Γιαννιώτικο … “σαλόνι για σκύλους”

 

Ύστερα από χρόνια αναμονής, οι οικογένειες της πόλης σίγουρα περίμεναν έναν χώρο που θα έδινε ζωή και στα παιδιά. Και τι θα πάρουν; Έντεκα ολόκληρα στρέμματα για δύο πάρκα σκύλων με παιχνίδια, τραμπάλες και κάθε λογής ανέσεις... και μια μικρή παιδική χαρά από τσιμέντο, για τα τηρούνται και τα προσχήματα. Έτσι, τα παιδιά θα μάθουν από νωρίς ποιες είναι πλέον οι προτεραιότητες της πόλης. Και οι γονείς τους όμως  πρέπει να  εξηγήσουν στον δήμαρχο ότι  στις επόμενες εκλογές θα πρέπει να ζητήσει την ψήφο... μ΄ ένα κόκαλο στο χέρι, αφού όπως  αποδεικνύεται, όταν μοιράζονται οι προτεραιότητες, τα παιδιά περισσεύουν. 

Αρκεί να δει κανείς την κατάσταση στην οποία βρίσκονται οι παιδικές χαρές της πόλης για να καταλάβει. Δύο θεματικά πάρκα λοιπόν για τα τετράποδα και μια τσιμεντένια γωνιά για τους μικρούς Γιαννιώτες. Μην πείτε μετά ότι η πόλη δεν επενδύει στο μέλλον.

Σε μια χώρα λοιπόν που όλοι δηλώνουν ότι ανησυχούν για το δημογραφικό, το πρόβλημα δεν είναι ότι γεννιούνται όλο και λιγότερα παιδιά· είναι ότι δεν χωρούν στη... μελέτη. Το δημογραφικό μάς ανησυχεί μόνο στα συνέδρια και στις τηλεοπτικές δηλώσεις. Στις μελέτες, η πραγματικότητα είναι διαφορετική: οι χώροι για τα παιδιά συρρικνώνονται, ενώ για τα κατοικίδια περισσεύουν πολλά στρέμματα.

Σε 250 στρέμματα όμως, σε ένα πρότυπο μητροπολιτικό πάρκο δηλαδή θα μπορούσαν να χωρέσουν πέρα από τον αθλητισμό και τον πολιτισμό χώροι και θεματικά πάρκα για οικογένειες και παιδιά όπως και ένας μόνιμος θερινός κινηματογράφος. Αλλά μελετητές και Δημοτική Αρχή είχαν άλλη γνώμη. Και το ερώτημα είναι γιατί -αφού προτίμησαν τα τετράποδα από τα…δίποδα-  δεν αξιοποίησαν το απέναντι 1/3 του πάρκου (80 στρέμματα) για να φτιάξουν εκεί πάρκο σκύλων ώστε να μείνει ο χώρος ελεύθερος για τα παιδιά και να μην κινδυνεύουν από επιθέσεις ζώων που σίγουρα θα υπάρξουν, όπως καθημερινά συμβαίνει στην πόλη με τις 1000  εγκαταλείψεις σκύλων τον χρόνο!

Πάντως, αν κρίνουμε από τα μέχρι τώρα δεδομένα, πολύ γρήγορα θα έχουμε και στο γιαννιώτικο σαλόνι τα γνωστά πια φαινόμενα βανδαλισμών, αφού ήδη από το ηλιακό δέντρο (των δεκάδων χιλιάδων ευρώ) για να φορτίζουμε … τα κινητά έσπασαν τα καπάκια από τις πρίζες, μάλλον έτσι,  για προθέρμανση. Αλλά τι ευφυία να τοποθετηθεί στο πίσω  μέρος του πάρκου, εκεί που δεν το βλέπει κανείς και κάτω από τα δέντρα αντί τουλάχιστον να το βάλουν στην είσοδο όπου θα είχε και καλύτερη προστασία. 

Ακόμη, η  περίφραξη των πάρκων για τα σκυλιά που πιάνει όλο το κεντρικό τμήμα είναι πολύ σκληρή και  ανθεκτική , του υπόλοιπου όμως πάρκου είναι απλή τσίπα, στο δε πίσω τμήμα έχει αφεθεί η παλιά και σκουριασμένη την οποία εύκολα προσπερνάει όποιος θέλει.  Και μιλάμε για ανάπλαση οκτώ (8) εκατομμμυρίων ευρώ και βάλε. Σε αρκετά μάλιστα σημεία η περίφραξη είναι ήδη κομμένη. Θα δούμε πράγματα…

 

Τα δύο πάρκα σκύλων που αναπτύσσονται  σε 11  ολόκληρα στρέμματα...

 

Το ηλιακό δέντρο των δεκάδων χιλιάδων ευρώ στο πίσω μέρος με σπασμένες ήδη τις πρίζες... 

Η περίφραξη για τα πάρκα σκύλων...

Η παλιά περίφραξη στην πίσω πλευρά ...

Η περίφραξη με απλή τσίπα από την πλευρά του οικισμού... 

                                                          Η παιδική χαρα από... μπετόν

Λακκώματα: Από πνεύμονας πρασίνου- μουντζουρωμένο σεληνιακό τοπίο...

 

Πριν από λίγο καιρό είχαμε την «αναβάθμιση» στα Λακκώματα. Αποτέλεσμα; Τα δέντρα κόπηκαν, το πράσινο εξαφανίστηκε και στη θέση του υψώθηκαν γκρίζοι όγκοι από μπετόν. Και φυσικά, το «κερασάκι στην τούρτα»: οι τοίχοι έγιναν αμέσως ο καμβάς για κάθε λογής μουντζούρες και οπαδικά συνθήματα. Από πνεύμονας γειτονιάς, ο χώρος μετατράπηκε σε ένα άχαρο, παρατημένο τσιμεντένιο τοπίο. Όπως και στην Κεντρική Πλατεία δηλαδή. Η κλασική συνταγή «αναβάθμισης» αστικού τοπίου λειτούργησε και εδώ: παίρνεις πράσινο, δίνεις τσιμέντο και αφήνεις το …«φινίρισμα» στους τοπικούς «καλλιτέχνες» της μουντζούρας.

Τι να τα κάνεις άλλωστε  τα δέντρα και το οξυγόνο; Το μπετόν είναι πιο ανθεκτικό στη ζέστη του Ιουλίου και του Αυγούστου! Πρόκειται για νέου τύπου  βιοκλιματική ανάπλαση: Κόβεις τα δέντρα για να έχει το τσιμέντο άπλετο φυσικό φως. Από το Πάρκο κρατάς μόνο το όνομα. Και επιτέλους έχεις και μια πινακοθήκη δρόμου! Τι Tate Modern και Λούβρο... εδώ έχουμε την "Γκαλερί Λακκώματα"! Δεν είναι μουντζούρες, είναι εγκατάσταση σύγχρονης τέχνης με τίτλο: "Η Πλευρά του Τοίχου που δεν Ήταν Ακόμα μουντζουρωμένη". Και πάλι καλά που έριξαν τόσο τσιμέντο για να έχουν τα παιδιά περισσότερο καμβά  να εκφραστούν. Κατά τα άλλα, έργο ευρωπαϊκών προδιαγραφών: Ξεκινάει ως πάρκο, καταλήγει ως πίστα για skate και καμβάς για συνθήματα.

Αλλά είναι καιρό πια γνωστό τοις πάσι πως όταν αφήνεις άδειες, γκρι επιφάνειες από μπετόν αυτές λειτουργούν σαν «μαγνήτης» για γρήγορες μουντζούρες και οπαδικά συνθήματα. Αντίθετα, η οργανωμένη παρέμβαση αλλάζει εντελώς τους όρους του παιχνιδιού. Ένα ολοκληρωμένο και  εντυπωσιακό mural (τοιχογραφία) σπάνια το μουντζουρώνουν σε σχέση με έναν άδειο τοίχο.

Θα μπορούσαν λοιπόν οι ιθύνοντες να ζητήσουν από ντόπιους ή καταξιωμένους street artists (όπως έχουν κάνει με επιτυχία τα Τρίκαλα) να δημιουργήσουν έργα εμπνευσμένα από την ιστορία των Ιωαννίνων, τη φύση ή την τοπική παράδοση, δίνοντας χρώμα και χαρακτήρα στο σημείο. Αν μάλιστα οι καλλιτέχνες ήταν και ντόπιοι ο χώρος θα αποκτούσε «ιδιοκτήτες» την ίδια τη γειτονιά για να τον προστατεύει.

Και εκεί που υπάρχουν τα φωτιστικά -σε εμφανή, ψηλά σημεία-  αν υπήρχαν κάμερες  για την προστασία της δημόσιας περιουσίας, θα  λειτουργούσαν ανασταλτικά και για τους βανδαλισμούς. Αλλά και η φύτευση αναρριχώμενων φυτών (π.χ. κισσός) στη βάση των τοίχων θα κάλυπτε το μπετόν, εξαφανίζοντας τις επιφάνειες των μουντζουρο-graffiti. Ακόμη, υπάρχουν ειδικά βερνίκια που εφαρμόζονται πάνω από το μπετόν (ή πάνω από το mural), ώστε αν κάποιος πάει να γράψει κάτι από πάνω, να καθαρίζει απλά με πιεστικό νερού σε 2 λεπτά! Αλλά και ο δυνατός φωτισμός το βράδυ εξαφανίζει τα «τυφλά» σημεία όπου δρουν ανενοχλητοι οι βάνδαλοι. Αλλά, ως φαίνεται, αυτά είναι άγνωστες λέξεις για τη Δημοτική μας Αρχή.

Η εικόνα όμως  τώρα μιλάει από μόνη της και είναι πραγματικά θλιβερή. Εκεί που υπήρχε ένας  καταπράσινος πνεύμονας έγινε σεληνιακό πεδίο. Από πάρκο  για να κάθεσαι,  έγινε  πίστα για να ψήνεσαι. Είναι άλλωστε η  νέα μόδα στην αρχιτεκτονική τοπίου: Αποψίλωση & Τσιμεντοποίηση. Τώρα και με σφραγίδα "Βιοκλιματικής" Αναβάθμισης! Έτσι βάλαμε τέλος και με τα πεσμένα φύλλα το φθινόπωρο! Ξεριζώσαμε τα δέντρα, λύσαμε το πρόβλημα. Πρακτικότητα πάνω απ' όλα! Επιτέλους, τα Γιάννενα απέκτησαν τη δική τους μικρή Σαχάρα στην καρδιά της πόλης!»

Διαβάστε όμως τι έγραψε η "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ" πριν λίγο καιρό αναφερόμενη στα Τρίκαλα: «Σαν αστικός καμβάς είναι τα Τρίκαλα. Με το που αρχίζεις να περπατάς στα στενά τους, η τέχνη του δρόμου αποκαλύπτεται σε κάθε γωνία – όχι διακριτικά, αλλά με τρόπο που απαιτεί την προσοχή σου. Πολυκατοικίες στολισμένες με εντυπωσιακές τοιχογραφίες, γκρίζοι τοίχοι που μεταμορφώνονται σε αφηγηματικά έργα, ακόμα και τα πιο αδιάφορα σημεία γεμίζουν χρώμα. 

Στο παιχνίδι έχουν μπει και τα καφέ της πόλης· τους τοίχους τους κοσμούν έργα ταλαντούχων Ελλήνων street art καλλιτεχνών. Κι έπειτα είναι τα ΚΑΦΑΟ, οι γκρίζοι θάλαμοι των τηλεπικοινωνιών που εδώ έχουν περάσει από τα χέρια δημιουργών με ανεξάντλητη φαντασία. Σχέδια παιχνιδιάρικα, σύγχρονα, συχνά με χιούμορ, δίνουν στην πόλη έναν χαρακτήρα που δεν συναντάς εύκολα αλλού».

Αυτό θα μπορούσε να γίνει και εδώ, αλλά πού… Είναι μακρύς ο δρόμος για τον καθημερινό πολιτισμό...

 

Όταν η Δημοτική Αρχή του κ.Μπέγκα αποφάσισε να κοπούν όλα τα δέντρα και να μεταμορφώσουν έναν πνεύμονα πρασίνου στο κέντρο της πόλης σε μια έρημο από μπετόν... 

                                                   Εικόνες από τα Τρίκαλα...

Τοποθετήστε κάμερες ... επιτέλους...

 

H είδηση: Ομάδα “αγνώστων” μπήκε πριν λίγες μέρες  στο εσωτερικό του 8^ου Λυκείου(παλιό Πολυκλαδικό) και προκάλεσε εκτεταμένες φθορές. Έσπασαν διαδραστικούς πίνακες, προτζέκτορες, ηλεκτρονικούς υπολογιστές και εκτυπωτές και δοχεία με χρώματα που βρίσκονταν εκεί για ελαιοχρωματισμούς τα  έριξαν πάνω  σε γραφεία, διαδρόμους και τοίχους. Επίσης, με σπρέι  ζωγράφισαν ναζιστικά σύμβολα σε τζάμια.

Ας αφήσουμε κατ΄αρχάς το ερώτημα πώς μπήκαν στο Σχολείο, αν αυτό κλειδώνεται επαρκώς ή επειδή τώρα γίνονται εργασίες υπάρχει μια ελαφρότητα στην ασφάλεια.

Η είδηση λέει ακόμη ότι ο Δήμος έχει ήδη ξεκινήσει την αποκατάσταση των ζημιών, θα αγοράσει μάλιστα 30 καινούριους υπολογιστές και θα αντικαταστήσει  τον υπόλοιπο εξοπλισμό και τα εποπτικά μέσα που οι εισβολείς κατέστρεψαν.

Και τι μ΄αυτό; Σε λίγο καιρό θα ξαναμπούν θα τα ξαναχαλάσουν. Αλλωστε αυτό δεν είναι το έργο που παρακολουθούμε τόσα χρόνια τώρα; Εκείνοι καταστρέφουν, ο Δήμος καταδικάζει με γραπτή ανακοίνωση, κάνει έκκληση να σταματήσουν οι βανδαλισμοί και με τα χρήματα των φορολογούμενων  αποκαθιστά τις ζημιές. Και δως του πάλι απ΄ την αρχή. Σάμπως από την τσέπη τους τα βάζουν;

Η είδηση έχει όμως και συνέχεια: Σε γραπτή της δήλωση, η αντιδήμαρχος Παιδείας Βάσω  Μέγα, ανέφερε ότι ακόμη πιο αποτρόπαιη και από τις καταστροφές είναι η αναγραφή ναζιστικών συμβόλων στα τζάμια. Δηλαδή, κάποια βλαμμένα κατέστρεψαν ένα  Σχολείο που μετά από χρόνια επιτέλους αναβαθμίζει τις υποδομές του κάτι που δεν αρέσει σε όλους και μας πείραξε που έγραψαν συνθήματα. Όλα τα άλλα  συνθήματα που είναι γραμμένα σε κάθε μνημείο ή  δημόσιο κτίριο και λενε «antifa» και «antιnazi»καλώς υπάρχουν δηηλαδή.  Πότε επιτέλους θα αφήσουμε τις ιδεοληψίες στην άκρη και θα δούμε την πραγματικότητα;

Η πόλη όμως δεν χρειάζεται άλλες ανακοινώσεις αποτροπιασμού μετά από καταστροφές δημόσιας περιουσίας. Αυτό που χρειάζεται είναι πράξεις και αποτέλεσμα. Κάθε φορά που ένα πάρκο, μια παιδική χαρά ή ένα σχολείο καταστρέφεται, ακούμε τις ίδιες λέξεις: "καταδικάζουμε", "δεν θα ανεχθούμε", "είμαστε αποφασισμένοι". Μόνο που οι βάνδαλοι δεν συγκινούνται από ανακοινώσεις.  Πόσες ακόμη καταστροφές χρειάζονται για να γίνει κατανοητό ότι η κατάσταση έφτασε στο αποροχώρητο και απαιτεί ουσιαστικά μέτρα;

Βάλτε επιτέλους κάμερες και επαρκή φωτισμό, κάντε κάτι πέρα από το να καταγράφετε τις ζημιές της επόμενης ημέρας και να ενημερώνετε ότι θα αποκατασταθούν με τα χρήματα τω των άλλων. Γιατί όταν οι καταστροφές επαναλαμβάνονται και η αντιμετώπιση παραμένει η ίδια, τότε  η αδράνεια παύει να είναι αδυναμία και  γίνεται πολιτική ευθύνη, για να μην πούμε συνενοχή. Μόνο για τις παιδικές χαρές ο Δήμος ανακοίνωσε ότι δίνει πάνω από 100.000 ευρώ τον χρόνο για αποκατάσταση των ζημιών. Ε και; Άλλαξε κάτι;

Αρα, ενώ  κάποιοι έχουν χόμπυ στη μικρή  μας πόλη να καταστρέφουν και να βανδαλίζουν συστηματικά ό,τι γουστάρουν, οι αρχές (Δήμος και Αστυνομία)  κάνουν εκκλήσεις ή κοιτάζουν αλλού. Αποτέλεσμα; Εκτός από μια περίπτωση (τον   Μάιο του 2023) όταν η αστυνομία συνέλαβε εννέα ανήλικους που είχαν εισβάλει στο 4ο Γυμνάσιο Ιωαννίνων προκαλώντας  εκτεταμένες  καταστροφές και αφέθηκαν –εννοείται- ελεύθεροι , καμία άλλη σύλληψη δεν θυμόμαστε να έχει γίνει ποτέ. Και δεν είμαστε η  Αθήνα των πέντε εκατομμυρίων, έτσι; Τα Γιάννενα των 100.000 είμαστε.

Όταν όμως κάποιος βλέπει έναν χώρο που φτιάχτηκε για παιδιά και αισθάνεται ικανοποίηση καταστρέφοντάς τον, πόσο επικίνδυνος μπορεί να είναι για την κοινωνία; Τι κερδίζει κάποιος σπάζοντας ένα σχολείο, μια παιδική χαρά ή ένα πάρκο; Ποια είναι η "μεγάλη ιδέα" πίσω από το να καταστρέψεις ένα παγκάκι ή μια παιδική χαρά;  Η καταστροφή δημόσιας περιουσίας δεν είναι «άποψη», ούτε «τρόπος έκφρασης» όπως θέλουν να λένε κάποιοι  για να τους δικαιολογήσουν . Είναι βαθιά αντιικοινωνική συμπεριφορά και έτσι πρέπει να αντιμετωπίζεται. 

Οχι με λόγια και ανακοινώσεις που δεν συγκινούν κανέναν πια και δίνουν την εντύπωση ότι δεν τρέχει και τίποτα. Το "καταδικάζουμε" δεν σταματά κάποιον που ξέρει ότι δεν θα υπάρξει καμία συνέπεια. Οι βάνδαλοι διαθέτουν σπρέι, λοστούς και πέτρες. Ο Δήμος βγάζει ανακοινώσεις. Με τις ανακοινώσεις όμως  δεν προστατεύεις την πόλη. Κι εσύ είσαι εκεί ακριβώς γι΄ αυτό. Και δεν κάνεις εθελοντισμό. Εκείνοι καταστρέφουν και  οι άλλοι επιτρέπουν να γίνεται αυτό ξανά και ξανά.

Γιατί όταν δεν υπάρχουν μέσα καταγραφής και επιτήρησης  το αποτέλεσμα είναι σχεδόν προδιαγεγραμμένο: οι "άγνωστοι δράστες" θα  παραμένουν άγνωστοι.

Και ενώ για τις εφαρμογές του κινητού, τα κοινωνικά δίκτυα και τις κάρτες επιβράβευσης βάζουμε ένα "συμφωνώ" χωρίς να διαβάσουμε ούτε μία γραμμή, όταν η κάμερα πάει να μπει σ΄ ένα πάρκο για να προστατεύσει μια παιδική χαρά ή ένα σχολείο, ξαφνικά ανακαλύπτουμε την ευαισθησία για τα προσωπικά δεδομένα.Πόσο υποκριτικό!

Ο δημόσιος χώρος όμως  είναι δημόσιος που θα πει, εκτεθειμένος σε όλους. Όποιος περπατά σε μια πλατεία, σ΄ έναν δρόμο ή σ΄ ένα πάρκο είναι ήδη ορατός στους γύρω του. Οι κάμερες δεν δημιουργούν από μόνες τους την παρουσία ανθρώπων εκεί· καταγράφουν μια δραστηριότητα που γίνεται σε κοινή θέα.

Και αν η λύση δεν είναι οι κάμερες, τότε ποια είναι; Ένας αστυνομικός σε κάθε παιδική χαρά; Ένα περιπολικό έξω από κάθε σχολείο, όλο το βράδυ; Ένας φύλακας σε κάθε πάρκο; Και αφού αυτό δεν είναι ρεαλιστικό, γιατί απορρίπτεται ένα από τα εργαλεία που χρησιμοποιούν όλες οι εξελιγμένες κοινωνίες για την προστασία δημόσιων χώρων;

Κι έπειτα, αφού η αστυνομία ήδη έχει παρουσία στον δημόσιο χώρο και μπορεί να παρατηρεί ό,τι συμβαίνει μπροστά της, γιατί η καταγραφή μέσω κάμερας θεωρείται κάτι διαφορετικό;  Άν κάποιος επιλέξει να παρανομήσει σε έναν δημόσιο χώρο, γιατί να έχει μεγαλύτερη προστασία η ανωνυμία του από την προστασία της κοινωνίας και της δημόσιας περιουσίας; Και τότε γιατί  σε πολλούς χώρους (όπως στα γήπεδα) η καταγραφή μέσω καμερών έχει γίνει μέρος ενός συστήματος πρόληψης και διερεύνησης περιστατικών; Σχεδόν όλα τα εγκλήματα εξιχνιάζονται πια από τα πλάνα καμερών.

Πώς γίνεται να εμπιστευόμαστε έναν θεσμικό φορέα να ερευνήσει μια εγκληματική πράξη αφού αυτή συμβεί  και δεν  του επιτρέπουμε να χρησιμοποιεί ελεγχόμενα εργαλεία για να τη διαπιστώσει και να τη στοιχειοθετήσει;

Ένα λεηλατημένο Σχολείο, ένα σπασμένο παγκάκι, μια κατεστρραμένη παιδική χαρά βρώμικη δεν είναι απλώς αισθητικό πρόβλημα. Είναι μήνυμα ότι ο δημόσιος χώρος δεν προστατεύεται. Κι έτσι το θύμα είναι το  παιδί που δεν μπορεί να παίξει σε μια κατεστραμμένη παιδική χαρά, ο μαθητής και ο εκπαιδευτικός στο σχολείο που λεηλατήθηκε, ο δημότης που πληρώνει ξανά και ξανά για επισκευές.

 Δεν μπορεί λοιπόν η κοινωνία να ενδιαφέρεται μόνο για το πώς θα προστατεύσει τον παραβάτη από την πιθανότητα ελέγχου και να ξεχνά την προστασία του πολίτη από την ίδια την παραβατικότητα. Ως πότε θα προτιμούμε να μην ενοχλήσουμε τον άγνωστο που σπάει, γράφει και καταστρέφει; Ως πότε θα αφήνουμε να ζημιωθεί ο πολίτης που θα πληρώσει και τον λογαριασμό της αποκατάστασης;

Κάπου αυτή η -με ιδεολογικό πρόσημο- "ευαισθησία" έχασε από καιρό την ισορροπία της. Κρίμα που εκεί στον Δήμο δεν λένε να το αντιληφθούν και  ετοιμάζουν ήδη την επόμενη ανακοίνωση …αποτροπιασμού. 

Η πόλη  όμως χρειάζεται ανθρώπους που θα την προστατεύουν με κάθε τρόπο και μέσον και όχι απλά θα βγάζουν ανακοινώσεις που τις έχουν ήδη έτοιμες για την επόμενη φορά. Νιώθοντας ίσως ότι έκαναν το καθήκον τους. Δεν είναι αυτό το καθήκον τους. Καθήκον τους είναι να προστατεύουν την πόλη.Και δεν το κάνουν…

Σε χώρες του εξωτερικού τα Σχολεία προστατεύονται από τους βανδαλισμούς μέσω ενός συνδυασμού προηγμένης τεχνολογίας, αυστηρών κανονισμών ασφαλείας και ειδικού αρχιτεκτονικού σχεδιασμού, με τη χρήση καμερών (CCTV) να αποτελεί βασικό μέτρο προστασίας η λειτουργία των οποίων υπόκειται σε περιορισμούς λόγω της νομοθεσίας για τα προσωπικά δεδομένα.

Οι κάμερες τοποθετούνται στην περίμετρο του κτιρίου, στις εισόδους/εξόδους, σε διαδρόμους και κοινόχρηστους χώρους (π.χ. προαύλια, πάρκινγκ).Απαγορεύεται η χρήση τους μέσα σε σχολικές αίθουσες την ώρα του μαθήματος, καθώς και σε τουαλέτες ή αποδυτήρια. Οι κάμερες καταγράφουν κυρίως εκτός σχολικού ωραρίου (νύχτες, Σαββατοκύριακα, αργίες), όταν δηλαδή σημειώνεται το 90% των βανδαλισμών.

Σε χώρες όπως οι ΗΠΑ, η Μεγάλη Βρετανία και η Κύπρος, χρησιμοποιούνται συστήματα με τεχνητή νοημοσύνη (AI) που ανιχνεύουν ύποπτη κίνηση ή περίεργους ήχους (π.χ. σπάσιμο γυαλιού, σπρέι) και ειδοποιούν αμέσως την αστυνομία ή εταιρείες ασφαλείας.

Επίσης πολλές χώρες διαθέτουν ειδικές αντι-γκράφιτι επικαλύψεις σε διάφορες επιφάνειες ώστε να καθαρίζονται εύκολα. Υπάρχει ισχυρός, αντιβανδαλιστικός φωτισμός LED που ενεργοποιείται αυτόματα το βράδυ, αφαιρώντας το πλεονέκτημα του σκότους από τους δράστες.

Ακόμη, τα σχολικά συγκροτήματα περιφράσσονται με υψηλής αντοχής κιγκλιδώματα. Κατά τις περιόδους των διακοπών, οι τοπικές αρχές ή ιδιωτικές εταιρείες πραγματοποιούν συχνές περιπολίες γύρω από τα σχολεία.

Στα Γιάννενα, οι φορείς - ο ένας μετά τον άλλον-  βγάζουν … ανακοινώσεις. 

Στις φωτογραφίες βανδαλισμένα Σχολεία στη χώρα μας. Τα ίδια και χειρότερα και στην πόλη μας...