Εδώ... γελάμε

                                                                                                       (Χρ. Παπανίκος-"Ελλάδα 24")
 

Πόση τρέλα να αντέξουμε...

«Διαβάζω με ενδιαφέρον όσους εντοπίζουν στην πορεία της Μαρίας Καρυστιανού αυτό που θα λέγαμε «σύνδρομο της Βόρειας Ελλάδας». Μια ακατανίκητη ροπή προς την αντιεπιστημονική ερμηνεία του κόσμου και τον αντιδυτικισμό. Προς τις διάφορες ψεκασμένες θεωρίες συνωμοσίας, τη θρησκοληψία, την πατριδοκαπηλία, την επιστροφή στη δραχμή και τον διογκωμένο φιλορωσισμό. Δεν γεννήθηκαν τυχαία, λένε, στη Βόρεια Ελλάδα οι Ψωμιάδηδες, οι Βελόπουλοι και οι Νατσιοί. Εντοπίζουν εκεί, σε υπέρμετρο βαθμό, τον ψυχολογικό διχασμό της σύγχρονης Ελλάδας που δεν έχει αποφασίσει ακόμη αν ανήκει στα Βαλκάνια ή στην Ευρώπη.

Η Καρυστιανού, Θεσσαλονικιά κι αυτή, έγινε γνωστή με τις παλαβές ιστορίες για τα ξυλόλια, τα δήθεν χαμένα βαγόνια, τα μπαζώματα και τις θεωρίες συνωμοσίας. Βελόπουλος, Ανδρουλάκης, Φάμελλος, Νατσιός και Ζωή την έβαλαν μπροστά, την ηρωοποίησαν, της φούσκωσαν τα μυαλά και τη χρησιμοποίησαν για να φθείρουν τον Μητσοτάκη. Όλη η αντιπολίτευση και ειδικά ο ΣΥΡΙΖΑ αποθέωναν κάποτε τη «μάνα» για την οποία «θα υπέγραφαν και με τα δυο τους χέρια να γίνει πρωθυπουργός» (Κοτζιάς, Ακρίτα), αν όχι και Πρόεδρος Δημοκρατίας (Λαζόπουλος). 

Όσοι γράψαμε εκείνη την εποχή πως πάνω στην τραγωδία των Τεμπών στήνεται μια τεράστια εκστρατεία μαζικής πολιτικής χειραγώγησης, διαπομπευτήκαμε από τις ορδές των ψεκασμένων, αλλά και των χρήσιμων ηλίθιων που δρουν τυφλωμένοι από το πολιτικό μίσος. Τα πρωτεία κρατάει βεβαίως η ΕΣΗΕΑ που με πέρασε Πειθαρχικό γιατί έγραψα σε αυτή εδώ τη στήλη ότι η Μαρία Καρυστιανού το παρακάνει. Παράνοια.

Για τη σημερινή υπερβολική έπαρση, την αυταρέσκεια και τη διογκωμένη αλαζονεία της Καρυστιανού είναι όλοι αυτοί συνένοχοι. Η ειρωνεία της τύχης είναι πως τα κόμματα της αντιπολίτευσης και οι πολιτικοί αρχηγοί που την υποστήριξαν θα υποστούν τις μεγαλύτερες απώλειες από το νέο εγχείρημά της. Την έκαναν να πιστέψει πως μπορεί η ίδια να γίνει αρχηγός και πρωθυπουργός και τώρα το μετανιώνουν. Το κόμμα της αντλεί από τις ίδιες δεξαμενές ψηφοφόρων με την ψεκασμένη Αριστερά και Δεξιά, και θα τραβήξει κόσμο ακόμη και από το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα. 

Έφτιαξαν την Καρυστιανού για να καταστρέψουν τους άλλους, χωρίς να σκεφτούν ότι αυτοί θα ήταν τα πρώτα θύματα.Η εκδήλωση του νέου εγχειρήματος στο «Ολύμπιον» ανέδειξε ένα χύμα και αλλοπρόσαλλο κοινό που προκάλεσε δικαιολογημένα έκπληξη και ειρωνείες. Ένα μείγμα παράξενων ανθρώπων, μεταξύ Ακροδεξιάς και Ακροαριστεράς, μεταξύ Νίκης και ΣΥΡΙΖΑ εμφανίστηκε εκεί. Μπορεί η Αριστερά να την ανέδειξε ως μάνα των Τεμπών και πασιονάρια της Δικαιοσύνης, αλλά η Καρυστιανού επέλεξε τη Δεξιά και ειδικά ό,τι εκπροσωπείται από θρησκόληπτους, αντιεμβολιαστές, δραχμιστές και, κυρίως, από διάφορους περιθωριακούς και ελαφροΐσκιωτους τύπους. Επιπλέον εμφάνισε και μια ιδιαίτερη συμπάθεια προς το Ξανθό Γένος. 

Σχολιάστηκε από πολλούς ότι πολλά από τα πρόσωπα που εμφανίζονται στο κόμμα της Καρυστιανού μοιάζουν περισσότερο ως πρωταγωνιστές εκπομπής της Αννίτας Πάνια. Κάποιοι ανάμεσά τους λειτουργούν ως εκπρόσωποι του ρωσικού σκοταδισμού και αντιδυτικισμού. Αλλά υπάρχουν και μπόλικοι που έρχονται από έναν κόσμο μιας καλλιτεχνικής και πνευματικής υποκουλτούρας. Μόνο στην Ελλάδα ένα τραγικό σιδηροδρομικό δυστύχημα (όπως συμβαίνει, δυστυχώς, παντού) θα έπαιρνε αυτές τις εξωφρενικές διαστάσεις. Και θα έκανε κάποιους ανθρώπους να πιστεύουν ότι μπορούν να μεταμφιεστούν σε κήνσορες και τιμωρούς, ενώ, υπό άλλες συνθήκες, θα παρέμεναν απλώς γραφικοί. 

Τόσο γραφικοί ώστε να λένε ότι θα βάλουν τους πολιτικούς φυλακή, θα γίνουν πρωθυπουργοί, θα κάνουν τους φτωχούς πλούσιους και θα λύσουν όλα τα προβλήματα. Προκαλώντας φυσικά μόνο γέλια στον περίγυρό τους. Αλλά η Βουλή δεν χωράει, πραγματικά, άλλους παλαβούς θαυματοποιούς. Το 2015 αναμετρηθήκαμε με μια παρέα που έπαιξε τη χώρα στα ζάρια. Όπως φαίνεται, το 2027 θα αναμετρηθούμε με μεγάλες δόσεις γραφικότητας και τρέλας. Πόσο να αντέξουμε».

                                       (Αρθρο της Σ.Γιαννακά από την iefimerida.gr)

 

Ατάκες...

 

Ρήσεις...

 

Μαθήματα... βουλκανιζατέρ

«Προ ημερών, μπήκα σ’ ένα βουλκανιζατέρ γιατί ένα από τα λάστιχα του αμαξιού έχανε αέρα. Ο ιδιοκτήτης μ’ έβαλε να καθίσω σ’ ένα αμφίβολης καθαριότητας σαλονάκι, ξεβίδωσε τα μπουλόνια του τροχού, πήρε την ρόδα και χάθηκε μέσα στο πλαστικό παραβάν μιας πόρτας που υπήρχε στο πίσω μέρος του μαγαζιού. Επειδή όμως εμένα μ’ αρέσει να παρακολουθώ όλη την διαδικασία με τα έμβολα να ανεβοκατεβαίνουν, μετά από δυο-τρία λεπτά, σηκώθηκα και τον ακολούθησα. Αυτό που έγινε, δεν θα το ξεχάσω ποτέ. 

Στο δωμάτιο που ήταν γεμάτο από μηχανήματα και από ντάνες με παλιά ελαστικά, υπήρχε το αφεντικό που καταγινόταν με την ρόδα μου κι ακόμα δύο νεαροί που έκαναν κάποια άλλη αντίστοιχη δουλειά. Ήταν δυο Αφρικανοί, με φόρμες εργασίας, μουτζουρωμένοι και με κατάμαυρα χέρια. Με το που εμφανίστηκα στην πόρτα, με κοίταξαν εμβρόντητοι, κι ύστερα, λες και είχαν αντικρίσει τον διάολο, πέταξαν ό,τι κρατούσαν στα χέρια τους, εργαλεία, ελαστικά, κόλες και όρμησαν σαν δαιμονισμένοι προς ένα παράθυρο που έβγαζε μάλλον σε κάποιον ακάλυπτο.

Ο ένας πρόλαβε να πεταχτεί έξω σαν ακροβάτης, ο άλλος ήταν επίσης έτοιμος να σαλτάρει, όταν τον σταμάτησε η φωνή του αφεντικού. «Όχι ρεεε… stop, stop είπα… πελάτης είναι, ελάτε μέσα». Κι ενώ τα δυο παλικαράκια –δεν ήταν πάνω από 20 χρονών- ξεφύσησαν ανακουφισμένα και ο έξω ξαναγύρισε από τον ίδιο δρόμο, το αφεντικό στράφηκε σε μένα, και μισοαπολογιτικά για αυτό που είδα, αλλά και μισοενοχλημένα που βρέθηκα απροσκάλεστος στη γιάφκα του, μου είπε. «Νόμιζαν ότι είναι έλεγχος». 

«Όχι δεν είμαι έλεγχος» απάντησα και ξαναγύρισα στο αμφίβολης καθαριότητας σαλονάκι, στο μπροστινό μέρος του βουλκανιζατέρ. Προφανώς, τα δυο παιδιά εργάζονταν ανασφάλιστα, γι αυτό και ήταν κρυμμένα στο αθέατο πίσω μέρος του μαγαζιού. Το σχέδιο έκτακτης ανάγκης που είχε συμφωνηθεί -σε περίπτωση ελέγχου της επιθεώρησης εργασίας- ήταν να την κοπανήσουν από το παράθυρο. Και μόλις είδαν έναν άγνωστο να μπαίνει αιφνιδιαστικά στο δωμάτιο, φοβήθηκαν και όρμησαν έξω.

Το «κλου» της ιστορίας όμως, ήταν η συνέχεια. Το αφεντικό με ακολούθησε έξω και μου εξέθεσε το σύνολο των επιχειρημάτων του. «Καμπουράκη» (με είχε αναγνωρίσει), «είδες που μας καταντήσανε;» (Κι αυτόν, όχι μόνο τους δύο λαθραίους που έτρεξαν πανικόβλητοι). «Να πηδάμε απ’ τα παράθυρα για να επιβιώσουμε, αλλιώς θα το κλείσουμε το μαγαζί.» (Αντικυβερνητικός). «Εμ βέβαια, τρώνε-τρώνε οι πολιτικοί, που να περισσέψει χρήμα για μας που δουλεύουμε;» (Αντισυστημικός). 

«Δεν πιστεύω να με καταγγείλεις» (το γύρισε στην κλάψα), «γιατί εσείς οι δημοσιογράφοι και οι γραβατάκηδες τα κάνετε κάτι τέτοια.» (Εναντίον των ελίτ). «Να ξέρεις πως αν με καταγγείλεις, αυτοί οι δυο θα μείνουνε στους πέντε δρόμους.» (Να και ο ηθικός εκβιασμός). «Και τέλος πάντων, εσείς οι κρητικοί» (ήξερε κι από πού είμαι) «δεν είσαστε ρουφιάνοι, είσαστε άντρες, έτσι;» (Να και η κολακεία).Δεν θα σας γράψω τι του είπα. 

Πάντως, μου ξεκαθάρισε ότι δεχόταν κάθε άλλη λύση (ποια δηλαδή;), πλην της ασφάλισης των δυο εργαζόμενων, διότι «θα το ’κλεινε το μαγαζί, εξάλλου αυτοί θέλουν να φύγουν για την Γερμανία». Τέλος, όταν μου ξαναφόρεσε την ρόδα στο αμάξι και πήγα να τον πληρώσω, μου είπε με μια πλατιά χειρονομία, «κερασμένο ρε Καμπουράκη». (Να και η δωροδοκία των 15 ευρώ). Δεν δέχτηκα προφανώς. Αθάνατη Ελλάδα με τους καταφερτζήδες απατεωνίσκου της… με τον πάντα ευκολόπιστο και πάντα προδομένο (πάμφτωχο) λαό της».

                                              (Άρθρο του Δ. Καμπουράκη από το liberal.gr)

Ρήσεις...

 

Ρήσεις...

                                                                                                                         (ευρωπαϊστές f/B)