλάστηση. Θα πείτε όταν δύο χρόνια τώρα έχει αφεθεί η περίφραξη αποκάτω στη Δ.Φιλοσόφου στα ίδια χάλια τι να περιμένεις...

Κι όμως με δεδομένο ότι  πάρα πολλοί  άνθρωποι περπατούν καθημερινά δίπλα στη λίμνη, μια λειτουργική και καλαίσθητη ανάβαση θα οδηγούσε πολλούς  από τους  επισκέπτες μέσα στο ιστορικό κέντρο του κάστρου, αυξάνοντας την επισκεψιμότητα των μνημείων και προσφέροντας μια μοναδική εμπειρία. Δεν απαιτούνται μεγαλεπήβολα έργα, αλλά στοιχειώδης συντήρηση, καθαρισμός και προβολή. Γιατί τελικά είναι ζήτημα αντίληψης  το πώς αντιμετωπίζουμε την ιστορία και τον δημόσιο χώρο. Όταν οι πιο όμορφες διαδρομές μιας πόλης εγκαταλείπονται, η πόλη χάνει ένα κομμάτι της ταυτότητάς της και οι επισκέπτες μια εμπειρία που θα μπορούσε να τους μείνει αξέχαστη.

Έτσι, καιρό τώρα  η βλάστηση κάνει τη δουλειά της καλύτερα από τις υπηρεσίες. Τα χόρτα μεγαλώνουν, τα σκαλιά χάνονται και η πόλη συνεχίζει να προσποιείται ότι δεν βλέπει μια από τις πιο όμορφες εισόδους στα μνημεία της. Γατί εδώ  ως φαίνεται η λογική είναι διαφορετική: αν κάτι μπορεί να φέρει περισσότερο κόσμο, καλύτερα να μείνει κρυμμένο. Η πρόοδος απαιτεί δουλειά, ενώ η εγκατάλειψη μόνο συνήθεια. Και η συνήθεια είναι ίσως η πιο ισχυρή τοπική παράδοση. Ισχυρότερη από την ιστορία, ισχυρότερη από τον τουρισμό, ισχυρότερη ακόμη και από την κοινή λογική. Έτσι τα σκαλιά παραμένουν εκεί όχι ως δίοδος προς τα μνημεία αλλά ως μνημείο μιας νοοτροπίας που αντιμετωπίζει κάθε βελτίωση σαν απειλή και κάθε αλλαγή σαν περιττό κόπο. Η πρόοδος χαλάει τη βολική συνήθεια του «άστα όπως είναι».

Αν τα ίδια σκαλιά βρίσκονταν σε μια πόλη που αντιμετωπίζει σοβαρά την ιστορική της ταυτότητα, θα ήταν ήδη αξιοποιημένα ως βασική διαδρομή επισκεπτών. Στην παλιά πόλη στο Ντουμπρόβνικ  κάθε σκαλοπάτι που οδηγεί στα τείχη είναι καθαρό, φωτισμένο και ενταγμένο σε μια πλήρως οργανωμένη εμπειρία περιήγησης. Το ίδιο και στη συνοικία Αλφάμα στη Λισαβόνα: στενά σοκάκια και ανηφόρες που σε κάθε άλλη περίπτωση θα ήταν «δύσβατα», έχουν μετατραπεί σε οργανωμένες πολιτιστικές διαδρομές. Στην Πράγα, οι ανηφόρες προς το κάστρο δεν κρύβονται από τη φύση, αναδεικνύονται. Είναι μέρος της τελετουργίας του επισκέπτη: η ανάβαση είναι εμπειρία, όχι εμπόδιο. 

 

Έξυπνοι... και κορόϊδα

 

Οι "έξυπνοι" στήνουν τις σκηνές όπου απαγορεύεται, παρκάρουν τα τροχόσπιτα όπου γουστάρουν, ανάβουν φωτιές μέσα στους εθνικούς δρυμούς, γλιτώνουν  κόστος και  περιορισμούς.

Τα "κορόιδα" πληρώνουν κάμπινγκ, ψάχνουν νόμιμες θέσεις και προσέχουν τι επιτρέπεται και τι όχι. Οταν η παρανομία μένει ατιμώρητη από εκείνους που μισθοδοτούνται ακριβώς γι΄ αυτόν τον λόγο, να αποτρέπουν δηλαδή τέτοια φαινόμενα και να εφαρμόζουν τον Νόμο, οι έξυπνοι φαίνονται «έξυπνοι» και οι νομοταγείς μοιάζουν «κορόιδα».

Σύμφωνα λοιπόν  με το Άρθρο 10 του Ν. 392/1976 και το Άρθρο 38 του Ν. 4055/2012, το ελεύθερο κάμπινγκ απαγορεύεται ρητά από τον νόμο και γι ΄αυτό απαγορεύεται η εγκατάσταση σκηνών, καθώς και η στάθμευση τροχόσπιτων ή αυτοκινούμενων σε δάση, παραλίες, αρχαιολογικούς χώρους και γενικά σε όλους τους κοινόχρηστους χώρους.

Τι προβλέπει η νομοθεσία:  Πρόστιμα: Επισύρει αυτόφωρη σύλληψη και υψηλά χρηματικά πρόστιμα. Η διαδικασία είναι άμεση (αφορά πταισματική παράβαση). Δεν υπάρχει "γκρίζα ζώνη": Ακόμα και η απλή διανυκτέρευση εκτός οργανωμένων χώρων θεωρείται παράνομη.

Εξαίρεση: Μοναδική εξαίρεση αποτελούν οι οργανωμένοι χώροι κατασκήνωσης (Camping), καθώς και το "living vehicle" (αυτοκινούμενο) όταν απλώς σταθμεύει, χωρίς όμως να γίνεται εγκατάσταση (π.χ. άνοιγμα τεντών, τραπεζοκαθίσματα, εξωτερικές κατασκευές).

Ο νόμος είναι όμως ξεκάθαρος. Το ζητούμενο είναι να εφαρμόζεται με τον ίδιο τρόπο σε όλους.

                                                     Στο γεφύρι της Κλειδωνιάς

                                           Στο κάμπινγκ δίπλα στο γεφύρι της Κλειδωνιάς

                                                     Στο κάμπινγκ της Λιμνοπούλας

                                          Απέναντι από το κάμπινγκ της Λιμνοπούλας

Παγκάκια και ... «παγκάκια»

 

Αυτά τα «υπέροχα» παγκάκια που τοποθετήθηκαν σε διάφορα σημεία της πόλης  (παρκάκι παλιού Χατζηκώστα, Λιθαρίτσια, παρκάκι Βελισσαρίου, πλατεία Γλυκήδων, Γιαννώτικο Σαλόνι) και από τον πρώτο κιόλας μήνα έδειξαν σημεία φθοράς (σε πολλά  μάλιστα έπεσε εντελώς η πλάτη ενώ άλλα έχουν σκαφτεί από τη βροχή) ποιοι ακριβώς τα επέλεξαν και με τι κριτήρια; Και πόσο τα πλήρωσαν άραγε;

                                 πλατεία Γλυκήδων στο κάστρο - λίγο μετά την τοποθέτηση

                                                                    Λιθαρίτσια

Σοφά λόγια...

 

Εδώ ... γελάμε

                                                                                                            (Χρ.Παπανίκος - "Ελλάδα 24")
 

Ας εισπράξουν τα επίχειρα...

 

«Η δραχμή θα είχε υποτιμηθεί 60-80%. Το χρέος θα είχε φτάσει στο δυσθεώρητο 500% του ΑΕΠ. Φάρμακα και τρόφιμα θα ήταν δυσεύρετα και μόνο στη μαύρη αγορά και πανεπιστήμια, σχολεία και νοσοκομεία θα υπολειτουργούσαν. Καύσιμα δεν θα υπήρχαν ούτε για δείγμα για τα αεροπλάνα και τα πλοία μας και οι Τούρκοι θα αλώνιζαν στο Αιγαίο. Ανθρωπιστική βοήθεια θα ερχόταν μόνο με αεροπλάνα της ευρωπαϊκής ένωσης, εν είδει επαιτείας. Η χώρα θα είχε υποστεί μία καταστροφή, μεγαλύτερη κι από την Μικρασιατική και οι εικόνες που βλέπαμε στην Αργεντινή με μοσχάρια να απαλλοτριώνονται και να σφάζονται στους δρόμους από πεινασμένα πλήθη, θα μας φαίνονταν κάτι σαν παιδική χαρά.

Ο καλός θεός της Ελλάδος μας φύλαξε ώστε να μη ζήσουμε αυτό το εφιαλτικό σενάριο που απεργάζονταν ανεύθυνοι τυχοδιώκτες, τυφλωμένοι από ιδεοληψία.Που έκαναν πίσω μόνο όταν τα είδαν όλα αυτά να περιγράφονται λεπτομερώς στη Μαύρη Βίβλο που τους έδειξε ο Ζαν Κλώντ Γιούνκερ. Και έκαναν πίσω γιατί κατά βάση φοβήθηκαν το Γουδί.

Δεν έδειξαν ωστόσο έκτοτε καμία μεταμέλεια. Δεν έκαναν ποτέ την παραμικρή αυτοκριτική. Δεν ψέλλισαν ποτέ μία συγγνώμη.Και ποντάροντας στο γεγονός ότι ο κόσμος έχει απωθήσει αυτές τις επώδυνες μνήμες, στα βάθη του υποσυνείδητου, επανέρχονται τώρα ως σωτήρες με περίσσιο θράσος. Και λέγοντας τερατώδη ψέματα, ότι μας έβγαλαν δήθεν απ' τα μνημόνια, με την κοινωνία όρθια. 

Κι όλα αυτά όταν φέσωσαν τη χώρα με 100 δισ. Όταν έφεραν τρίτο αχρείαστο μνημόνιο.Όταν υποθήκευσαν τη δημόσια περιουσία για 99 χρόνια. Όταν συμφώνησαν πλεονάσματα μέχρι το 2060. Όταν αποδόμησαν το τραπεζικό σύστημα και εκχώρησαν τις τράπεζες σε ξένους. Όταν ξεπάτωσαν τον κόσμο στους φόρους.Όταν συγκυβέρνησαν με ακροδεξιούς κλόουν αλλά τώρα υπόσχονται «προοδευτικές λύσεις». Όταν κουρέλιασαν τους θεσμούς, αλλά τώρα φωνάζουν υποκριτικά ότι καταλύεται το κράτος δικαίου. 

Όταν δίχασαν συνειδητά την κοινωνία με το «ή εμείς ή αυτοί».Όταν άνοιξαν τα σύνορα για να εκβιάσουν τους Ευρωπαίους, προκαλώντας μία τεράστια μεταναστευτική κρίση το 2015. Όταν έστηναν παραμάγαζα και χειραγωγούσαν τη Δικαιοσύνη. Όταν επιχειρούσαν κλείσιμο μη αρεστών ΜΜΕ και απειλούσαν δημοσιογράφους με διώξεις. Όταν μετέτρεπαν την ΕΡΤ σε κέντρο ξεδιάντροπης προπαγάνδας. 

Όταν αγκαλιά με τη Χρυσή Αυγή, ψήφιζαν την απλή αναλογική για να ναρκοθετήσουν την επιστροφή της χώρας στην κανονικότητα.Όταν ασκούσαν μια ελεεινή αντιπολίτευση, υπονομεύοντας εξαρχής το κράτος, που είχε να διαχειριστεί μία φονική πανδημία κι αυτοί με τους πρώτους θανάτους απειλούσαν οτι «μετα θα λογαριαστούμε». 

Όταν δρούσαν σαν πέμπτη φάλαγγα απαιτώντας να γκρεμιστεί ο φράχτης στον Έβρο τη στιγμή που η χώρα δεχόταν μία πρωτοφανή υβριδική επίθεση.Όταν χάιδευαν τρομοκράτες οργανώνοντας 300 πορείες υπέρ του Κουφοντίνα σε εποχές σκληρών λοκ ντάουν.Όταν υποβάθμιζαν το δημόσιο διάλογο με Πολάκηδες, Παπάδες και Τζανακόπουλους με το εμετικό «Μητσοτάκη γαμ@σαι» που ουδέποτε άλλωστε καταδίκασαν.

Η κοινωνία τους αποδοκίμασε ηχηρά, τρεις φορές από το ‘19 και μετά και τους γύρισε την πλάτη. Σκόρπισαν έκτοτε στους πέντε ανέμους. Αλλά ούτε και τότε προβληματίστηκαν ως προς το τι έκαναν λάθος. Και σηκώνουν τώρα πάλι κεφάλι με έναν Τσίπρα που δήθεν ωρίμασε, λέγοντας ωστόσο το αδιανόητο ότι έπρεπε ο ίδιος να κλείσει τις τράπεζες νωρίτερα το 2015 και να μην περιμένει να ξεμείνουν απο ρευστό.

Και ο θρασύς αυτός τύπος, εγκαινίασε νέο κόμμα, τάζοντας λαγούς με πετραχήλια και έχοντας τάχα μηδενίσει το κοντέρ. Αλλά ας όψεται το ΠΑΣΟΚ του Ανδρουλάκη. Είχαν τρία χρόνια μπροστά τους μετά τη διπλή συντριβή του Σύριζα το ‘23, για να ξεδιπλώσουν το δικό τους σχέδιο και να συμβάλλουν κι αυτοί στην επιστροφή στην κανονικότητα. 

Αλλά τα σπατάλησαν σε καταγγελίες και «σκληρα ροκ» γιατί ήταν εντελώς αδύνατο να κάνουν σοβαρή πολιτική ουσίας. Ας εισπράξουν τώρα δικαίως τα επίχειρα. Κι ας παλέψουν για την τρίτη θέση με την Καρυστιανού. Αλλά μην τους αδικούμε. Γιατί «δεν έφταιγαν οι ίδιοι, τόσοι ήταν....».

                                      (Αρθρο του Κ. Μπερμπερίδη από το liberal.gr)