Η Ήπειρος αγνωμονούσα...

Σε μια περιοχή που αρέσκεται να κομπάζει για το παρελθόν της, να στήνει ανδριάντες με το παραμικρό και να ονομάζει δρόμους προς τιμήν κάθε εφήμερου προσώπου της πολιτικής ζωής, υπάρχει μια σιωπή που «βγάζει μάτι». Μια σιωπή που δεν αποτελεί απλώς παράλειψη, αλλά συνιστά πράξη μνημειώδης αχαριστίας και συλλογικής αμνησίας των τοπικών αρχών.

Αναφερόμαστε στον Σωτήρη Δάκαρη. Τον άνθρωπο που δεν υπήρξε απλώς ένας αρχαιολόγος, αλλά ο πνευματικός αρχιτέκτονας της μεταπολεμικής Ηπείρου.

Είναι ο άνθρωπος που με τη σκαπάνη και το πείσμα του έβγαλε από το σκοτάδι και παρέδωσε στην παγκόσμια κοινότητα το Ιερό και το Θέατρο της Δωδώνης, το Νεκρομαντείο του Αχέροντα, την Κασσώπη, την Πασσαρώνα, τη Γιτάνη, την Ελέα, το Δυμόκαστρο και τη Φανωτή.

Είναι αυτός που μαζί με τον Έρικ Χιγκς έβαλε την Ήπειρο στον παγκόσμιο χάρτη της Παλαιολιθικής Εποχής (Ασπροχάλικο, Καστρίτσα, Κοκκινόπηλος), αποδεικνύοντας βάθος κατοίκησης εκατοντάδων χιλιάδων ετών.

Είναι ο επιστήμονας που ίδρυσε το Αρχαιολογικό Μουσείο Ιωαννίνων και, ως Έφορος Αρχαιοτήτων, συγκρούστηκε με ισχυρά τοπικά συμφέροντα για να σώσει το Κάστρο και το Νησί των Ιωαννίνων από την ισοπέδωση της άναρχης μεταπολεμικής ανοικοδόμησης.

Και ποια είναι η απάντηση της πόλης των Ιωαννίνων και της Περιφέρειας Ηπείρου σε αυτή την ανυπολόγιστη προσφορά; Το απόλυτο μηδέν.

Στον αστικό ιστό των Ιωαννίνων δεν υπάρχει ούτε ένας κεντρικός δρόμος, ούτε μια πλατεία που να φέρει το όνομά του. Στους αρχαιολογικούς χώρους που ο ίδιος ανέδειξε και μεταμόρφωσε σε τουριστικούς πνεύμονες της περιοχής, δεν υπάρχει ούτε μία προτομή, ούτε ένας ανδριάντας για να θυμίζει στους επισκέπτες ποιος τους χάρισε αυτό που αντικρίζουν. Η απόδοση τιμής εξαντλείται στους τέσσερις τοίχους ενός πανεπιστημιακού αμφιθεάτρου. 

Ακόμη και στη Δωδώνη, το σπίτι που διέμενε όταν έκανε τις ανασκαφές και το οποίο βρίσκεται ακριβώς πάνω από το θέατρο, αντί να στεγάζει τα πορσωπικά του αντικείμενα και να αποτελεί έναν επισκέψιμο χώρο είναι μόνιμα κλειστό με πεσμένη τη στέγη του. Οποία αγνωμοσύνη!   

Όταν όμως  μια κοινωνία ξεχνά τόσο προκλητικά εκείνους που της χάρισαν την πολιτιστική και ιστορική της ταυτότητα, το πρόβλημα δεν το έχει ο αποδημήσας επιστήμων. Το έργο του Σωτήρη Δάκαρη είναι αθάνατο και μιλάει από μόνο του. Το πρόβλημα το έχουν οι τοπικοί άρχοντες και οι θεσμοί, που αποδεικνύουν για ακόμα μια φορά ότι πάσχουν από πνευματική μυωπία και ιστορική αχαριστία.

Επίσης, τα Γιάννενα, η παγκόσμια «Μητρόπολη του Ευεργετισμού», η πόλη που γέννησε τους Ζωσιμάδες, τον Καπλάνη, τον Τοσίτσα και τον Αβέρωφ, δεν έχουν καταφέρει μέχρι σήμερα να στήσουν ένα κεντρικό, ενιαίο Μνημείο Εθνικών Ευεργετών. Μια ιδέα που σέρνεται στα γραφειοκρατικά γραφεία από το 1996, οδηγήθηκε πρόσφατα, μέσα στο 2026, σε ένα ακόμα θλιβερό τέλμα, με παραιτήσεις μελών της ερανικής επιτροπής και καταγγελίες για αδικαιολόγητες καθυστερήσεις. Όταν μια πόλη αδυνατεί να τιμήσει αυτούς που έχτισαν το νεότερο ελληνικό κράτος, πώς να περιμένει κανείς να θυμηθεί τους ανθρώπους του πνεύματος;

Αλλά και η σύγκριση με την υπόλοιπη Ελλάδα μάς εκθέτει ανεπανόρθωτα. Αρκεί μια ματιά στη Δράμα για να δει κανείς πώς μια μικρή επαρχιακή πόλη αγκαλιάζει τον πολιτισμό και τους ευεργέτες της. Εκεί που βρέθηκε τελευταία ο ΠτΔ κ. Τασούλας για να τιμήσει τον σύγχρονο ευεργέτη και εφοπλιστή Άρη Θεοδωρίδη ο οποίος μέσω της ΑμΚΕ «Κύκλωψ» διέσωσε τη μνήμη του τόπου του, αναστηλώνοντας υποδειγματικά το «Μαρμάρινο Σπίτι» για να το μετατρέψει σ' ένα διεθνών προδιαγραφών Μουσείο Φωτογραφίας, ενώ χρηματοδοτεί υπερσύγχρονα κολυμβητήρια και πολιτιστικά κέντρα. 

Εκεί όπου η μνήμη του προσφάτως εκλιπόντος βιομηχάνου Κώστα Αποστολίδη της εταιρείας Raycap τιμάται καθημερινά μέσα από την ανάπλαση της κεντρικής πλατείας, τη διάσωση του Σαντιρβάν Τζαμί και την έμπρακτη στήριξη του Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους.

Στη Δράμα λοιπόν οι ευεργέτες βρίσκουν ανοιχτές πόρτες και άμεση αναγνώριση. Στα Γιάννενα βρίσκουν γραφειοκρατία, αδιαφορία και λήθη.

                       Σωτήρης Δάκαρης (1916-1996)

                                Ηπειρώτες ευεργέτες 
 

Ο ΠτΔ κ.Τασούλας με τον Δραμινό ευεργέτη Α.Θεοδωρίδη

 

Σε κοινή θέα...

 

Η απόλυτη εξαθλίωση σε κοινή θέα. Λίγα μόλις μέτρα μακριά από την είσοδο μεγάλου μάρκετ  η ανθρώπινη αξιοπρέπεια έχει ισοπεδωθεί πλήρως. Ανάμεσα αυτοσχέδιες νάιλον τέντες, σκουπίδια και λάσπες κάτω από συνθήκες που δεν αναλογούν ούτε σε ζώα ζει ένας άνθρωπος την ώρα που ο Δήμος και οι υπηρεσίες «σφυρίζουν» αδιάφορα. Μια εικόνα που προκαλεί θλίψη και βαθιά ντροπή για την κοινωνία μας.

Ο συγκεκριμένος άνθρωπος για μεγάλο χρονικό διάστημα ζούσε κάτω από μια αερογέφυρα της Νιάρχου από όπου κάποια στιγμή τον «απομάκρυναν». Και αντί,  να βρεθεί μια μόνιμη και ανθρώπινη λύση, το πρόβλημα απλώς μετατοπίστηκε μερικά μέτρα παρακάτω, κρυμμένο πίσω από τις φυλλωσιές.

Υπάρχει βεβαίως και το ενδεχόμενο ότι ο ίδιος να μην θέλει να πάει σε δομή. Ακόμα κι αν υπάρχει άρνηση, αυτή είναι συνήθως το αποτέλεσμα μακροχρόνιας εγκατάλειψης, ψυχολογικής φθοράς και απώλειας εμπιστοσύνης προς το σύστημα. Εκεί όμως κρίνεται ο ρόλος των ειδικών. Οι κοινωνικές υπηρεσίες και οι ψυχολόγοι του Δήμου πληρώνονται για να προσεγγίζουν αυτούς τους ανθρώπους με το κατάλληλο πρωτόκολλο, να κερδίσουν την εμπιστοσύνη τους και να τους πείσουν να δεχτούν βοήθεια.

Στο κάτω κάτω δεν πρόκειται για ζήτημα «επιλογής» του αστέγου, αλλά για ζήτημα δημόσιας υγείας, ασφάλειας και προστασίας της ίδιας της ανθρώπινης ζωής. Από τη στιγμή που υπάρχουν ειδικοί ξενώνες και δομές φιλοξενίας αστέγων, είναι απαράδεκτο να επιτρέπεται αυτή η κατάσταση. Κάποια στιγμή πρέπει και οι αρμόδιοι να αναλάβουν τις ευθύνες τους. Στο κάτω κάτω δεν κάνουν εθελοντισμό, αμειβόμενοι υπάλληλοι είναι.

Καμαρώστε:

Στα σκουπίδια φωτιστικά και κάδοι...

 

Πρέπει να δώσουμε συγχαρητήρια στον Δήμο Ιωαννιτών και σε όλους τους εμπλεκόμενους φορείς για το εκπληκτικό success story της ανάπλασης στην Πλατεία Γλυκήδων γιατί κατάφεραν το ακατόρθωτο: να μετατρέψουν ένα πανάκριβο έργο σε διαγωνισμό καταστροφής του.

Όταν σχεδιάζονταν τα περίφημα επιδαπέδια φωτιστικά πίστευαν μάλλον ότι το Κάστρο κατοικείται από ολογράμματα που αιωρούνται. Γιατί αν είχαν την παραμικρή επαφή με την πραγματικότητα, θα ήξεραν ότι εκεί που το γρασίδι γίνεται ένα με το έδαφος, χωρίς καμία προστασία ή πρόβλεψη, τα παιδιά θα παίξουν μπάλα και οι νεοβάνδαλοι θα παρτάρουν με τα  φωτιστικά να μετατρέπονται σε γκολπόστ. 

Το highlight της «υπεύθυνης» διαχείρισης ήρθε, βέβαια, με την επιδιόρθωση. Όταν εμφανίστηκε η ηγεσία του Υπουργείου Πολιτισμού, θυμήθηκαν να τα ξαναβιδώσουν όπως-όπως με κάτι πρόχειρες  μεταλλικές γωνιές πάνω στο τσιμέντο. Μια «αρχιτεκτονική παρέμβαση» παγκόσμιας κλάσης που άντεξε όσο ένα φθηνό πυροτέχνημα. Και σήμερα ήρθε η λύση στο πρόβλημα με τη γνωστή, δοκιμασμένη μέθοδο του Δήμου: Αντί να συντηρηθούν ή να αντικατασταθούν με κάτι ανθεκτικό, τα φωτιστικά απλώς... εξαφανίστηκαν, μαζί με τους μεγάλους κάδους απορριμμάτων.

Όσο για το κόστος ενός τέτοιου φωτιστικού, που με ευκολία πετιέται στα σκουπίδια, για έναν Δήμο είναι πολύ μεγαλύτερο από αυτό που φαντάζεται ο μέσος πολίτης, καθώς δεν μιλάμε για μια απλή αγορά από ένα κατάστημα λιανικής, αλλά για δημόσια σύμβαση με συγκεκριμένες τεχνικές προδιαγραφές. Όταν μπαίνει η τελική υπογραφή στο έργο, κάθε τέτοιο κολωνάκι που βλέπετε ξηλωμένο  μπορεί να έχει κοστίσει αρκετές εκατοντάδες ευρώ μαζί με την εγκατάστασή του. Όταν, λοιπόν, σε μια πλατεία καταστρέφονται ή «εξαφανίζονται» 10-15 τέτοια φωτιστικά, μιλάμε για μια ζημιά μερικών χιλιάδων ευρώ, τα οποία πετάχτηκαν  επειδή κανείς δεν θέλησε να  τα προστατεύσει. Οι νεοβάνδαλοι λοιπόν έσπασαν κάποια, μετά ξεβίδωσαν τους κάδους, μετά έσπασαν τα τζαμάκια, ύστερα τα δύο μεταλλικά κολωνάκια με τους αισθητήρες…

Αλλά όταν βιδώνεις έναν κάδο απορριμμάτων με απλές βίδες απευθείας πάνω στο μέταλλο αντί για βαριά, χυτή υποδομή ή εγκιβωτισμό στο έδαφος, η καταστροφή είναι προδιαγεγραμμένη. Και η «λύση» του Δήμου Ιωαννιτών παραμένει σταθερή: αντί για σωστή στερέωση, πλήρης εξαφάνιση.

Κάτι που δεν έγινε με τα επιδαπέδια φωτιστικά στο Μουσείο Αργυροτεχνίας που είναι  κατασκευασμένα από χάλυβα, ειδικά σχεδιασμένο για να αντέχει σε ακραίες καιρικές συνθήκες και βανδαλισμούς, τοποθετημένα στην άκρη του λιθόστρωτου μονοπατιού, μέσα στο χώμα σε αντίθεση με το ανοιχτό γκαζόν της πλατείας που λειτουργούσε και ως γήπεδο. 

Και το ακόμη πιο ωραίο; Δεν υπήρχε πουθενά ούτε ένα καγκελάκι που να αποτρέπει την είσοδο μέσα στο γκαζόν, ούτε μια πινακίδα που να ενημερώνει ότι απαγορεύεται να πατάμε στο γκαζόν. Όλα χύμα στο κύμα λοιπόν. Η συνταγή άλλωστε είναι δοκιμασμένη από την Δημοτική Αρχή. Και εκεί όπου υπήρχε κάγκελο φρόντισαν οι ίδιοι να το εξαφανίσουν ώστε να γίνουν όλα ένα με το έδαφος. Όταν  πιστεύεις άλλωστε στην ισοπέδωση προς τα κάτω πώς να το κρύψεις; Μόνο που τον λογαριασμό δεν τον πληρώνουν φυσικά  οι ίδιοι από την τσέπη τους αλλά τα χιλιάδες κορόιδα με τα δημοτικά τέλη  κάθε μήνα.

                                  Το πριν... με τα επιδαπέδια φωτιστικά

                                                        Το μετά... όλα εξαφανισμένα 

                                                         "Θαυμάζουν"  οι επισκέπτες... 

Τρεις κάδοι ολοσχερώς εξαφανισμένοι... 

παγκάκια ασυντήρητα πάνω στον χρόνο έχουν ήδη διαλυθεί ...

                                    Τα επιδαπέδια φωτιστικά στο Ιτς Καλέ... κρατάνε χρόνια

 

Το "ένα με το έδαφος" και τα χώματα στο νέο πεζοδρόμιο χωρίς καν κράσπεδο, εκεί που ξήλωσαν και πέταξαν το ωραίο ψηλό κάγκελο που υπήρχε για να προστατεύει το παρκάκι στην αρχή της διασταύρωσης της Λ. Νιάρχου... 

     Τα όμορφα κιγκλιδώματα στον παραλίμνιο δίπλα στα καραβάκια...

Το κάγκελο έχει εξαφανιστεί, όλα ''ένα με το έδαφος'' πλέον, ισοπεδωμένα...

Λίμνη Ζηρού: όλα "χύμα στο κύμα"...

 

Η Λίμνη Ζηρού εκπέμπει για ακόμη μια φορά  σήμα κινδύνου, παραδομένη στην  εγκατάλειψη και την απαξίωση. Αυτές οι εικόνες δεν θυμίζουν σε τίποτα έναν οργανωμένο προορισμό που θα έπρεπε να αποτελεί πόλο έλξης για οικογένειες και φυσιολάτρες από κάθε γωνιά της Ελλάδας, αλλά παραπέμπουν σε έναν άναρχο, «χύμα» χώρο που υποβαθμίζεται μέρα με τη μέρα.

Είναι τουλάχιστον θλιβερό ένα τέτοιο σπάνιο φυσικό τοπίο, με την απαράμιλλη ομορφιά της λίμνης και του παραλίμνιου δάσους, να μην τυγχάνει της στοιχειώδους φροντίδας από τους αρμόδιους φορείς. Η έλλειψη οράματος, οργάνωσης και καθαριότητας στερεί από την τοπική κοινωνία και τον τουρισμό ένα ισχυρό χαρτί ανάπτυξης.

Σκουπίδια και ξεχειλισμένοι κάδοι ρυπαίνουν το δάσος, αυτοσχέδιες κατασκευές και παρατημένα υλικά: παλέτες, σκορπισμένα ξύλα, σκισμένοι μουσαμάδες και μπλε πλαστικά βαρέλια συνθέτουν ένα σκηνικό οπτικής ρύπανσης ακριβώς δίπλα στις όχθες της λίμνης. Αντί για προσεγμένα μονοπάτια, κιόσκια και ασφαλείς υποδομές για παιδιά και γονείς, μια εικόνα διάλυσης από κάτι που εγκαταλείφθηκε στη μοίρα του. Αντί για ένα οργανωμένο αναψυκτήριο κάποια όμορφα τραπεζοκαθίσματα που δεν τα διαχειρίζεται κανείς ενώ αδέσποτα σκυλιά κυνηγάνε αυτοκίνητα και πεζοπόρους…   

Το σκηνικό συμπληρώνεται από μια σειρά δομικών προβλημάτων που αποδεικνύουν ότι η απαξίωση δεν είναι περιστασιακή, αλλά βαθιά ριζωμένη.

Τα ιστορικά κτίρια της Παιδόπολης αντί να έχουν αποκατασταθεί και να βρουν νέες χρήσεις σφύζουν από ζωή ρημάζουν παραδομέν στη φθορά του χρόνου. Τα γήπεδα έχουν μετατραπεί σε ζούγκλες από χορτάρια. Εκεί που θα έπρεπε να αθλούνται παιδιά και νεολαία κυριαρχεί η απόλυτη ερήμωση.

Η πρόσβαση γίνεται από έναν άθλιο χωματόδρομο, ο οποίος κάθε φορά που περνάει αυτοκίνητο σηκώνει σύννεφα σκόνης, πνίγοντας τους πεζούς επικαθίζοντας πάνω στο ευαίσθητο οικοσύστημα.

Η παντελής έλλειψη ελέγχου επιτρέπει το άναρχο ελεύθερο κάμπινγκ παντού, ενώ οι υπαίθριες ψησταριές ανάβουν ανεξέλεγκτα δίπλα στα δέντρα, δημιουργώντας έναν διαρκή κίνδυνο πυρκαγιάς για το δάσος.

Το πεζοδρόμιο που κάποτε χαράχτηκε έχει ουσιαστικά εξαφανιστεί, ενώ το πλακοστρωμένο μονοπάτι που οδηγεί στην κορυφή του λόφου έχει θαφτεί ολοκληρωτικά κάτω από τα βάτα και την πυκνή βλάστηση, όντας πλέον εντελώς απροσπέλαστο.

Ξεχειλισμένοι κάδοι, πεταμένα πλαστικά, μπολ και υλικά οικοδομών (παλέτες, μουσαμάδες, βαρέλια) συνθέτουν το σκηνικό της απόλυτης οπτικής και περιβαλλοντικής ρύπανσης.

Κτηνοτρόφοι κόβουν την άθλια περίφραξη για να μπαίνουν τα πρόβατά τους και να βοσκούν ανενόχλητα μέσα στον προστατευόμενο πυρήνα της λίμνης!

Το πλακόστρωτο μονοπάτι που οδηγεί στην κορυφή του λόφου έχει πνιγεί από τη βλάστηση όντας σχεδόν αδιάβατο= 

Είναι ντροπή να μιλάμε για «ανάπτυξη», «τουριστικό προϊόν» και «προστασία του περιβάλλοντος» στην Ήπειρο, όταν ένα τέτοιο “διαμάντι” αφήνεται να λειτουργεί ως μια άναρχη, επικίνδυνη και βρώμικη χωματερή.

Η Λίμνη Ζηρού έχει πέσει θύμα του κλασικού ελληνικού συνδρόμου «ούτε εμείς να το αξιοποιήσουμε ούτε να το δώσουμε σε κάποιον που μπορεί». Η υποκρισία ορισμένων ομάδων, που στο όνομα μιας δήθεν «προστασίας» πολεμούν κάθε επενδυτική προσπάθεια, οδηγεί στο χειρότερο δυνατό αποτέλεσμα: τον απόλυτο εκφυλισμό. Κάτι σαν το πάρκο του Ελληνικού στην Αθήνα, δηλαδή…

Και ενώ υπήρχαν προτάσεις για μια σοβαρή , οργανωμένη και βιώσιμη αξιοποίηση από ιδιώτες, με σεβασμό στο περιβάλλον ξεσηκώθηκαν οι «επαγγελματίες» αντιδρούντες. Με κραυγές για «ξεπούλημα» και «ιδιωτικοποίηση των πάντων», μπλόκαραν κάθε προσπάθεια ανάπτυξης. Ποιο είναι το αποτέλεσμα της «νίκης» τους; Προτιμήθηκε η λύση να παραμείνει ο χώρος «χύμα», παρά να μπει μια τάξη.

Αν δημόσια και δημοτική διαχείριση σημαίνει σκόνη, σκουπίδια, πρόβατα, σκόνη, βάτα και κίνδυνος πυρκαγιάς, τότε η επιτυχία τους είναι δεδομένη.  Οι σκεπτόμενοι πολίτες όμως  της Φιλιππιάδας και της Ηπείρου γενικότερα  κουράστηκαν να βλέπουν τα «διαμάντια» της να μετατρέπονται σε άναρχες χωματερές για να μη θιχτούν οι ιδεοληψίες ορισμένων.  Στο εξωτερικό, αντίστοιχες φυσικές λίμνες (όπως στις Άλπεις, τη Σλοβενία ή την Αυστρία) αντιμετωπίζονται ως «βαρύ πυροβολικό» της τοπικής και εθνικής οικονομίας. Εκεί, η διαχείριση βασίζεται σε αυστηρό τρίπτυχο: απόλυτη προστασία της φύσης, κορυφαίες υποδομές και μηδενική ανοχή στην ανομία.

Εκεί υπάρχουν όμορφα πεζοδρόμια και μονοπάτια που επιτρέπουν σε γονείς με παιδιά, ηλικιωμένους και ΑμεΑ να περιηγηθούν με ασφάλεια.

Υπάρχουν ασφαλτοστρωμένοι δρόμοι με ελεγχόμενη πρόσβαση.

Τα παλιά ή ιστορικά κτίρια μετατρέπονται με αυστηρούς αρχιτεκτονικούς όρους σε καλαίσθητους ξενώνες, info points ή αναψυκτήρια που εναρμονίζονται πλήρως με το τοπίο.

Υπάρχει οργανωμένο κάμπινγκ ενώ το ελεύθερο κάμπινγκ απαγορεύεται αυστηρά. Αντ' αυτού, δημιουργούνται πρότυπα, οργανωμένα campsites σε καθορισμένα σημεία, με τουαλέτες, ντουζιέρες και διαχείριση απορριμμάτων.

Το άναμμα φωτιάς στο δάσος αποτελεί σοβαρό ποινικό αδίκημα με εξοντωτικά πρόστιμα. Υπάρχουν ειδικά διαμορφωμένοι, πλακοστρωμένοι χώροι πικνίκ με έτοιμες υποδομές, αν και όπου αυτό επιτρέπεται.Υπάρχει έλεγχος και κάμερες προστασίας. Η ιδέα ότι ένας κτηνοτρόφος θα έκοβε την περίφραξη για να βολτάρουν τα πρόβατά του σε προστατευόμενη ζώνη θα οδηγούσε σε αυτόφωρο, αφαίρεση άδειας και πρόστιμο μέσα σε λίγες ώρες.

Στο εξωτερικό έχουν καταλάβει ότι η δημόσια διαχείριση δεν σημαίνει εγκατάλειψη. Όταν το κράτος ή ο Δήμος αδυνατεί να συντηρήσει έναν χώρο, προχωρά σε δημόσιες-ιδιωτικές συμπράξεις (ΣΔΙΤ) ή μακροχρόνιες παραχωρήσεις σε ιδιώτες που αναλαμβάνουν με αυστηρά συμβόλαια να καθαρίζουν και να φυλάσσει τον χώρο, να  συντηρούν τα γήπεδα, τα μονοπάτια και το πράσινο, να λειτουργούν τις υποδομές (π.χ. αναψυκτήριο, ενοικίαση κανό/ποδηλάτων, ξενώνες), βγάζοντας κέρδος αλλά κρατώντας τον χώρο σε υποδειγματική κατάσταση.

Ενώ λοιπόν στο εξωτερικό οι λίμνες αυτές αποτελούν πηγή πλούτου και υπερηφάνειας, στη Φιλιππιάδα, η Λίμνη Ζηρού παραμένει θύμα ιδεοληψιών. Γιατί η λίμνη είναι ένας τόπος που αξίζει μια εντελώς διαφορετική μοίρα και διαχείριση.

Και μόλις πριν ένα μήνα διαβάζουμε ότι έπεσε θύμα παράνομης υλοτομίας, όταν «άγνωστοι» έκοψαν και εξαφάνισαν μέσα σε λίγες μέρες πάνω από 20 πανύψηλα, υγιέστατα δέντρα (περίπου 15 τόνους ξυλείας δρυός και φράξου) . Το γεγονός μάλιστα  ότι αυτό συνέβη σε προστατευόμενη περιοχή Natura χωρίς να γίνει άμεσα αντιληπτό, αποδεικνύει την τεράστια έλλειψη ελέγχου.

Δυσ-τοπικά...φαινόμενα

 

@ Ένας μεγάλος μεταλλικός κάδος απορριμμάτων βρίσκεται αναποδογυρισμένος και παρατημένος μέσα σ΄ένα χωράφι απέναντι από το Γιαννιώτικο Σαλόνι, κάτω από το διάζωμα του δρόμου. Γύρω του διάσπαρτα σκουπίδια και πλαστικά μπουκάλια, καθώς κανένας δεν έχει ενδιαφερθεί να τον μαζέψει και να τον επαναφέρει στη θέση του.

Και από την πίσω πλευρά του πάρκου ένας παρατημένος αγωγός  είναι γεμάτος καιρό τώρα μέχρι πάνω με σακούλες, πλαστικές λεκάνες και απορρίμματα, εκτεθειμένα στον αέρα, στα ζώα και στη δημόσια θέα και παίζοντας τον ρόλο του κάδου.

 

@ Διαλυμένα και σαπισμένα παγκάκια κοσμούν την πλατεία Μ. Μάτσα στο Κάστρο.  Αντί για χώροι ανάπαυσης, εστίες ατυχημάτων για ηλικιωμένους και παιδιά.

Πιο κει, ένα παλιό ηλεκτρολογικό κουτί (ρολόι) πάνω σε ξύλινη κολόνα, πλήρως παραβιασμένο, χωρίς προστατευτικό κάλυμμα με τα  καλώδια και τις ασφάλειες  σε κοινή θέα εκτεθειμένα στις καιρικές συνθήκες και στο έλεος του οποιουδήποτε περαστικού με κίνδυνο ηλεκτροπληξίας.

Πινακίδες οδικής κυκλοφορίας έχουν καλυφθεί από αυτοκόλλητα, συνθήματα και γκράφιτι, με την οδική ασφάλεια να θυσιάζεται στον βωμό του βανδαλισμού και της αδιαφορίας.

@ Λίγος μόνο καιρός πέρασε από την ολοκλήρωση των εργασιών στον παραλίμνιο πεζόδρομο και η πραγματικότητα έρχεται να ξεσκεπάσει την ποιότητα της δουλειάς που έγινε. Μέρα με τη μέρα ο πεζόδρομος μετατρέπεται σε επικίνδυνη παγίδα για ντόπιους και επισκέπτες, καθώς η πλακόστρωση αποσυντίθεται και τα περισσεύματα πετιούνται στη λίμνη.

@ Δύο μήνες μετά το φεστιβάλ της ΚΝΕ πολλές αφίσες παραμένουν «καρφωμένες» στους στύλους της πόλης με τις ευχές φυσικά της Δημοτικής Αρχής που δεν ενοχλείται καθόλου από την αφισορύπανση αρκεί να είναι της “σωστής” παράταξης. Πώς το έλεγε ο αρχηγός Τσίπρας; «Οι μολότωφ δεν έχουν κάτι κακό αρκεί να πέφτουν στη σωστή πλευρά».

Αφίσες σκισμένες και παρατημένες πάνω σε στύλους φωτισμού και πινακίδες δημιουργούν μια άθλια εικόνα υποβαθμίζοντας την οδική ασφάλεια σε κομβικά σημεία και αναδεικνύοντας για ακόμα μια φορά την υποκρισία όπου πολιτικές οργανώσεις που υποτίθεται ότι μάχονται για ποιότητα ζωής δεν δείχνουν τον στοιχειώδη σεβασμό στον δημόσιο χώρο της πόλης που τις φιλοξενεί. Από την άλλη πλευρά εκκωφαντική η ανοχή του Δήμου Ιωαννιτών, ο οποίος επιτρέπει αυτή την αυθαιρεσία για μήνες χωρίς να επιβάλλει τα προβλεπόμενα πρόστιμα ή να προχωρά στον άμεσο καθαρισμό.

Ο δημόσιος χώρος ανήκει όμως σε όλους  στους πολίτες και ένας στοιχειωδώς σοβαρός Δήμος θα όφειλε να εφαρμόσει τον κανονισμό καθαριότητας χωρίς εξαιρέσεις. Αλλά θα έπρεπε να είναι στοιχειωδώς σοβαρός…

@ Το αυτοκίνητο μέσα στο Κάστρο έχει μετατρέψει τον λιθόστρωτο πεζόδρομο σε ιδιωτικό του πάρκινγκ, κλείνοντας εντελώς τη δίοδο. Κι αυτό είναι μόνιμη κατάσταση. Ένας γονιός με καρότσι, ένας ηλικιωμένος ή ένας άνθρωπος με κινητικά προβλήματα είναι αδύνατον να περάσει από το σημείο. Αλήθεια υπάρχει στην πόλη αμειβόμενη Δημοτική Αστυνομία; Αν ναι πώς είναι  δυνατόν να μην έχει περάσει ποτέ από κει για να βεβαιώσει την αυτονόητη παράβαση και να αφαιρέσει τις πινακίδες;

Η νοοτροπία του «παρκάρω όπου θέλω και δεν με νοιάζει» τρέφεται από την ανυπαρξία των ελεγκτικών μηχανισμών. Αν ο Δήμος Ιωαννιτών θέλει να μιλάει για σεβασμό στον πεζό και αναβάθμιση του Κάστρου, οφείλει να σταματήσει να ανέχεται αυτές τις αντικοινωνικές συμπεριφορές. Ο πεζόδρομος ανήκει σε αυτούς που περπατούν, όχι στις ρόδες εκείνων που προκαλούν...

@ Ολοκλήρωσαν τις εργασίες για το φυσικό αέριο στο τέρμα της Σάββα Νικολάτου αλλά «ξέχασαν» να καθαρίσουν τον χώρο μετατρέποντας έναν δημόσιο δίπλα σε πεζοδρόμιο σε μίνι σκουπιδότοπο τεχνικών υλικών.

Το φαινόμενο βεβαίως δεν είναι καινούριο. Εταιρείες και εργολάβοι σκάβουν, τοποθετούν, κλείνουν τις τρύπες όπως-όπως και αποχωρούν σαν κύριοι, αφήνοντας πίσω τους μπάζα και υπολείμματα. 

Το ερώτημα είναι: Ποιος επιβλέπει αυτά τα έργα από την πλευρά του Δήμου Ιωαννιτών; Ποιος υπογράφει την ολοκλήρωση και την παραλαβή τους, χωρίς να κάνει μια στοιχειώδη αυτοψία για να βεβαιωθεί ότι ο χώρος παραδόθηκε καθαρός και ασφαλής;