Νέα Σχολή αστικού... σχεδιασμού

 

Η πόλη μας αποκτά σιγά σιγά τη δική της σχολή … αστικού σχεδιασμού και βιώσιμης κινητικότητας. Γήπεδα χωρίς μπασκέτες για να μη χαλάει κανείς καλάθια. Περίπτερα εγκαταλελειμμένα που μετατρέπουν το πεζοδρόμιο σε δοκιμασία ισορροπίας. Πεζοδρόμια που καταλήγουν σε χώμα και χαλίκι. Ογκώδη αντικείμενα ως μόνιμο στοιχείο της διακόσμησης. Βανδαλισμοί που μένουν στη θέση τους.  Κι έτσι το πρόβλημα δεν είναι μόνο τα μεγάλα έργα που χωλαίνουν αλλά και  η απουσία καθημερινής φροντίδας. Μικρές εικόνες εγκατάλειψης που, όλες μαζί, συνθέτουν τη μεγάλη εικόνα μιας πόλης που δείχνει αδιαφορία ακόμη και για τα αυτονόητα.

Όποιος κάνει μια βόλτα στην οδό Βελισσαρίου -παράλληλη της Δωδώνης- και στα πέριξ και θα το διαπιστώσει ιδίοις όμμασι. Εκεί λοιπόν τα πεζοδρόμια απέκτησαν... νέο ρόλο. Δεν προορίζονται πλέον μόνο για τους πεζούς, αλλά και για μπάζα, στρώματα, καναπέδες, κλαδιά, υλικά οικοδομών, αυτοσχέδια σκυλόσπιτα και κάθε λογής ογκώδη αντικείμενα. Εκεί που θα έπρεπε να υπάρχει πλακόστρωση, υπάρχουν χαλίκια, χώμα και λακκούβες. Εκεί που θα έπρεπε να περπατά ο πολίτης, κάνει σλάλομ ανάμεσα στα σκουπίδια. 

Τι κι αν μιλάμε για κεντρικούς δρόμους και μάλιστα σε “καλές“ γειτονιές;Κι αν αυτή είναι η εικόνα του κέντρου, αλήθεια, πώς είναι η περιφέρεια; Και το πιο ανησυχητικό δεν είναι η εικόνα. Είναι ότι κάτοικοι και Δήμος  έχουν πάψει πλέον να θεωρούν το πρόβλημα αιτία αντιμετώπισης αλλά ως … φυσιολογική  κατάσταση.

Λίγο πιο κει θα συναντήσουμε γήπεδα μπάσκετ χωρίς μπασκέτες αλλά και εγκαταλελειμμένα περίπτερα –φαντάσματα επί της Δωδώνης  που περιορίζουν τα πεζοδρόμια στα τριάντα εκατοστά. Και δεν πρόκειται για μεμονωμένα  περιστατικά. Είναι η εικόνα μιας πόλης που σταδιακά συμβιβάζεται με την εγκατάλειψη.

Καμαρώστε:

Ως πότε θα κρύβουμε τους θησαυρούς μας;

 

Η Ιερά Μονή Αγίου Δημητρίου στην Κυψέλη Πρεβέζης είναι ένα από τα σημαντικότερα υστεροβυζαντινά μνημεία της Ηπείρου. Xρονολογείται από τα χρόνια του Δεσποτάτου της Ηπείρου και ιδρύθηκε από τον ηγεμόνα Μιχαήλ Β΄ Άγγελο Κομνηνό Δούκα. Αποτελεί το μοναδικό βυζαντινό μνημείο της περιοχής και φημίζεται για τις εξαιρετικές τοιχογραφίες που σώζονται στο εσωτερικό του.

Κατά καιρούς έγιναν στερεώσεις και ανακατασκευές  κaι σήμερα ο ναός, ως κτίσμα, βρίσκεται σε μια σχετικά καλή κατάσταση απέχοντας από την επαρχιακή  οδό Γλυκής –Πάργας λίγες δεκάδες μέτρα. Από τον δρόμο όμως δεν φαίνεται ούτε στο ελάχιστο, αφού τον κρύβει ολόκληρο η βλάστηση.  Πάνω δε στην Επαρχιακή Οδό δεν θα δει πουθενά ενημερωτικές πινακίδες και έτσι ο βυζαντινός ναός μένει εντελώς στην αφάνεια ενώ πολύς κόσμος που περνάει από κει για τη θάλασσα θα ήθελε να τον επισκεφτεί. Για να τον εντοπίσει κανείς σήμερα  πρέπει να μπει και να βγει από το χωριό Κυψέλη κάνοντας στη ουσία έναν κύκλο και ψάχνοντας κάποια πινακίδα.

Μια μικρή παρέμβαση όμως από την Περιφέρεια  ώστε ο δρόμος που τώρα φτάνει μέχρι την εκεί βιοτεχνία να περάσει το μικρό ποτάμι με μια σιδερένια γέφυρα - μιλάμε για ελάχιστα μέτρα-, καθάρισμα της βλάστησης ώστε ο ναός  να φαίνεται από τον δρόμο, καλύτερη περίφραξη κτλ. θα μπορούσε να τον κάνει να αποτελεί ένα εντυπωσιακό αξιοθέατο.   

Μια Περιφέρεια που δεν έχει αφήσει στάνη για στάνη χωρίς άσφαλτο και χωριά με διπλούς δρόμους πρόσβασης αλλά και κυκλικούς κόμβους στη μέση του πουθενά δεν μπορεί να κάνει το αυτονόητο; Ως πότε θα κρύβουμε τους πολιτισμικούς θησαυρούς μας; Η κατάσταση πάντως σήμερα εκεί θυμίζει εγκατάλειψη…

 

 

                                         Ο υπέροχος ναός

                                 H προβληματική πρόσβαση

                         Η εναλλακτική  και πολύ πιο  σύντομη διαδρομή

Σοφά λόγια...

                                                                                                                                           (Αρκάς)
 

Εδώ ...γελάμε

                                                                                                                    (Χρ. Παπανίκος-"Ελλάδα 24")

Τι, είπαμε, σημαίνει "προοδευτικός" σήμερα;

 

«Τι ακριβώς σημαίνει «προοδευτικός» κατά την τρέχουσα αντίληψη: Σύμφωνα με την Αριστερά, και στη βασική εκδοχή, «προοδευτικός» είναι αυτός που είναι γενικώς «με τον άνθρωπο». Εξαιρούνται, φυσικά, οι Ουκρανοί που «είναι ναζί» και είχαν το θράσος να υπερασπιστούν την πατρίδα τους απέναντι στον Πούτιν, οι Εβραίοι που είναι γενοκτόνοι εξ ορισμού και τα θύματα της αριστερής τρομοκρατίας, που όσο να ’ναι όλο και κάτι θα 'καναν αναγκάζοντας τους αυτόκλητους «λαϊκούς αγωνιστές» να αναλάβουν «επαναστατική δράση».

Ένας σωστός «προοδευτικός», εξάλλου, υπερασπίζεται το λεγόμενο «άσυλο» στα πανεπιστήμια, επειδή αυτά είναι «χώροι ελεύθερης διακίνησης ιδεών».Το δοκιμάσαμε κι αυτό 52 ολόκληρα χρόνια και καταφέραμε να κάνουμε τα πανεπιστήμιά μας αχούρια και άντρα συμμοριών που τα λυμαίνονταν. Ώσπου η παράνοια αυτή καταργήθηκε πριν μερικά χρόνια και πάρα τις λυσσώδεις αντιδράσεις. 

Το ίδιο συμβαίνει και με τα μη κρατικά ΑΕΙ. Οι «προοδευτικοί» δεν θέλουν ούτε να τα βλέπουν και υποπτευόμαστε βάσιμα ότι ο λόγος δεν είναι ότι υπερασπίζονται το δημόσιο πανεπιστήμιο. Δεν τα θέλουν γιατί πολύ απλά δεν θα μπορούν να τα ελέγχουν. Ένας επίσης “προοδευτικός” που σέβεται τον εαυτό του, οφείλει να δείχνει πάντα μια  φυσική απέχθεια απέναντι σε οτιδήποτε παραπέμπει σε νόμο και τάξη και που εξ ορισμού σηματοδοτεί κάτι το απεχθές, ύποπτο και σκοτεινό.

Κάπως έτσι και με τα χρόνια, καταλήψεις και βανδαλισμοί άρχισαν να θεωρούνται «ακτιβισμός», η ανυπακοή απέναντι στο κράτος να θεωρείται “πράξη αντίστασης απέναντι στο σύστημα”, η αυτονόητη εφαρμογή των νόμων “αυταρχισμός” και “καταστολή”. Ενώ σε μια μεγάλη μερίδα των λεγόμενων «προοδευτικών» υπάρχει  ταυτόχρονα και ένας υπόρρητος θαυμασμός για τους τρομοκράτες τους οποίους και σπανίως καταδικάζουν. Κι όταν το κάνουν με μισή καρδιά, φροντίζουν πάντα να σχετικοποιούν τις απεχθείς πράξεις με τα γνωστά «ναι μεν αλλά…». 

Άλλα γνωρίσματα ενός “προοδευτικού” είναι η παθολογική αγάπη προς το Δημόσιο και τους διορισμούς που όσοι κι αν γίνουν πάλι δεν θα φτάνουν, η κατηγορηματική άρνηση απέναντι σε οποιαδήποτε υποψία αξιολόγησης οπουδήποτε, το άσβεστο μίσος για τον ιδιωτικό τομέα και το καλώς εννοούμενο θεμιτό κέρδος το οποίο θεωρείται περίπου κάτι σαν ποινικό αδίκημα, η εναντίωση απέναντι σε οποιονδήποτε περιορισμό της παράνομης μετανάστευσης, η αντίθεση απέναντι στους εξοπλισμούς καθώς θεωρεί το «βούτυρο ή κανόνια» ένα ξεπερασμένο αστικό ψευτοδίλημμα, η καχυποψία απέναντι σε οτιδήποτε παραπέμπει σε εξέλιξη, από τις εξορύξεις μέχρι και την ψηφιοποίηση που πολλοί του χώρου αποκαλούν «τεχνοφασισμό» και ούτω καθεξής. 

Άλλωστε εδώ μέχρι και την τηλεκπαίδευση σαμποτάρισαν κάποτε με το «όχι κάμερες στις τάξεις» και τις άλλες ανοησίες. Ενώ ισχυρίζονταν ότι η ψηφιακή κάρτα εργασίας που κατάφερε καίριο χτύπημα στη μαύρη εργασία, θα έφερνε «εργασιακό μεσαίωνα». 

Και φτάνουμε στο σήμερα, όπου ανθρώπινα ναυάγια χωρίς ίχνος αξιοπρέπειας  εκλιπαρούν για μια θέση στο κόμμα Τσίπρα, να θεωρούνται επίσης κι αυτοί «προοδευτικοί» που έχουν τάχα όραμα για τη χώρα. Ενώ στην πραγματικότητα είναι αξιοθρήνητοι επαίτες και ελεεινοί καιροσκόποι που εκτός πολιτικής δεν έχουν στον ήλιο μοίρα. Σ' αυτή λοιπόν τη χώρα, θα' πρεπε κάποτε να ξεκινήσουμε απ’ τα βασικά και ίσως να επανεφεύρουμε τον τροχό και την αλφάβητο. Και κάπως έτσι να ξαναγνωριστούμε».

                            (Απόσπασμα άρθρου του Κ. Μπερμπερίδη από το liberal.gr) 

 

Ρήσεις...

                                                                                                                                          (Αρκάς)

Εδώ... γελάμε

                                                                                              (Δ. Χαντζόπουλος-ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)