Στρατόπεδο Βελισσαρίου: Ευσεβείς πόθοι και πραγματικότητα...

 

Στο Δημοτικό Συμβούλιο υπήρξε σχεδόν καθολική συμφωνία: ολόκληρο το στρατόπεδο Βελισσαρίου να αποδοθεί στην πόλη και να μετατραπεί σε πάρκο. Ακούγεται ωραίο. Όμως η πολιτική δεν κρίνεται από το πόσο ωραία ακούγονται κάποιες προτάσεις. Κρίνεται από το αν μπορούν να γίνουν πράξη.

Την ίδια στιγμή, ο ίδιος ο Δήμος δηλώνει ότι δυσκολεύεται να συντηρήσει το Πάρκο Πυρσινέλλα  (Γιαννιώτικο Σαλόνι), έναν χώρο πολύ  μικρότερο, που αναπλάθεται αυτή την περίοδο. Αν λοιπόν δυσκολευόμαστε να συντηρήσουμε ένα πάρκο αυτού του μεγέθους, με ποιον τρόπο θα συντηρήσουμε ένα πολύ μεγαλύτερο; Και στην πράξη,  ο Δήμος  δεν μπορεί να ευπρεπίσει ούτε το Άλσος ή τα Λιθαρίτσια και θέλει έναν γυμνό χώρο εκατοντάδων στρεμμάτων χωρίς δέντρα, να τον κάνει ακριβώς τι; Να τον αφήσει έρμαιο στον κάθε διαταραγμένο;

Κι έπειτα το Γιαννιώτικο Σαλόνι διαθέτει ένα ακόμη κατάφυτο "παράρτημα" του πάρκου, απέναντι από τον δρόμο, που δεν το έχει αγγίξει καν τόσα χρόνια τώρα. Γιατί δεν αρχίζει από εκεί; Και, αν θυμόμαστε καλά, στις προεκλογικές υποσχέσεις του κ. Μπέγκα ήταν και η αξιοποίηση αυτού του χώρου όπως και η ένωσή του μέσω γέφυρας με το υπάρχον πάρκο. Εκεί που ο κισσός πνίγει τώρα όλα τα πεύκα, αλλά ποιος ασχολείται;      

Εκτός κι αν για το πρώην στρατόπεδο ζητάμε το μάξιμουμ, γνωρίζοντας εκ των προτέρων ότι δεν πρόκειται να υλοποιηθεί,  ώστε να μεταθέσουμε κατόπιν τις ευθύνες αλλού. Τότε όμως η συζήτηση παύει να είναι σοβαρός σχεδιασμός και μετατρέπεται σε άσκηση λαϊκισμού.

Μια πραγματικά ρεαλιστική προσέγγιση θα ήταν  η ισορροπημένη αξιοποίηση του χώρου: σημαντική έκταση πρασίνου και αναψυχής, κατοικίες που έχει ανάγκη η πόλη αλλά και σύγχρονες διοικητικές υπηρεσίες με χώρους στάθμευσης, ώστε να αντιμετωπιστούν πραγματικές ελλείψεις.

Η πόλη χρειάζεται φιλοδοξία αλλά χρειάζεται και ειλικρίνεια. Γιατί είναι εύκολο να ζητάς το αδύνατο. Το δύσκολο είναι να παρουσιάζεις ένα σχέδιο που μπορεί πραγματικά να αλλάξει τα Γιάννενα. Κι εδώ φαίνεται να χωλαίνει το πράγμα. Πού είναι η μελέτη λειτουργίας; Πού είναι ο υπολογισμός του ετήσιου κόστους; Πού θα βρεθούν οι πόροι και το προσωπικό για έναν χώρο εξακοσίων στρεμμάτων; Χωρίς κανέναν σχεδιασμό πώς περιμένει κανείς να τον αντιμετωπίσουν σοβαρά;

Η ιστορία βέβαια έχει την τάση να επαναλαμβάνεται. Πριν από χρόνια, όταν υπήρχε πρόταση να αποδοθεί το 67% του στρατοπέδου Βελισσαρίου στον Δήμο, η τότε δημοτική αρχή του κ.Φίλιου δεν αποδέχθηκε τη λύση επειδή, λέει, το ήθελε ολόκληρο. Το αποτέλεσμα; Δεν αποκτήθηκε τίποτα. Σήμερα ακούμε ξανά το ίδιο σύνθημα: «Όλο το στρατόπεδο στην πόλη». Το πραγματικό ερώτημα όμως είναι διαφορετικό: Θέλουμε να διεκδικούμε το μέγιστο  ακόμη κι αν τελικά μείνουμε με άδεια χέρια ή προτιμάμε να εξασφαλίσουμε ό,τι είναι εφικτό, ώστε η πόλη να κερδίσει πραγματικά σε χώρους που τους έχει ανάγκη;

Η πολιτική όμως είναι η τέχνη του εφικτού. Αν κάποιος πιστεύει ότι μπορεί να αποκτήσει το 100%, ας παρουσιάσει τον τρόπο, το χρονοδιάγραμμα και τη συμφωνία που το καθιστούν ρεαλιστικό. Διαφορετικά, υπάρχει ο κίνδυνος να επαναληφθεί το ίδιο λάθος: να απορρίψουμε μια εφικτή λύση, κυνηγώντας μια ιδανική που δεν θα έρθει ποτέ. Η πόλη όμως δεν χρειάζεται άλλες χαμένες δεκαετίες, χρειάζεται αποτέλεσμα τώρα.

Στο μεταξύ, το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας δηλώνει ότι ο χώρος του ανήκει και εξετάζει την αξιοποίησή του για κατασκευή κατοικιών για τους ένστολους. Μια θέση που δεν είναι θεωρητική· στηρίζεται στο καθεστώς ιδιοκτησίας. Κι αυτό είναι τι σενάριο που πρέπει να αποφευχθεί.

Ανάμεσα στη δική του λοιπόν  θέση και εκείνη του Δήμου λείπει το πιο κρίσιμο στοιχείο: ένα εφαρμόσιμο σχέδιο που να δείχνει το πώς μπορεί να αξιοποιηθεί ένας δημόσιος χώρος για όλες τις ανάγκες. Χωρίς αυτό, η συζήτηση θα μείνει σε επίπεδο ευχών. Και οι ευχές, ως γνωστόν,  δεν παράγουν αποτέλεσμα. Το αποτέλεσμα παράγεται από συμφωνίες, ανταλλαγές, χρηματοδότηση και ρεαλιστικό σχεδιασμό. Αν αυτά δεν τεθούν στο τραπέζι η πόλη πολύ φοβόμαστε ότι θα μείνει ξανά θεατής σε μια υπόθεση που θα μπορούσε να την αλλάξει κυριολεκτικά και να της δώσει όραμα για το μέλλον.

Υπάρχει ένα απλό μοτίβο που επαναλαμβάνεται συχνά στον δημόσιο διάλογο. Ζητάς το απόλυτο. Χωρίς να υπάρχει σχέδιο, χωρίς να έχουν αποτυπωθεί οι περιορισμοί, χωρίς να έχει εξηγηθεί το «πώς». Όταν αυτό δεν προχωρά - όπως είναι αναμενόμενο - η εξήγηση είναι έτοιμη: «φταίνε οι άλλοι».

Κι επειδή έρχονται εκλογές και υπάρχει από τη μία η δέσμευση του πρωθυπουργού που όμως έχει ξεχαστεί ενώ ακούγεται όλο και περισσότερο εκείνη του Υπουργείου,  είναι ευκαιρία τώρα να βρεθεί η λύση ώστε να μην καταλήξει το πρώην στρατόπεδο μια παραμελημένη έκταση γης και μάλιστα εντός της πόλης. 

Με ρεαλισμό και ωριμότητα -και όχι με εύκολη συνθηματολογία- ας αναλάβει ο καθένας τις ευθύνες του πριν να είναι και πάλι πολύ αργά για τα Γιάννενα…

 

 

                        ... η συνέχεια του πάρκου Πυρσινέλλα, αφημένη στην τύχη της

Χρήσιμοι και "άχρηστοι" κόμβοι...

 

Η Περιφέρεια Ηπείρου φαίνεται πως έχει αναγάγει τους κυκλικούς κόμβους σε... αγαπημένο κατασκευαστικό σπορ. Πολλοί, βέβαια,  από αυτούς  αποδείχτηκαν απόλυτα χρήσιμοι και έδωσαν λύση στο κυκλοφοριακό πρόβλημα. Άλλοι όμως  κατασκευάστηκαν  στη μέση του πουθενά και σε δρόμους με ελάχιστη κυκλοφορία (Γοργόμυλος, Πολυστάφυλο). Κόμβοι για τους οποίους μετακινήθηκαν ολόκληροι λόφοι (Γοργόμυλος). Κόμβοι πολυτελείας, ακόμη και με επενδύσεις από μάρμαρο! (Λαψίστα).

Και ξέρετε πόσο στοίχισαν οι κόμβοι σε Γοργόμυλο και Πολυστάφυλο; 1.380.000 εκατομμύρια ευρώ. Πώς ακούγεται; Ενώ στη Λαψίστα, ο κόμβος  με το μάρμαρο, πάνω από δύο εκατομμύρια ευρώ!

Την ίδια ώρα, μέσα στην πόλη, χιλιάδες οδηγοί χάνουν καθημερινά χρόνο σε διασταυρώσεις και σε φανάρια που ανάβουν πέντε φορές μέχρι να περάσεις και σου δίνουν δέκα δευτερόλεπτα μάξιμουμ. Εκεί όπου ένας σωστά μελετημένος κυκλικός κόμβος θα μείωνε τις καθυστερήσεις, την κατανάλωση καυσίμων, την ατμοσφαιρική ρύπανση και τα τροχαία, η λύση είναι να περιμένεις άλλο ένα πράσινο φανάρι.

Το ερώτημα δεν είναι αν χρειάζονται κυκλικοί κόμβοι. Το ερώτημα είναι με ποια κριτήρια αποφασίζονται οι προτεραιότητες. Όταν οι διαθέσιμοι πόροι είναι περιορισμένοι, προηγούνται οι δρόμοι από όπου περνούν χιλιάδες οδηγοί κάθε μέρα ή οι διασταυρώσεις με ελάχιστη κυκλοφορία όπου τα πρόβατα  διαθέτουν πλέον και ... κυκλικό κόμβο;

Οι δημόσιες υποδομές  κρίνονται όμως από τη χρησιμότητά τους. Κάποιοι κυκλικοί κόμβοι έλυσαν προβλήματα. Κάποιοι άλλοι απλώς απέδειξαν ότι, όταν λείπει ο σχεδιασμός, μπορείς να ξοδέψεις εκατομμύρια για να "βελτιώσεις" την κυκλοφορία... εκεί όπου δεν υπήρχε σχεδόν καθόλου κυκλοφορία.

Έτσι ένας κόμβος στην Κενάν Μεσσαρέ (που το πράσινο, αν έρχεσαι από την ανηφόρα του Πολυκλαδικού κρατάει δέκα δεύτερα όλα κι όλα και όποιος προλάβει πρόλαβε) ή στο Πράκτικερ όπου το φανάρι- αν και σε εθνική Οδό- είναι σχεδόν πάντα κόκκινο ακόμη και όταν  το απέναντι ρεύμα ανάψει πράσινο.Πρέπει να περιμένεις ακόμη  δέκα με δώδεκα δευτερόλεπτα μέχρι να ανάψει κι αυτό. 

Το ίδιο και στην Περιφερειακή όπου πρέπει να περιμένει κανείς όλους τους πιθανούς συνδυασμούς  των φαναριών μέχρι να περάσει. Αλλά και στο Γιαννιώτικο Σαλόνι όπου η κίνηση θα αυξηθεί μόλις δοθεί για χρήση είναι απαραίτητος ένας κυκλικός κόμβος. Και ενώ σε κάποια σημεία  κατασκευάστηκαν διπλοί κόμβοι (Καρδαμίτσια, Epirus Palace)  αλλού -όπως στα Σεισμόπληκτα για παράδειγμα- διοχετεύτηκε όλη η κίνηση μέσα στα στενά δρομάκια του οικισμού.

Αλλά και εκεί που κατασκευάστηκαν κόμβοι, σε πολλούς από αυτούς δεν υπάρχουν εδώ και καιρό ούτε διαγραμμίσεις. Για φανταστείτε ... 

Το άλλο θέμα έχει να κάνει με  το ότι οι περισσότεροι κυκλικοί κόμβοι μετατρέπονται γρήγορα σε... μικρές ζούγκλες. Ειδικά μόλις μπει η άνοιξη  και με τις βροχές συνεχόμενες εμφανίζονται χορτάρια ενός μέτρου, αγριόχορτα, ξερά κλαδιά και αυτοφυής βλάστηση που καταλαμβάνουν το κέντρο τους, αλλοιώνοντας την εικόνα και πολλές φορές περιορίζοντας ακόμη και την ορατότητα. 

Και όμως, αλλού εφαρμόζεται μια απλή λύση: Συνθετικός χλοοτάπητας. Καθαρή εικόνα όλο τον χρόνο. Μηδενικά έξοδα συνεχούς κοπής. Χωρίς ζιζάνια. Χωρίς εγκατάλειψη. Αισθητικό αποτέλεσμα άψογο και διαρκές. Αν λοιπόν στόχος στην Περιφέρεια Ηπείρου ήταν να δημιουργηθούν νέοι βιότοποι για αγριόχορτα, τότε το έργο είχε απόλυτη επιτυχία. Αν όμως στόχος είναι ένα πολιτισμένο περιβάλλον χωρίς συνεχείς και κοστοβόρες παρεμβάσεις τότε η λύση είναι μία.

                            Πανάκριβοι κόμβοι εκατομμυρίων ευρώ  χωρίς αντίκρισμα...                                                 (Γοργόμυλος, Πολυστάφυλο, Λαψίστα, Καρδαμίτσια)

Παράδειγμα κόμβου απαραίτητου να κατασκευαστεί (Κενάν Μεσαρέ)

                                        Απαραίτητος ο κόμβος και στα Σεισμόπληκτα 

                                          

                                  Κόμβοι για βοσκή , ανάλογα με την περίοδο

            

Κυκλικός κόμβος με τεχνητό γκαζόν έξω από τη Δράμα

                         Ακόμη και ο ιδιώτης δείχνει τον δρόμο...

 

             Είσοδος πρωτεύουσας πόλης- άφαντες οι διαγραμμίσεις, οδόστρωμα προϊστορικό... 

Ποδηλατόδρομος ... για αγελάδες

 

Οι φωτογραφίες μιλούν από μόνες τους. Δεν δείχνουν απλώς ανεπιτήρητες αγελάδες να κινούνται σε δημόσιο χώρο, πράγμα που διώκεται ποινικά (Ν. 4056/2012, άρθρο 17 - με πρόστιμο 150€ ανά ζώο), με ταυτοποίηση από τη σήμανση στο ενώτιο. Αν δεν υπάρχει σήμανση,το ζώο θεωρείται αδέσποτο και περιέρχεται στην δικαιοδοσία του Δήμου. Αλλά οι νόμοι εδώ είναι μόνο για τα χαρτιά...

Εδώ τα ζώα κινούνται ελεύθερα πάνω σε έναν παραλίμνιο πεζόδρομο/ ποδηλατόδρομο, κάτι που δημιουργεί πρόβλημα τόσο καθαριότητας όσο και ασφάλειας για ποδηλάτες, δρομείς, οικογένειες και επισκέπτες. Είναι ο πρώτος παραλίμνιος ποδηλατόδρομος... με φυσική λίπανση! 

Αλλά όταν καταργείς την περίφραξη χωρίς να προβλέπεις τι θα ακολουθήσει, τι περιμένεις να γίνει; Ποιος αφαίρεσε τις μπάρες; Ποιος έκοψε την περίφραξη; 

Στην πόλη λοιπόν της "κλιματικής ουδετερότητας", οι αγελάδες ανέλαβαν και επίσημα τη συντήρηση του παραλίμνιου ποδηλατόδρομου αφήνοντας πίσω τους ... τα αναμνηστικά τους. Και οι  μεν αγελάδες κάνουν αυτό που ξέρουν. Οι αρμόδιοι γιατί δεν κάνουν αυτό που πρέπει;

Αγελάδες, κομμένα και πεταμένα στις άκρες κλαδιά και δέντρα μαζί με σκουπίδια συνθέτουν ένα  σκηνικό αποκαλυπτικό για τον καθημερινό πολιτισμό μας…  

 

                                           Ποδηλατόδρομος για ...αγελάδες 

                                                 Περιφράξεις και μπάρες εξαφανισμένες

                                             Λίπανση του ποδηλατόδρομου  εν έτει 2026!

                 Σκουπιδαριό ως απαραίτητο ντεκόρ... 

               τους πέφτει  μακριά για να καθαρίσουν κι ας διαθέτουν όλα τα μέσα

 

Σκιά ... για αυτοκίνητα, οι πεζοί στον ήλιο

 

Στην παραλίμνια οδό των Ιωαννίνων, η φύση έκανε το καθήκον της. Τα αιωνόβια πλατάνια δημιούργησαν ένα φυσικό καταπράσινο σκέπαστρο, έναν διάδρομο δροσιάς δίπλα στη λίμνη, εκεί όπου το καλοκαίρι η θερμοκρασία πέφτει αισθητά. Ένα μικροκλίμα δροσιάς, που το καλοκαίρι κάνει τη διαφορά για κάθε πεζό.

Μόνο που υπάρχει μια... μικρή λεπτομέρεια. Εκεί δεν υπάρχει πεζοδρόμιο. Το πεζοδρόμιο βρίσκεται  στην απέναντι πλευρά του δρόμου, εκεί όπου δεν υπάρχει σκιά και μεγάλα δέντρα. Τα  νέα δενδρύλλια  που τώρα φυτεύτηκαν  θα αργήσουν πολύ να δώσουν τη σκιά που υπάρχει ήδη στην απέναντι πλευρά. 

Με λίγα λόγια: Εκεί που υπήρχαν τα δέντρα, δεν φτιάχνουν πεζοδρόμιο παρότι είναι έτοιμο και σχεδιασμένο από καιρό. Η σκιά είναι για ... τα αυτοκίνητα που διπλοπαρκάρουν κάτω από τα δέντρα!  Ο ήλιος είναι για τους πεζούς. Κι ενώ η λίμνη προσφέρει έτοιμη τη σκιά, εμείς επιλέξαμε να περπατάμε στον ήλιο. Άλλωστε τώρα που ανήκουμε και στις κλιματικά ουδέτερες πόλεις, τρομάρα μας, και διαθέτουμε ηλιακά δέντρα των 150.000 ευρώ το καθένα ... τι να τα κάνουμε τα κανονικά... 

Η μεγαλύτερη αλέα πλατάνων στην πόλη μένει αναξιοποίητη για τους πεζούς, όχι όμως  για  τα αυτοκίνητα... 

Δυσ- τοπικά... φαινόμενα

 

@Ένας μεταλλικός ιστός φωτισμού με έντονη σκουριά, ακόμη και στη βάση του,  ο οποίος παρουσιάζει ορατή κλίση δίνοντας την εντύπωση ότι έχει παραμορφωθεί ή έχει υποχωρήσει η βάση του. Πάνω του έχει τοποθετηθεί ένα τεράστιο διαφημιστικό πανό. Και όλα αυτά σε μία από τις βασικές εισόδους της πόλης, εκεί όπου σχηματίζεται η πρώτη εικόνα για τον επισκέπτη. 

Δεν είναι μόνο θέμα αισθητικής. Είναι και θέμα συντήρησης, ασφάλειας και σεβασμού στον δημόσιο χώρο. Μια πόλη δεν κρίνεται μόνο από ακριβές "αναπλάσεις" και μακέτες. Κρίνεται και από τα αυτονόητα. Από το αν οι ιστοί φωτισμού συντηρούνται. Από το αν αντικαθίστανται όταν φθείρονται. Από το αν η είσοδός της εκπέμπει εικόνα φροντίδας ή εγκατάλειψης.

Και να ήταν ο μόνος ιστός σ΄αυτή την κατάσταση; Στη συνέχεια ακολουθούν κι άλλοι. Όπως και στην παραλίμνια λεωφόρο Μιαούλη. Και ενώ περιφερειακά της πόλης έχουν τοποθετηθεί εκατοντάδες -στην κυριολεξία- νέες κολώνες φωτισμού από την Περιφέρεια ο Δήμος δεν είναι σε θέση ούτε για τα αυτονόητα.  

Αν λοιπόν η είσοδος μιας πόλης είναι η βιτρίνα της, εδώ η βιτρίνα είναι σκουριασμένη και ... γέρνει.

Ένα μικρό δείγμα: 

                                        

                                          Λεωφόρος Δωδώνης

                                                                  

                                                                     Ακτή Μιαούλη

@ Όπου και να δει κανείς στην πόλη κάπως έτσι μαζεύονται ακόμη τα σκουπίδια. Το ότι τα χαρτοκιβώτια πρέπει να  διπλώνονται και να συμπιέζονται ώστε να χωράνε στον κάδο ώστε να μην τον γεμίζουν αμέσως, το ότι πρέπει να  αφαιρούνται τυχόν πλαστικές ταινίες ή φελιζόζ για μας εδώ μοιάζει ... επιστημονική φαντασία. Πρωτόγονοι σε όλα… Από τον  Δήμο φυσικά καμία παρέμβαση. Ό,τι περισσέψει, το μαζεύουν οι εργαζόμενοι από το οδόστρωμα.    

To μεγαλείο της πόλης που μιλάει για βιώσιμη ανάπτυξη και άλλα "φούμαρα". 

Κάδος κομποστοποίησης μισάνοιχτος, με το σκουπιδαριό χύμα , δίπλα σε διαλυμένο άγαλμα... 

Πού; Στο "πάρκο των ηρώων" , εκεί όπου οι επίσημοι καταθέτουν στεφάνια...   

Στην πραγματικότητα "πάρκο των αθλίων" γιατί μιλάμε για ένα παρατημένο χωράφι στο κέντρο - κέντρο της  πόλης των Ιωαννίνων.  

Ντράπηκε και η ντροπή, όχι όμως οι υπεύθυνοι.  Κρίμα μόνο για το όνομα της πόλης...   

@ Εγκαταλελειμμένα αυτοκίνητα για μήνες/χρόνια σ΄ ένα χωράφι εκεί στη Σάββα Νικολάτου. Ποιος θα ενδιαφερθεί; Η υπηρεσία του Δήμου που υπάρχει ακριβώς για αυτόν τον λόγο; Δεν κάνουν εθελοντισμό, αμειβόμενοι είναι…