Κοινωνικώς και εθνικώς… ξύλα απελέκητα

«Στην Ελλάδα, όπου το 35,8% των μαθητών έχει πρόβλημα να κάνει απλές αριθμητικές πράξεις και το 27,3% έχει πρόβλημα κατανόησης απλών κειμένων, χρειάζεται μια κυβέρνηση που θα έχει ως μόνο στόχο «να μάθουν τα παιδιά μας γράμματα. 

Εν τω μεταξύ, τα σχολεία μας, οι μαθητές μας, οι δάσκαλοί τους –όλο το εκπαιδευτικό σύστημα– πατώνουν σε κάθε δείκτη παγκόσμιας κατάταξης. Σύμφωνα με την έκθεση διεθνούς αξιολόγησης των εκπαιδευτικών αποτελεσμάτων PISA του ΟΟΣΑ, οι Ελληνες μαθητές κατέλαβαν την 32η θέση ανάμεσα στις 35 χώρες του οργανισμού. 

Να σημειώσουμε εδώ ότι τα τελευταία στοιχεία που δημοσιοποιήθηκαν ήταν του 2015, δηλαδή πριν περάσει η τετραετία των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Μπορούμε να φανταστούμε πώς θα είναι του 2019. Δυστυχώς τα ίδια και χειρότερα θα έχουμε και στο τέλος της τετραετίας Μητσοτάκη, αν κρίνουμε από το πώς πολιτεύεται και ποιες προτεραιότητες βάζει η υπουργός του. 

Η κ. Νίκη Κεραμέως δεν είναι «εθνικίστρια», «ακροδεξιά», «γυμνασιάρχης του ’50, ή ότι άλλο της προσάπτουν τα ετοιματζίδικα της συριζαϊκής προπαγάνδας. Απλώς πολιτεύεται με τον παλιό ψηφοθηρικό τρόπο. Πριν αναλάβει, καλά καλά, τα καθήκοντά της, ανακοίνωσε τη μείωση της ύλης των εξετάσεων. Καλό πράγμα για όσους θέλουν «Κυριακή, γιορτή και σχόλη να ’ταν η ζωή μας όλη», και φέρνει ψήφους απελπισμένων γονιών που βλέπουν τους βλαστούς τους να μαραζώνουν απομνημονεύοντας σελίδες επί σελίδων. 

Αλλά δεν είναι αυτή η δουλειά της. Πρέπει να χαράξει στρατηγική αντί να φυλλομετρά τις σελίδες του βιβλίου των Λατινικών. Κατόπιν άρχισε να ανακοινώνει από πρωινή εκπομπή της τηλεόρασης το πού θα κυμανθούν οι βάσεις των εξετάσεων. Κι αυτό είναι καλό πράγμα είναι, για να πάψει η αγωνία των γονιών. Ομως δεν είναι δουλειά της υπουργού Παιδείας, αλλά των αρμόδιων συντακτών.

Υπάρχει όμως μια άλλη αποστροφή της υπουργού, επικίνδυνη στην κατάσταση που είμαστε. «Το σχολείο δεν είναι μόνο να μάθει γράμματα με τη στενή έννοια στον μαθητή...» είπε η υπουργός Παιδείας σε μια χώρα που, σύμφωνα με τα στοιχεία του ΟΟΣΑ, το 35,8% των μαθητών έχει πρόβλημα να κάνει απλές αριθμητικές πράξεις.

Δεν θα μπούμε στη βαριά φιλοσοφία της εκπαίδευσης, αλλά κάποια στιγμή πρέπει να υπάρξει μια κυβέρνηση που θα έχει ως μόνο στόχο αυτό το μικρό, το ποταπό πράγμα: «Να μάθουν τα παιδιά μας γράμματα». Ή –έστω– να μπορούν να διαβάσουν».

             (Απόσπασμα άρθρου του Π.Μανδραβέλη από τη ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ )