Ιωάννινα του 2026 ή ΕΣΣΔ του προηγούμενου αιώνα; Μια πόλη υπό κομματική κατοχή...

Αυτό που συμβαίνει συστηματικά εδώ και χρόνια στους δρόμους των Ιωαννίνων δεν είναι πολιτική έκφραση. Είναι ένας συστηματικός, οπτικός βιασμός της καθημερινότητας. Χιλιάδες αφίσες και γιγαντοπανό της ΚΝΕ και του ΚΚΕ έχουν πνίξει την πόλη, θυμίζοντας ολοκληρωτικά καθεστώτα τύπου ΕΣΣΔ και όχι μια σύγχρονη ευρωπαϊκή δημοκρατία.

Όταν κάθε φωτιστικό και κάθε φανάρι κυκλοφορίας μετατρέπεται σε ιδιωτικό ταμπλό κομματικής προπαγάνδας, η κατάσταση ξεπερνά τα όρια της «ενημέρωσης». Γίνεται καθαρή ασυδοσία. Πανό που κρέμονται πάνω από τους δρόμους απειλώντας την ασφάλεια των οδηγών, αφίσες που κρύβουν την ορατότητα και σκισμένα χαρτιά που καταλήγουν να γίνουν σκουπίδια στα πεζοδρόμια. Αυτή είναι η «ζωντάνια» του κινήματος που μας διαφημίζουν; Η πλήρης περιφρόνηση του δημόσιου χώρου;

Η μεγαλύτερη ευθύνη, όμως, ανήκει στον Δήμο Ιωαννιτών. Όταν η οπτική ρύπανση παίρνει τέτοιες διαστάσεις, η δημοτική αρχή δεν κάνει απλώς «τα στραβά μάτια». Συναινεί. Γιατί λοιπόν οι νόμοι και οι κανόνες καθαριότητας παύουν να ισχύουν όταν πρόκειται για το ΚΚΕ; Από πότε η πολιτική ταυτότητα προσφέρει ασυλία στην παρανομία;

Οι πολίτες πληρώνουν δημοτικά τέλη για να ζουν σε μια καθαρή, ανθρώπινη και πολιτισμένη πόλη, όχι για να ανέχονται την οπτική υποβάθμιση του τόπου τους για τα μάτια της κομματικής πειθαρχίας. Η δημοκρατία δεν έχει ανάγκη από αφίσες που κρέμονται στα φωτιστικά για να ακουστεί. Έχει ανάγκη, όμως, από ισονομία, σεβασμό στον κοινόχρηστο χώρο και από μια δημοτική αρχή που δεν φοβάται να εφαρμόσει τον νόμο απέναντι σε όλους, χωρίς εξαιρέσεις. Η πόλη ανήκει στους κατοίκους της, όχι στους κομματικούς στρατούς.

Η δημοκρατία δεν έχει καμία σχέση με αυτό το πρωτόγονο χάος. Σε μια δημοκρατία, ο δημόσιος χώρος προστατεύεται και οι νόμοι ισχύουν για όλους. Αυτή η μαζική, επιθετική πλύση εγκεφάλου, με χαρτιά δεμένα σε κάθε στύλο και δέντρο, παραπέμπει μόνο σε ολοκληρωτικά καθεστώτα  σοβιετικής εποχής. Εκεί όπου η κομματική γραμμή έπρεπε να πνίγει κάθε σπιθαμή δημόσιας ζωής.

Το πιο εξοργιστικό, όμως, είναι η στάση της δημοτικής αρχής. Όταν ολόκληρα Ιωάννινα μετατρέπονται σε έναν απέραντο σκουπιδότοπο από αφίσες, ο Δήμος δεν κάνει απλώς «τα στραβά μάτια»· δηλώνει υποταγή. Είναι μια θρασύτατη κοροϊδία απέναντι στον πολίτη που πληρώνει δημοτικά τέλη.

Γιατί το δικαίωμα κάθε πολίτη σε μια καθαρή πόλη είναι ένα θεμελιώδες δικαίωμα που προστατεύεται από τους νόμους της χώρας μας και το Σύνταγμα. Το πρόβλημα είναι ότι οι αρμόδιες αρχές δεν το υπερασπίζονται όπως οφείλουν. 

Το Σύνταγμα (Άρθρο 24): Ορίζει ξεκάθαρα ότι η προστασία του φυσικού και πολιτιστικού περιβάλλοντος αποτελεί υποχρέωση του Κράτους και δικαίωμα του καθενός. Η οπτική ρύπανση και η υποβάθμιση του κοινόχρηστου χώρου θεωρούνται προσβολή του περιβάλλοντος. 

Ο Κώδικας Οδικής Κυκλοφορίας (ΚΟΚ) απαγορεύει ρητά την τοποθέτηση αφισών ή πανό σε πινακίδες, φανάρια ή σημεία που εμποδίζουν την ορατότητα των οδηγών. Η παραβίασή του είναι παράνομη πράξη που διώκεται. 

Οι Κανονισμοί Καθαριότητας των Δήμων προβλέπουν αυστηρά πρόστιμα για όποιον λερώνει, καταστρέφει ή τοποθετεί παράνομα υλικά σε δημόσιους χώρους. Το γεγονός ότι βλέπουμε μια ολόκληρη πόλη γεμάτη αφίσες σημαίνει ότι υπάρχει συστηματική παραβίαση αυτών των νόμων. Και όταν οι αρχές δεν παρεμβαίνουν, δίνουν την εντύπωση ότι το δικαίωμα αυτό δεν υπάρχει, ότι οι πολίτες το έχουν απεμπολίσει, πράγμα φυσικά που δεν ισχύει.

Ένας Δήμος είναι, βάσει του Συντάγματος και των νόμων, η αρχή που ανήκει σε όλους τους δημότες και οφείλει να υπηρετεί το κοινό καλό, χωρίς διακρίσεις, πολιτικές προτιμήσεις ή εξαιρέσεις. Όταν όμως ένας Δήμος ανέχεται την καθολική κατάληψη των δρόμων, των δέντρων και των πινακίδων οδικής ασφάλειας από ένα συγκεκριμένο κόμμα, στην πράξη συμπεριφέρεται σαν να είναι υποχείριο ή «θυγατρική» του. 

Αυτή η εικόνα πλήρους ασυδοσίας στα Ιωάννινα δημιουργεί στους πολίτες το αίσθημα ότι η δημοτική αρχή έχει παραχωρήσει τον έλεγχο της πόλης αφού αν  ήταν Δήμος όλων των δημοτών, θα εφάρμοζε τον Κανονισμό Καθαριότητας με την ίδια αυστηρότητα σε όλους. Η επιλεκτική ασυλία προς το ΚΚΕ δείχνει πολιτικό φόβο ή σκοπιμότητα. 

Επίσης, οι δημότες πληρώνουν ανταποδοτικά τέλη για να καθαρίζεται η πόλη. Είναι προκλητικό οι πόροι αυτοί και το προσωπικό του Δήμου να χρησιμοποιούνται στη συνέχεια για να μαζεύουν τα κομματικά σκουπίδια από τις κολώνες. 

Ακόμη, οι δημόσιοι χώροι (πλατείες, φανάρια, στάσεις) είναι κοινόκτητοι. Η μετατροπή τους σε μόνιμο πεδίο κομματικής προπαγάνδας προσβάλλει την αισθητική και την ελευθερία των υπόλοιπων πολιτών που δεν ταυτίζονται μ΄ αυτόν τον χώρο.

Πριν λίγες ημέρες ο Δήμαρχος θέλοντας να υπερασπιστεί τη μη τοποθέτηση καμερών για την προστασία της δημόσιας περιουσίας είπε ότι «μόνο ο σεβασμός στο δημόσιο χώρο, η συλλογική συνείδηση και η παιδεία θα λύσουν το πρόβλημα της ανομίας». Το γνωστό ευχολόγιο δηλαδή, για να απέχει από την ευθύνη που έχει αναλάβει για την αντιμετώπιση της ανομίας η οποία καταστρέφει από παιδικές χαρές μέχρι Σχολεία και ιστορικά κτίρια.  

Σαν τον σεβασμό στον δημόσιο χώρο που δείχνουν οι κομματικοί στρατοί οι οποίοι με την άδειά του έχουν κάνει την πόλη να φαίνεται σαν  θυγατρική του ΚΚΕ να φανταστούμε. Κατανοούμε λοιπόν τι ακριβώς γιατί δεν ήθελε κάμερες για την εφαρμογή του νόμου. Τουλάχιστον, ας μην υποτιμά τόσο και τη  νοημοσύνη των δημοτών του.

Ένα μικρό δείγμα από αυτό που εννοούμε...  

(Η κατάσταση σήμερα είναι ίδια, αν όχι και χειρότερη. Μια μικρή βόλτα θα πείσει τον καθένα). 

 

Λίγο φιλότιμο, κύριοι...

 

Εδώ και καιρό κάποιοι αρμόδιοι μπέρδεψαν τον παραλίμνιο πεζόδρομο/ ποδηλατόδρομο με στάνη, αφήνοντας τους πεζούς να κάνουν σλάλομ ανάμεσα στις κοπριές. Είναι βεβαίως απορίας άξιο πώς επιτρέπουν την ανεξέλεγκτη κυκλοφορία ζώων σε έναν τόσο πολυσύχναστο χώρο, χωρίς κανένας να ενδιαφέρεται για την καθαριότητα και τη δημόσια υγεία -εκτός αν βάζουν στην ίδια ζυγαριά ανθρώπους και βόδια. 

Οι εικόνες με τις διάσπαρτες κοπριές πάνω στο οδόστρωμα, εκεί όπου καθημερινά αθλούνται πολίτες, τρέχουν παιδιά και κάνουν βόλτα τουρίστες, προκαλούν το λιγότερο ντροπή. Και φυσικά η παντελής έλλειψη ελέγχων και η ανοχή απέναντι στην υποβάθμιση του κοινόχρηστου χώρου καθιστούν τον Δήμο αποκλειστικά υπεύθυνο για την τριτοκοσμική αυτή εικόνα.

Δεν γνωρίζουν οι καθ' ύλην αρμόδιοι ότι η εγκατάλειψη ακαθαρσιών σε δημόσιο χώρο επισύρει βαριά διοικητικά πρόστιμα, τα οποία οι αρχές οφείλουν να βεβαιώνουν άμεσα, καθώς τα ζώα φέρουν ενώτια (σκουλαρίκια) ταυτοποίησης ή κάτι άλλο συμβαίνει εδώ και οι Νόμοι του Κράτους δεν έχουν αντίκρισμα;  

Πέρα λοιπόν από το αισθητικό μέρος και την αηδία, προσέξτε πού πατάτε, γιατί οι ποινικές ευθύνες "γλιστράνε" - όπως και ο δρόμος!

Σύμφωνα με την ελληνική νομοθεσία, όλα τα παραγωγικά ζώα (βοοειδή, αιγοπρόβατα) υποχρεούνται να φέρουν ειδικά ενώτια σήμανσης για την ταυτοποίησή τους και την ιχνηλασιμότητα. Η απουσία ενωτίων μπορεί και να υποδηλώνει ότι τα ζώα αυτά είναι πιθανότατα μη δηλωμένα (μαύρα), δεν ελέγχονται από κτηνίατρο, δεν έχουν κάνει τα απαραίτητα εμβόλια και δεν ακολουθούν τους κανόνες υγιεινής. Δείτε τις φωτογραφίες. Σας φαίνεται να έχουν ενώτια;

Εκτός αυτού, η Δημοτική Αρχή διαφημίζει την προστασία της Παμβώτιδας, αλλά στην πράξη τη χρησιμοποιεί ως απέραντη χωματερή για κλαδευτικά απόβλητα. Πλήρης αδιαφορία και εγκατάλειψη σε ένα σημείο που έπρεπε να είναι στολίδι. Και ναι, υπάρχει ξεκάθαρη ποινική ευθύνη αφού η λίμνη προστατεύεται αυστηρά από το νόμο καθώς αποτελεί ένα εξαιρετικά ευαίσθητο οικοσύστημα και είναι επίσημα ενταγμένη στο ευρωπαϊκό δίκτυο προστατευόμενων περιοχών Natura 2000.

Σύμφωνα με τον ελληνικό νόμο για την προστασία του περιβάλλοντος (Νόμος 1650/1986), η εγκατάλειψη κλαδιών και κηπευτικών αποβλήτων δίπλα σε όχθες λίμνης συνιστά παράνομη απόρριψη αποβλήτων και υποβάθμιση του οικοσυστήματος. Οι δράστες (ακόμα και αν είναι συνεργεία του Δήμου ή εργολάβοι) αντιμετωπίζουν ποινικές διώξεις και ειδικά σε ζώνες Natura, οι ποινές είναι ακόμα πιο αυστηρές.

Ο έλεγχος και η εφαρμογή του νόμου στην περιοχή ανήκει στην Μονάδα Διαχείρισης Προστατευόμενων Περιοχών Ηπείρου (πρώην Φορέας Διαχείρισης Λίμνης Παμβώτιδας) που υπάγεται στον ΟΦΥΠΕΚΑ, καθώς και στις Διευθύνσεις Περιβάλλοντος της Περιφέρειας και του Δήμου που όπως φαίνεται δεν ελέγχει τίποτε.

Επίσης, οι πράξεις αυθαιρεσίας και κατάληψης δημόσιου χώρου από κάποιους επιτήδειους που κατασκευάζουν με παλέτες προσωπικές εξέδρες στις όχθες της λίμνης συνεχίζονται κανονικά. Το να καταστρέφεις την όχθη και να πετάς εκεί σκουπίδια για να φτιάξεις μια «προσωπική εξέδρα ψαρέματος» επισύρει βαρύτατες ποινικές ευθύνες για αλλοίωση αιγιαλού/παραλίας και υποβάθμιση περιβάλλοντος.

Ένα μικρό δείγμα:

Πολιτισμός της στάνης 2026!

 

                                Ό,τι κόβεται πετιέται παραδίπλα κι εκεί παραμένει

Πόση κοροϊδία ακόμη;

 

Τι είπε ο Δήμαρχος Ιωαννιτών κ. Μπέγκας πριν λίγες μέρες; Ότι «επισκευάστηκε το ξύλινο ντεκ στο λιμανάκι, σε ένα από τα πιο όμορφα και πολυσύχναστα σημεία της παραλίμνιας ζώνης» (δικά του λόγια)

Μπορεί ο ίδιος να μην έχει εικόνα, μπορεί να του μεταφέρουν άλλα οι τοπικοί παράγοντες, η πραγματικότητα όμως είναι εντελώς διαφορετική και τον διαψεύδει. 

Επισκευάστηκε μόνο ένα μικρό τμήμα του (το υπόλοιπο είναι στην ίδια άθλια κατάσταση) και τα ξύλα που αντικαταστάθηκαν, πετάχτηκαν παραπέρα όπου και έμειναν, όπως άλλωστε γίνεται σε όλη την έκταση του Δήμου (κάτω από το κάστρο, στη Μιαούλη, στα πάρκα, στον παραλίμνιο πεζόδρομο) όπου ό,τι κόβεται πετιέται παραπέρα και εκεί μένει, κάτι που αποτελεί και παγκόσμια πρωτοτυπία!

Το δε «όμορφο λιμανάκι», όπως λέει είναι τίγκα στο σκουπιδαριό που κάθε μέρα αυξάνεται, αφού κανείς από τους υπαλλήλους του Δήμου δεν κάνει τον κόπο να μαζέψει τα σκουπίδια κι ας πληρώνεται ακριβώς γι' αυτό τον λόγο. Πού να προλάβουν άλλωστε από τα τόσα βιντεάκια που έχουν να δουν, όταν μάλιστα από τις εννέα η ώρα έχουν ...εξαφανιστεί. Ίσως αν έδινε και αυτό το κομμάτι της καθαριότητας σε ιδιώτες να υπήρχε αποτέλεσμα (κι ας άφηνε τους υπαλλήλους του να... ξεκουράζονται) γιατί όπως έχουν τώρα τα πράγματα τα σκουπίδια κάνουν πάρτι καθημερινά.

Αντικατέστησαν -είπε επίσης- φθαρμένα δάπεδα σε χώρους με υπαίθρια όργανα γυμναστικής (δεν ξέρουμε πού και τι) αλλά στην παιδική χαρά του Κατσάρη το δάπεδο παραμένει φθαρμένο και άθλιο μαζί με ό,τι άλλο επικίνδυνο υπάρχει εκεί, και μάλιστα χωρίς καμιά ντροπή κι ας παίζουν εκεί τα παιδιά μας.

Η κεντρική πλατεία παίρνει νέα παράταση -για πολλοστή φορά -και  πάει τώρα -κουτσουρεμένη βεβαίως- για τον Μάρτιο του 2027(!). Ακολουθεί όμως και χειμώνας οπότε, βάλτε κανα χρόνο ακόμη…  

Όσο για το Γιαννιώτικο Σαλόνι που θα ήταν έτοιμο τέλος Ιουλίου και μετά στις 31 Αυγούστου, οι εργασίες συνεχίζονται και τον Σεπτέμβριο κανονικά…

Και για να είναι συνεπής με τις καθυστερήσεις αφού ΚΑΝΕΝΑ χρονοδιάγραμμα δεν τηρήθηκε ποτέ, ανακοινώθηκε ότι το παλιό Πανεπιστήμιο θα είναι έτοιμο στις 9 Μαρτίου 2027 (!) (Εδώ δεν μπορούμε να μην γελάσουμε…)

Το ανέκδοτο με τον λύκο το ξέρετε;

Ένας νεαρός βοσκός έβοσκε το κοπάδι του κοντά σ' ένα χωριό. Επειδή βαριόταν, αποφάσισε να σκαρώσει μια φάρσα στους συγχωριανούς του. Άρχισε λοιπόν να φωνάζει με όλη του τη δύναμη: «Λύκος! Βοήθεια, έρχεται λύκος να φάει τα πρόβατα!». Οι χωρικοί άφησαν αμέσως τις δουλειές τους και έτρεξαν με τσουγκράνες και ξύλα για να τον βοηθήσουν. Όταν έφτασαν, βρήκαν τον βοσκό να γελάει με την ψυχή του, καθώς δεν υπήρχε κανένας λύκος. Το ίδιο αστείο επαναλήφθηκε αρκετές φορές τις επόμενες ημέρες, και κάθε φορά οι χωρικοί έτρεχαν άδικα. 

Μια μέρα όμως, ο λύκος ήρθε πραγματικά. Ο βοσκός, τρομοκρατημένος, άρχισε να φωνάζει απελπισμένα: «Βοήθεια! Ένας λύκος επιτίθεται στο κοπάδι! Σας παρακαλώ, ελάτε!». Οι χωρικοί, νομίζοντας ότι πρόκειται για ακόμα ένα από τα ψέματά του, τον αγνόησαν και συνέχισαν τις δουλειές τους. Ως αποτέλεσμα, ο λύκος κατασπάραξε ανενόχλητος όλο το κοπάδι.

Το δήθεν επισκευασμένο ξύλινο ντεκ... 

          

 το λιμανάκι τίγκα στο σκουπιδαριό... Σάββατο μεσημέρι...           

       Έτσι το παρέλαβαν... και δείτε πιο πάνω πώς το κατάντησαν

Σοφά λόγια...

                                                                                                                                                    (Αρκάς)
  

Ο καθημερινός πολιτισμός είναι ζήτημα επιλογών...

 

Ο δημόσιος χώρος διαμορφώνει την καθημερινότητα, τις μετακινήσεις και την ποιότητα της ζωής μας. Συχνά, περπατώντας στους δρόμους της πόλης, εντοπίζουμε σημεία που χρειάζονται βελτίωση, ανάπλαση ή μια εντελώς νέα προσέγγιση, κάτι που όμως δεν γίνεται ποτέ.

Αντί να περιοριστούμε λοιπόν σε θεωρητικές προτάσεις, αποφασίσαμε να αποτυπώσουμε τις ιδέες μας στην πράξη. Χρησιμοποιώντας τη δύναμη της εικόνας και του ψηφιακού μοντάζ, «ξανασχεδιάσαμε» επιλεγμένα σημεία της πόλης. Στις φωτογραφίες που ακολουθούν, θα δείτε τη σημερινή πραγματικότητα σε αντιπαράθεση με μια εναλλακτική,  λειτουργική, πολιτισμένη και πιο ανθρώπινη εκδοχή της. 

Οι παρεμβάσεις που προτείνουμε δεν απαιτούν φαραωνικά έργα, ούτε υπέρογκα κονδύλια. Πρόκειται για λύσεις χαμηλού κόστους που μπορούν να εφαρμοστούν άμεσα. Το μόνο που χρειάζεται είναι πραγματική διάθεση από τους τοπικούς άρχοντες — μια διάθεση που, δυστυχώς, μέχρι σήμερα φαίνεται να απουσιάζει.  Η βελτίωση της πόλης μας λοιπόν είναι ζήτημα προτεραιοτήτων και όχι χρημάτων.

Αυτό που παρατηρούμε όμως είναι ότι ο δημόσιος χώρος της πόλης μας υποβαθμίζεται καθημερινά, επηρεάζοντας άμεσα την ποιότητα της ζωής όλων. Δρόμοι, πλατείες και πάρκα έχουν αφεθεί στην τύχη τους, γεμάτοι προβλήματα που όλοι πέφτουμε καθημερινά πάνω τους, αλλά που κανένας από τους υπεύθυνους δεν αγγίζει.

Στις φωτογραφίες που ακολουθούν, ξε-maskα-ρεύουμε τη σημερινή μίζερη πραγματικότητα, αντιπαραβάλλοντάς την μ' αυτό που πραγματικά δικαιούμαστε: μια πόλη λειτουργική, καθαρή και ανθρώπινη. 

Οι λύσεις που παρουσιάζουμε είναι άμεσα εφαρμόσιμες και έχουν ελάχιστο κόστος, καταρρίπτοντας τη μόνιμη δικαιολογία της «έλλειψης κονδυλίων». Το μόνο που απαιτείται είναι η πολιτική βούληση από τους καθ' ύλην αρμόδιους. Μια βούληση όμως που, όπως αποδεικνύει η καθημερινή τους αδράνεια, προφανώς δεν υπάρχει.

Αποδεικνύεται περίτρανα λοιπόν ότι η αλλαγή  όψεων της πόλης είναι ζήτημα πολιτικής απόφασης και σεβασμού προς τον πολίτη και όχι μόνο χρημάτων.

Άλλο η τέχνη, άλλο οι μουντζούρες...

 

Ο τεράστιος τσιμεντένιος τοίχος κάτω από τον ναό του Αγίου Παϊσίου στην Κιάφα είναι γεμάτος γκράφιτι και μουντζούρες, υποβαθμίζοντας την εικόνα ολόκληρης της περιοχής.

Η πρότασή μας δείχνει πώς ένας «τυφλός» τοίχος μπορεί να μετατραπεί σε έναν καμβά πολιτισμού με μια προσεγμένη τοιχογραφία που σέβεται τον χώρο, δίνει χρώμα και αναβαθμίζει αισθητικά τη γειτονιά, δένοντας απόλυτα με τον χαρακτήρα του σημείου.

Και ρωτάμε: Χρειάζονται ειδικά κονδύλια για να συνεργαστεί ο Δήμος ή η Μητρόπολη  με τοπικούς καλλιτέχνες ή τη Σχολή Καλών Τεχνών της πόλης ώστε να ομορφύνουν τα γκρίζα τοιχία στις γειτονιές; Γιατί αφήνετε τις συνοικίες της πόλης έρμαιες στην οπτική ρύπανση και την αδιαφορία;

Σε πολλές, επίσης, πόλεις της χώρας τα μεταλλικά ΚΑΦΑΟ έχουν γίνει καιρό κανονικοί πίνακες ζωγραφικής. Μόνο εδώ θυμίζουν ακόμη μουντζουρωμένα τεφτέρια. Καιρός ν ΄αλλάξουν κι αυτά, δε νομίζετε; 

 

                                                    Η σημερινή, άθλια, κατάσταση...

                                              Η πρότασή μας... για έναν άλλο πολιτισμό 

 

 

Για έναν άλλο πολιτισμό...

 

Σήμερα, δίπλα στα ιστορικά τείχη του Κάστρου αντικρίζουμε –χρόνια τώρα- μουτζουρωμένα βάθρα, σπασμένα και βανδαλισμένα μνημεία και παραμελημένο αστικό περιβάλλον. Η πρότασή μας αποδεικνύει πώς ο ίδιος ακριβώς χώρος μπορεί να μεταμορφωθεί άμεσα σε ένα ανοιχτό πάρκο σύγχρονης γλυπτικής, προσφέροντας χρώμα, αισθητική και σημεία ανάπαυσης για Γιαννιώτες και επισκέπτες.

Χρειάζονται άραγε εκατομμύρια ευρώ ή "μεγάλες μελέτες" για να γίνει το αυτονόητο; Γιατί επιλέγουν  να αφήνουν  τη βιτρίνα της πόλης να θυμίζει εγκαταλελειμμένο οικόπεδο; Έτσι σέβεται κάποιος την ιστορία της πόλης και προσφέρει ανάσα αισθητικής στους πολίτες; 

Τα γλυπτά -στη δική μας εκδοχή- είναι από τη συλλογή του Θεόδωρου Παπαγιάνννη που κατάφερε να κάνει το Ελληνικό τον μεγαλύτερο χώρο υπαίθριας γλυπτικής  της χώρας και ο οποίος, φανταζόμαστε, θα χαιρόταν να συνεργαστεί με τον Δήμο για την αναβάθμιση της εικόνας της πόλης. Δεν υπάρχει λοιπόν καμία δικαιολογία για την απραξία των... "αρμοδίων".

     Η σημερινή, άθλια, κατάσταση...

                                                 Η πρότασή μας για έναν άλλο πολιτισμό...