Επικίνδυνη αναλγησία...

 

Για να μην ασκούμε συνεχώς κριτική στον Δήμο για αδράνεια, από φωτογραφίες που μας έστειλαν συμπολίτες μας, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε τα γρήγορα αντανακλαστικά του.  

Αφού η προηγούμενη περίφραξη στη Δ. Φιλοσόφου κατέρρευσε εντελώς (άντεξε ολόκληρα δυόμισι χρόνια, άθλος!), το συνεργείο έσπευσε αμέσως. Οι δύο “τεχνικοί”, με το τσιγάρο στο στόμα ο ένας για την απαραίτητη χαλάρωση, τοποθέτησαν μια ολοκαίνουργια, υπερσύγχρονη... πλέξη πάνω στον παραλίμνιο δρόμο, σαν κι αυτές που βάζουμε στα κοτέτσια των χωριών μας. Μια κατασκευή υψηλής μηχανικής που σίγουρα θ' αντέξει άλλα δυόμισι χρόνια. Έτσι γίνονται οι δουλειές στην πόλη…

Επίσης όπως μας ενημερώνουν άνθρωποι που παρατηρούν γύρω τους την κατάσταση, δέκα το πρωί Παρασκευής και τα σκουπίδια υπήρχαν ανενόχλητα σε όλη την παραλίμνια ζώνη αφού δεν πέρασε κανένας για να καθαρίσει. Δεν μας κάνει φυσικά καμία εντύπωση. Είναι και Παρασκευή, θυμόμαστε και  την υπάλληλο της καθαριότητας, που σε μια επίδειξη στρατηγικής απόκρυψης, καθόταν πάνω στο φωσφοριζέ γιλέκο εργασίας -για να μην δίνει στόχο ότι εκείνη των ώρα εργαζόταν- ενώ ήταν  πλήρως αφοσιωμένη στο κινητό της για μέρες, στο ίδιο σημείο στο θεατράκι της Σκάλας. Η σκούπα και ο κουβάς είχαν αφεθεί διακριτικά πιο πέρα, δεμένα στο δέντρο, περιμένοντας κι αυτά να τελειώσει το … scrolling για να αποχωρήσουν μαζί. Μπορεί ο Δήμος να έχει παραδώσει τη μισή καθαριότητα σε ιδιώτες με τα χρήματα των δημοτών φυσικά αλλά κράτησε το κέντρο και την παραλίμνια περιοχή προς δόξαν του... δημοσίου.  

Όταν όμως βλέπει κανείς τη μοναδική παιδική χαρά της περιοχής, αυτή στο πάρκο Κατσάρη, να βρίσκεται σε τέτοιο επικίνδυνο χάλι και οι «αρμόδιοι» να περνούν ατάραχοι δίπλα της, τι πρέπει να σκεφτεί και ειδικά αν είναι γονιός;

Ξηλωμένα σίδερα, εκτεθειμένες μεταλλικές γωνίες, βίδες και σωλήνες που προεξέχουν από το έδαφος. Παιχνίδια σπασμένα, σκουριασμένα ή να λείπουν εντελώς. Πλαστικές σακούλες, κουτάκια και σκουπιδαριό σωρό γύρω από τα παγκάκια. Ξύλινα καθίσματα γεμάτα τρύπες και σήψη. Οι ειδικοί τάπητες να έχουν καλυφθεί από γλίτσα, πέτρες και χαλίκια. Απέξω σπασμένα ξύλα με βίδες να προεξέχουν, σκουριασμένα μέταλλα και ακαθάριστα δάπεδα. Κι όλα αυτά στην πιο όμορφη περιοχή της πόλης. Πού να πάει κανείς και παραπέρα δηλαδή...

Εδώ δεν πρόκειται απλώς για ανικανότητα, αλλά για συνειδητή πια αναλγησία. Έχουμε μια δημοτική αρχή που λειτουργεί ως τροχονόμος της παρακμής, που υποτιμά τη νοημοσύνη των φορολογούμενων πολιτών και παίζει κορώνα-γράμματα τη σωματική ακεραιότητα των παιδιών τους. Η αδιαφορία έχει ξεπεράσει τα όρια της αμέλειας και αγγίζει τα όρια της επικίνδυνης πια ανευθυνότητας.

Καμαρώστε τη χειρότερη και πιο επικίνδυνη παιδική χαρά της χώρας στο πιο όμορφο σημείο της λίμνης:

Η σημερινή κατάσταση...

Για μεγάλο διάστημα οι γονείς κάθονταν πάνω στο πεζούλι, γιατί από κάτω...

                                                 Η τοποθέτηση της νέας... περίφραξης 

                                Η προηγούμενη περίφραξη... χωρίς ντροπή...

                                  Το νέο "μοντέλο" καθαρισμού από υπαλλήλους του Δήμου

Οδός Νικοπόλεως: Άναρχο προάστιο περασμένων δεκαετιών...

Όσα δείχνουν οι φωτογραφίες είναι η καθημερινή πραγματικότητα στην οδό Νικοπόλεως μέσα Αυγούστου του 2026! Ένας καρόδρομος κυριολεκτικά με πεζοδρόμια κατειλημμένα από οχήματα, πεζούς να βαδίζουν στο οδόστρωμα, ποδηλάτες στη μέση του δρόμου και ένα απαρχαιωμένο δίκτυο υποδομών που υποβαθμίζει τη ζωή των κατοίκων.

Οι πεζοί, οι γονείς με καρότσια και τα άτομα με αναπηρία αναγκάζονται να ρισκάρουν τη σωματική τους ακεραιότητα ενώ η πλήρης απουσία ελέγχου με τον καθένα να σταθμεύει ή να κλείνει τον δρόμο χωρίς καμία παρουσία της δημοτικής αστυνομίας ή τροχονομικού ελέγχου είναι ο κανόνας. 

Ένας από τους κύριους οδικούς άξονες της πόλης θυμίζει άναρχο προάστιο περασμένων δεκαετιών, με ξύλινους και μεταλλικούς στύλους και εναέρια καλώδια που διασταυρώνονται παντού να κρέμονται πάνω από τα κεφάλια των πολιτών. Η πλήρης έλλειψη σύγχρονου αστικού σχεδιασμού που βρίσκεται σε πλήρη αισθητική και λειτουργική εγκατάλειψη βρίσκει εδώ τον ορισμό της.

Η προσβασιμότητα φυσικά παραμένει κενό γράμμα με μπαλώματα πάνω σε μπαλώματα, εμφανείς φθορές και καθιζήσεις, ανομοιόμορφα ή καθόλου πεζοδρόμια και  περιορισμένη ορατότητα σε πολλά σημεία. Δεν είναι απλώς ένας κακός δρόμος - δείχνει ότι δεν συντηρείται ποτέ. Ένας δημόσιος δρόμος με μεγάλη κυκλοφορία και έχει αφεθεί ουσιαστικά στην τύχη του.

Οι δρόμοι παραμένουν σκαμμένοι, με την αδιαφορία του Δήμου για την τήρηση της νομιμότητας και τη διασφάλιση των δημόσιων χώρων να έχει ξεπεράσει κάθε όριο. Η ανοχή όμως  στην αυθαιρεσία ισοδυναμεί με συνενοχή. Οι πολίτες των Ιωαννίνων -και όχι κατά περίπτωση- δικαιούνται μια σύγχρονη και ασφαλή πόλη και όχι ένα άναρχο προάστιο περασμένων δεκαετιών.

Και ενώ ο δρόμος έχει μεγάλο κυκλοφοριακό φόρτο και εμπορική δραστηριότητα ως  σύγχρονος αστικός άξονας, οι υποδομές του σαν έχουν ξεχαστεί εδώ και δεκαετίες. Τι ακριβώς περιμένει η Δημοτική Αρχή για να κάνει το προφανές;   

Καμαρώστε:

Πώς να περιγράψεις την ντροπή;

 

Η κατάσταση που αντικρίζει όποιος περνά από την πύλη του Κάστρου χρόνια τώρα δεν είναι απλώς απογοητευτική, αποτελεί ντροπή για την πόλη. Η μετατροπή ενός κορυφαίου ιστορικού μνημείου σε μια άτυπη χωματερή -χρόνια τώρα- αναδεικνύει βεβαίως την ατομική ευθύνη των πολιτών και την απόλυτη έλλειψη παιδείας και σεβασμού από μερίδα συμπολιτών μας που θεωρούν ένα μνημείο ιστορικής  πολιτιστικής κληρονομιάς ως προσωπικός του κάδο απορριμμάτων. Πράγμα που αποδεικνύει φυσικά και μια πρωτόγονη νοοτροπία ανθρώπων που θέλουν να να ζουν σε πόλη με έντονο ιστορικό παρελθόν.

Η μεγαλύτερη ευθύνη, ωστόσο, βαραίνει τη δημοτική αρχή που ανέχεται τέτοια φαινόμενα , επιτρέποντας  στους ασυνείδητους να δρουν ανενόχλητοι και μάλιστα σε ένα από τα πιο τουριστικά σημεία της πόλης. Και η παραμονή των σκουπιδιών εκεί για βδομάδες και μήνες δείχνει και την αδράνεια των αρμόδιων υπηρεσιών καθαριότητας που κάνουν ότι δε βλέπουν.

Είναι απαράδεκτο να επενδύονται πόροι για την προβολή της πόλης και η εικόνα που αντικρίζουν οι επισκέπτες να είναι αυτή της απόλυτης απαξίωσης της ιστορίας της.

Η προστασία του Κάστρου όμως δεν είναι προαιρετική. Ο Δήμος οφείλει να ξυπνήσει από τη χειμερία νάρκη του και να βρει μόνιμους τρόπους αποτροπής αυτής της ασχήμιας αναλαμβάνοντας τις ευθύνες του: να καθαρίσει άμεσα τον χώρο, να τοποθετήσει αποτρεπτικά μέσα και κάμερες και να εφαρμόσει τον κανονισμό καθαριότητας με αυστηρά πρόστιμα στους παρανομούντες.

Πίσω δε ακριβώς από τα τείχη, το σκηνικό θυμίζει κανονική, ενεργή χωματερή, με πλαστικά μπουκάλια, σακούλες, τενεκεδάκια και κάθε λογής απροσδιόριστα απορρίμματα διάσπαρτα μέσα στα ξερά χόρτα. Αυτό δεν είναι απλά «παραμέληση»· είναι πλήρης σήψη της αστικής συνείδησης και της δημοτικής λειτουργίας.

Το να μετατρέπεις ένα ιστορικό οχυρό, έναν χώρο που υποτίθεται ότι τιμάς, σε προσωπικό σου σκουπιδοτενεκέ επειδή βαριέσαι να περπατήσεις μέχρι τον κάδο, είναι δείγμα απόλυτης πολιτισμικής κατάπτωσης. Η δικαιολογία όμως ότι «φταίνε οι ασυνείδητοι» έχει λήξει προ πολλού. Όταν ένα πρόβλημα υφίσταται στο ίδιο σημείο για χρόνια, η ευθύνη μετακυλίεται αποκλειστικά στη δημοτική αρχή: Η απουσία ελέγχου ουσιαστικά κλείνει το μάτι στους πρωτόγονους, λέγοντάς τους «συνεχίστε, εμείς είμαστε εδώ... δεν θα σας ενοχλήσει κανείς».

Και βέβαια, τα σκουπίδια ανάμεσα στα ξερά χόρτα το καλοκαίρι δεν είναι απλά άσχημα στην όψη. Είναι εστία μόλυνσης, γεμάτη τρωκτικά, και ένας μόνιμος κίνδυνος πυρκαγιάς που απειλεί το ίδιο το μνημείο και τα σπίτια γύρω του.

Και οπωσδήποτε είναι εξοργιστικό να ακούμε βαρύγδουπες δηλώσεις για «βιώσιμη πόλη» και «πολιτιστικό τουρισμό», όταν η πραγματικότητα πίσω από τη βιτρίνα βρωμάει εγκατάλειψη…

Καμαρώστε: 

Αύγουστος 2026

προηγούμενα διαστήματα

 

                                                                        Αύγουστος 2026

 

Παλέτες κατά βούληση...

Από όσο γνωρίζουμε απαγορεύεται αυστηρά να φτιάξει κανείς οποιαδήποτε σχεδία από παλέτες και να τη ρίξει στην Παμβώτιδα για ψάρεμα ή για  οποιαδήποτε άλλη χρήση. Η λίμνη των Ιωαννίνων προστατεύεται από αυστηρό νομικό και περιβαλλοντικό πλαίσιο, καθώς αποτελεί προστατευόμενη περιοχή Natura 2000.

Εκτός των άλλων, οι παλέτες συχνά φέρουν χημικά συντηρητικά, καρφιά, βερνίκια ή πλαστικά που αποσυντίθενται και καταλήγουν στο νερό όπου μένουν ως απορρίμματα - κάτι που επιφέρει βαριά διοικητικά και ποινικά πρόστιμα. Η συγκεκριμένη λοιπόν κατάσταση που βλέπει κανείς να πολλαπλασιάζεται παραβιάζει πολλαπλούς νόμους: 

Α) Αυθαίρετη κατάληψη δημόσιου χώρου: Κανείς δεν έχει δικαίωμα να τροποποιεί, να περιφράζει ή να χτίζει αυτοσχέδιες «σκάλες» και πλατφόρμες με μπάζα και παλέτες σε δημόσιες όχθες. 

Β) Υποβάθμιση και ρύπανση περιβάλλοντος: Η εγκατάλειψη παλετών, σπασμένων ξύλων και άλλων υλικών (μπάζα, πέτρες) μέσα στην πυκνή βλάστηση δίπλα στο νερό συνιστά παράνομη εναπόθεση απορριμμάτων τα οποία τα βλέπει πια κανείς στα επίμαχα σημεία. 

Γ) Υψηλός κίνδυνος ατυχήματος: Οι κατασκευές αυτές είναι ασταθείς. Υπάρχει άμεσος κίνδυνος να υποχωρήσουν, να γλιστρήσει κάποιος στις πέτρες ή να τραυματιστεί από σκουριασμένα καρφιά και σπασμένα ξύλα.

Άρα, πώς γίνεται ένας Δήμος να επιτρέπει κάτι που απαγορεύεται; Ή μήπως  εδώ ισχύουν άλλοι νόμοι; 

Την όμορφη εξέδρα όμως που είχε κατασκευάσει συμπολίτης μας σε σημείο του παραλίμνιου πεζόδρομου προς Ανατολή/Κατσικά (ο οποίος είχε συντηρήσει και τα πέτρινα παγκάκια) την κατεδάφισαν οι αρμόδιοι. Τώρα κάνουν ότι δεν βλέπουν; Τι γνώμη έχει άραγε ο Φορέας Διαχείρισης της Λίμνης για τις παλέτες; Ή μήπως δεν έχει πάρει χαμπάρι τι γίνεται μέσα από τα γραφεία...

Καμαρώστε:

 

                                     Η σημερινή κατάσταση...

Περιποιημένο, καθαρό περιβάλλον, βαμμένο το παγκάκι, καλοφτιαγμένη η ράμπα με φροντίδα ιδιώτη στον παραλίμνιο πεζόδρομο προς Ανατολή /Κατσικά - απομακρύνθηκε πριν κάποιο διάστημα.  Οι πρωτόγονες γιατί μένουν;  Μήπως γιατί κάποιοι δεν αντέχουν το όμορφο αλλά έχουν προτίμηση στο πρωτόγονο;   

Και μετά μιλάνε για ασφάλεια…

 

Το να παίζoυν κάποιοι με την ασφάλεια οδηγών και πεζών είναι επικίνδυνο πράγμα. Πόσω μάλλον όταν οι ίδιοι δηλώνουν ότι ακόμη και οι άχρηστοι κόμβοι σε Γοργόμυλο, Πολυστάφυλο και Λαψίστα -που κόστισαν συνολικά  κοντά στα 3,5 εκατομμύρια ευρώ- έγιναν για την ασφάλεια. Ποιών αναρωτιόμαστε; Των αιγοπροβάτων; Γιατί μ' αυτή τη λογική θα έπρεπε κάθε χωριό να διαθέτει κι από έναν κυκλικό κόμβο. 

Τι θα πούμε όμως όταν κεντρικοί κυκλικοί κόμβοι της πόλης που συγκεντρώνουν τη μεγαλύτερη κυκλοφορία καθημερινά παραμένουν χωρίς διαγραμμίσεις, κάτι που  αναγκάζει τους οδηγούς να κινούνται στα τυφλά;  

Χωρίς οριοθετημένες λωρίδες κυκλοφορίας, ο καθένας επιλέγει πορεία κατά βούληση, αυξάνοντας κατακόρυφα τον κίνδυνο πλαγιομετωπικών συγκρούσεων. Χωρίς τόξα κατεύθυνσης, πολλοί στρίβουν από λάθος θέση, κλείνοντας τον δρόμο σε άλλα οχήματα.

Και όμως… η  διαγράμμιση στους κυκλικούς κόμβους είναι νομικά και τεχνικά υποχρεωτική στην Ελλάδα, βάσει των επίσημων τεχνικών προδιαγραφών σχεδιασμού οδών (OMOE-K3) του Υπουργείου Υποδομών και Μεταφορών. Για να μην μιλήσουμε για χώρες της Ευρώπης όπου οι διαγραμμίσεις, τα βέλη κατεύθυνσης και οι γραμμές υποχωρήσεως είναι πρώτη προτεραιότητα.

Οι Γραμμές υποχωρήσεως (διακεκομμένες) υπάρχουν στο σημείο εισόδου των οχημάτων, ώστε να είναι σαφές πού πρέπει να σταματήσουν. Στην έξοδο όμως από την Εγνατία προς την Εθνική Οδό (ερχόμενος κανείς από την κατεύθυνση της Ηγουμενίτσας), μέσα  σε λίγα μέτρα κατηφορικού δρόμου το όχημα καλείται να φρενάρει χωρίς να βλέπει μπροστά του πού πρέπει να σταματήσει με αποτέλεσμα πολλά αυτοκίνητα να εισέρχονται στη λωρίδα όσων είναι ήδη μέσα στον δρόμο και κινούνται με ταχύτητα. 

Οι διαχωριστικές λωρίδες εντός του δακτυλίου είναι επίσης απολύτως απαραίτητες καθώς αν ο κόμβος έχει πλάτος για δύο λωρίδες, οι οδηγοί όταν δεν βλέπουν διαχωριστικές γραμμές "κόβουν" δρόμο διαγώνια και μπαίνουν στο διπλανό ρεύμα όπου ήδη υπάρχει αυτοκίνητο. Τα βέλη κατεύθυνσης καθορίζουν από ποια λωρίδα στρίβεις και από ποια συνεχίζεις κυκλικά.

Οι Διαβάσεις των πεζών πρέπει να είναι πάντα εμφανείς. Για δείτε στον κόμβο Βελισσαρίου αν υπάρχουν πουθενά; Έχουν σβηστεί από καιρό. Έτσι, οδηγοί και πεζοί μετατρέπονται σε «πειραματόζωα» μιας επικίνδυνης οδηγικής καθημερινότητας. Εκατομμύρια ευρώ ξοδεύονται σε άχρηστα έργα αλλά δεν μένουν χρήματα για διαγραμμίσεις. Και μετά σου μιλούν για ασφάλεια…  

Λεφτά λοιπόν υπάρχουν, μπογιά για διαγραμμίσεις δεν υπάρχει. Και σίγουρα καθόλου κοινή λογική. Γιατί οι αρμόδιοι εδώ δεν τσιγκουνεύονται στα εκατομμύρια, απλώς έχουν μια ανεξήγητη αλλεργία στη μπογιά.

Ίσως και να έχουμε αποκτήσει ένα καινούργιο μέτρο αξιολόγησης των δημοσίων έργων και να μην το έχουμε καταλάβει: Αν κάτι δεν κοστίζει εκατομμύρια, δεν αξίζει να ασχοληθούμε. Μόνο αν πρόκειται για έργο με παχυλό προϋπολογισμό, μελέτες επί μελετών, πινακίδες, ανακοινώσεις, φωτογραφίες και φυσικά... εγκαίνια, τότε αλλάζει το πράγμα. Εκεί υπάρχει ενδιαφέρον! Όταν όμως πρόκειται για την ασφάλεια του πολίτη υπάρχει... έλλειψη κονδυλίων. Μέχρι να σβήσει εντελώς η τελευταία γραμμή της ασφάλτου...

Καμαρώστε:

       Εδώ βλέπετε την "αόρατη" διάβαση για πεζούς και ποδηλάτες... 

       Περάστε ελεύθερα (με δική σας ευθύνη)... 

                      Κόμβος Βελισσαρίου... ούτε στο τελευταίο χωριό...

                                Κυκλικοί κόμβοι αλλού... ο τελευταίος στον Βόλο