Κυριακή 18 Οκτωβρίου 2026
.jpg)
Οι Σκουριές και το μπ-ροοδευτικό, απο-επενδυτικό "κίνημα"...
«Πριν από μερικές μέρες ο πρωθυπουργός της χώρας Κ. Μητσοτάκης έκανε, στο σβηστό, τα εγκαίνια λειτουργίας του μεταλλείου. Οι Σκουριές μαζί με το Ελληνικό είναι δύο εμβληματικές και υποδειγματικές επενδύσεις στη χώρα μας, για τις οποίες η δήθεν προοδευτική και οικολογική Ελλάδα έδωσε τον υπέρ πάντων αγώνα, αλλά ευτυχώς ηττήθηκε. Κατά κράτος.Διότι μιλάμε για μια επένδυση 2 δισ. δολαρίων που απασχολεί 5.000 εργαζόμενους, οι περισσότεροι εκ των οποίων είναι κάτοικοι της περιοχής.
Η επένδυση για τα επόμενα 20 χρόνια θα παράγει 140.000 ουγγιές χρυσού και 67 εκατ. λίβρες χαλκού κάθε χρόνο. Η αξία των εξαγωγών εκτιμάται σε 17,5 δισ. ευρώ σε βάθος 25ετίας. Το ελληνικό δημόσιο θα εισπράττει ετησίως 1,3 δισ. ευρώ μόνο από τα μεταλλευτικά τέλη, εκ των οποίων τα 500 εκατ. θα πηγαίνουν στον Δήμο Αριστοτέλη ως ανταποδοτικό όφελος. Προφανώς ψιλοπράγματα (sic) μπροστά στον αγώνα του προοδευτικού λαού μας (sic) για κάθε είδους αποεπένδυση και επιστροφή στην εποχή των σπηλαίων.
Αλλά για τους σύγχρονους και
πάντα «προοδευτικούς» λουδίτες όλα αυτά είναι όργανα του κακού καπιταλισμού και
θα κάνουν τη ζωή των λαών χειρότερη. Εξάλλου υπάρχει και ο τελάλης και τα
μηνύματα καπνού ως εναλλακτική στη σύγχρονη τεχνολογία. Τελικά ούτε η Χαλκιδική
ερήμωσε, ούτε τα ύδατα μολύνθηκαν, ούτε αβίωτη από τη σκόνη έγινε η ζωή των
κατοίκων, ούτε οικολογική καταστροφή προκλήθηκε, αν εξαιρέσουμε βεβαίως την
κοπή δένδρων και την αλλοίωση του τοπίου. Και όλα αυτά διότι έχουν επιβληθεί
ιδιαίτερα αυστηροί περιβαλλοντικοί όροι, η εφαρμογή των οποίων παρακολουθείται
στενά από τις αρμόδιες αρχές. Οι οποίες ελπίζω να κάνουν σωστά και αδέκαστα
τους ελέγχους τους. Όχι όπως στην υπόθεση των «κβαντικών γιατρών».
Παλιότερα το «αποεπενδυτικό κίνημα» αφορούσε επενδύσεις σε ρυπογόνες μορφές ενέργειας (λιγνίτη, πετρέλαιο) και στροφή στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Και ορθά. Αλλά αυτό ήταν προφανώς ο φερετζές. Διότι, όταν η τεχνολογία προχώρησε και, υπό το βάρος της κλιματικής κρίσης, έγινε η συμφωνία του Παρισιού για το κλίμα, το «προοδευτικό κίνημα» δεν δίστασε να στραφεί και κατά των ΑΠΕ. Και γι’ αυτό παρατηρούμε μια συνεχή πολεμική τόσο προς τις ανεμογεννήτριες όσο και προς τα φωτοβολταϊκά. Με διάφορες αιτιάσεις, συνήθως αστήρικτες και διακοσμητικές.
Διότι ο στόχος του λεγόμενου «προοδευτικού» κινήματος σήμερα είναι ο οικονομικός μαρασμός της Δύσης με κάθε κόστος. Αυτός ήταν βεβαίως εμμέσως πλην σαφώς πάντοτε. Και γι’ αυτό η αριστερά κάποια στιγμή υιοθέτησε το οικολογικό κίνημα. Διότι ο βιομηχανικός μαρασμός της Δύσης και η οικονομική της κατάρρευση θα έκαναν πιο εύκολη την επικράτηση των Σοβιετικών ορδών επί υπαρκτού σοσιαλισμού.
Στις μέρες μας το «αποεπενδυτικό κίνημα»
γενικώς στοχεύει στην ανάσχεση της οικονομικής ανάπτυξης και στην επέκταση της
φτώχειας, με αποτέλεσμα την ανάπτυξη κινημάτων ανατροπής του καπιταλισμού. Όχι
απλώς βελτίωσης του βιοτικού επιπέδου. Αυτό δηλαδή που γίνεται αυτές τις μέρες
στη Γαλλία, υπό τον μανδύα των μαθητικών κινητοποιήσεων. Αλλά αναμένεται να
επηρεάσει το αποτέλεσμα των προσεχών εκλογών. Διότι το λεγόμενο προοδευτικό
κίνημα ουδόλως ενδιαφέρεται για το περιβάλλον, παρά μόνο για τα εκλογικά του
οφέλη».
(Απόσπασμα άρθρου του Λ.Καστανά από την ΑΤΗensvoice)
Η Γαλλία των "άκρων"...
«Τόσο η αμερικανική αριστερά, όσο και η γαλλική συνδέεται με τους πολυπτυχιούχους και τους πολυεκατομμυριούχους —στην πραγματικότητα, από τον συνδυασμό τους που συνιστά την ελίτ.
Η αμερικανική επικεντρώνεται στους «εγχρώμους», η γαλλική, ιδιαίτερα η ριζοσπαστική «Ανυπότακτη Γαλλία», επικεντρώνεται στους «Antifa», ένα ευρύ κίνημα που περιλαμβάνει κυρίως νέους από την Αφρική, από την Παλαιστίνη και από τον χώρο του αναρχισμού· πολύ λιγότερο από την εγχώρια εργατική τάξη: ο Ζαν-Λυκ Μελανσόν έχει κερδίσει το κοινωνικό περιθώριο, τους νεαρούς ισλαμιστές, τους κουκουλοφόρους των προαστίων και τα παιδιά των αριστερών πανεπιστημίων όπως η Ναντέρ και το Σαιν Ντενί.
Μαζί με την αξία της εργασίας έχει παραδοθεί
στη δεξιά η αξία της ευπρέπειας. H έλλειψή
της εκδηλώνεται ακόμα και στο αναψυκτήριο της Εθνοσυνέλευσης όπου οι
καπνίζοντες Ανυπότακτοι πετάνε αποτσίγαρα στο δάπεδο. Πρόκειται για το θράσος
του Μαΐου του 1968 σε πιο μπρουτάλ.
Ακριβώς επειδή πρόκειται για «Antifa», οι νεαροί Ανυπότακτοι φρονούν ότι μάχονται εναντίον του φασισμού: ο Εμμανουέλ Μακρόν είναι «φασίστας», το Ισραήλ είναι «φασιστικό κράτος» και φυσικά οποιοσδήποτε βρίσκεται δεξιότερα του Μακρόν είναι επίσης «φασίστας». Πρόκειται για το απλοϊκό λεξιλόγιο και κατηγορητήριο ατόμων σαν τον 17χρονο συνδικαλιστή των λυκείων Manès Nadel που πρωτοστάτησε στις πορείες κατά της μεταρρύθμισης του συνταξιοδοτικού συστήματος και σαν τη Mathilde Panot που πρωτοστατεί ως Πασιονάρια στα πάντα.
Όσο για τον ίδιο τον Μελανσόν έχει εξελιχθεί σε κομμουνιστή ηγέτη: ο Manès Nadel δηλώνει ότι το βράδυ προτού πάει για ύπνο, ακούει τις ομιλίες του αρχηγού μελετώντας το ύφος, τον τονισμό, τις χειρονομίες και το λεξιλογικό πεδίο. Ο Μελανσόν κατασκευάζει μελανσονάκια, τη γαλλική εκδοχή του λοβοτομημένου Κνίτη, ενώ ταυτοχρόνως απομακρύνει όποιον δεν είναι υποταγμένος.
Η τακτική του Μελανσόν είναι η αναμόχλευση των παθών —«η αστυνομία σκοτώνει», «η Γαλλία έχει κηρύξει τον πόλεμο στους μουσουλμάνους», «ο λαός εξαθλιώνεται»— μέσω ατόμων που δεν έχουν εκπαιδευτεί στην πολιτική και που ξεδίνουν στο TikTok: οι εργαζόμενοι έχουν αντικατασταθεί από influencers.
Η προοπτική είναι η προεδρία: το να βρεθεί ο Ζαν-Λυκ Μελανσόν απέναντι στη Μαρίν Λεπέν το 2027. Το αμερικανικό παράδειγμα δείχνει πως οι πρεσβύτες έχουν μέλλον.
Γενικά, το εν
λόγω παράδειγμα κερδίζει έδαφος: ο κοινοτισμός —η πολυδιάσπαση της κοινωνίας σε
ξεχωριστές κοινότητες— και η πολυπολιτισμικότητα είναι αμερικανικές ιδιότητες
που έχουν εξαχθεί στην Ευρώπη: παραδόξως, όσο πιο αντιαμερικανός είναι κανείς
τόσο πιο ενθουσιωδώς τις αποδέχεται».
(Απόσπασμα άρθρου της Σ.Τριανταφύλλου από την ΑΤΗensvoice)
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
