Σοφά λόγια...

                                                                                 

                                                   

                                                                                                                                      (Αρκάς)

Εδώ ... γελάμε

                                                                                                           (Χρ.Παπανίκος-  "Ελλάδα 24")

Εικόνες του κόσμου...

Να τι συμβαίνει στη Γαλλία...

«Το κίνημα των μαθητών στα γαλλικά λύκεια ξεκίνησε στις 17 Σεπτεμβρίου με διαμαρτυρίες για φθαρμένες κτιριακές εγκαταστάσεις (το 10% του σχολικού κτιριακού δυναμικού είναι κακοσυντηρημένο και έχει επιβαρυνθεί από την αδιαφορία και τους μικροβανδαλισμούς των ίδιων των μαθητών), για ελλείψεις σε καθηγητές (καθώς οι εκπαιδευτικοί εργάζονται το πολύ 18 ώρες εβδομαδιαίως, δεν κάνουν αναπληρώσεις ακόμα κι αν μπορούν: στις σπάνιες περιπτώσεις που κάνουν, πληρώνονται υπερωριακά) και για υπεράριθμες τάξεις (τουλάχιστον στις μισές σχολικές αίθουσες συνωστίζονται καμιά 30ριά παιδιά, ενώ σε μερικά μαθήματα πολυτελείας, όπως αρχαία ελληνικά, λατινικά ή ρωσικά, ο καθηγητής διδάσκει μια λαμπρή τριάδα).

Προπάντων, οι μαθητές διαμαρτύρονται για την εντατικοποίηση του προγράμματος, το οποίο είναι από τα πιο χαλαρά στην Ευρώπη και περιλαμβάνει περισσότερες σχολικές αργίες από τον μέσον όρο των χωρών του ΟΟΣΑ.

Η πραγματική αιτία των ταραχών είναι η επιδίωξη της Ανυπότακτης Γαλλίας να κερδίσει την προεδρία στις εκλογές του προσεχούς Απριλίου. Καθώς το αφήγημα του κόμματος και του ίδιου του Ζαν-Λυκ Μελανσόν που κινεί τις μαθητικές εξεγέρσεις στρέφεται πάντοτε γύρω από ζητήματα (φανταστικών και επινοημένων) ανισοτήτων και διακρίσεων, οι συνδικαλιστές των σχολείων, με επικεφαλής τον Γαλλοαλγερινό Ριάντ Ρανί από την Union Syndicale Lycéenne, έχουν πείσει τα 16χρονα ότι εναντίον τους εκτυλίσσεται μια συνωμοσία: η υποτιθέμενη «εντατικοποίηση» είναι, στην πραγματικότητα, δόλιο κόλπο του κράτους να κλέβει χρόνο από τους επαναστατικούς αγώνες.

Μέλη, στελέχη και δημοτικοί άρχοντες από την Ανυπότακτη Γαλλία κι από άλλες αντικαπιταλιστικές ομάδες [Le Poing levé (Υψωμένη γροθιά) και Révolution permanente (Διαρκής επανάσταση)] πλαισίωσαν το κίνημα που διαδόθηκε ταχύτατα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, οδήγησε σε μπλόκα και καταλήψεις σε εκατοντάδες λύκεια και πανεπιστήμια παντού στη χώρα (Παρίσι, Μασσαλία, Λυόν, Λιλ, Στρασβούργο, Ρεν, Μπορντώ) και κλιμακώθηκε με βίαια επεισόδια, καταλήψεις, επιθέσεις εναντίον «συντηρητικών» εκπαιδευτικών (μια ταλαίπωρη κατηγορία που συνιστά λιγότερο από το 10% των μελών του επαγγέλματος), βανδαλισμούς δημόσιας περιουσίας, εμπρησμούς οχημάτων και κάδων.

Μέσα σε λίγες ημέρες, οι διαδηλώσεις εμπλουτίστηκαν με συνθήματα όπως «Ελευθερώστε το Κονγκό, το Σουδάν, την Παλαιστίνη, την Αϊτή», «Οι ΛΟΑΤΚΙ+ δεν είναι ψυχικά ασθενείς», «Εθνικό Εκπαιδευτικό Σύστημα γαμιέσαι!», ενώ οι ινστρούχτορες αναμείχθηκαν με το ξέφρενο πλήθος, παλινδρόμησαν στην εφηβική ηλικία και βάλθηκαν να καθυβρίζουν τους αστυνομικούς («Μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι») και τους δημοσιογράφους μη αριστερών καναλιών («Αλήτες, ρουφιάνοι, δημοσιογράφοι»), τους οποίους άλλωστε εμπόδισαν να κάνουν ρεπορτάζ.

Αναπόφευκτα, στο κίνημα προσχώρησαν τα εργατικά συνδικάτα ζητώντας την κατάργηση των μέτρων λιτότητας και των περικοπών στον προϋπολογισμό της παιδείας, ο οποίος ανέρχεται ήδη σε 65 δισεκατομμύρια ευρώ, το 83% των οποίων διοχετεύεται στους μισθούς των καθηγητών και των διοικητικών υπαλλήλων.

Όταν η υπόθεση βγήκε από το προαύλιο στους δρόμους, ενώθηκε, όπως συμβαίνει συνήθως, με τους κουκουλοφόρους: με τη διείσδυση της ultra αριστεράς στο μαθητικό κίνημα, βγήκαν, κυριολεκτικά, μαχαίρια. Όσο για τον Ζαν-Λυκ Μελανσόν, μετέτρεψε, όπως αναμενόταν, την παλιά προτροπή στη μετριότητα «Όχι στην εντατικοποίηση» στο σύνθημα «Όχι στον ρατσισμό» —δηλαδή σε κάτι εντελώς άσχετο, εισαγόμενο από τις αμερικανικές συνθήκες (από το Black Lives Matter, για παράδειγμα).

Το εκπαιδευτικό σύστημα κλονίζεται, η εκλεγμένη εξουσία αμφισβητείται και οι οικονομικοί δείκτες κοκκινίζουν. Αντί να αντιμετωπίσουν αυτές τις προκλήσεις, οι επαναστάτες της αριστεράς ανακοινώνουν πανεθνικά συλλαλητήρια για αύριο, ανάγοντας τους εφήβους σε επαναστατική πρωτοπορία. Η ιστορία επαναλαμβάνεται, αλλά ήταν εξαρχής φάρσα».

            (Απόσπασμα άρθρoυ της Σ. Tριανταφύλλου από την ATHensvoice) 

 

 

Ρήσεις...

 

Γαλλία: Σκηνές από το κοντινό μας μέλλον;

 

«Αυτά που συμβαίνουν τις τελευταίες μέρες στη Γαλλία δεν είναι «μαθητικές κινητοποιήσεις». Είναι σκηνές από το κοντινό μέλλον της Δύσης. Σχεδόν 1.000 λύκεια αποκλεισμένα σε μία μέρα, πάνω από 5.000 προσαγωγές σε μία εβδομάδα, ένα λύκειο στη Νάντη κλειστό μετά από εμπρησμό. 

Η υποχρηματοδότηση της παιδείας είναι η αφορμή. Πέρυσι ήταν οι περικοπές του προϋπολογισμού και το «Bloquons tout», το 2023 ο θάνατος του 17χρονου Ναέλ Μερζούκ στη Ναντέρ. Και το φαινόμενο δεν αφορά μόνο τη Γαλλία. Τα επεισόδια που ακολούθησαν τον θάνατο του Τζορτζ Φλόιντ στις ΗΠΑ το 2020 ανήκουν στην ίδια κατηγορία.Όταν η αφορμή αλλάζει κάθε χρόνο και το αποτέλεσμα μένει ίδιο, η αιτία βρίσκεται αλλού.

Όσοι προτείνουν απελάσεις δεν έχουν καταλάβει το πρόβλημα. Πολλοί από τους νέους των προαστίων που βλέπουμε στις οθόνες είναι Γάλλοι τρίτης γενιάς. Οι παππούδες τους ήρθαν νόμιμα πριν από 50-60 χρόνια, όταν τους καλούσαν τα εργοστάσια. Οι ίδιοι μιλούν μόνο γαλλικά και δεν έχουν δει ποτέ τον τόπο καταγωγής τους. 

Το βασικότερο: οι περισσότεροι δεν έχουν βγει καν από το προάστιό τους.Το θεωρώ βασικότερο, γιατί στις δυτικές κοινωνίες υπάρχει ένα σημαντικό μέρος του πληθυσμού που δεν έχει φύγει ποτέ από τον τόπο όπου γεννήθηκε. Ο πληθυσμός αυτός νιώθει εγκαταλειμμένος από μια κοινωνία που τρέχει να προλάβει τις αλλαγές που επιβάλλει εδώ και δεκαετίες ο νόμος του Μουρ.  Γι' αυτό και η Λεπέν, αν εκλεγεί, δύσκολα θα λύσει κάτι. Το ίδιο ισχύει για τον Τραμπ, που εξελέγη δύο φορές. Δεν μπορείς να απελάσεις κάποιον που ανήκει στη χώρα σου και δεν ανήκει πουθενά αλλού.

Η Γαλλία, την εποχή της βιομηχανικής οικονομίας, όταν χρειαζόταν μετανάστες για τα εργοστάσια, έστησε τα γκέτο των εργατικών πολυκατοικιών και μετά βολεύτηκε.Για δεκαετίες παρέβλεπε ότι κάθε Πρωτοχρονιά καίγονταν γύρω στα χίλια αυτοκίνητα. Φέτος ήταν 1.173, πέρυσι 984. Τα πλήρωναν οι ασφαλιστικές, όπου υπήρχε κάλυψη, και η ζωή συνεχιζόταν. Ήταν φθηνότερο από το να λυθεί το πρόβλημα. Ο λογαριασμός αυτός τώρα λήγει, και βρίσκει μια κοινωνία διχασμένη, με κρίση χρέους, κυβέρνηση μειοψηφίας και έναν πρόεδρο χωρίς λαϊκό έρεισμα.

Η Αριστερά του Μελανσόν και του Μπέρνι Σάντερς ανακαλύπτει εδώ το νέο της προλεταριάτο, όπως κάποιοι Ρωμαίοι στρατηγοί ανακάλυψαν στις γοτθικές φυλές, που εγκαθίσταντο στις άκρες της αυτοκρατορίας, υλικό για στρατολόγηση. Όταν οι νέοι λεγεωνάριοι ένιωσαν ικανοί να πάρουν την εξουσία, οι πρώτοι που εξουδετέρωσαν ήταν αυτοί που τους στρατολόγησαν.

Η Ζώνη της Σκουριάς στις ΗΠΑ, τα προάστια του Παρισιού και η Γάζα αποκτούν έναν κοινό παρονομαστή. Δεν μοιάζει μακρινή η μέρα που περιτειχισμένες Γάζες θα φυτρώσουν σε πολλά μέρη στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ.Δεν είναι τυχαίο ότι παντού αυτό το νέο υποκείμενο της ιστορίας έχει το Παλαιστινιακό ως όχημα κινητοποίησης.

Η Αριστερά, στην απόγνωσή της για εξουσία, υιοθετεί κάθε αποκλίνουσα συμπεριφορά. Θα πληρώσει το κόστος, ως πρώτο θύμα της πτώσης της Ρώμης στα χέρια των βαρβάρων».

                            (Απόσπασμα άρθρου του Κ. Στούπα από το liberal.gr)

 

 

Ρήσεις...