Σοφά λόγια...

                                                                                                                                            ( Αρκάς)

Εδώ ... γελάμε

 

                                                                                                                  (Χρ.Παπανίκος - "Ελλάδα 24")

Υπάρχει Δικαιοσύνη;

 

«Δεν μπορούμε να πιστέψουμε ότι οι άνθρωποί μας χάθηκαν για 20 ευρώ». Η φράση των συγγενών των Αμερικανών που σκοτώθηκαν στην Πλάκα είναι η πιο σκληρή κατηγορία κατά του ελληνικού κράτους εδώ και καιρό. Γιατί η ουσία δεν είναι ο χαλκοσωλήνας. Είναι το ποινικό μητρώο όσων τον έκοψαν.

Ο πρώτος κατηγορούμενος είχε απασχολήσει τις Αρχές 13 φορές από το 2008. Ο δεύτερος πάνω από 20 φορές από το 2019. Ο τρίτος περίπου 45 φορές από το 1985. Κλοπές, ληστείες, ναρκωτικά. Και οι τρεις είχαν αποφυλακιστεί τους τελευταίους μήνες. Το κράτος δεν τους αγνοούσε. Τους γνώριζε καλά. Απλώς είχε αποφασίσει ότι δεν το αφορούν.

Το πρόβλημα δεν είναι η έλλειψη νόμων, αλλά η ατιμωρησία ως καθεστώς. Ένας άνθρωπος με 45 υποθέσεις σε 40 χρόνια δεν είναι «αποτυχία της επανένταξης». Είναι απόδειξη ότι το σύστημα έπαψε να προστατεύει τον πολίτη και άρχισε να διαχειρίζεται τον παραβάτη.

Μέρος της εξήγησης είναι ιδεολογικό. Η ευρωπαϊκή Αριστερά, αφού έχασε τον εργάτη, τον μικροσυνταξιούχο και τον μικρομαγαζάτορα, βρήκε νέο υποκείμενο: τις «ευάλωτες ομάδες» και τις κοινωνικές μειονότητες. Το κράτος, για να μην κατηγορηθεί για καταστολή ή διακρίσεις, έμαθε να κοιτάζει αλλού. Ο αστυνομικός διστάζει, ο δικαστής ερμηνεύει υπέρ της «κοινωνικής συνθήκης», κάθε ποινή γίνεται ύποπτη πράξη.

Το αποτέλεσμα είναι δίκαιο δύο ταχυτήτων. Ο φορολογούμενος που καθυστερεί μια δόση βρίσκει τον λογαριασμό του δεσμευμένο. Ο κατ' εξακολούθηση παραβάτης βρίσκει πάντα μια πόρτα ανοιχτή. Και το κόστος δεν το πληρώνουν τα προάστια των ευαίσθητων εμπνευστών της ανοχής, αλλά οι λαϊκές γειτονιές, οι ηλικιωμένοι, τα θύματα. Η πρώην βάση της Αριστεράς δηλαδή.

Οι δημοσκόποι τρίβουν τα μάτια τους γιατί παντού στο κόσμο τα άλλοτε εκλογικά προπύργια της Αριστεράς ψηφίζουν Ακροδεξιά. Υπάρχει και το ταμπού. Την υπερεκπροσώπηση ορισμένων περιθωριοποιημένων ομάδων σε συγκεκριμένα εγκλήματα τη γνωρίζει κάθε αστυνομικός τμήματος. Δημόσια όμως δεν συζητιέται. Μια δημοκρατία που δεν τολμά να μετρήσει ένα πρόβλημα δεν μπορεί να το λύσει, και αφήνει το πεδίο σε όσους θα το εκμεταλλευτούν.

Το Ελ Σαλβαδόρ έδειξε τι συμβαίνει όταν μια κοινωνία κουραστεί. Τον Μάρτιο του 2022, με αίτημα του Ναγίμπ Μπουκέλε, η Βουλή κήρυξε κατάσταση έκτακτης ανάγκης που περιόρισε συνταγματικές εγγυήσεις και έδωσε απεριόριστες εξουσίες στις δυνάμεις ασφαλείας. Η χώρα έκλεισε το 2025 με 1,3 ανθρωποκτονίες ανά 100.000 κατοίκους, από 106 το 2015, όταν θεωρούνταν από τις πιο βίαιες χώρες του κόσμου εκτός εμπόλεμων ζωνών.

Το τίμημα είναι εξίσου πραγματικό. Πάνω από 80.000 άνθρωποι βρίσκονται στη φυλακή, το υψηλότερο ποσοστό φυλακισμένων στον κόσμο. Η οργάνωση Cristosal κατέγραψε τουλάχιστον 261 θανάτους κρατουμένων, αποδίδοντάς τους σε βασανιστήρια και ανθυγιεινές συνθήκες. Και το κόμμα του ενέκρινε συνταγματικές αλλαγές που επιτρέπουν απεριόριστη επανεκλογή. Η τάξη επιβλήθηκε, αλλά η δημοκρατία χάθηκε. 

Αυτό είναι το ρίσκο αν συνεχιστεί η ασυδοσία.Αυτό είναι το μάθημα για την Ευρώπη. Ο Μπουκέλε δεν είναι το πρότυπο. Είναι η προειδοποίηση. Όταν οι πολίτες βλέπουν τη δημοκρατία να αδυνατεί να τους προστατεύσει, θα στραφούν σε όποιον υποσχεθεί ασφάλεια, ακόμη κι αν τους πάρει την ελευθερία.

Η απάντηση δεν είναι λιγότερη δημοκρατία, αλλά δημοκρατία που εφαρμόζει τους νόμους της. Αυστηρά κριτήρια αποφυλάκισης για κατ' εξακολούθηση παραβάτες. Ταχεία δικαιοσύνη. Αστυνόμευση στις γειτονιές. Αξιόπιστα δημόσια στοιχεία χωρίς ιδεολογικές λογοκρισίες. Και ίση εφαρμογή του νόμου για όλους, χωρίς προνομιούχους και χωρίς αποδιοπομπαίους.

Οι έξι νεκροί της Πλάκας δεν σκοτώθηκαν για 20 ευρώ. Σκοτώθηκαν επειδή ένα κράτος είχε συνηθίσει να βλέπει τους ίδιους ανθρώπους να περνούν από την ίδια πόρτα, ξανά και ξανά, και να την ανοίγει πάλι. Αν η δημοκρατία δεν την κλείσει, θα το κάνουν άλλοι. Και δεν θα ρωτήσουν κανέναν».

(Απόσπασμά άρθρου του Κ. Στούπα από το liberal.gr)

 

Ρήσεις...

 

Πώς γίνεται;

 

«Δεν θέλω να είμαι καχύποπτη, αλλά η ταυτόχρονη αποκάλυψη των σκανδάλων στο μπάσκετ, στο «Χωριάτικο» και στην Pizza Fan δεν είναι κάπως περίεργη; Εγώ προσπαθούσα πριν από λίγες ημέρες να υποβάλω ηλεκτρονικά το «πόθεν έσχες» μου και επειδή στο μοναδικό εισόδημά μου που προέρχεται από την εργασία μου αντί να βάλω τελεία στα δεκαδικά νούμερα έβαζα κόμμα, το σύστημα αρνείτο πεισματικά να αποδεχθεί τη δήλωσή μου. 

Πώς έγινε και επί μία και πλέον δεκαετία το κύκλωμα του «Χωριάτικου», με εκατοντάδες μέλη και δράση σε ολόκληρη την Ελλάδα, δεν είχε γίνει αντιληπτό για μια μεγα-απάτη που υπολογίζεται σε 100 εκατ. ευρώ; Πώς είναι δυνατόν τα ψεύτικα κεράσματα πίτσας να ανήλθαν σε 25 εκατ. ευρώ, ενώ μια εκκρεμότητα μερικών δεκάδων ευρώ δεν επιτρέπει στον απλό πολίτη να εκδώσει φορολογική ενημερότητα; Πώς μπορεί ένας διαιτητής να έχει σπίτι του 800.000 ευρώ σε μετρητά, όταν οι κοινοί θνητοί ελέγχονται και για το τελευταίο χαρτονόμισμα που έχουν στην κατοχή τους;

Οι προαναφερθείσες υποθέσεις δεν κάνουν αποκαρδιωτική την εικόνα μόνο για το επίπεδο της ελληνικής επιχειρηματικότητας. Λένε πολλά και για την αναποτελεσματικότητα των διωκτικών αρχών, αλλά και για τις συνέργειες με ιδιωτικούς και κρατικούς φορείς. «Μη μας πειράξετε γιατί θα μείνει άνεργος τόσος κόσμος», θα ήταν πιθανότατα η πάγια απειλή. Αυτό ήταν και το βασικό σημείο της απολογίας του επικεφαλής της Pizza Fan: «Τόσα χρήματα δίνω για μισθοδοσία…». 

Πράγματι, τώρα, μετά την αποκάλυψη του σκανδάλου, 2.500 εργαζόμενοι βρίσκονται στον αέρα και αποτελούν παράλληλα όχημα εκβιασμού. Εξετάζεται, δε, η εμπλοκή υπαλλήλων της ΑΑΔΕ, που προειδοποιούσαν για τους ελέγχους. Στην άλλη πολύκροτη υπόθεση του «Χωριάτικου» συμμετείχαν εν ενεργεία αστυνομικοί, εφοριακοί, υπάλληλοι του ΕΦΚΑ κ.λπ. Στο κύκλωμα του μπάσκετ φέρεται ότι εμπλέκονται ιδιωτικά σχολεία με στόχο τη μοριοδότηση ταλέντων στο άθλημα για να περάσουν, μέσω Πανελλαδικών Εξετάσεων, σε ΑΕΙ.

Σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες, έπονται και άλλες έρευνες. Το ερώτημα είναι γιατί τώρα; Προφανώς η κυβέρνηση έχει αποδυθεί σε μια προεκλογική εκστρατεία «καθαρά χέρια». Πρόσφατη έρευνα στη χώρα μας ανέφερε ότι το 97% των πολιτών θεωρεί δεδομένη τη διαφθορά, ποσοστό που συνιστά πανευρωπαϊκή πρωτιά (Ευρωβαρόμετρο 2025). Το πρόβλημα είναι ότι οι ψηφοφόροι δύσκολα μπορούν να ξεχάσουν ποιος κυβερνά από το 2019».

                  (Απόσπασμα άρθρου της Ξ. Κουναλάκη από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)

Ρήσεις...

 

«Εκεί που κρεμούσαν οι καπεταναίοι τ' άρματα... »

 

«Υπάρχει μια παλιά λαϊκή παροιμία που λέει πως «εκεί που κρεμούσαν οι καπεταναίοι τ' άρματα, κρεμούν οι γύφτοι τα νταούλια». Είναι έκφραση παλαιότερων εποχών, με τη δική της σκληρότητα. Περιγράφει όμως με ακρίβεια κάτι διαχρονικό: την παρακμή των αξιών και την αντικατάσταση του ουσιώδους από το ευτελές.Τη θυμήθηκα διαβάζοντας πως στον Δήμο Νίκαιας – Αγίου Ιωάννη Ρέντη εξετάζεται η μετονομασία της οδού Μάρκου Μπότσαρη σε οδό Γιώργου Μαζωνάκη.

Δεν γνωρίζω αν η πρόταση θα υλοποιηθεί. Ούτε έχω κάτι εναντίον του δημοφιλούς τραγουδιστή. Είχε κατακτήσει με την αξία του μια σημαντική θέση στη σύγχρονη μαζική διασκέδαση. Γέμιζε μαγαζιά, πουλούσε εισιτήρια, είχε κοινό. Μπράβο του!Το ζήτημα δεν είναι ο Μαζωνάκης αλλά ο Μπότσαρης.

Ο Σουλιώτης καπετάνιος σκοτώθηκε στο Κεφαλόβρυσο το 1823,  σε μια νυχτερινή επίθεση που ο ίδιος οδήγησε. Δεν άφησε επιτυχίες με χρυσούς δίσκους. Άφησε κάτι λιγότερο εμπορεύσιμο: το παράδειγμα ότι υπάρχουν πράγματα για τα οποία αξίζει κάποιος να πεθάνει. Στο Παρίσι υπάρχει σταθμός του μετρό με το όνομά του Μπότσαρη, προς τιμήν του.

Όταν σβήνεις ένα όνομα από εκεί, δεν αλλάζεις απλώς μια διεύθυνση. Αλλάζεις τι θεωρεί μια πόλη ή μια χώρα άξιο να θυμάται.Στην πραγματικότητα, η υπόθεση αυτή είναι σύμπτωμα μιας βαθύτερης πολιτισμικής παρακμής. Ζούμε στην εποχή «Της ανόδου της ασημαντότητας» που έλεγε και ο Κορνήλιος Καστοριάδης. Την εποχή που η αναγνωρισιμότητα εκλαμβάνεται ως αξία και η επιτυχία στην αγορά της προσοχής ως τεκμήριο κοινωνικής σπουδαιότητας.

Οι influencers(παλαιότερα τους λέγαμε opinion leaders) αντικαθιστούν τους διανοούμενους. Οι τηλεοπτικές περσόνες τους επιστήμονες. Οι διασημότητες τους ιστορικούς πρωταγωνιστές. Όσοι ασχολούμαστε με τις αγορές το ξέρουμε καλά αυτό το φαινόμενο. Λέγεται «φούσκα».

Ο Καστοριάδης περιέγραφε μια κοινωνία που έχει χάσει τις σημασίες που τη συνέχουν: η πολιτική εκφυλίζεται σε διαχείριση και θέαμα, ο πολίτης σε καταναλωτή και τηλεθεατή, και η μόνη αξία που απομένει είναι η επιτυχία στην αγορά και η προβολή. Το αποτέλεσμα, κατά τον ίδιο, είναι ένας γενικευμένος κομφορμισμός και η απουσία πραγματικού προτάγματος, κάτι που ονόμαζε και «ιδιώτευση».

                                  (Απόσπασμα άρθρου του Κ. Στούπα από το liberal.gr)