Οδός Νικοπόλεως: Δρόμος από άλλη εποχή...

Αυτή είναι η καθημερινή πραγματικότητα στην οδό Νικοπόλεως.  Ένας δρόμος-εργοτάξιο, πεζοδρόμια κατειλημμένα από οχήματα και ένα απαρχαιωμένο δίκτυο υποδομών που υποβαθμίζει τη ζωή των κατοίκων. Σκαμμένοι δρόμοι που μένουν σκαμμένοι με την αδιαφορία του Δήμου για την τήρηση της νομιμότητας και τη διασφάλιση των δημόσιων χώρων να έχει ξεπεράσει κάθε όριο. Η ανοχή όμως  στην αυθαιρεσία ισοδυναμεί με συνενοχή. Οι πολίτες όμως των Ιωαννίνων -και όχι κατά περίπτωση-  δικαιούνται μια σύγχρονη και ασφαλή πόλη, όχι ένα άναρχο προάστιο περασμένων δεκαετιών.

Εδώ τα πεζοδρόμια έχουν μετατραπεί σε μόνιμες θέσεις στάθμευσης. Οι πεζοί, οι γονείς με καρότσια και τα άτομα με αναπηρία αναγκάζονται να ρισκάρουν τη σωματική τους ακεραιότητα περπατώντας στο οδόστρωμα ενός κεντρικού δρόμου. Πλήρης απουσία ελέγχου  και  ασυδοσία, όπου ο καθένας σταθμεύει ή κλείνει τον δρόμο χωρίς καμία παρουσία της δημοτικής αστυνομίας ή τροχονομικού ελέγχου. Ένας από τους εισαγωγικούς οδικούς άξονες της πόλης θυμίζει άναρχο προάστιο περασμένων δεκαετιών, με καλώδια να κρέμονται πάνω από τα κεφάλια των πολιτών και πλήρη έλλειψη σύγχρονου αστικού σχεδιασμού σε πλήρη αισθητική και λειτουργική εγκατάλειψη:

Η εικόνα της απόλυτης υποβάθμισης και της θεσμικής αδιαφορίας στην οδό Νικοπόλεως. Τα πεζοδρόμια μιας κεντρικής οδικής αρτηρίας των Ιωαννίνων έχουν μετατραπεί σε ιδιωτικά πάρκινγκ, αποκλείοντας πλήρως τους πεζούς, τους γονείς με καρότσια και τα άτομα με αναπηρία. Η πλήρης απουσία ελέγχου από τη Δημοτική Αστυνομία και η ανοχή της δημοτικής αρχής στην αναρχία του οδοστρώματος δεν αποτελεί απλώς αισθητικό πρόβλημα, αλλά άμεσο κίνδυνο για τη σωματική ακεραιότητα των πολιτών. Η προσβασιμότητα παραμένει κενό γράμμα.

Οδός Νικοπόλεως: Μια έντονα απογοητευτική ειικόνα για έναν βασικό αστικό δρόμο της πόλης χωρίς κανένα σχεδιασμό. Μπαλώματα πάνω σε μπαλώματα, εμφανείς φθορές και καθιζήσεις. Δεν είναι απλώς ένας  κακός δρόμος - δείχνει ότι συντηρείται ποτέ.

Ανομοιόμορφα ή καθόλου πεζοδρόμια, παλιά, με διαφορετικά υλικά και επίπεδα. Ξύλινοι στύλοι, μεταλλικοί στύλοι, εναέρια καλώδια που διασταυρώνονται παντού.  Αυτοκίνητα σταθμευμένα άναρχα , ελάχιστο πράσινο, περιορισμένη ορατότητα σε πολλά σημεία. Ένας δημόσιος δρόμος  με μεγάλη κυκλοφορία και επικινδυνότητα έχει αφεθεί ουσιαστικά στην τύχη του.

Και ενώ ο δρόμος έχει κυκλοφοριακό φόρτο και εμπορική δραστηριότητα σαν σύγχρονος αστικός άξονας, αλλά υποδομές σαν δρόμος που έχει ξεχαστεί εδώ και δεκαετίες. Τι ακριβώς περιμένει η Δημοτική Αρχή για να κάνει το προφανές;   

Καμαρώστε:

 

 

 

 

Πώς να περιγράψεις τη ντροπή;

 

Η κατάσταση που αντικρίζει όποιος περνά από την πύλη του Κάστρου δεν είναι απλώς απογοητευτική, αποτελεί ντροπή για την πόλη. Η μετατροπή ενός κορυφαίου ιστορικού μνημείου σε μια άτυπη χωματερή -χρόνια τώρα- αναδεικνύει βεβαίως την ατομική ευθύνη των πολιτών και την απόλυτη έλλειψη παιδείας και σεβασμού από μερίδα συμπολιτών μας που θεωρούν ένα μνημείο ιστορικής  πολιτιστικής κληρονομιάς ως προσωπικός του κάδο απορριμμάτων, πράγμα που δείχνει φυσικά μια πρωτόγονη νοοτροπία ανθρώπων που θέλουν να να ζουν σε πόλη.

Η μεγαλύτερη ευθύνη, ωστόσο, βαραίνει τη δημοτική αρχή που ανέχεται τέτοια φαινόμενα , επιτρέποντας  στους ασυνείδητους να δρουν ανενόχλητοι και μάλιστα  στο πιο κεντρικό και τουριστικό σημείο της πόλης. Τόσος πρωτογονισμός πια!  Και η παραμονή των σκουπιδιών εκεί για βδομάδες και μήνες δείχνει και την αδράνεια των αρμόδιων υπηρεσιών καθαριότητας που κάνουν ότι δε βλέπουν.

Είναι απαράδεκτο να επενδύονται πόροι για την προβολή της πόλης και η εικόνα που αντικρίζουν οι επισκέπτες να είναι αυτή της απόλυτης απαξίωσης της ιστορίας της.

Η προστασία του Κάστρου δεν είναι προαιρετική. Ο Δήμος οφείλει να ξυπνήσει από τη χειμερία νάρκη του και να βρει μόνιμους τρόπους αποτροπής αυτής της ασχήμιας αναλαμβάνοντας τις ευθύνες του: να καθαρίσει άμεσα τον χώρο, να τοποθετήσει αποτρεπτικά μέσα και κάμερες και να εφαρμόσει τον κανονισμό καθαριότητας με αυστηρά πρόστιμα στους παρανομούντες.

Πίσω δε ακριβώς από τα τείχη, το σκηνικό θυμίζει κανονική, ενεργή χωματερή, με πλαστικά μπουκάλια, σακούλες, τενεκεδάκια και κάθε λογής απροσδιόριστα απορρίμματα διάσπαρτα μέσα στα ξερά χόρτα. Αυτό δεν είναι απλά «παραμέληση»· είναι πλήρης σήψη της αστικής συνείδησης και της δημοτικής λειτουργίας.

Το να μετατρέπεις ένα ιστορικό οχυρό, έναν χώρο που υποτίθεται ότι τιμάς, σε προσωπικό σου σκουπιδοτενεκέ επειδή βαριέσαι να περπατήσεις μέχρι τον κάδο, είναι δείγμα απόλυτης πολιτισμικής κατάπτωσης. Η δικαιολογία όμως ότι «φταίνε οι ασυνείδητοι» έχει λήξει προ πολλού. Όταν ένα πρόβλημα υφίσταται στο ίδιο σημείο για χρόνια, η ευθύνη μετακυλίεται αποκλειστικά στη δημοτική αρχή: Η απουσία ελέγχου ουσιαστικά κλείνει το μάτι στους πρωτόγονους, λέγοντάς τους «συνεχίστε, εμείς είμαστε εδώ...δεν θα σας ενοχλήσει κανείς.

Και βέβαια, τα σκουπίδια ανάμεσα στα ξερά χόρτα το καλοκαίρι δεν είναι απλά άσχημα στην όψη. Είναι εστία μόλυνσης, γεμάτη τρωκτικά, και ένας μόνιμος κίνδυνος πυρκαγιάς που απειλεί το ίδιο το μνημείο και τα σπίτια γύρω του.

Και οπωσδήποτε είναι εξοργιστικό να ακούμε βαρύγδουπες δηλώσεις για «βιώσιμη πόλη» και «πολιτιστικό τουρισμό», όταν η πραγματικότητα πίσω από τη βιτρίνα βρωμάει εγκατάλειψη…

Καμαρώστε: 

 

 

 

 

Παλέτες κατά βούληση...

 Από όσο γνωρίζουμε απαγορεύεται αυστηρά να φτιάξει κανείς οποιαδήποτε  αυτοσχέδια σχεδία από παλέτες και να τη ρίξει στην Παμβώτιδα για ψάρεμα ή οποιαδήποτε άλλη χρήση. Η λίμνη των Ιωαννίνων προστατεύεται από ένα αυστηρό νομικό και περιβαλλοντικό πλαίσιο, καθώς αποτελεί προστατευόμενη περιοχή Natura 2000.

Εκτός των άλλων, οι παλέτες συχνά φέρουν συχνά χημικά συντηρητικά, καρφιά, βερνίκια ή πλαστικά που αποσυντίθενται και καταλήγει στο νερό για να  μείνουν ως απορρίμματα κάτι που επιφέρει βαριά διοικητικά και ποινικά πρόστιμα. Η συγκεκριμένη κατάσταση που βλέπει κανείς να πολλαπλασιάζεται παραβιάζει πολλαπλούς νόμους: 

Α) Αυθαίρετη κατάληψη δημόσιου χώρου: Κανείς δεν έχει δικαίωμα να τροποποιεί, να περιφράζει ή να χτίζει αυτοσχέδιες «σκάλες» και πλατφόρμες με μπάζα και παλέτες σε δημόσιες όχθες. 

Β) Υποβάθμιση και ρύπανση περιβάλλοντος: Η εγκατάλειψη παλετών, σπασμένων ξύλων και άλλων υλικών (μπάζα, πέτρες) μέσα στην πυκνή βλάστηση δίπλα στο νερό συνιστά παράνομη εναπόθεση απορριμμάτων τα οποία τα βλέπει πια κανείς στα επίμαχα σημεία. 

Γ) Υψηλός κίνδυνος ατυχήματος: Οι κατασκευές αυτές είναι ασταθείς. Υπάρχει άμεσος κίνδυνος να υποχωρήσουν, να γλιστρήσει κάποιος στις πέτρες ή να τραυματιστεί από σκουριασμένα καρφιά και σπασμένα ξύλα.

Άρα, πώς γίνεται ένας Δήμος να επιτρέπει κάτι που απαγορεύεται; Ή μήπως  εδώ ισχύουν άλλοι νόμοι; Την όμορφη εξέδρα όμως που είχε κατασκευάσει συμπολίτης μας σε σημείο του παραλίμνιου πεζόδρομου προς Ανατολή/Κατσικά (ο οποίος είχε συντηρήσει και τα πέτρινα παγκάκια) την κατεδάφισαν οι αρμόδιοι. Τώρα κάνουν ότι δεν βλέπουν; Τι γνώμη έχει άραγε ο φορέας προστασίας της λίμνης για τις παλέτες; Ή  μήπως δεν έχει πάρει χαμπάρι τι γίνεται μέσα από τα γραφεία...

Καμαρώστε:

 

Και μετά μιλάνε για ασφάλεια…

 

Το να παίζoυν κάποιοι με την ασφάλεια οδηγών και πεζών είναι επικίνδυνο πράγμα. Πόσω μάλλον όταν οι ίδιοι δηλώνουν ότι ακόμη και οι άχρηστοι κόμβοι σε Γοργόμυλο, Πολυστάφυλο και Λαψίστα -που κόστισαν συνολικά  κοντά στα 3,5 εκατομμύρια ευρώ- έγιναν για την ασφάλεια. Ποιών αναρωτιόμαστε; Των αιγοπροβάτων; Γιατί μ΄αυτή τη λογική θα έπρεπε  κάθε χωριό να διαθέτει κι από έναν κυκλικό κόμβο. 

Τι θα πούμε όμως όταν κεντρικοί κυκλικοί κόμβοι της πόλης  που συγκεντρώνουν τη μεγαλύτερη κυκλοφορία καθημερινά μένουν χωρίς διαγραμμίσεις κάτι που  αναγκάζει τους οδηγούς να κινούνται στα τυφλά;  Γιατί, χωρίς οριοθετημένες λωρίδες κυκλοφορίας, ο καθένας επιλέγει πορεία κατά βούληση, αυξάνοντας κατακόρυφα τον κίνδυνο πλαγιομετωπικών συγκρούσεων. Χωρίς τόξα κατεύθυνσης, πολλοί στρίβουν από λάθος θέση, κλείνοντας τον δρόμο σε άλλα οχήματα.

Και όμως… η  διαγράμμιση στους κυκλικούς κόμβους είναι νομικά και τεχνικά υποχρεωτική στην Ελλάδα, βάσει των επίσημων τεχνικών προδιαγραφών σχεδιασμού οδών (OMOE-K3) του Υπουργείου Υποδομών και Μεταφορών. Για να μην μιλήσουμε για χώρες της Ευρώπης όπου  οι διαγραμμίσεις, τα βέλη κατεύθυνσης και οι γραμμές υποχωρήσεως είναι πρώτη προτεραιότητα.

Οι Γραμμές υποχωρήσεως (διακεκομμένες) βρίσκονται στο σημείο εισόδου των οχημάτων, ώστε να είναι σαφές πού πρέπει να σταματήσουν. Στην κατηφόρα από την Εγνατία προς την Εθνική Οδό σε λίγα μέτρα δρόμου το όχημα καλείται να φρενάρει χωρίς να βλέπει μπροστά του πού πρέπει να σταματήσει με αποτέλεσμα πολλά αυτοκίνητα να εισέρχονται στη λωρίδα όσων είναι ήδη μέσα στον δρόμο. 

Οι διαχωριστικές λωρίδες εντός του δακτυλίου είναι απολύτως απαραίτητες  καθώς αν ο κόμβος έχει πλάτος για δύο λωρίδες, οι οδηγοί χωρίς γραμμές "κόβουν" δρόμο διαγώνια και μπαίνουν στο διπλανό ρεύμα όπου ήδη υπάρχει αυτοκίνητο.

Βέλη κατεύθυνσης (Τόξα): Που καθορίζουν από ποια λωρίδα στρίβεις και από ποια συνεχίζεις κυκλικά.

Οι Διαβάσεις  των πεζών πρέπει να είναι πάντα  εμφανείς. Για δέιτε στον κόμβο Βελισσαρίου αν υπάρχουν πουθενά; Έχουν σβηστεί από καιρό. Έτσι, οδηγοί και πεζοί μετατρέπονται σε «πειραματόζωα» μιας επικίνδυνης οδηγικής καθημερινότητας. Εκατομμύρια ευρώ ξοδεύονται  σε άχρηστα έργα αλλά δεν μένουν χρήματα για διαγραμμίσεις. Και μετά σου μιλούν για ασφάλεια…  

Αλλά λεφτά υπάρχουν, μπογιά για διαγραμμίσεις δεν υπάρχει. Και σίγουρα καθόλου κοινή λογική. Δεν τσιγκουνεύονται τα εκατομμύρια. Απλώς έχουν μια ανεξήγητη αλλεργία στη μπογιά.

Ίσως και να έχουμε αποκτήσει ένα καινούργιο μέτρο αξιολόγησης των δημοσίων έργων: Αν δεν κοστίζει εκατομμύρια, δεν αξίζει να ασχοληθούμε. Μόνο αν πρόκειται για έργο με παχυλό προϋπολογισμό, μελέτες επί μελετών, πινακίδες, ανακοινώσεις, φωτογραφίες και φυσικά... εγκαίνια, τότε αλλάζει το πράγμα. Εκεί υπάρχει ενδιαφέρον! Όταν όμως πρόκειται για την ασφάλεια του πολίτη υπάρχει... έλλειψη κονδυλίων. Μέχρι να σβήσει εντελώς η τελευταία γραμμή της ασφάλτου.

Καμαρώστε:

 

       Εδώ βλέπετε την "αόρατη" διάβαση για πεζούς και ποδηλάτες... 

       Περάστε  ελεύθερα (με δική σας ευθύνη)... 

                                                       Κόμβος Βελισσαρίου... 

Νέα τακτική: Πετάξτε παραπέρα...

 

Η ανεξέλεγκτη απόθεση πράσινων απορριμμάτων  και η  παράνομη απόρριψη κλαδεμάτων που οδηγούν σε περιβαλλοντική υποβάθμιση έχει γίνει κανόνας για τη Δημοτική Αρχή . Σε πολλά σημεία θα δει κανείς  παράνομες εστίες συσσώρευσης οργανικών υλικών - σε κοινόχρηστους χώρους, οικόπεδα ή άκρες δρόμων και πεζόδρομων με τα  κλαδιά  να αντιμετωπίζονται ως "αόρατα" σκουπίδια από όσους τα κόβουν.

Κι ας προειδοποεί το επίσημο κράτος ότι ξερά κλαδιά και θάμνοι γίνονται εξαιρετικό καύσιμο υλικό το καλοκαίρι. Κι ας υπάρχει  προσέλκυση τρωκτικών, εντόμων και διόγκωση άλλων σκουπιδιών. Κι ας υποβαθμίζεται η εικόνα της πόλης και ας εμποδίζονται πεζοδρόμια ή δρόμοι.

Τι βλέπει κανείς;

Συσσώρευση ξερών φύλλων και κλαδιών κάτω από πεύκα, δίπλα σε πεζοδρόμιο. Αυτό αποτελεί πυριτιδαποθήκη για το καλοκαίρι, καθώς τα ξερά πευκοβελόνα και τα κλαδιά αρπάζουν φωτιά αμέσως.

Μεγάλοι σωροί από ξερά χόρτα ή υπολείμματα καθαρισμού (πιθανόν από καταστροφέα ή θεριστήρι) παρατημένα στην άκρη του δρόμου. Αυτό ονομάζεται ανεξέλεγκτη εναπόθεση βιομάζας και πέρα από τον κίνδυνο πυρκαγιάς, πνίγει τη φυσική βλάστηση.

Φρεσκοκομμένα, μεγάλα κλαδιά δέντρων παρατημένα στη μέση ενός πλακόστρωτου πεζοδρόμου/πεζοδρομίου. Αυτό αποτελεί παρεμπόδιση διέλευσης πεζών και συνιστά άμεση παράβαση καθώς κλείνει τον κοινόχρηστο χώρο.

Παρατεταμένη εγκατάλειψη φυτικών υπολειμμάτων, η οποία μετατρέπει τους κοινόχρηστους χώρους σε εστίες κινδύνου και υποβαθμίζει πλήρως την αισθητική της πόλης.

Ξερά, σπασμένα κλαδιά έχουν αφεθεί κατά μήκος του κράσπεδου, ακριβώς δίπλα στο πλακόστρωτο. Δείχνει ότι οι εργασίες κοπής έγιναν, αλλά τα υπολείμματα «σπρώχτηκαν» στην άκρη και ξεχάστηκαν.

Καμαρώστε:

 

Πανηγυρισμοί που καλύπτουν ευθύνες..

 

Στα Γιάννενα έχει να κατασκευαστεί καινούργιο, μεγάλο δημόσιο σχολικό κτίριο (δημοτικό, γυμνάσιο ή λύκειο) για τον αστικό ιστό εδώ και περίπου δύο δεκαετίες. Αν εξαιρέσει κανείς ιδιωτικές πρωτοβουλίες όπως το Αρσάκειο Δημοτικό Σχολείο Ιωαννίνων που ολοκληρώθηκε και λειτουργεί από το 2009, πολλά σχολεία στεγάζονται αποκλειστικά σε κτίρια που κατασκευάστηκαν πριν από πολλές δεκαετίες ή και αιώνες (π.χ. Ζωσιμαίες, Παυλίδειο, Ελισσαβέτειο, Βαλάνειο,Καπλάνειος κτλ.) τα οποία έχουν συνεχώς ανάγκη από εκτεταμένες συντηρήσεις. 

Σημαντικά έργα όμως, όπως η κατασκευή νέου κτιρίου για το Μουσικό Σχολείο Ιωαννίνων ή η ίδρυση Καλλιτεχνικού Σχολείου, παραμένουν επί χρόνια σε στάδιο σχεδιασμού και όπως φαίνεται δεν θα γίνουν ποτέ.  Κατά τα άλλα ο Δήμαρχος πανηγυρίζει γιατί  η Εθνική Τράπεζα δώρισε στον Δήμο τρία ιστορικά σχολικά κτίρια.

Την Παυλίδειο  που ιδρύθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα (περίπου το 1888 με δωρεά του Ιωάννη Παυλίδη), την Ελισσαβέτειο που ιδρύθηκε επίσης τον 19ο αιώνα (περίπου το 1890) και τη Βαλάνειο που ιδρύθηκε τον 19ο αιώνα, ενώ το νεότερο κτίριο της νέας εποχής ανεγέρθηκε τη δεκαετία του 1950 (περίπου 1952-1954) από τα Αγαθοεργά Καταστήματα.

Και μην ξεχνάμε πως πως τα κτίρια αυτά χτίστηκαν από μεγάλα κληροδοτήματα όπως άλλωστε και η Εθνική Τράπεζα και λόγω παλαιών οικονομικών και νομικών διευθετήσεων ανάμεσα στην Εθνική Τράπεζα και τη Μητρόπολη Ιωαννίνων, η επίσημη κυριότητα των κτιρίων είχε περιέλθει νομικά στην τράπεζα.

Δείτε πώς είναι τα μουσικά Σχολεία σε άλλες πόλεις της χώρας μας: