Πεζοδρόμια χωματερές, πεζοδρόμια παγίδες...

 

Στην πόλη μας υπάρχουν πεζοδρόμια που ανταποκρίνονται σ΄αυτό που υπόσχονται, δηλαδή την ασφαλή μετακίνηση των πεζών και άλλα που ακόμη και σήμερα  θεωρούνται … πολυτέλεια. Και γιατί άλλωστε να έχει καθαρά και προσβάσιμα πεζοδρόμια μια πόλη; Οι πεζοί μπορούν άνετα να περπατούν στον δρόμο, δίπλα στα αυτοκίνητα ή να κάνουν σλάλομ ανάμεσα σε εμπόδια που βρίσκουν μπροστά τους. Λίγη αδρεναλίνη δεν έβλαψε ποτέ κανέναν. 

Έτσι οι ηλικιωμένοι διατηρούν τα αντανακλαστικά τους, οι γονείς με καρότσια εξασκούν τις δεξιότητές τους στην αποφυγή εμποδίων και τα παιδιά μαθαίνουν από νωρίς ότι η επιβίωση είναι τέχνη. Ακόμη  και τα χόρτα που καταλαμβάνουν τα πεζοδρόμια δεν είναι σημάδι εγκατάλειψης. Όχι βέβαια. Είναι η συμβολή της πόλης στο πράσινο. 

Μια πρωτοποριακή μορφή αστικής οικολογίας όπου η φύση ανακτά τον δημόσιο χώρο και οι πολίτες αναζητούν εναλλακτικές διαδρομές μέσα από το οδόστρωμα. Και γιατί να ξοδεύονται χρήματα για τη συντήρηση των πεζοδρομίων; Είναι σαφώς πιο σημαντικό να γίνονται δηλώσεις και … εκδηλώσεις για τη βιώσιμη κινητικότητα. 

Μια σύγχρονη πόλη όμως αποκαλύπτει τον πραγματικό της πολιτισμό από το αν ένας ηλικιωμένος μπορεί να περπατήσει με ασφάλεια, αν μια μητέρα μπορεί να σπρώξει ένα καρότσι χωρίς να κατέβει στον δρόμο και αν ένα παιδί μπορεί να πάει μέχρι το περίπτερο χωρίς να κινδυνεύει από τα διερχόμενα αυτοκίνητα. 

Μέχρι τότε, ας συνεχίσουμε να αντιμετωπίζουμε το πεζοδρόμιο ως εξωτικό είδος. Η ποιότητα μιας πόλης δεν μετριέται από τα δελτία Τύπου της, αλλά από το αν ο πολίτης μπορεί να περπατήσει εκατό μέτρα χωρίς να κατέβει στον δρόμο. Όταν το πεζοδρόμιο γίνεται ζούγκλα…  

                Ένα από τα πεζοδρόμια που οδηγεί από την παραλίμνια περιοχή στο κέντρο

                   Το πεζοδρόμιο μπροστά από την Πυροσβεστική και δίπλα στο Σχολείο

                                         Πεζοδρόμια - χωματερές στους Αμπελόκηπους

Πεζοδρόμια αδιάβατα και ο κόσμος να περπατάει μέσα στον δρόμο

Κάγκελο σε μία ακόμη παραμελημένη παιδική χαρά, έτοιμο να πέσει πάνω σε κάποιο παιδάκι 

Η Οδική ασφάλεια κρίνεται στην πράξη και όχι στις ανακοινώσεις...

 

Ο δρόμος γύρω από τη λίμνη Αώου, έναν από τους πιο  προβεβλημένους τουριστικούς προορισμούς της Ηπείρου, παραμένει γεμάτος λακκούβες και πρόχειρα μπαλώματα. Την ίδια στιγμή, σε πολλούς επαρχιακούς δρόμους η διαγράμμιση είναι ανύπαρκτη και η νυχτερινή οδήγηση γίνεται κυριολεκτικά στα τυφλά. 

Η οδική ασφάλεια δεν κρίνεται στα συνέδρια και στις ανακοινώσεις, αλλά στο αν ο οδηγός μπορεί να ταξιδέψει χωρίς να κινδυνεύει από το οδόστρωμα, το σκοτάδι και την έλλειψη βασικής σήμανσης. Εξασφαλίζεται  με διαγραμμίσεις που φαίνονται τη νύχτα και με συντήρηση που γίνεται πριν συμβεί το ατύχημα. 

Όταν σε τουριστικές περιοχές όπως η λίμνη Αώου ο οδηγός αποφεύγει λακκούβες σαν να συμμετέχει σε αγώνα δεξιοτεχνίας, ενώ σε άλλους επαρχιακούς δρόμους δεν υπάρχει ούτε μια λευκή γραμμή για να τον καθοδηγεί στο σκοτάδι, τότε το πρόβλημα δεν είναι η ενημέρωση για την οδική ασφάλεια αλλά η εφαρμογή της στην πράξη. Ο οδηγός στην Ήπειρο δεν χρειάζεται μόνο δίπλωμα· χρειάζεται και νυχτερινή όραση, καλά αμορτισέρ και λίγη τύχη. 

Η οδική ασφάλεια δεν αφορά μόνο τα τροχαία που συμβαίνουν, αλλά και τις υποδομές που τα προλαμβάνουν κι αυτό δεν το κάνουν μόνον οι κυκλικοί κόμβοι όπως αρέσκεται να δηλώνει ο Περιφερειάρχης μας. Ποιότητα οδοστρώματος, διαγράμμιση, σήμανση, φωτισμός και τακτική συντήρηση- εκεί κρίνεται η αποτελεσματικότητα μιας περιφερειακής αρχής. 

Αν  οδηγήσει κανείς στην επαρχιακή Οδό Σκλίβανης –Τερόβου νύχτα θα το καταλάβει αυτό καλά. Ούτε μία λευκή γραμμή που να δείχνει τα όρια του οδοστρώματος δεν υπάρχει. Βέβαια, λίγα χιλιόμετρα πιο πέρα, στη  μέση του πουθενά υπάρχει κυκλικός κόμβος που στοίχισε μισό εκατομμύριο ευρώ!

                                                Ο δρόμος  στη λίμνη του Αώου

                                                      Επαρχιακή Οδός Σκλίβανης- Τερόβου

Τα ψηλά χόρτα κρύβουν όλη την αριστερή πλευρά του δρόμου στη Λ.Νιάρχου  και στερούν πλήρως την ορατότητα. Δεν τα βλέπει κανείς ή πρέπει να γίνει πρώτα κανα ατύχημα για να ασχοληθεί κάποιος; Όποιος έκοψε τα χόρτα στον κόμβο αυτά δεν τα είδε;

O Aμαζόνιος μετακόμισε στα ... Σεισμόπληκτα

Η πλατεία δίπλα στην Εκκλησία στα Σεισμόπληκτα  απέκτησε πλέον δύο οικοσυστήματα. Στη μία πλευρά έχουμε τον πολιτισμό και στην άλλη την άγρια φύση. Δεν ξέρουμε αν πρόκειται για έργο συντήρησης ή για πείραμα βιοποικιλότητας, αλλά οι επισκέπτες μπορούν πλέον να κάνουν σύγκριση χωρίς να φύγουν από το ίδιο παγκάκι. Έτσι μπορούν οι δημότες να βλέπουν το "πριν" και το "μετά" ταυτόχρονα. 

Μια πρωτοποριακή μέθοδος της Δημοτικής Αρχής  όπου η μισή πλατεία θυμίζει ευρωπαϊκή πόλη και η άλλη μισή εξερευνητική αποστολή στον… Αμαζόνιο. Αν συνεχιστεί η κατάσταση, σύντομα θα χρειάζεται χλοοκοπτικό για τη μία πλευρά και οδηγός επιβίωσης για την άλλη. Ελπίζουμε οι δημότες εκεί να το εκτιμήσουν... χάνουν το νόημα και οι λέξεις πια...

Καμαρώστε:

Εδώ... γελάμε

                                                                                                       (Χρ. Παπανίκος-"Ελλάδα 24")
 

Πόση τρέλα να αντέξουμε...

«Διαβάζω με ενδιαφέρον όσους εντοπίζουν στην πορεία της Μαρίας Καρυστιανού αυτό που θα λέγαμε «σύνδρομο της Βόρειας Ελλάδας». Μια ακατανίκητη ροπή προς την αντιεπιστημονική ερμηνεία του κόσμου και τον αντιδυτικισμό. Προς τις διάφορες ψεκασμένες θεωρίες συνωμοσίας, τη θρησκοληψία, την πατριδοκαπηλία, την επιστροφή στη δραχμή και τον διογκωμένο φιλορωσισμό. Δεν γεννήθηκαν τυχαία, λένε, στη Βόρεια Ελλάδα οι Ψωμιάδηδες, οι Βελόπουλοι και οι Νατσιοί. Εντοπίζουν εκεί, σε υπέρμετρο βαθμό, τον ψυχολογικό διχασμό της σύγχρονης Ελλάδας που δεν έχει αποφασίσει ακόμη αν ανήκει στα Βαλκάνια ή στην Ευρώπη.

Η Καρυστιανού, Θεσσαλονικιά κι αυτή, έγινε γνωστή με τις παλαβές ιστορίες για τα ξυλόλια, τα δήθεν χαμένα βαγόνια, τα μπαζώματα και τις θεωρίες συνωμοσίας. Βελόπουλος, Ανδρουλάκης, Φάμελλος, Νατσιός και Ζωή την έβαλαν μπροστά, την ηρωοποίησαν, της φούσκωσαν τα μυαλά και τη χρησιμοποίησαν για να φθείρουν τον Μητσοτάκη. Όλη η αντιπολίτευση και ειδικά ο ΣΥΡΙΖΑ αποθέωναν κάποτε τη «μάνα» για την οποία «θα υπέγραφαν και με τα δυο τους χέρια να γίνει πρωθυπουργός» (Κοτζιάς, Ακρίτα), αν όχι και Πρόεδρος Δημοκρατίας (Λαζόπουλος). 

Όσοι γράψαμε εκείνη την εποχή πως πάνω στην τραγωδία των Τεμπών στήνεται μια τεράστια εκστρατεία μαζικής πολιτικής χειραγώγησης, διαπομπευτήκαμε από τις ορδές των ψεκασμένων, αλλά και των χρήσιμων ηλίθιων που δρουν τυφλωμένοι από το πολιτικό μίσος. Τα πρωτεία κρατάει βεβαίως η ΕΣΗΕΑ που με πέρασε Πειθαρχικό γιατί έγραψα σε αυτή εδώ τη στήλη ότι η Μαρία Καρυστιανού το παρακάνει. Παράνοια.

Για τη σημερινή υπερβολική έπαρση, την αυταρέσκεια και τη διογκωμένη αλαζονεία της Καρυστιανού είναι όλοι αυτοί συνένοχοι. Η ειρωνεία της τύχης είναι πως τα κόμματα της αντιπολίτευσης και οι πολιτικοί αρχηγοί που την υποστήριξαν θα υποστούν τις μεγαλύτερες απώλειες από το νέο εγχείρημά της. Την έκαναν να πιστέψει πως μπορεί η ίδια να γίνει αρχηγός και πρωθυπουργός και τώρα το μετανιώνουν. Το κόμμα της αντλεί από τις ίδιες δεξαμενές ψηφοφόρων με την ψεκασμένη Αριστερά και Δεξιά, και θα τραβήξει κόσμο ακόμη και από το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα. 

Έφτιαξαν την Καρυστιανού για να καταστρέψουν τους άλλους, χωρίς να σκεφτούν ότι αυτοί θα ήταν τα πρώτα θύματα.Η εκδήλωση του νέου εγχειρήματος στο «Ολύμπιον» ανέδειξε ένα χύμα και αλλοπρόσαλλο κοινό που προκάλεσε δικαιολογημένα έκπληξη και ειρωνείες. Ένα μείγμα παράξενων ανθρώπων, μεταξύ Ακροδεξιάς και Ακροαριστεράς, μεταξύ Νίκης και ΣΥΡΙΖΑ εμφανίστηκε εκεί. Μπορεί η Αριστερά να την ανέδειξε ως μάνα των Τεμπών και πασιονάρια της Δικαιοσύνης, αλλά η Καρυστιανού επέλεξε τη Δεξιά και ειδικά ό,τι εκπροσωπείται από θρησκόληπτους, αντιεμβολιαστές, δραχμιστές και, κυρίως, από διάφορους περιθωριακούς και ελαφροΐσκιωτους τύπους. Επιπλέον εμφάνισε και μια ιδιαίτερη συμπάθεια προς το Ξανθό Γένος. 

Σχολιάστηκε από πολλούς ότι πολλά από τα πρόσωπα που εμφανίζονται στο κόμμα της Καρυστιανού μοιάζουν περισσότερο ως πρωταγωνιστές εκπομπής της Αννίτας Πάνια. Κάποιοι ανάμεσά τους λειτουργούν ως εκπρόσωποι του ρωσικού σκοταδισμού και αντιδυτικισμού. Αλλά υπάρχουν και μπόλικοι που έρχονται από έναν κόσμο μιας καλλιτεχνικής και πνευματικής υποκουλτούρας. Μόνο στην Ελλάδα ένα τραγικό σιδηροδρομικό δυστύχημα (όπως συμβαίνει, δυστυχώς, παντού) θα έπαιρνε αυτές τις εξωφρενικές διαστάσεις. Και θα έκανε κάποιους ανθρώπους να πιστεύουν ότι μπορούν να μεταμφιεστούν σε κήνσορες και τιμωρούς, ενώ, υπό άλλες συνθήκες, θα παρέμεναν απλώς γραφικοί. 

Τόσο γραφικοί ώστε να λένε ότι θα βάλουν τους πολιτικούς φυλακή, θα γίνουν πρωθυπουργοί, θα κάνουν τους φτωχούς πλούσιους και θα λύσουν όλα τα προβλήματα. Προκαλώντας φυσικά μόνο γέλια στον περίγυρό τους. Αλλά η Βουλή δεν χωράει, πραγματικά, άλλους παλαβούς θαυματοποιούς. Το 2015 αναμετρηθήκαμε με μια παρέα που έπαιξε τη χώρα στα ζάρια. Όπως φαίνεται, το 2027 θα αναμετρηθούμε με μεγάλες δόσεις γραφικότητας και τρέλας. Πόσο να αντέξουμε».

                                       (Αρθρο της Σ.Γιαννακά από την iefimerida.gr)

 

Ατάκες...

 

Ρήσεις...