H είδηση: Ομάδα
“αγνώστων” μπήκε πριν λίγες μέρες στο
εσωτερικό του 8ου Λυκείου(παλιό Πολυκλαδικό) και προκάλεσε
εκτεταμένες φθορές. Έσπασαν διαδραστικούς πίνακες, προτζέκτορες, ηλεκτρονικούς
υπολογιστές και εκτυπωτές και δοχεία με χρώματα που βρίσκονταν εκεί για ελαιοχρωματισμούς
τα έριξαν πάνω σε γραφεία, διαδρόμους και τοίχους. Επίσης, με
σπρέι ζωγράφισαν ναζιστικά σύμβολα σε τζάμια.
Ας αφήσουμε κατ΄αρχάς το ερώτημα πώς μπήκαν στο Σχολείο, αν
αυτό κλειδώνεται επαρκώς ή επειδή τώρα γίνονται εργασίες υπάρχει μια ελαφρότητα
στην ασφάλεια.
Η είδηση λέει ακόμη ότι ο Δήμος έχει ήδη ξεκινήσει την αποκατάσταση
των ζημιών, θα αγοράσει μάλιστα 30 καινούριους υπολογιστές και θα
αντικαταστήσει τον
υπόλοιπο εξοπλισμό και τα εποπτικά μέσα που οι εισβολείς κατέστρεψαν.
Και τι μ΄αυτό; Σε λίγο καιρό θα ξαναμπούν θα τα ξαναχαλάσουν.
Αλλωστε αυτό δεν είναι το έργο που παρακολουθούμε τόσα χρόνια τώρα; Εκείνοι
καταστρέφουν, ο Δήμος καταδικάζει με γραπτή ανακοίνωση, κάνει έκκληση να
σταματήσουν οι βανδαλισμοί και με τα χρήματα των φορολογούμενων αποκαθιστά τις ζημιές. Και δως του πάλι απ΄
την αρχή. Σάμπως από την τσέπη τους τα βάζουν;
Η είδηση έχει όμως και συνέχεια: Σε γραπτή της δήλωση, η αντιδήμαρχος
Παιδείας Βάσω Μέγα, ανέφερε ότι ακόμη πιο
αποτρόπαιη και από τις καταστροφές είναι η αναγραφή ναζιστικών συμβόλων στα
τζάμια. Δηλαδή, κάποια βλαμμένα κατέστρεψαν ένα
Σχολείο που μετά από χρόνια επιτέλους αναβαθμίζει τις υποδομές του κάτι
που δεν αρέσει σε όλους και μας πείραξε που έγραψαν συνθήματα. Όλα τα άλλα συνθήματα που είναι γραμμένα σε κάθε μνημείο
ή δημόσιο κτίριο και λενε «antifa» και «antιnazi»καλώς
υπάρχουν δηηλαδή. Πότε επιτέλους θα αφήσουμε
τις ιδεοληψίες στην άκρη και θα δούμε την πραγματικότητα;
Η πόλη όμως δεν χρειάζεται άλλες ανακοινώσεις αποτροπιασμού
μετά από καταστροφές δημόσιας περιουσίας. Αυτό που χρειάζεται είναι πράξεις και
αποτέλεσμα. Κάθε φορά που ένα πάρκο, μια παιδική χαρά ή ένα σχολείο
καταστρέφεται, ακούμε τις ίδιες λέξεις: "καταδικάζουμε", "δεν θα
ανεχθούμε", "είμαστε αποφασισμένοι". Μόνο που οι βάνδαλοι δεν
συγκινούνται από ανακοινώσεις. Πόσες
ακόμη καταστροφές χρειάζονται για να γίνει κατανοητό ότι η κατάσταση έφτασε στο
αποροχώρητο και απαιτεί ουσιαστικά μέτρα;
Βάλτε επιτέλους κάμερες και επαρκή φωτισμό, κάντε κάτι πέρα
από το να καταγράφετε τις ζημιές της επόμενης ημέρας και να ενημερώνετε ότι θα
αποκατασταθούν με τα χρήματα τω των άλλων. Γιατί όταν οι καταστροφές επαναλαμβάνονται
και η αντιμετώπιση παραμένει η ίδια, τότε
η αδράνεια παύει να είναι αδυναμία και
γίνεται πολιτική ευθύνη, για να μην πούμε συνενοχή. Μόνο για τις
παιδικές χαρές ο Δήμος ανακοίνωσε ότι δίνει πάνω από 100.000 ευρώ τον χρόνο για
αποκατάσταση των ζημιών. Ε και; Άλλαξε κάτι;
Αρα, ενώ κάποιοι έχουν χόμπυ
στη μικρή μας πόλη να καταστρέφουν και να
βανδαλίζουν συστηματικά ό,τι γουστάρουν, οι αρχές (Δήμος και Αστυνομία) κάνουν εκκλήσεις ή κοιτάζουν αλλού.
Αποτέλεσμα; Εκτός από μια περίπτωση (τον
Μάιο του 2023) όταν η αστυνομία
συνέλαβε εννέα ανήλικους που είχαν εισβάλει στο 4ο Γυμνάσιο Ιωαννίνων προκαλώντας
εκτεταμένες καταστροφές και αφέθηκαν –εννοείται-
ελεύθεροι , καμία άλλη σύλληψη δεν θυμόμαστε να έχει γίνει ποτέ. Και δεν είμαστε
η Αθήνα των πέντε εκατομμυρίων, έτσι; Τα
Γιάννενα των 100.000 είμαστε.
Όταν όμως κάποιος βλέπει έναν χώρο που φτιάχτηκε για παιδιά και
αισθάνεται ικανοποίηση καταστρέφοντάς τον, πόσο επικίνδυνος μπορεί να είναι για
την κοινωνία; Τι κερδίζει κάποιος σπάζοντας ένα σχολείο, μια παιδική χαρά ή ένα
πάρκο; Ποια είναι η "μεγάλη ιδέα" πίσω από το να καταστρέψεις ένα
παγκάκι ή μια παιδική χαρά; Η καταστροφή
δημόσιας περιουσίας δεν είναι «άποψη», ούτε «τρόπος έκφρασης» όπως θέλουν να
λένε κάποιοι για να τους δικαιολογήσουν
. Είναι βαθιά αντιικοινωνική συμπεριφορά και έτσι πρέπει να αντιμετωπίζεται.
Οχι με λόγια και ανακοινώσεις που δεν συγκινούν κανέναν πια και δίνουν την
εντύπωση ότι δεν τρέχει και τίποτα. Το "καταδικάζουμε" δεν σταματά
κάποιον που ξέρει ότι δεν θα υπάρξει καμία συνέπεια. Οι βάνδαλοι διαθέτουν
σπρέι, λοστούς και πέτρες. Ο Δήμος βγάζει ανακοινώσεις. Με τις ανακοινώσεις
όμως δεν προστατεύεις την πόλη. Κι εσύ
είσαι εκεί ακριβώς γι΄ αυτό. Και δεν κάνεις εθελοντισμό. Εκείνοι καταστρέφουν
και οι άλλοι επιτρέπουν να γίνεται αυτό
ξανά και ξανά.
Γιατί όταν δεν υπάρχουν
μέσα καταγραφής και επιτήρησης το
αποτέλεσμα είναι σχεδόν προδιαγεγραμμένο: οι "άγνωστοι δράστες" θα παραμένουν άγνωστοι.
Και ενώ για τις εφαρμογές του κινητού, τα κοινωνικά δίκτυα και
τις κάρτες επιβράβευσης βάζουμε ένα "συμφωνώ" χωρίς να διαβάσουμε
ούτε μία γραμμή, όταν η κάμερα πάει να μπει σ΄ ένα πάρκο για να προστατεύσει
μια παιδική χαρά ή ένα σχολείο, ξαφνικά ανακαλύπτουμε την ευαισθησία για τα
προσωπικά δεδομένα.Πόσο υποκριτικό!
Ο δημόσιος χώρος όμως είναι δημόσιος που θα πει, εκτεθειμένος σε
όλους. Όποιος περπατά σε μια πλατεία, σ΄ έναν δρόμο ή σ΄ ένα πάρκο είναι ήδη
ορατός στους γύρω του. Οι κάμερες δεν δημιουργούν από μόνες τους την παρουσία
ανθρώπων εκεί· καταγράφουν μια δραστηριότητα που γίνεται σε κοινή θέα.
Και αν η λύση δεν είναι οι κάμερες, τότε ποια είναι; Ένας αστυνομικός
σε κάθε παιδική χαρά; Ένα περιπολικό έξω από κάθε σχολείο, όλο το βράδυ; Ένας φύλακας
σε κάθε πάρκο; Και αφού αυτό δεν είναι ρεαλιστικό, γιατί απορρίπτεται ένα από
τα εργαλεία που χρησιμοποιούν όλες οι εξελιγμένες κοινωνίες για την προστασία
δημόσιων χώρων;
Κι έπειτα, αφού η αστυνομία ήδη έχει παρουσία στον δημόσιο
χώρο και μπορεί να παρατηρεί ό,τι συμβαίνει μπροστά της, γιατί η καταγραφή μέσω
κάμερας θεωρείται κάτι διαφορετικό; Άν
κάποιος επιλέξει να παρανομήσει σε έναν δημόσιο χώρο, γιατί να έχει μεγαλύτερη
προστασία η ανωνυμία του από την προστασία της κοινωνίας και της δημόσιας
περιουσίας; Και τότε γιατί σε πολλούς
χώρους (όπως στα γήπεδα) η καταγραφή μέσω καμερών έχει γίνει μέρος ενός
συστήματος πρόληψης και διερεύνησης περιστατικών; Σχεδόν όλα τα εγκλήματα
εξιχνιάζονται πια από τα πλάνα καμερών.
Πώς γίνεται να εμπιστευόμαστε έναν θεσμικό φορέα να ερευνήσει
μια εγκληματική πράξη αφού αυτή συμβεί και
δεν του επιτρέπουμε να χρησιμοποιεί
ελεγχόμενα εργαλεία για να τη διαπιστώσει και να τη στοιχειοθετήσει;
Ένα λεηλατημένο Σχολείο, ένα σπασμένο παγκάκι, μια κατεστρραμένη
παιδική χαρά βρώμικη δεν είναι απλώς αισθητικό πρόβλημα. Είναι μήνυμα ότι ο δημόσιος
χώρος δεν προστατεύεται. Κι έτσι το θύμα είναι το παιδί που δεν μπορεί να παίξει σε μια κατεστραμμένη
παιδική χαρά, ο μαθητής και ο εκπαιδευτικός στο σχολείο που λεηλατήθηκε, ο
δημότης που πληρώνει ξανά και ξανά για επισκευές.
Δεν μπορεί λοιπόν η
κοινωνία να ενδιαφέρεται μόνο για το πώς θα προστατεύσει τον παραβάτη από την
πιθανότητα ελέγχου και να ξεχνά την προστασία του πολίτη από την ίδια την
παραβατικότητα. Ως πότε θα προτιμούμε να μην ενοχλήσουμε τον άγνωστο που σπάει,
γράφει και καταστρέφει; Ως πότε θα αφήνουμε να ζημιωθεί ο πολίτης που θα
πληρώσει και τον λογαριασμό της αποκατάστασης;
Κάπου αυτή η -με ιδεολογικό
πρόσημο- "ευαισθησία" έχασε από καιρό την ισορροπία της. Κρίμα που
εκεί στον Δήμο δεν λένε να το αντιληφθούν και
ετοιμάζουν ήδη την επόμενη ανακοίνωση …αποτροπιασμού.
Η πόλη όμως χρειάζεται ανθρώπους που θα την προστατεύουν
με κάθε τρόπο και μέσον και όχι απλά θα βγάζουν ανακοινώσεις που τις έχουν ήδη
έτοιμες για την επόμενη φορά. Νιώθοντας ίσως ότι έκαναν το καθήκον τους. Δεν
είναι αυτό το καθήκον τους. Καθήκον τους είναι να προστατεύουν την πόλη.Και δεν
το κάνουν…
Σε χώρες του εξωτερικού τα Σχολεία προστατεύονται από τους βανδαλισμούς
μέσω ενός συνδυασμού προηγμένης τεχνολογίας, αυστηρών κανονισμών ασφαλείας και
ειδικού αρχιτεκτονικού σχεδιασμού, με τη χρήση καμερών (CCTV) να αποτελεί
βασικό μέτρο προστασίας η λειτουργία των οποίων υπόκειται σε περιορισμούς λόγω
της νομοθεσίας για τα προσωπικά δεδομένα.
Οι κάμερες τοποθετούνται στην περίμετρο του κτιρίου, στις
εισόδους/εξόδους, σε διαδρόμους και κοινόχρηστους χώρους (π.χ. προαύλια,
πάρκινγκ).Απαγορεύεται η χρήση τους μέσα σε σχολικές αίθουσες την ώρα του
μαθήματος, καθώς και σε τουαλέτες ή αποδυτήρια. Οι κάμερες καταγράφουν κυρίως
εκτός σχολικού ωραρίου (νύχτες, Σαββατοκύριακα, αργίες), όταν δηλαδή σημειώνεται
το 90% των βανδαλισμών.
Σε χώρες όπως οι ΗΠΑ, η Μεγάλη Βρετανία και η Κύπρος,
χρησιμοποιούνται συστήματα με τεχνητή νοημοσύνη (AI) που ανιχνεύουν ύποπτη
κίνηση ή περίεργους ήχους (π.χ. σπάσιμο γυαλιού, σπρέι) και ειδοποιούν αμέσως την
αστυνομία ή εταιρείες ασφαλείας.
Επίσης πολλές χώρες διαθέτουν ειδικές αντι-γκράφιτι επικαλύψεις
σε διάφορες επιφάνειες ώστε να καθαρίζονται εύκολα. Υπάρχει ισχυρός,
αντιβανδαλιστικός φωτισμός LED που ενεργοποιείται αυτόματα το βράδυ, αφαιρώντας
το πλεονέκτημα του σκότους από τους δράστες.
Ακόμη, τα σχολικά συγκροτήματα περιφράσσονται με υψηλής
αντοχής κιγκλιδώματα. Κατά τις περιόδους των διακοπών, οι τοπικές αρχές ή
ιδιωτικές εταιρείες πραγματοποιούν συχνές περιπολίες γύρω από τα σχολεία.
Στα Γιάννενα, οι φορείς - ο ένας μετά τον άλλον- βγάζουν … ανακοινώσεις.
Στις φωτογραφίες βανδαλισμένα Σχολεία στη χώρα μας. Τα ίδια και χειρότερα και στην πόλη μας...