Θεατές της καταστροφομανίας...

 

Συνεχίζονται αυξανόμενες οι πράξεις καταστροφομανίας και βανδαλισμών ενάντια στη δημόσια περιουσία στην πόλη μας. Κτίρια, μεταλλικά κολωνάκια, κάγκελα, παιδικές χαρές, πάρκα πέφτουν κάθε μέρα -ή μάλλον κάθε νύχτα- θύματα των νεοβάνδαλων. Οι λόγοι είναι καθαρά ψυχιατρικού και ποινικού ενδιαφέροντος χωρίς όμως απολύτως καμία επίπτωση για τους ίδιους. Το ερώτημα είναι βέβαια τι κάνει η συντεταγμένη πολιτεία και ο Δήμος για να προφυλάξουν την πόλη και τις υποδομές της. Και εκεί η απάντηση είναι: σχεδόν τίποτα.

Τι νόημα έχει να αποκαθιστάς με δημόσιο χρήμα ένα νεοκλασικό ή ιστορικό κτίριο, ας πούμε, αφού στη συνέχεια δεν θέλεις να το προστατεύσεις; Είναι όλοι αυτοί "εχθροί" της πόλης ή όχι; Αν ναι, έχουν στοχοποιηθεί από τη Δημοτική Αρχή και την Αστυνομία; Πώς εξηγείται ότι τόσα χρόνια τώρα που "ασκούν έργο" δεν έχει συλληφθεί ούτε ένας; Αόρατοι είναι; Διαβάζουμε ότι πάνω από 100.000 ευρώ κοστίζει τον χρόνο στον Δήμο η αποκατάσταση μόνο των παιδικών χαρών από βανδαλισμούς. Να πληρώνουμε λοιπόν τα δημοτικά μας τέλη για να μπορούν κάποιοι να καταστρέφουν ανενόχλητα και ατιμώρητα;

Δεκάδες μεταλλικά κολωνάκια που έχουν στο πάνω μέρος μια μεταλλική κυκλική σφαίρα και τοποθετήθηκαν τελευταία, έχουν αποκεφαλιστεί από τους νεοβάνδαλους για… χόμπυ. Τώρα γεμίζουν με νερό της βροχής και σκουριάζουν ενώ κανείς δεν σοκάρεται αφήνοντάς τους να συνεχίζουν ανενόχλητοι. Ούτε και είδαμε κάποια αντίδραση από τη Δημοτική Αρχή. Πόσο να κόστισαν άραγε αυτά τα κολωνάκια; Αμ, τα νέα φωτιστικά που μπήκαν στην πλατεία Γλυκήδων και κάθε μέρα καταστρέφεται κι από ένα; 

Ανενόχλητα συνεχίζουν επίσης να καταστρέφουν παιδικές χαρές, το όμορφο κάγκελο της λίμνης στο πάρκο Κατσάρη, φωτιστικά δρόμου κτλ. Τώρα άρχισαν να βάφουν με σπρέι -γράφοντας τα γνωστά χαζοσυνθήματα- και στη νέα πλακόστρωση της Μιαούλη. 

Σε άλλες κοινωνίες ο βανδαλισμός θεωρείται έγκλημα. Εδώ μοιάζει με αυτόματο μηχανισμό υποδοχής κάθε δημόσιου έργου. Και ρωτάμε: Έχουν σκοπό οι θεσμικοί φορείς να προστατέψουν την πόλη ή όχι;

Για να αποτραπούν παρόμοια φαινόμενα (όπως έδειξε η εμπειρία άλλων πόλεων) απαιτείται κατά κύριο λόγο εγκατάσταση καμερών σε ευαίσθητα σημεία (το θεσμικό πλαίσιο το επιτρέπει), καλός φωτισμός σε πλατείες και πεζοδρόμους, ταχεία αποκατάσταση των ζημιών ώστε να μην μένουν τα σημάδια της εγκατάλειψης αλλά και σταθερή αστυνόμευση και ειδικά τις κρίσιμες ώρες (μετά τη νυχτερινή διασκέδαση).

Χρειάζονται επίσης τοπικές καμπάνιες που θα κάνουν σαφές πως ό,τι καταστρέφεται ανήκει σε όλους μας, άρα οι καταστροφείς είναι εχθροί του πολίτη και όχι σύμμαχοί του, όπως θέλουν οι ίδιο να φαίνονται. Ακόμη, τα υλικά σε παγκάκια, κάδους, προστατευτικά δέντρων κτλ. πρέπει να είναι ανθεκτικά και όχι σαν αυτά τα μεταλλικά καπελάκια που τα ξηλώνουν για πλάκα.

Από τη στιγμή όμως που τίποτε από αυτά δεν γίνεται στην πράξη, με ευθύνη βεβαίως της Δημοτικής Αρχής και των θεσμικών οργάνων (που είναι μισθοδοτούμενες υπηρεσίες οι οποίες θα έπρεπε να έχουν ως στόχο την προστασία του δημόσιου συμφέροντος και την εξυπηρέτηση του πολίτη) και αφού δεν υπάρχει σχεδόν ποτέ ταυτοποίηση ή τιμωρία, το κόστος των πράξεων όλων των νεοβάνδαλων είναι μηδενικό. 

Χωρίς τη βούληση να αντιμετωπιστεί το νοσηρό αυτό φαινόμενο στη ρίζα του -και κάτι τέτοιο δεν φαίνεται να υπάρχει- η κατάσταση θα βαίνει επιδεινούμενη. Κρίμα για την πόλη, κρίμα για τους δημότες...      

 Ένα μικρό δείγμα:

Πανεπιστήμια... της λινάτσας και της μουντζούρας

 

Ένα νεοκλασικό κτίριο-σύμβολο παιδείας, αισθητικής και πολιτισμού που στεγάζει μια σχολή ''καλών τεχνών''- μοιάζει εγκαταλελειμμένο, μουτζουρωμένο και εχθρικό προς την ίδια την έννοια της ομορφιάς την οποία υποτίθεται ότι υπηρετεί. Και πάνω στα κάγκελα κρέμονται λινάτσες με τα γνωστά συνθήματα λες και η ελευθερία έκφρασης ταυτίζεται με την ασχήμια, την αδιαφορία και την καταστροφή του δημόσιου χώρου. Εγκατάλειψη, ιδεολογική φθορά και αισθητικός μηδενισμός, η παρακμή βαφτίζεται κουλτούρα και όποιος μιλήσει για τάξη ή αισθητική αντιμετωπίζεται σχεδόν σαν εχθρός της ελευθερίας. Σε πολλές ευρωπαϊκές σχολές τέχνης, οι ίδιοι οι φοιτητές προστατεύουν τα ιστορικά κτίρια όπου στεγάζονται. Εδώ επικρατεί η αντίληψη ότι ο βανδαλισμός είναι μορφή αυθεντικότητας και ανοχής της ασχήμιας.

Συνθήματα του τύπου «Δομές αντίστασης σε κάθε γειτονιά, κάτω τα ξερά σας από τα προσφυγικά» ή «Θα νικήσουμε, θα νικήσουμε...» ή «Να αντισταθούμε στις πλατείες» και υπογραφή «Αναρχική Ομάδα» δίνουν το στίγμα των... συγγραφέων ενώ είναι γνωστό πια ποιος είναι ο στόχος τους. Το ερώτημα είναι πώς επιτρέπει το Πανεπιστήμιο να επικρατεί αυτή η κατάσταση. Αλλά μάλλον κι εδώ η απάντηση είναι γνωστή. Ποιο Πανεπιστήμιο; 

Έξω από το βανδαλισμένο κτίριο της Παπαζόγλειου Σχολής (διατηρητέου ιστορικού μνημείου από τον 19 αιώνα) ένας μουσικός του δρόμου με δυνατό ενισχυτή παίζει μουσική και τραγουδάει ενώ ακριβώς πίσω του υπάρχει το Δημοτικό Σχολείο της Καπλανείου με ανοιχτά παράθυρα. Η προσωπική «έκφραση» υπερισχύει αυτόματα του δικαιώματος των άλλων στην ησυχία και τη λειτουργία ενός εκπαιδευτικού χώρου. Κι αυτό βαφτίζεται «ελευθερία έκφρασης», ενώ η απαίτηση για στοιχειώδη σεβασμό παρουσιάζεται περίπου ως ...συντηρητισμός. 

Από ποιον έχει πάρει άδεια ο συγκεκριμένος μουσικός; Υπάρχει κανονισμός για τους χώρους και την ένταση στην οποία παίζουν οι μουσικοί του δρόμου; Και το θέμα φυσικά δεν είναι η μουσική ως τέχνη αλλά το μέτρο και η επίγνωση ότι υπάρχουν και άλλοι άνθρωποι γύρω που έχουν κι εκείνοι δικαίωμα να μην τους αρέσει αυτό που κάνεις εσύ, πόσω μάλλον ενοχλώντας τους.

Λίγο πιο κει, στο ιστορικό κτίριο Πυρσινέλλα έχει αναγραφεί ένα τεράστιο σύνθημα από τους  ανιστόρητους νεοβάνδαλους που περιμένουν να τους πάρεις και στα σοβαρά. 

Γιατί ο Δήμος αρνείται να τοποθετήσει κάμερες προστασίας δημόσιων χώρων και μνημείων παρότι το θεσμικό πλαίσιο το επιτρέπει; Γιατί τους κάνει εύκολο το έργο των βανδαλισμών; Μήπως γιατί κατά βάθος δεν ενοχλείται και τόσο; 

Εδώ... όλα επιτρέπονται

 

Σε έναν χώρο που υποτίθεται πως εκπροσωπεί δημιουργία, τεχνική και πολιτισμό -όπως είναι το ΚΕΠΑΒΙ- επιτρέπεται ο εξωτερικός του χώρος να δηλώνει αδιαφορία και αποσύνθεση με χόρτα ενός μέτρου, πεταμένα κλαδιά και σωρούς σκουπιδιών; Aπ΄ό,τι φαίνεται κάτι τέτοιο όχι μόνο επιτρέπεται, επιβάλλεται κιόλας. Πώς θα μπορούσε να είναι αλλιώς. Η τέχνη και η εγκατάλειψη δίπλα-δίπλα. Σπασμένα φωτιστικά, κατασκευαστικές κακοτεχνίες στα πεζοδρόμια, πεταμένα στρώματα συμπληρώνουν το αφήγημα. Και ακριβώς δίπλα παίζουν παιδάκια στον παιδότοπο.     

Αλλά και λίγο παραπέρα να πάει κανείς θα δει το πώς ακριβώς εφαρμόζεται ο Νόμος για τα ακαθάριστα οικόπεδα εντός πόλης. Μπροστά σε πεζοδρόμιο, απέναντι από Σχολείο και δίπλα σε Σούπερ Μάρκετ! Μην ξεχάσετε όσοι έχετε να δηλώσετε ότι καθαρίσατε τα οικόπεδά σας…

Σοφά λόγια...

 

Η πρώτη φούσκα έσκασε...

«Εχθές αποκτήσαμε ένα νέο κόμμα. Σε λίγες μέρες θα αποκτήσουμε ένα ακόμα. Ένα παλιό κλασσικό ανέκδοτο τελειώνει με τη φράση "κ..λοι υπάρχουν, λεφτά δεν υπάρχουν". Στην Ελλάδα, ως αποδεικνύεται, δεν έχουμε ανάγκη από πολιτικά κόμματα - έχουμε και πολλά μάλιστα - έχουμε ανάγκη από σοβαρές πολιτικές. Η κα Καρυστιανού, έκανε το μεγάλο λάθος του πρωτάρη. Θεώρησε ότι τα μέγα πλήθος της πλατείας Συντάγματος, είχε πάει για αυτήν ως πρόσωπο, ως πολιτική φιγούρα. 

Οι 450 νοματέοι εχθές στην πρεμιέρα της παράστασης, την προσγείωσαν ανώμαλα. Και να σκεφτείτε ότι οι θίασοι, συνήθως, τον πολύ κόσμο τον μαζεύουν στις πρεμιέρες.Η αναιμική παρουσία ενός ετερόκλητου κοινού, χρυσαυγιτών, ψεκασμένων, αντιεμβολιαστών, ρωσόφιλων πουτινολάτρων, σχεδιαστών μόδας, αυτοσχέδιων ποιητών και νοσταλγών της δραχμής, αποτέλεσε την καρφίτσα που έσκασε με θόρυβο την πρώτη εν δημιουργία φούσκα.

Θεώρησε - και θεωρεί - ότι ένα εντελώς αφηρημένο αφήγημα, πλούσιο σε βαρετές κοινοτυπίες μαθητικής έκθεσης, θα την προστατεύσει από το κόστος και τη φθορά που συνοδεύονται από την υιοθέτηση πολύ συγκεκριμένων προτάσεων επί πολύ συγκεκριμένων θεμάτων.Οικονομία, φορολογία, άμυνα, εξωτερική πολιτική, εκπαίδευση, υγεία, είναι από τα πρωτεύοντα θέματα που δεν μπορείς ισόβια να τα προσεγγίζεις με χαριτωμενιές του τύπου "θέλουμε δικαιοσύνη". 

Το ακόμα μεγαλύτερο πρόβλημα όμως είναι, ότι ακόμα και η κα Καρυστιανού να προσπαθήσει να περιοριστεί σε αμπελοφιλοσοφίες, οι "συνεργάτες" της, που διατείνονται ότι συνέγραψαν τις προτάσεις του νέου κόμματος, είναι λαλίστατοι. Και νιώθουν την ανάγκη να διαφημίσουν τα δικά τους αποστάγματα σοφίας που ενέσταξαν στο "κυβερνητικό πρόγραμμα" του νεοσύστατου μορφώματος.

Έτσι, εχθές, ένας πρώην διπλωμάτης, που ασχολήθηκε με την εκπόνηση προτάσεων για θέματα εξωτερικής πολιτικής, προσδιόρισε το ύψος των γερμανικών αποζημιώσεων στο €1 τρις (αν μας κοινοποιήσει τους αριθμητικούς υπολογισμούς του, θα έχουμε επιθεωρησιακό υλικό για δεκαετίες) και πρότεινε να δημεύσει - έναντι των οφειλών αυτών - το Ελληνικό δημόσιο την πολυκατοικία που στεγάζεται το Ινστιτούτο Γκαίτε.Νομίζω ότι ο Βας Βας ο Παρασκευάς, δύναται να εκπονήσει πιο ορθολογικές απόψεις επί του θέματος.Βεβαίως, δεν περιορίστηκε σε αυτό. Πρότεινε την προσάρτηση της Ίμβρου και της Τενέδου, αφήνοντας πιθανότατα την κατάληψη της Πόλεως εις μεταγενέστερο χρόνο όπου και θα έχει ξυπνήσει εκ του υπεραίωνιου λήθαργού του και ο εξαδάχτυλος μαρμαρωμένος βασιλεύς.

Μερικά στίγματα βέβαια των θέσεών της ανέγνωσε και η κα Καρυστιανού στο κείμενο που της έδωσαν να διαβάσει. Έτσι ζήτησε διαφάνεια στη λειτουργία των τραπεζών, θέση που της άρεσε τόσο πολύ που τη χειροκρότησε και η ιδία σε ένα κρεσέντο αυτοεπιβεβαίωσης. Βέβαια, αν κάτι δεν κατανοεί επί της λειτουργίας των τραπεζών, η στήλη είναι στη διάθεσή της να της το διευκρινίσει, έτσι ώστε άμεσα να υλοποιηθεί μία εκ των 20 δεσμεύσεων.Επίσης, ανακάλυψε πως η νέα τάξη πραγμάτων (Σόρος, εμβόλια, Μασόνοι, λέσχη Μπίλντενμπεργκ), τα έχει βάλει με τις Ελληνικές μικρομεσαίες επιχειρήσεις. 

Λαμβάνοντας υπόψιν ότι το 95% τω Ελληνικών επιχειρήσεων απασχολεί μέχρι 4 υπαλλήλους, θεωρώ χάσιμο χρόνου - τουλάχιστον για τις στοές των Τεκτόνων - να σπαταλούν χρόνο και πόρους για να καταστρέψουν τις δυστυχείς αυτές επιχειρήσεις.             

Όλο αυτό το σκηνικό που θυμίζει κομέντια ντελ άρτε, παρά την "αντισυστημικότητα" που χαρακτηρίζει μεγάλο ποσοστό των ψηφοφόρων, δεν έχει ούτε προοπτική ούτε μέλλον. Ευτυχώς - ακόμα - και οι πλέον ασόβαροι συμπολίτες μας, επιζητούν ένα minimum σοβαρότητας. Έστω σοβαροφάνειας.

Και η φούσκα που έσκασε εχθές δεν θα προλάβει να φτάσει μέχρι τις εκλογές.Εκτός και η Σύρια γερόντισσα, η ομιλούσα την Αραμαϊκή, πείσει την κα Καρυστιανού ότι αυτήν έχει επιλέξει ο Μεγαλοδύναμος για να επεκτείνει τη χώρα μέχρι την Κόκκινη μηλιά. Που δεν το αποκλείω κιόλας».

                                                                             (Γ.Δ.- Greece2day.com)

Ρήσεις...

 

Η PISA καθρέφτης της χώρας...

 

«Τα χαμηλά μαθησιακά αποτελέσματα προκαλούν για λίγες ημέρες δημόσιο θόρυβο· ακολουθούν δηλώσεις περί «πολυπαραγοντικού προβλήματος», πολιτικές αντιπαραθέσεις και τελικά μια βολική επιστροφή στη στασιμότητα. Κι όμως, η ουσία της συζήτησης παραμένει σχεδόν πάντα στο περιθώριο: γιατί ένα σημαντικό τμήμα του εκπαιδευτικού και συνδικαλιστικού συστήματος εξακολουθεί να αντιμετωπίζει κάθε έννοια αξιολόγησης, λογοδοσίας ή μεταρρύθμισης ως ιδεολογική απειλή.

Η κρίση της ελληνικής εκπαίδευσης δεν είναι μόνο ζήτημα χρηματοδότησης ή αναλυτικών προγραμμάτων. Είναι βαθύτερα κρίση κουλτούρας. Και μέσα σε αυτήν την κουλτούρα έχει παγιωθεί εδώ και δεκαετίες ένας αντιεκπαιδευτικός συνδικαλισμός που βαφτίζει «νεοφιλελευθερισμό» οποιαδήποτε συζήτηση για ποιότητα, αξιολόγηση ή αποτελεσματικότητα. Το παράδοξο είναι σχεδόν ιστορικό: στο όνομα της υπεράσπισης της δημόσιας παιδείας, συχνά υπονομεύεται η ίδια η δυνατότητα του δημόσιου σχολείου να λειτουργήσει ως μηχανισμός κοινωνικής κινητικότητας. 

Η άρνηση αξιολόγησης δεν προστατεύει τον αδύναμο μαθητή. Αντιθέτως, ενισχύει τις ανισότητες. Γιατί οι οικογένειες που διαθέτουν οικονομικούς πόρους θα αναζητήσουν φροντιστήρια, ιδιωτικά σχολεία ή σπουδές στο εξωτερικό. Οι υπόλοιποι εγκλωβίζονται σε ένα σύστημα χαμηλών απαιτήσεων, μειωμένων προσδοκιών και θεσμοποιημένης μετριότητας. Η συζήτηση για την PISA αποκαλύπτει έτσι κάτι πολύ μεγαλύτερο από επιδόσεις μαθητών στα μαθηματικά ή στην κατανόηση κειμένου. Αποκαλύπτει μια κοινωνία που συχνά φοβάται την αξιολόγηση επειδή έχει συνηθίσει να συγχέει την ισότητα με την ισοπέδωση.

Δεν είναι τυχαίο ότι στην Ελλάδα κάθε μεταρρύθμιση στην εκπαίδευση συναντά σχεδόν αυτοματοποιημένα καταλήψεις, συνθήματα και καταγγελτικό λόγο πριν ακόμη εφαρμοστεί. Η αντίδραση προηγείται της αξιολόγησης του ίδιου του μέτρου. Σαν να έχει διαμορφωθεί μια πολιτική κουλτούρα όπου η διατήρηση της ακινησίας θεωρείται από μόνη της «προοδευτική στάση». Αυτό όμως δεν είναι πρόοδος. Είναι κοινωνική οπισθοδρόμηση με προοδευτικό λεξιλόγιο. Διότι στον σύγχρονο κόσμο η εκπαίδευση δεν είναι απλώς δημόσιο αγαθό· είναι εργαλείο εθνικής ανθεκτικότητας και κοινωνικής επιβίωσης. 

Οι χώρες που επενδύουν στη γνώση, στις δεξιότητες, στην καινοτομία και στην αξιολόγηση δημιουργούν παραγωγικές οικονομίες και ισχυρή μεσαία τάξη. Οι χώρες που εγκλωβίζονται σε ιδεολογικές αγκυλώσεις αναπαράγουν στασιμότητα, εξάρτηση και τελικά κοινωνική απογοήτευση. Το πιο ανησυχητικό είναι ότι η συζήτηση γύρω από την εκπαίδευση παραμένει συχνά εγκλωβισμένη σε όρους της δεκαετίας του 1980. Σαν να μην έχει αλλάξει ο κόσμος. Σαν να μην υπάρχει ψηφιακή οικονομία, διεθνής ανταγωνισμός, τεχνητή νοημοσύνη ή ανάγκη προσαρμογής σε ένα νέο περιβάλλον γνώσης. 

Η Ελλάδα συνεχίζει πολλές φορές να αντιμετωπίζει το σχολείο όχι ως πεδίο παραγωγής δεξιοτήτων και κριτικής σκέψης, αλλά ως χώρο ιδεολογικής αναπαραγωγής και συντεχνιακής ισορροπίας. Και εδώ ακριβώς βρίσκεται η μεγάλη πολιτική ευθύνη. Για χρόνια, κυβερνήσεις όλων των αποχρώσεων δίστασαν να συγκρουστούν πραγματικά με αυτή την κουλτούρα. Άλλοτε από φόβο πολιτικού κόστους, άλλοτε από ιδεολογική αμηχανία και άλλοτε από πελατειακή λογική. 

Το αποτέλεσμα ήταν ένα εκπαιδευτικό σύστημα που συχνά προστατεύει περισσότερο τις δομές του παρά τους ίδιους τους μαθητές. Η έκθεση PISA δεν είναι εχθρός της δημόσιας εκπαίδευσης. Είναι καθρέφτης των αδυναμιών της. Και ίσως το μεγαλύτερο πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας να μην είναι οι χαμηλές επιδόσεις, αλλά η σχεδόν αντανακλαστική εχθρότητα απέναντι σε οποιαδήποτε προσπάθεια μέτρησης, σύγκρισης και βελτίωσης. Γιατί τελικά οι κοινωνίες δεν παρακμάζουν μόνο οικονομικά. Παρακμάζουν όταν αρχίζουν να θεωρούν τη μετριότητα δικαίωμα και την αξιολόγηση απειλή».

(Απόσπασμά άρθρου του Γ. Χοχλακάκη από την AThensvoice)