Εδώ ... γελάμε

                                                                                                        (Χρ.Παπανίκος - "Ελλάδα 24")

Ναζισμός- κομμουνισμός: Μια σύγκριση...

 

«Πριν από αρκετά χρόνια βρέθηκα σε τηλεοπτικό πάνελ, την εποχή που στη Βουλή συνυπήρχαν η Χρυσή Αυγή και το ΚΚΕ. Κάποια στιγμή είπα ότι ήταν τουλάχιστον εντυπωσιακό πως, περίπου εβδομήντα χρόνια μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, στην ελληνική Βουλή βρίσκονταν ταυτόχρονα ναζιστές και σταλινιστές. Ο δημοσιογράφος αντέδρασε ακαριαία. Όχι για τη Χρυσή Αυγή. Για το ΚΚΕ.

 «Δεν είναι σωστό να μιλάμε έτσι για το ΚΚΕ», μου είπε, περίπου με την αγανάκτηση ανθρώπου που μόλις άκουσε προσωπική προσβολή. Ήμουν αρκετά άπειρος ώστε να μην επιμείνω. Το μετανιώνω μέχρι σήμερα. Όχι επειδή πιστεύω ότι η Χρυσή Αυγή και το ΚΚΕ ήταν το ίδιο κόμμα. Δεν ήταν. Ούτε επειδή κάθε κομμουνιστής είναι σταλινικός εγκληματίας, όπως φυσικά ούτε κάθε άνθρωπος της άκρας δεξιάς είναι ναζί. Το πραγματικό ερώτημα είναι άλλο: γιατί αισθανόμαστε ακόμη την ανάγκη να απολογηθούμε όταν αποκαλούμε τον σταλινισμό με το όνομά του;

Η ευρωπαϊκή μνήμη, όταν λειτουργεί σοβαρά, δεν χρειάζεται να αποφασίσει ποιος ολοκληρωτισμός ήταν περισσότερο συμπαθής. Θυμάται τα θύματα και των δύο. Κι όμως, στην καθημερινή πολιτική κουλτούρα διατηρούμε δύο μέτρα και δύο σταθμά. Αν κάποιος δηλώσει ότι ο ναζισμός ήταν μια θαυμάσια ιδέα που απλώς εφαρμόστηκε λάθος, σωστά θα τον αντιμετωπίσουμε ως επικίνδυνο ή ανόητο. Αν όμως πει ακριβώς το ίδιο για τον κομμουνισμό, συχνά αντιμετωπίζεται ως ρομαντικός ιδεαλιστής.

Αυτό είναι ιστορικά και ηθικά παράλογο. Ο κομμουνισμός δεν απέτυχε επειδή έτυχε να πέσει στα χέρια του Στάλιν, του Μάο, του Πολ Ποτ ή της δυναστείας των Κιμ. Το πρόβλημα προηγείται των προσώπων. Για να καταργήσεις την ιδιωτική ιδιοκτησία, να υποτάξεις την οικονομία στον κεντρικό σχεδιασμό και να οικοδομήσεις μια κοινωνία στην οποία μια κομματική ελίτ αποφασίζει ποιο είναι το συμφέρον όλων, πρέπει αναγκαστικά να αφαιρέσεις από τα άτομα το δικαίωμα να αποφασίζουν για τη ζωή τους. 

Χωρίς καταναγκασμό δεν υπάρχει τέτοιο σύστημα και χωρίς συγκέντρωση εξουσίας δεν υπάρχει καταναγκασμός. Αυτό ακριβώς είναι που ο φιλελευθερισμός κατάλαβε πολύ νωρίτερα από τους αντιπάλους του. Η ελευθερία δεν εξαρτάται από τις καλές προθέσεις εκείνου που κυβερνά. Εξαρτάται από τα όρια της εξουσίας του. Το ίδιο πρόβλημα υπάρχει σε κάθε ιδεολογία που θεωρεί ότι ένας συλλογικός σκοπός, η φυλή, η τάξη, το έθνος ή η επανάσταση, δικαιολογεί την υποταγή του ατόμου.Ακούω συχνά ότι «η ακροδεξιά είναι πιο επικίνδυνη από την ακροαριστερά». 

Μπορεί σε μια συγκεκριμένη χώρα, σε μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή, πράγματι να είναι. Η πολιτική απειλή μετριέται και με δύναμη, πιθανότητα και συγκυρία. Αυτό όμως δεν δημιουργεί ηθική ιεραρχία ανάμεσα στους ολοκληρωτισμούς. Ούτε δικαιολογεί τη γελοία ιδέα ότι ο κομμουνισμός ήταν κατά βάθος κάτι όμορφο, αλλά η ανθρωπότητα δεν στάθηκε αντάξιά του.

Καμία ιδεολογία που απαιτεί λογοκρισία, απαλλοτρίωση, μονοκομματική εξουσία και καταστολή για να εφαρμοστεί δεν αποτυγχάνει επειδή οι άνθρωποι δεν ήταν αρκετά καλοί. Αποτυγχάνει επειδή η ίδια η ιδεολογία αρνείται μια βασική αλήθεια για τον άνθρωπο: ότι δεν είναι πρώτη ύλη στα χέρια του κράτους. 

Η ιδέα ότι «ο κομμουνισμός δεν εφαρμόστηκε ποτέ πραγματικά» δεν τον αθωώνει. Τον καταδικάζει ακόμη περισσότερο, γιατί για να εφαρμοστεί χρειάζεται πάντοτε περισσότερη εξουσία, περισσότερη βία και λιγότερη ελευθερία.

Ο φιλελεύθερος λοιπόν δεν χρειάζεται να διαλέξει ποιον εχθρό της ελευθερίας συμπαθεί περισσότερο. Απορρίπτει τον φυλετικό κολεκτιβισμό της άκρας δεξιάς και τον ταξικό κολεκτιβισμό της άκρας αριστεράς για τον ίδιο ακριβώς λόγο. Γιατί και οι δύο, στο τέλος της διαδρομής, ζητούν από τον άνθρωπο να πάψει να ανήκει στον εαυτό του. Και ίσως αυτό έπρεπε να είχα απαντήσει τότε στον δημοσιογράφο. 

Δεν είναι προσβολή προς το ΚΚΕ να συζητάμε τις ιδέες, τις ιστορικές αναφορές και την πολιτική του παράδοση. Σε μια ελεύθερη κοινωνία κανένα κόμμα και καμία ιδεολογία δεν δικαιούται ιστορική ασυλία. Προσβολή προς τα θύματα του ολοκληρωτισμού είναι να θεωρούμε ότι ορισμένες δικτατορίες δικαιούνται καλύτερο μάρκετινγκ επειδή υποσχέθηκαν έναν ωραιότερο κόσμο».

(Απόσπασμα άρθρου του Αλ. Σκούρα από το liberal.gr)

Ρήσεις...

                                                                                                                                           (idiotes f/B)
 

Κοινωνικές Υπηρεσίες απούσες...

 

«Καταγγελίες από πολίτες, φάκελοι κοινωνικών υπηρεσιών, εισαγγελικές εντολές, νοσηλείες στο νοσοκομείο Παίδων, διαρκής απουσία από το σχολείο. Η «οικογένεια» της Κυψέλης είχε έρθει πολλές φορές σε επαφή με το σύστημα κρατικών υπηρεσιών, είχαν ηχήσει πολλά καμπανάκια, αλλά κανείς δεν φάνηκε διατεθειμένος να αναλάβει την ευθύνη. Και κάπως έτσι η παιδική προστασία στην Ελλάδα γλίστρησε από τις ρωγμές του συστήματος που παρά τα απανωτά περιστατικά των τελευταίων χρόνων, δεν έχει βελτιωθεί. 

Η Εθνική Στρατηγική για την Πρόληψη της Βίας και την Αντιμετώπιση της Παραβατικότητας Ανηλίκων 2025-2030, που παρουσιάστηκε το 2025, και το Εθνικό Σχέδιο Δράσης για την αντιμετώπιση της σεξουαλικής βίας κατά των ανηλίκων, που παρουσιάστηκε το 2022, παραμένουν στα χαρτιά. 

Υπάρχει ακόμη θεσμικό κενό στον συντονισμό ανάμεσα σε Εισαγγελία Ανηλίκων, κοινωνικές υπηρεσίες δήμων, ΕΛ.ΑΣ., νοσοκομεία και δομές παιδικής προστασίας. Μία από τις αλλαγές που προβλέπονταν ήταν το ενιαίο πρωτόκολλο παιδικής προστασίας, το οποίο προέβλεπε ότι όλες οι υπηρεσίες που εμπλέκονται με υπόθεση παιδιού σε κίνδυνο θα συνεργάζονταν. Ομως βρίσκεται ακόμη στην προεργασία, καθώς όπως αναφέρει στέλεχος της κυβέρνησης «εκκρεμούν πολλές συνεννοήσεις με τα συναρμόδια υπουργεία».

Το «Χαμόγελο του Παιδιού» εξέδωσε χθες ανακοίνωση: Τον Απρίλιο του 2020 είχε φθάσει ανώνυμη καταγγελία για τα τρία παιδιά –τα οποία τότε θα ήταν 3 ετών το μικρότερο, 6 το δεύτερο και 9 το σημερινό 15χρονο κορίτσι που εγκυμονεί– για παραμέληση της υγιεινής και εποπτείας των παιδιών, οικονομική εκμετάλλευση της κόρης και χρήση ουσιών από τους γονείς. Διαβίβασε την αναφορά στην αρμόδια Εισαγγελία, αλλά, όπως αναφέρει στην ανακοίνωση, δεν ενημερώθηκε ποτέ για την εξέλιξή της.

Τον Δεκέμβριο του 2024 υπήρξε νέα ανώνυμη κλήση για τρία παιδιά, πάλι ένα κορίτσι και δύο αγόρια. «Αυτή τη φορά αναφέρθηκαν σωματική βία του πατέρα και κακοποίηση της κόρης, πιθανή χρήση ουσιών από την ίδια και χρήση ουσιών από τους γονείς. Η αναφορά δεν διαβιβάστηκε στις Αρχές, επειδή οι καλούντες δεν έδωσαν αρκετά στοιχεία –ούτε ονοματεπώνυμα ούτε περιοχή– ώστε να ταυτοποιηθεί η οικογένεια», τονίζεται στην ανακοίνωση.

Τον Αύγουστο του 2025, τα δύο μικρότερα παιδιά, σήμερα 9 και 12 ετών, είχαν απομακρυνθεί από την οικογένεια με εισαγγελική εντολή και είχαν εισαχθεί στο Νοσοκομείο Παίδων «Η Αγία Σοφία». Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες, η κοινωνική υπηρεσία του νοσοκομείου είχε αρκετά αναλυτικό φάκελο για τα παιδιά. Με βάση τα δεδομένα, τα συγκεκριμένα παιδιά δεν θα έπρεπε να επιστρέψουν στην οικογένεια. Ομως ο φερόμενος πατέρας τους μπήκε στο νοσοκομείο και πήρε τα δύο παιδιά».

(Aπόσπασμ άρθρου της Τ. Γεωργιοπούλου από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)

 

Ρήσεις...

                                                                                                                                         (idiotes f/B)

Απόψεις...

 

«Η Ρωσία απέτυχε ως μοναρχία. Το τσαρικό καθεστώς ήταν τόσο σάπιο, τόσο άνισο, τόσο αναχρονιστικό, που μια χούφτα μπολσεβίκων εκμεταλλεύτηκε τις εκρηκτικές συνθήκες και άρπαξε την εξουσία. Δεν ήταν επανάσταση των μαζών, ήταν πραξικόπημα μειοψηφίας πάνω σε ένα κράτος που κατέρρεε και ακολούθησαν ιδεοληπτικά πειράματα που κόστισαν εκατομμύρια ζωές.

Απέτυχε ως κομμουνιστικό καθεστώς. Και προσοχή, δεν μιλάμε για μια «ατυχή» κατάρρευση. Η ΕΣΣΔ διαλύθηκε ολοσχερώς, ενώ η Κίνα - που ξεκίνησε από χειρότερη αφετηρία - μεταρρυθμίστηκε και έγινε δεύτερη οικονομία του πλανήτη. Ίδιο σύστημα, δύο εντελώς διαφορετικές καταλήξεις. Η διαφορά λέγεται ικανότητα.

Απέτυχε, τέλος, και ως ολιγαρχία με τον Πούτιν. Κι εδώ είναι το πιο ντροπιαστικό. Μια χώρα που κολυμπάει στο πετρέλαιο, στο φυσικό αέριο, στο νικέλιο, στο ουράνιο, στα πάντα, καταφέρνει να είναι φτωχή.

Το ονομαστικό κατά κεφαλήν ΑΕΠ της Ρωσίας κινείται γύρω στα 14.000-15.000 δολάρια. Της Ελλάδας - της «φτωχής», της μνημονιακής, της χρεοκοπημένης Ελλάδας — ξεπερνά τα 24.000. Δηλαδή ο μέσος Ρώσος βγάζει περίπου το 60% του μέσου Έλληνα. Και μιλάμε για μέσο όρο, γιατί ο Ρώσος της επαρχίας ζει με ψίχουλα, ενώ ο ολιγάρχης αγοράζει γιοτ και ζει στο Μονακό.

Βάλτε δίπλα τη Βουλγαρία, τη φτωχότερη χώρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το κατά κεφαλήν εισόδημά της είναι πάνω-κάτω στα επίπεδα της Ρωσίας. Καταλάβατε; Η «υπερδύναμη» με τα πυρηνικά και τα ατελείωτα κοιτάσματα, τα βγάζει όσα η φτωχότερη χώρα της Ένωσης.

Το 2022 ο Πούτιν υπολόγιζε ότι θα έμπαινε στο Κίεβο σε λίγες μέρες. Πέρασαν τεσσεράμισι χρόνια και ακόμα πολεμάει. Μια χώρα με ένα κλάσμα του πληθυσμού του και ένα κλάσμα του προϋπολογισμού του, τον κρατά καθηλωμένο.

Ας φτιάξουμε μια λίστα με τις ρωσικές «εξαγωγές» στον πολιτισμό των τελευταίων δεκαετιών. Διαφθορά. Νεοπλουτισμός σε επίπεδο καρικατούρας. Ανισότητες που θα ζήλευε φεουδάρχης. Μαφία αδίστακτη. Χάκερ που ρημάζουν τράπεζες και νοσοκομεία.

Ψάξτε τώρα να βρείτε μια ρωσική εταιρεία τεχνολογίας που άλλαξε τη ζωή σας. Ένα ρωσικό κινητό. Ένα ρωσικό φάρμακο. Μια ρωσική πλατφόρμα. Τίποτα. Οι μόνες «καινοτομίες» που εξάγει η Ρωσία είναι όπλα και προπαγάνδα — δηλαδή θάνατος και ψέματα.

Ο Αμερικανός γερουσιαστής Τζον Μακέιν το είχε πει καλύτερα από όλους μας, το 2014: «Η Ρωσία είναι ένα βενζινάδικο που παριστάνει τη χώρα». Και συμπλήρωνε: κλεπτοκρατία και διαφθορά.Ένα βενζινάδικο, λοιπόν, που έτυχε να κάθεται πάνω σε μια στοίβα πυρηνικών κεφαλών. Αυτό θαυμάζουμε».

                                                                       (Κ. Στούπας-liberal.gr)

« Τα ρωσόφιλα (κατ’ άλλους ρωσόδουλα) δίκτυα έχουν αναθαρρήσει σε όλη την Ευρώπη. Είναι η ευκαιρία που περίμεναν εδώ και καιρό για να μπορέσουν να αλλάξουν τους συσχετισμούς δυνάμεων. Να διαλύσουν το όραμα της Ενωμένης Ευρώπης και να φέρουν την Ευρώπη επί της ουσίας υποτελή στην αυλή του Πούτιν. Είναι ένα εφιαλτικό σενάριο που δεν απέχει πολύ από το να το δούμε να εξελίσσεται μπροστά στα μάτια μας.

Στην Ελλάδα δεν συμβαίνει κάτι διαφορετικό απ’ ότι σε άλλες χώρες. Η ρωσική μηχανή έχει στηρίξει και εδώ κόμματα και ομάδες που ταυτίζονται με την προώθηση των ζωτικών της συμφερόντων. Ρωσόφιλοι πολιτικοί υπάρχουν σε όλα τα κόμματα και το κοινό τους γνώρισμα, το συνθηματικό της αναγνώρισής τους, είναι η αντίθεσή τους με την εξωτερική πολιτική του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Η Ελλάδα της Ευρώπης, η Ελλάδα της Δύσης είναι το θήραμα που προσπαθούν να σκοτώσουν. Άθελά τους (;) προκαλούν τεράστια ζημιά στα εθνικά μας θέματα. Δημιουργούν συνθήκες μεγάλης πολιτικής κρίσης που περιμένουν πώς και πώς να εκμεταλλευτούν οι Τούρκοι. Η αλλαγή του γεωπολιτικού προσανατολισμού της χώρας σε αυτήν τη φάση δεν είναι απλά ένα λάθος. Είναι εγκληματική ενέργεια, ανάλογη με την αλλαγή στάσης μας στην περίοδο που προηγήθηκε της Μικρασιατικής καταστροφής.

Το ρολόι μετράει αντίστροφα. Η προοπτική μιας νέας οικονομικής κρίσης επιβαρύνει το ήδη βεβαρημένο από την ακρίβεια κλίμα στην Ευρώπη. Ο δρόμος για την ακροδεξιά έχει στρωθεί όπως και στον μεσοπόλεμο με την ίδια αφέλεια που είχαν και τότε επιδείξει οι οικονομικές και πολιτικές ελίτ. Η Ευρώπη βρίσκεται στο κατώφλι μιας μεγάλης πολιτικής κρίσης, που απειλεί να μας πάρει και εμάς παραμάζωμα στο διάβα της. Αυτό δεν πρέπει να συμβεί».

                                                                            (Θ.Μαυρίδης-Liberal.gr)

Ρήσεις...