Κεντρική Πλατεία: 44 μήνες «κοροϊδίας»...

 

Η κεντρική πλατεία των Ιωαννίνων που σύμφωνα με την τελευταία ενημέρωση από τον Δήμο ήταν να παραδοθεί έως τις 31 Ιουλίου 2026, τελικά δεν θα παραδοθεί ούτε το … 3026 (!) με το έργο να βρίσκεται μόλις στο 65% και με πρόσφατες αλλαγές στα σχέδια -όπως η καθαίρεση της πεζογέφυρας. 

Μπορεί και να μην υπήρξε ποτέ στα χρονικά ενός μικρού σχετικά δημόσιου έργου κάτι ανάλογο, αφού βρίσκεται σε εξέλιξη σχεδόν 3,5 χρόνια (περίπου 44 μήνες) και το μόνο που έγινε είναι να στρωθεί … κυβόλιθος - κι αυτός όχι σε όλη την έκτασή της. Και μόνο γι΄αυτό ο κ. Μπέγκας αξίζει να μπει στα αρνητικά ρεκόρ του βιβλίου Γκίνες.  

Η πλατεία έχει γίνει καιρό τώρα ανέκδοτο λόγω των αλλεπάλληλων παρατάσεων που δίδονται από έναν Δήμο που έχει την πολιτική, διοικητική και ηθική ευθύνη, καθώς οι υπηρεσίες του και οι εκάστοτε δημοτικές αρχές υπέγραψαν και ενέκριναν τις μελέτες του σε όλα τα στάδια. Το γεγονός ότι νομικά ή τεχνικά βρίσκονται συνεχείς δικαιολογίες δεν αναιρεί την ευθύνη τους  για την απίστευτη ταλαιπωρία της πόλης. Άλλωστε δεν είδαμε και καμία νύξη για ρήτρες ή για ευθύνη της εταιρείας. 

Και παρόλο που η μεταλλική πεζογέφυρα  -η οποία έκανε και τη διαφορά μέχρι τώρα- αφαιρείται από το πλάνο (κάτι που κανονικά θα μείωνε το κόστος), το τελικό ποσό του έργου παραμένει στα ίδια επίπεδα. Στην πράξη, με το ίδιο ποσό οι Γιαννιώτες θα παραλάβουν μια πλατεία χωρίς το βασικό στοιχείο που την έκανε να ξεχωρίσει στον αρχιτεκτονικό διαγωνισμό. Το να βλέπει όμως ο πολίτης την ίδια ακριβώς μακέτα της πλατείας να κοστολογείται αρχικά στο 1,2 εκατομμύρια, μετά να «φουσκώνει» στα 5,2 εκατομμύρια, να υπογράφεται στα 3,6 εκατομμύρια και τελικά να αφαιρείται η γέφυρα χωρίς να πέφτει ούτε ένα ευρώ η τιμή, ακούγεται —και είναι— εξοργιστικό.

Και να ήταν μόνο η πλατεία  που δοκιμάζει την αντοχή των δημοτών, των  επισκεπτών ή των επαγγελματιών; Το ίδιο συμβαίνει και με τα υπόλοιπα «μεγάλα» έργα, άλλα από τα οποία είναι σε συνεχείς καθυστερήσεις και παρατάσεις, άλλα έχουν μπλοκαριστεί με ευθύνη και πάλι της Δημοτικής αρχής και άλλα δεν έχουν ξεκινήσει ακόμη και μάλλον δεν πρόκειται να ξεκινήσουν ποτέ. Αν μάλιστα κρίνουμε από τις εμφανίσεις του κ. Μπέγκα  στο πλευρό του κ. Δούκα των Αθηνών -το «μη έργο» του οποίου είναι πια γνωστό τοις πάσι-  αλλά και του ολετήρα της χώρας κ.Τσίπρα, πρέπει κανείς να ανησυχεί διπλά.

Καμαρώστε:

Η Κεντρική πλατεία μετά από 44 μήνες «κοροϊδίας» με τις παρατάσεις να διαδέχονται η μία την άλλη... 

Ανεξήγητα πράγματα ή μήπως, όχι και τόσο;

 

Και ξαφνικά στην Εθνική Οδό προς Αθήνα και στο ύψος των επιχειρήσεων Μασούτη- Lidl- συνεργείων αυτοκινήτων- βουλκανιζατέρ- βιοτεχνιών- Σκλαβενίτη αλλά και της σύνδεσης  με τη Λεωφόρο Νιάρχου τοποθετήθηκε κράσπεδο που απαγορεύει πια τη διέλευση των αυτοκινήτων προς αυτή την κατεύθυνση. Λόγος προφανής δεν φαίνεται αν υπάρχει πέρα από την ταλαιπωρία και πάλι των οδηγών οι οποίοι καλούνται αν έρχονται από τη Νιάρχου να φτάσουν στον κόμβο του Πανηπειρωτικού και μετά να γυρίσουν πίσω  ενώ αν έρχονται από το Πανηπειρωτικό να κάνουν μια επικίνδυνη αναστροφή μπροστά στον ΟΑΕΔ αφού παρακάτω απαγορεύεται παντού η αναστροφή. Και έγινε η συγκεκριμένη παρέμβαση ακριβώς εκεί που υπάρχουν οι πιο πολλές επιχειρήσεις και τα μάρκετ παρότι υπήρχε- και υπάρχει - βοηθητική λωρίδα για τη διάσχιση του δρόμου και από τις δύο πλευρές.  

Και είναι να απορεί κανείς πραγματικά  για ποιο λόγο γίνονται οι δρόμοι, αν όχι για να εξυπηρετούν τον κόσμο αλλά και οι πεζόδρομοι, αν κρίνει κανείς την τιμωρία  που υφίστανται όλοι οι πεζοί στη Λεωφόρο Νιάρχου με τη μία και μοναδική διάβαση πεζών που έχει προβλέψει η Περιφέρεια σε μήκος χιλιομέτρων - και αυτή, αμέσως μετά τη στροφή. Και τώρα μάλλον απολαμβάνουν το θέαμα βλέποντας καθημερινά δεκάδες ανθρώπους να πηδάνε τα μεταλλικά κάγκελα για να περάσουν απέναντι, εκεί  όπου βρίσκονται οι αλυσίδες των μάρκετ, το ξενοδοχείο ενώ κατασκευάζεται και νέο πολυκατάστημα. 

Την ίδια στιγμή ο Περιφερειάρχης προσπαθεί να πείσει ότι  δίνει έμφαση στην ασφάλεια φέρνοντας ως παράδειγμα τους κόμβους στον... Γοργόμυλο, το Πολυστάφυλο αλλά και τον μαρμάρινο κόμβο στη ... Λαψίστα ενώ έχει αφήσει κεντρικούς δρόμους και κυκλικούς κόμβους χωρίς καν διαγραμμίσεις, κάτι που αποτελεί παγκόσμια επικίνδυνη πρωτοτυπία. Γιατί όσο κόστισαν οι τρεις αυτοί άχρηστοι κόμβοι (περί τα 3,5 ε κ α τ ο μ μ ύ ρ ι α ευρώ! ) θα κόστιζε η λευκή μπογιά για τις διαγραμμίσεις ενός αιώνα. 

Κάποιοι βέβαια από τους επαγγελματίες της περιοχής που η παρέμβαση  τους απομόνωσε κάνουν σκέψεις πιο πονηρές για τον λόγο που ακριβώς εκεί έκλεισε η πρόσβαση στην Εθνική Οδό, καθότι μάλιστα στο συγκεκριμένο σημείο, από την απέναντι πλευρά έπεσε επιτέλους νέα άσφαλτος που ενώνει την Εθνική Οδό με τη Λ. Νιάρχου, περνώντας μάλιστα από όλες αυτές τις επιχειρήσεις. Αλλά δεν θέλουμε να τις πιστέψουμε…

 

                   To σημείο όπου έκλεισε ο δρόμος και η βοηθητική λωρίδα που υπάρχει

Και από την απέναντι πλευρά, παρότι έπεσε πια νέα άσφαλτος που συνδέει την Εθνική Οδό με τη Λ.Νιάρχου

    Τώρα πρέπει να κάνει κανείς επικίνδυνη αναστροφή μπροστά από τον ΟΑΕΔ

καθότι πιο κάτω η αναστροφή απαγορεύεται

Έκλεισαν τον δρόμο που ενώνει την Εθνική Οδό με τη Λ. Νιάρχου, εκεί που υπάρχει νέα άσφαλτος και σου ζητάνε να κάνεις πάλι κύκλους...

Η διάβαση πεζών στη Λ. Νιάρχου δίπλα στο Jumbo... η επόμενη; Στον κόμβο μετά τον Σκλαβενίτη...  

Το πιο επικίνδυνο σημείο στην Εθνική Οδό... περνάς απέναντι χωρίς επαρκή   ορατότητα...

Χωματερές παντού -ή- όταν αδιαφορία μυρίζει άσχημα...

Καλώς ήρθατε στα Γιάννενα, την πόλη που ονειρεύεται να γίνει "έξυπνη", αφού όμως πρώτα φροντίσει να "στεγάσει" δυο τρεις ακόμη χωματερές... 

Στον  "Μεγάλο Δακτύλιο", το έργο-βιτρίνα που παραμένει ανολοκλήρωτο δυο χρόνια τώρα για 500 μέτρα και στον τελευταίο κόμβο από τη μεριά της λίμνης θα θαυμάσει κανείς βουνά από μπάζα, στρώματα, ηλεκτρικές συσκευές, κλαδιά, πλαστικά και κάθε λογής σκουπίδια. Μια υπαίθρια έκθεση εγκατάλειψης που θα ζήλευε κανονικός ΧΥΤΑ.

Και από την άλλη μεριά, σχεδόν  δίπλα στη λίμνη και στον πεζόδρομο,κοντά στα καινούρια γήπεδα ποδοσφαίρου άλλη μια κανονική χωματερή με ό,τι μπορεί να φανταστεί κανείς. Εκεί όπου θα έπρεπε, κατά τα άλλα, να προστατεύεται το φυσικό περιβάλλον… 

Αν βάλει κανείς και την έτερη χωματερή στα Καρδαμίτσια, δίπλα στον κεντρικό δρόμο, πολύ κοντά σε Σχολείο και απέναντι σχεδόν απο το νέο αθλητικό κέντρο καταλαβαίνει για τι πράγμα μιλάμε...  

Κατά τα άλλα μιλάμε για "πράσινες πολιτικές", "βιώσιμη ανάπτυξη", "κλιματική ουδετερότητα" και φωτογραφιζόμαστε μπροστά σε μακέτες. Η πραγματικότητα όμως δεν φωτογραφίζεται εύκολα. Μυρίζει άσχημα…

Και αναρωτιέται κανείς: Υπάρχει Δήμος; Υπηρεσία Καθαριότητας; Περιφέρεια; Αστυνομία; Περιβαλλοντικοί έλεγχοι; Ή όλοι περνούν από μπροστά , βλέπουν τόνους σκουπιδιών και θεωρούν ότι είναι μια ακόμη φυσική... γεωμορφολογία της Ηπείρου;

Και το πιο εξοργιστικό δεν είναι ότι κάποιοι πέταξαν αυτά τα σκουπίδια. Πάντα θα υπάρχουν ασυνείδητοι αφού δεν τους τιμωρεί κανείς. Το πιο εξοργιστικό είναι ότι παραμένουν εκεί για μήνες και χρόνια ενώ για την καθαριότητα και την αποκομιδή δίνονται εκατομμύρια ευρώ από τους δημότες.

Τελικά στα Γιάννενα φαίνεται ότι ευδοκιμούν όχι μόνο "έξυπνες στάσεις" αλλά  και "έξυπνες χωματερές": χωρίς περίφραξη, χωρίς άδεια, χωρίς κόστος. Αρκεί να βρεις ένα χωράφι ή μια άκρη δρόμου. Ο Δήμος θα φροντίσει να μη σ΄ ενοχλήσει κανείς.

Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί ορισμένοι επισκέπτες φεύγουν με ανάμεικτες εντυπώσεις. Δε φταίει η πόλη. Η πόλη είναι πανέμορφη. Την κατάντια τη δημιουργεί η αδιαφορία όσων έχουν την ευθύνη να την προστατεύουν.

Πρωτόγονοι; Όχι. Αυτό θα ήταν δικαιολογία. Οι πρωτόγονοι δεν ήξεραν καλύτερα. Εμείς ξέρουμε. Έχουμε νόμους, υπηρεσίες, δημοτικά τέλη, περιβαλλοντικές οδηγίες, κάδους, ανακύκλωση, δορυφόρους, drones και "έξυπνες πόλεις". Κι όμως, καταφέρνουμε να φερόμαστε σαν να ζούμε στον προηγούμενο αιώνα. 

Και δεν είναι εικόνες μιας φτωχής χώρας. Είναι εικόνες μιας κοινωνίας που έχει συνηθίσει να ανέχεται τα πάντα. Και αυτό είναι πολύ πιο ανησυχητικό από τα ίδια τα σκουπίδια.

                           Η χωματερή δίπλα στον "Μεγάλο Δακτύλιο"...

Η άλλη χωματερή ανάμεσα στη λίμνη και την Ανατολή

 

Γιαννιώτικο Σαλόνι: Ούτε ένας θερινός κινηματογράφος...

 

Και ενώ το Πάρκο Πυρσινέλλα όπως όλα δείχνουν  πλησιάζει μετά από συνεχείς παρατάσεις στην ολοκλήρωσή του, υπάρχει μια απουσία που δύσκολα περνά απαρατήρητη. Δεν υπάρχει πρόβλεψη για θερινό κινηματογράφο !  

Σε μια πόλη που κάποτε διέθετε μέχρι και οκτώ θερινούς κινηματογράφους και σήμερα δεν έχει ούτε έναν αλλά κάνει προβολές στους πιο ακατάλληλους χώρους, θα περίμενε κανείς ότι μια τόσο μεγάλη ανάπλαση θα επιχειρούσε να καλύψει αυτό το πολιτιστικό κενό. Κι αυτό γιατί ένας θερινός κινηματογράφος δεν είναι πολυτέλεια αλλά  χώρος συνάντησης με τις οικογένειες που βγαίνουν ένα καλοκαιρινό βράδυ, τα παιδιά που γνωρίζουν τον κινηματογράφο έξω από τις αίθουσες των εμπορικών κέντρων, τις παρέες που μοιράζονται μια ταινία κάτω από τα αστέρια, όπως άλλωστε και φαίνεται από τις αρκετές ελληνικές πόλεις που φροντίζουν να διαθέτουν θερινό κινηματογράφο.

Μια οθόνη, κατάλληλος εξοπλισμός, καθίσματα και λίγη φαντασία αρκούν για να αποκτήσει η πόλη έναν νέο πολιτιστικό πυρήνα. Ένας όμορφος θερινός κινηματογράφος  λοιπόν θα συνέδεε το παρόν με μια όμορφη παράδοση που χάθηκε. Και δεν χρειάζεται κάτι υπερβολικό. Μια οθόνη, κατάλληλος εξοπλισμός, καθίσματα και λίγη φαντασία αρκούν. 

Όταν όμως η πόλη αναπλάθει το μεγαλύτερο πάρκο της χωρίς να προβλέπει ούτε έναν χώρο για να ξαναγεννηθεί αυτός ο θεσμός, τότε δεν μιλάμε απλώς για μια παράλειψη. Μιλάμε για έναν τρόπο σκέψης που αντιμετωπίζει τον πολιτισμό ως δευτερεύουσα υπόθεση και η απουσία θερινού σινεμά είναι άρνηση του ίδιου του πολιτισμού. 

Πόσω μάλλον όταν δίνει 11 στρέμματα για πάρκα σκύλων(!) αλλά δεν βρίσκει χώρο για ένα μόνιμο θερινό σινεμά. Εκτός κι αν οι θλιβερές προβολές στα παλιά Σφαγεία ανάμεσα στα αυτοκίνητα ή στα Λιθαρίτσια με τους προβολείς να σε τυφλώνουν και το μαγαζί από πάνω να παίζει μουσική, θεωρούνται επίτευγμα!

Γιαννιώτικο Σαλόνι : Προτεραιότητα στα ... σκυλιά

Σε μια χώρα που γερνάει με ταχείς ρυθμούς και αντιμετωπίζει ένα από τα σοβαρότερα δημογραφικά προβλήματα στην Ευρώπη, θα περίμενε κανείς οι δημόσιοι χώροι να σχεδιάζονται πρωτίστως με επίκεντρο τα παιδιά, τις οικογένειες και τη νεολαία. 

Αυτό δεν σημαίνει βεβαίως ότι δεν χρειάζονται υποδομές για τα κατοικίδια. Σημαίνει όμως ότι οι προτεραιότητες οφείλουν να αντανακλούν και τις ανάγκες του μέλλοντος της κοινωνίας. Και οι κοινωνίες κρίνονται από το αν δημιουργούν πόλεις στις οποίες αξίζει να μεγαλώνουν παιδιά.  Αν κρίνουμε  μάλιστα από τις παιδικές χαρές στην πόλη μας αυτό αποτελεί ακόμη ένα μεγάλο ζητούμενο αφού οι περισσότερες είναι σε άθλια κατάσταση.

Έτσι το ερώτημα είναι: μήπως, σιγά σιγά, επενδύουμε περισσότερο στο κατοικίδιο παρά στο παιδί; Γιατί με τους ρυθμούς που εξελίσσονται τα πράγματα, τα σκυλιά έχουν ήδη αποκτήσει πάρκα, γενέθλια, camp, ξενοδοχεία, κομμωτήρια και άλλες …ειδικές υπηρεσίες.

Όταν όμως όπως διαβάζουμε στο πάρκο Πυρσιννέλλα (Γιαννιώτικο Σαλόνι) έχουν  δοθεί  11 ολόκληρα στρέμματα για πάρκα σκύλων (με τραμπάλες, τσουλήθρες, διαδρόμους σκύλων, εμπόδια και κάθε λογής κατασκευές)  ενώ για άθληση δόθηκαν μόνο 4 στρέμματα και για τα παιδιά μια μικρή μπετονένια παιδική χαρά τι πρέπει να υποθέσουμε;  

Το ερώτημα βεβαίως δεν είναι αν χρειάζονται χώροι για κατοικίδια. Χρειάζονται αν και δεν είναι σίγουρο ότι οι ιδιοκτήτες τους θα τα κατευθύνουν εκεί καθότι όταν τα σκυλιά βρίσκονται μεταξύ τους τα πράγματα δεν είναι και τόσο …ευχάριστα. Πολύ φοβόμαστε ότι και πάλι θα κυκλοφορούν και θα αφοδεύουν εντός  του πάρκου ενώ φυσικά οι έλεγχοι για ηλεκτρονική σήμανση θα είναι ανύπαρκτοι, όπως είναι και τώρα. Κι ας είμαστε μια πόλη με εκατοντάδες αδέσποτα και συνεχείς επιθέσεις σε ανυποψίαστους πολίτες.

Το Πάρκο Πυρσινέλλα θα μπορούσε να γίνει το πάρκο των παιδιών, της άθλησης, του πολιτισμού και της φύσης. Αντ' αυτού, το σχέδιο δίνει 11 ολόκληρα στρέμματα σε πάρκα σκύλων με τραμπάλες, τσουλήθρες, διαδρόμους σκύλων, εμπόδια και κάθε λογής κατασκευές και μόλις 4  στρέμματα στην άθληση. Α! και μια μικρή τσιμεντένια παιδική χαρά για τα παιδιά. 

Το ερώτημα λοιπόν είναι ποιος σχεδίασε  αυτές τις προτεραιότητες για το μεγαλύτερο πάρκο της πόλης. Αυτή θα έπρεπε να είναι η ιεράρχηση των αναγκών σε ένα μητροπολιτικό πάρκο;

 Οι προτεραιότητες μιλούν από μόνες τους και εξοργίζουν…

Δυσ- τοπικά... φαινόμενα

 

 

Είναι καλοκαίρι και στην Παμβώτιδα  τα καραβάκια πηγαινοέρχονται ασταμάτητα προς το Νησί. Κι όμως, αντί η διαδρομή των λίγων λεπτών να θυμίζει μια μικρή εκδρομή πάνω στη λίμνη, επιλέγονται κλειστά σκάφη που σε κάνουν να νιώθεις σαν να επιβιβάστηκες σε παλιό ΚΤΕΛ. Κλείνουν τη θέα, στερούν τον αέρα, την αίσθηση του νερού, το φως. Κι έτσι, η διαδρομή μετατρέπεται απλώς σε μια μεταφορά από το σημείο Α στο σημείο Β.

Σε μια πόλη όμως που διαφημίζει τη λίμνη ως το μεγαλύτερο συγκριτικό της πλεονέκτημα, είναι πραγματικά απορίας άξιο γιατί δεν προτιμώνται για το καλοκαίρι μόνο ανοιχτά καραβάκια. Οι επισκέπτες δεν θέλουν να ταξιδέψουν μέσα σ΄ έναν πλωτό... θάλαμο. Θέλουν να νιώσουν τον αέρα της λίμνης, να φωτογραφίσουν το κάστρο, να απολαύσουν τη διαδρομή. Η μετάβαση στο Νησί θα έπρεπε να είναι μέρος της εμπειρίας, όχι μια διαδρομή που θυμίζει πλωτό ΚΤΕλ με σωσίβια

Σε ποια άλλη πόλη με λίμνη θεωρείται πολυτέλεια να βλέπει ο επιβάτης... τη λίμνη; Εδώ η θέα αντιμετωπίζεται σχεδόν σαν περιττή λεπτομέρεια. Προφανώς υπάρχει η αγωνία μήπως ο επιβάτης δει υπερβολικά πολλή λίμνη και... κακομάθει. Γι' αυτό και τον βάζουμε μέσα σε ένα κλειστό καραβάκι, ώστε να μη χαλάσει η παράδοση του «μην απολαμβάνεις αυτό που ήρθες να απολαύσεις».

Η λίμνη είναι το μεγαλύτερο αξιοθέατο της πόλης. Πάψτε λοιπόν να την αντιμετωπίζετε σαν κάτι που πρέπει να...το κρύβουμε από τον επιβάτη.

 

Πάρκο Πυρσινέλλα, εν μέσω ανάπλασης. πεύκα, έλατα και δεκάδες άλλα δέντρα τα μισά από τα οποία έχουν κυριολεκτικά πνιγεί από τον κισσό που έχει σκαρφαλώσει στους κορμούς. Βέβαια, υπηρεσίες υπάρχουν. Υπηρεσία Πρασίνου, Δασαρχείο, επιβλέποντες, εργολάβοι, μελέτες, επιτροπές.Από φορείς, άλλο τίποτα. Για να διώξουν όμως τον κισσό από τα δέντρα που τα πνίγει  μάλλον... δεν περισσεύει κανείς. Ο κισσός στα Γιάννενα φαίνεται πως έχει ανακηρυχθεί... προστατευόμενο είδος. Ανεβαίνει ανενόχλητος στα πεύκα και στα έλατα, τα σφίγγει χρόνο με τον χρόνο και κανείς δεν ενοχλείται. Ίσως περιμένουν να ολοκληρώσει το έργο του μόνος του και μετά να εντάξουν τα ξερά δέντρα σε κάποια νέα μελέτη «αναγέννησης του αστικού πρασίνου». Ξοδεύονται εκατομμύρια για νέα έργα, αλλά δεν γίνεται ούτε η στοιχειώδης φροντίδα των δέντρων που υπάρχουν ήδη. Αυτό θα πει πρόοδος…

Ατελείωτα  τα δέντρα που πνίγει ο κισσός

                                                        Πολύ λιγότερα τα καθαρά

Ποδηλατόδρομοι ... στα χαμένα

 

Ένας ποδηλατόδρομος δεν κρίνεται μόνο από το μήκος του, αλλά από το αν σε πηγαίνει με ασφάλεια από το σημείο Α στο σημείο Β. Τα ασύνδετα τμήματα δεν αποτελούν δίκτυο. Είναι απλώς μερικές επικίνδυνες λωρίδες βαμμένες στην άσφαλτο. Έτσι και ένας ποδηλατόδρομος δεν είναι διακόσμηση. Είναι υποδομή. Και οι υποδομές πρέπει να συνδέονται. Διαφορετικά, δεν δημιουργείς δίκτυο μετακίνησης· δημιουργείς μόνο φωτογραφικά πλάνα για τα εγκαίνια.

Την ώρα που κατασκευάζονται πανάκριβοι ποδηλατόδρομοι σε όλο το μήκος των παραλιών της Ηπείρου (!)  όπου, αντικειμενικά, η καθημερινή χρήση θα είναι εντελώς περιορισμένη,  στα Ιωάννινα δεν έχει δημιουργηθεί ακόμη ούτε ένα ενιαίο δίκτυο μέσα στο λεκανοπέδιο. Οι υπάρχοντες ποδηλατόδρομοι καταλήγουν... στο κενό. Για να πας από τον έναν στον άλλον, πρέπει να κινηθείς ανάμεσα στα αυτοκίνητα και σε στενούς δρόμους, μέχρι να συναντήσεις το επόμενο τμήμα.

Επενδύουμε εκατομμύρια για ποδηλατόδρομους αναψυχής στις ακτές, αλλά αδυνατούμε να ενώσουμε μεταξύ τους λίγα χιλιόμετρα ποδηλατοδρόμων σε μια πόλη όπου ο ποδηλάτης τους χρειάζεται κάθε μέρα για να πάει στη δουλειά, στο πανεπιστήμιο ή στις υπηρεσίες.

Και ενώ, ας πούμε, κατασκευάστηκε ποδηλατόδρομος αρκετών χιλιομέτρων  στη λεωφόρο Νιάρχου και ενώ το Πανηπειρωτικό Στάδιο διαθέτει επίσης τον δικό του ποδηλατόδρομο μεταξύ τους δεν συναντιούνται. Για να πάει κάποιος από τον ένα στον άλλον πρέπει να βγει σε δρόμο ταχείας κυκλοφορίας. Ούτε από το Πάρκο Πυρσινέλλα (Γιαννιώτικο Σαλόνι) μπορεί να πάει κανείς στο Πανηπειρωτικό. Εκεί  δεν υπάρχει ούτε πεζοδρόμιο σε συνεχή ροή. Για να μην πούμε βέβαια ότι εντός της πόλης δεν υπάρχει ούτε μέτρο ποδηλατόδρομου. Ο νέος μεγάλος δακτύλιος της πόλης, ένας σύγχρονος οδικός άξονας έξι λωρίδων κυκλοφορίας  δεν διαθέτει ποδηλατόδρομο. Και φυσικά δεν συνδέεται κανένας από τους προαναφερθέντες με τον παραλίμνιο ποδηλατόδρομο.  

Βεβαίως δεν υπάρχει και καμία κουλτούρα ποδηλάτου στην πόλη και αυτό φαίνεται από το ότι πάνω στους ποδηλατόδρομους βαδίζουν συνήθως οι πεζοί. Δεν είμαστε ούτε Τρίκαλα ούτε Καρδίτσα. Όμως το ποδήλατο κερδίζει όλο και περισσότερους οπαδούς στη χώρα.   Έχει μηδενικούς ρύπους, μειώνει τα αυτοκίνητα στους δρόμους,  δεν πιάνει χώρο, χωράει παντού, σε γλιτώνει από το να ψάχνεις για ώρα θέση πάρκινγκ, δεν  χρειάζεται χρήματα για βενζίνη, για εισιτήριο ή για τέλη κυκλοφορίας πέρα από το ότι γυμνάζει την καρδιά και δυναμώνει τα πόδια διώχνοντας και το άγχος της ημέρας.

Όταν όμως οι ποδηλατόδρομοι δεν συνδέονται μεταξύ τους ο ποδηλάτης αναγκάζεται να εγκαταλείπει τον ποδηλατόδρομο, να κινείται ανάμεσα στα αυτοκίνητα και στενούς δρόμους μέχρι να βρει ένα ακόμη αποσπασματικό κομμάτι. Δεν μπορεί λοιπόν να δίνονται τεράστιοι προϋπολογισμοί για τα αυτοκίνητα τα οποία γίνονται όλο και περισσότερα ενώ το ποδήλατο οι τοπικές ηγεσίες να κάνουν ότι δεν το βλέπουν και  να  μην κάνουν ούτε μία νύξη για  το απαραίτητο  της χρήσης του.

  

                        Μεγάλος Δακτύλιος: Χωματερή ναι, ποδηλατόδρομος όχι

Στροφή Κυρα Φροσύνης: Πεζόδρομος και ποδηλατόδρομος πενήντα εκατοστών... αρκεί να παρκάρουν ακόμη και εκεί αυτοκίνητα...