(Χρ.Παπανίκος -"Ελλάδα 24")
Τετάρτη 22 Ιουλίου 2026
Για ποια ακροδεξιά μιλάμε;
«Τα τελευταία χρόνια τα πρωτοσέλιδα της Ευρώπης βρίθουν από προειδοποιήσεις: «Έρχονται οι ακροδεξιοί». Κατ’ αρχάς, αρκετοί από εκείνους που σήμερα χαρακτηρίζονται συλλήβδην «ακροδεξιοί», πριν από πενήντα ή εβδομήντα χρόνια -τουλάχιστον σε ορισμένα κοινωνικά και εθνικά ζητήματα- θα μπορούσαν κάλλιστα να θεωρούνται συντηρητικοί ή ακόμη και κεντρώοι. Ο Αντενάουερ, ο Ντε Γκολ, ο Βίλι Μπράντ, ο Μιτεράν, ο Κολ ή η Θάτσερ, μπροστά στα σημερινά μέτρα πολιτικής ορθότητας, θα έμοιαζαν περίπου με «μουλάδες» του χριστιανικού συντηρητισμού.
Δεν μετατοπίστηκε μόνο η Δεξιά. Μετακινήθηκε ολόκληρο το πολιτικό γήπεδο.Οι ευρωπαϊκές κοινωνίες διολίσθησαν προς μια αποσυνθετική θολότητα, την οποία οι ελίτ βάφτισαν «πρόοδο». Ορισμένα κοινωνικά στρώματα μετακινήθηκαν ριζικά προς τη μία κατεύθυνση και κάποια άλλα, πανικόβλητα, αντέδρασαν κινούμενα προς την αντίθετη.
Οι «ακροδεξιοί», λοιπόν, δεν έρχονται. Τους
φέρνουν.Και τους φέρνουν με προσωπική εργολαβία εκείνοι που επί δεκαπέντε
χρόνια κυβερνούν τις Βρυξέλλες, το Παρίσι και το Βερολίνο σαν να διοικούν ΜΚΟ
και όχι μια ήπειρο η οποία βρίσκεται αντιμέτωπη με οικονομικό, δημογραφικό και
γεωπολιτικό υποβιβασμό.Τι θα αλλάξει, λοιπόν, αν το σενάριο γίνει
πραγματικότητα;
Πρώτον, η πράσινη μετάβαση. Το Green Deal, η απαγόρευση των νέων βενζινοκίνητων αυτοκινήτων από το 2035, ο μηχανισμός συνοριακής προσαρμογής άνθρακα και ολόκληρο το οικοδόμημα των τρισεκατομμυρίων ευρώ θα υποστούν ισχυρό σοκ.Όχι, επειδή η Λεπέν και το AfD αγαπούν το διοξείδιο του άνθρακα, αλλά επειδή ο Γερμανός εργάτης της αυτοκινητοβιομηχανίας και ο Γάλλος αγρότης με το τρακτέρ τούς ψηφίζουν ακριβώς για να ανακόψουν πολιτικές που αυξάνουν το κόστος παραγωγής και μειώνουν το διαθέσιμο εισόδημά τους.
Η Ευρώπη
αντιπροσωπεύει περίπου το 6% των παγκόσμιων εκπομπών, αλλά συμπεριφέρεται σαν
να ευθύνεται για το 70%. Η Κίνα κατασκευάζει ταυτόχρονα σταθμούς άνθρακα και
εργοστάσια ηλιακών πάνελ - και μας πουλά τα προϊόντα και των δύο. Εμείς
απαγορεύουμε, επιδοτούμε και έπειτα απορούμε γιατί χάνουμε τη βιομηχανική μας
βάση.Αυτή η υποκρισία θα τελειώσει. Το τραγικό είναι ότι κινδυνεύουν να την
τελειώσουν οι λάθος άνθρωποι, με τον λάθος τρόπο.
Δεύτερον, οι ρυθμίσεις. Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει καταντήσει το μοναδικό μεγάλο οικονομικό μπλοκ στον πλανήτη του οποίου η κύρια εξαγωγή είναι οι κανονισμοί. GDPR, AI Act, οδηγίες βιωσιμότητας, εκθέσεις ESG, δέουσα επιμέλεια στις εφοδιαστικές αλυσίδες: ένα βουνό χαρτούρας που κοστίζει στις επιχειρήσεις δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ, ενώ η Σίλικον Βάλεϊ και η Σεντζέν τρέχουν.
Μια Ευρώπη με τη Λεπέν και το AfD στο τιμόνι των δύο μεγαλύτερων
οικονομιών της πιθανότατα θα βάλει μαχαίρι στη ρυθμιστική βουλιμία. Εδώ,
ομολογώ, ο κλασικός φιλελεύθερος μέσα μου χαμογελά ένοχα.Το πρόβλημα είναι ότι
οι ίδιοι που θα περιορίσουν τη γραφειοκρατία μπορεί να επιβάλουν δασμούς,
«οικονομικό πατριωτισμό», επιδοτήσεις σε ημετέρους και κρατικές παρεμβάσεις αλά
καρτ. Θα φύγει ο κομισάριος και θα έρθει ο προστατευτιστής. Από τη Σκύλλα στη
Χάρυβδη, με εθνική σημαία στο κατάρτι.
Τρίτον, οι σχέσεις με τις ΗΠΑ. Εδώ το παράδοξο είναι απολαυστικό. Η Ουάσιγκτον του Τραμπ μπορεί να βρει στο Παρίσι και στο Βερολίνο ιδεολογικούς συγγενείς και ταυτόχρονα σκληρούς εμπορικούς αντιπάλους.Το ΝΑΤΟ δύσκολα θα διαλυθεί. Κανείς δεν σκοτώνει εύκολα την κότα που γεννά συμβόλαια δισεκατομμυρίων για αμερικανικά όπλα.
Όμως η ευρωπαϊκή αμυντική ολοκλήρωση και
το σχέδιο κινητοποίησης εκατοντάδων δισεκατομμυρίων ευρώ κινδυνεύουν να
μετατραπούν σε διαπραγματευτικά χαρτιά εθνικών παζαριών. Κάθε χώρα θα ζητά
περισσότερα για τη δική της βιομηχανία, τη δική της ασφάλεια και τους δικούς
της ψηφοφόρους. Η κοινή ευρωπαϊκή άμυνα θα θυμίζει πολυκατοικία όπου όλοι
συμφωνούν ότι χρειάζεται επισκευή η στέγη, αλλά κανένας δεν θέλει να πληρώσει
τα κοινόχρηστα.
Τέταρτον, η Ρωσία. Εδώ σταματούν τα αστεία. Η Λεπέν είχε χρηματοδοτηθεί στο παρελθόν μέσω δανείου από ρωσοτσεχική τράπεζα, ενώ σημαντικό τμήμα του AfD ουδέποτε συνάντησε ρωσικό αγωγό που να μην του αρέσει. Η στήριξη προς την Ουκρανία θα μετακινηθεί από το «όσο χρειαστεί» στο «όσο μας συμφέρει». Όποιος στην Αθήνα χαμογελά με αυτή την προοπτική ας το ξανασκεφτεί.
Μια Ευρώπη
που δεν μπορεί να αντιδράσει συλλογικά απέναντι σε εκείνον που εισβάλλει σε
ευρωπαϊκή χώρα δεν θα μπορεί να πει κουβέντα ούτε για τουρκικές γεωτρήσεις στο
Καστελλόριζο. Η «Ευρώπη των πατρίδων» μπορεί εύκολα να καταλήξει σε μια απλή
ζώνη ελεύθερου εμπορίου, με 27 εθνικά βέτο και μηδενική στρατηγική ισχύ. Ο Όρμπαν
θα πάψει να αποτελεί την εξαίρεση. Θα γίνει το πρωτόκολλο λειτουργίας.
Και τώρα το δυσάρεστο ερώτημα: ποιος έφτιαξε τη Λεπέν στο 35% και το AfD στο 28%;Ο Πούτιν; Τα κοινωνικά δίκτυα; Οι αλγόριθμοι; Οι «ψεκασμένοι»;Όχι, αγαπητοί.Τους έφτιαξαν κυρίως οι ελίτ που είπαν στον Γάλλο εργάτη ότι το πρόβλημά του είναι ο «λαϊκισμός», στον Γερμανό μικροαστό ότι η ενεργειακή του εξαθλίωση αποτελεί «αλληλεγγύη προς το κλίμα» και σε όλους μαζί ότι όποιος ζητά έλεγχο της παράνομης μετανάστευσης είναι περίπου φασίστας.
Όταν απαγορεύεις τη λογική συζήτηση, δεν εξαφανίζεις το πρόβλημα. Παραδίδεις το μονοπώλιό του στους ακραίους. Οι λαοί, βεβαίως, δεν είναι ανήλικα θύματα. Οι λαοί ψηφίζουν και ό,τι ψηφίζουν το πληρώνουν, συνήθως με τόκο. Οι Γάλλοι και οι Γερμανοί θα πάρουν, αργά ή γρήγορα, την Ευρώπη που επέλεξαν.
Το ερώτημα για
εμάς, εδώ κάτω είναι αν θα έχουμε προλάβει να θωρακιστούμε δημοσιονομικά,
αμυντικά και ενεργειακά, ώστε να μην πληρώσουμε τον λογαριασμό και του δικού
τους τραπεζιού όταν έρθει η ώρα της κρίσης».
(Αοπόσπασμα άρθρου του Κ.Στούπα από το liberal.gr)
Πού πηγαίνουν τα χρέη όταν δεν πληρώνονται...
«Ποτέ και κανένα ποσό χρήματος δεν εξαφανίζεται. Κάπου θα πάει. Σε κάποια τσέπη ή «τσέπη». Για παράδειγμα, τα εκατοντάδες εκατομμύρια δραχμές των υπερχρεωμένων, γνωστών ως «προβληματικές» επιχειρήσεις της περιόδου 1979-1989 χρεώθηκαν σε βάρος των φορολογουμένων, τα πολλά, των τραπεζών, τα περισσότερα και, τα λιγότερα, των μετόχων τους.
Το ίδιο συνέβη με τα χρέη των ΔΕΚΟ, δηλαδή των κρατικών οργανισμών, που δανειζόντουσαν στο όνομα του ελληνικού κράτους, συχνά σε συνάλλαγμα και τα μετέτρεπαν σε δραχμές είτε για να καλύπτουν το κόστος της λειτουργίας τους (από τους συνεχώς αυξανόμενους μισθούς και τα «χαμηλά» τιμολόγια, κυρίως) είτε για να κλείνουν οι τρύπες που άνοιγε η κακή διαχείρισή τους, από τις λανθασμένες αποφάσεις των διοικήσεών τους (όλες κομματικώς διορισμένες), είτε από τις κλοπές που γινόντουσαν μέσω προμηθειών και άλλων σκοτεινών μεθόδων.
Όλα μαζευόντουσαν και κατέληγαν στο μεγάλο δημόσιο χρέος, δηλαδή σε λογαριασμούς που θα έπρεπε, κάποια στιγμή, να πληρώσουν οι φορολογούμενοι. Όπερ και εγένετο: μετά το 2010, όταν οι αγορές έχασαν την εμπιστοσύνη τους στο ελληνικό κράτος, βρεθήκαμε, εμείς οι φορολογούμενοι, να χρωστάμε τεράστια ποσά. Κι επειδή ήταν αδύνατο, ακόμη και με τα μέτρα βαριάς λιτότητας που επιβλήθηκαν και τις περικοπές που έγιναν σε όσα πλήρωνε το κράτος, να συγκεντρωθούν – και μάλιστα σε τόσο σύντομο χρόνο – ένα τόσο μεγάλο ποσό, χρειάστηκε να μας δανείσουν οι Ευρωπαίοι σύμμαχοι και το ΔΝΤ.
Το ποιος χρωστούσε σε ποιoν, ποιο ποσό και για ποιο λόγο, κανείς δεν το γνώριζε με ακρίβεια, μέχρις ότου οι «τροϊκανοί» απαίτησαν να συντάξουν όλοι οι δημόσιες επιχειρήσεις και οι άλλοι οργανισμοί του δημοσίου, αλλά και το ίδιο το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους και, προφανώς οι εμπορικές τράπεζες, ακόμη και οι ιδιωτικές, λεπτομερείς και ονομαστικούς καταλόγους με τα χρέη.
Ποτέ στη Βουλή δεν έγινε κάποια συζήτηση, συγκροτημένη και ρεαλιστική, για όλα αυτά. Ποτέ η δημόσια διοίκηση, δηλαδή οι κυβερνήσεις, δεν πήραν στα χέρια τους, ούτε βεβαίως τις ζήτησαν, εκθέσεις που να καταγράφουν με λεπτομέρεια και διαφάνεια όλα αυτά τα χρέη. Με αποτέλεσμα, κανείς πολίτης να μη γνωρίζει σε ποιόν πλήρωσε τόσα χρήματα. Προφανώς, δεν γνωρίζει και σε ποιoν να τα χρεώσει.
Το μόνο που μας γλιτώνει από την επανάληψη αυτής της κατάστασης είναι η ιδιωτικοποίηση πολλών από εκείνους τους δημόσιους οργανισμούς/επιχειρήσεις, που σημαίνει ότι ακολουθούν πλέον Διεθνή Λογιστικά Πρότυπα και ελέγχονται από τους μετόχους τους, η εποπτεία του τραπεζικού συστήματος από την Τράπεζα Ελλάδος και τον ευρωπαϊκό Ενιαίο Εποπτικό Μηχανισμό (SSM), η μεταβίβαση των «κόκκινων» δανείων σε funds και η διαχείρισή τους από εξειδικευμένους servicers, η εποπτεία των λογαριασμών του ελληνικού κράτους από τους ειδικούς μηχανισμούς της συλλογικής Ευρωπαϊκής Εποπτείας και, τελικά, από το Εθνικό Αναπτυξιακό Ταμείο (υπερταμείο) και άλλους οργανισμούς που ιδρύσαμε και λειτουργούν κατ’ απαίτησιν της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Κι όμως, ακόμη σήμερα, η ρυθμιστική αρχή για την Ενέργεια (ΡΑΑΕΥ) αποκάλυψε ότι χρωστούμε σε απλήρωτους λογαριασμούς ηλεκτρισμού περισσότερα από τρεις χιλιάδες εκατομμύρια ευρώ ή ποσό άνω των 3 δισ., όταν συνολικά για την Άμυνα της χώρας ξοδεύουμε 5,8 δισ. ευρώ!Αν μαζέψουμε και πόσα άλλα χρωστούνται και δεν πληρώνονται, θα καταλάβουμε πόσο παραμένουμε αδιόρθωτοι και πόσο πολύ κάποιοι αδιαφορούν για όσα πληρώνουν οι γείτονές τους και συμπολίτες τους. Αδιαφορούν σε βαθμό προσβλητικό προς εμάς που πληρώνουμε τους λογαριασμούς και τα χρέη μας.
Κατά τα λοιπά έχουμε όλοι το ίδιο ακριβώς δικαίωμα
ψήφου. Τα έχει αυτά η Δημοκρατία, αλλά δεν χρειάζεται να είναι η δική μας
«δημοκρατία» τόσο εφεκτική. Κάτι πρέπει να αλλάζει, όταν οι πολίτες που
πληρώνουν ψηφίζουν για να έχουν κράτος νοικοκύρη. Γιατί τα χρέη που δεν
πληρώνονται καταλήγουν πάντοτε στην τσέπη των πολιτών που πληρώνουν τα χρέη τους».
(Απόσπασμα άρθρου του Μπ.Παπαδημητρίου από το liberal.gr)
.jpg)
Τι γίνεται με το ρεύμα;
«Θυμάμαι το φθινόπωρο του 2022. Ένας φίλος, ξενοδόχος στην Πιερία, μου έδειχνε τον λογαριασμό ρεύματος της μονάδας του: 32.000 ευρώ τον μήνα, από 11.000 έναν χρόνο πριν. «Δουλεύω για τις ηλεκτρικές εταιρείες και τον Πούτιν», μου είπε. Δεν αστειευόταν. Εκείνη τη χρονιά η Ελλάδα πλήρωσε 575 εκατ. ευρώ καθαρά για εισαγωγές ρεύματος. Το 2023 άλλα 533 εκατ. Λεφτά που έφευγαν στη Βουλγαρία, στη Βόρεια Μακεδονία, στην Ιταλία.
Τέσσερα χρόνια μετά, η εικόνα έχει αναποδογυρίσει. Στο πεντάμηνο του 2026 το εμπορικό ισοζύγιο ηλεκτρικής ενέργειας γράφει πλεόνασμα 395 εκατ. ευρώ. Όχι έλλειμμα. Πλεόνασμα. Το 2024 ήταν +122 εκατ., το 2025 +262 εκατ. με εξαγωγές 972 εκατ. ευρώ — μια ανάσα από το 1 δισ. Για πρώτη φορά μετά το 2000, η χώρα που επί δεκαετίες αγόραζε ρεύμα απ' τους γείτονες, τους το πουλάει. Από έκτος μεγαλύτερος εισαγωγέας της Ε.Ε., έβδομος μεγαλύτερος εξαγωγέας.
Πώς έγινε το θαύμα; Με ήλιο
και αέρα. Το 52% της ελληνικής ηλεκτροπαραγωγής προέρχεται πλέον από ΑΠΕ. Πάνω
από τον μέσο όρο της Ε.Ε. (49%), πολύ πάνω από τον παγκόσμιο (35%). Η χώρα των
«δεν γίνεται», των «θα μας κόψουν το ρεύμα οι ανεμογεννήτριες», έγινε
ενεργειακός εξαγωγέας χάρη σε αυτό ακριβώς που πολεμούσαν οι επιτροπές
αγανακτισμένων πολιτών σε κάθε βουνοκορφή.Και τώρα το παράδοξο, το ελληνικότατο.
Το 2025 πετάξαμε στα σκουπίδια περίπου 1.870 GWh καθαρής
ενέργειας. Το 6,6% της παραγωγής ΑΠΕ, διπλάσιο από το 2024. Περικοπές, γιατί το
μεσημέρι ο ήλιος παράγει περισσότερο απ' όσο καταναλώνουμε και δεν έχουμε πού
να το βάλουμε. Επί 475 ώρες πέρυσι η χονδρεμπορική τιμή ήταν μηδενική ή
αρνητική. Καταλάβατε; Πληρώναμε για να ξεφορτωθούμε ρεύμα. Σαν τον αγρότη που
οργώνει, σπέρνει, θερίζει — και μετά καίει τη μισή σοδειά στο χωράφι γιατί δεν
έχτισε αποθήκη.Η αποθήκη λέγεται μπαταρίες και αντλησιοταμίευση.
Σήμερα λειτουργούν περίπου 630 MW συστημάτων αποθήκευσης. Ο στόχος: 1 GW έως το τέλος του 2026, 1,5 GW έως το καλοκαίρι του 2027, 3 GW έως το 2028. Μαζί με την αντλησιοταμίευση της Αμφιλοχίας (680 MW της ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ), κοντά στα 4 GW. Στην ουρά για όρους σύνδεσης περιμένουν έργα 7 GW. Ο λογαριασμός των επενδύσεων που ξεκλειδώνουν: πάνω από 2,5 δισ. ευρώ ιδιωτικών κεφαλαίων.
Για να μη μεθάμε όμως με νερό: η Βουλγαρία, που την κοιτούσαμε αφ'
υψηλού, θα έχει 3,5 GW μπαταρίες σε λειτουργία μέχρι το τέλος του 2026. Δηλαδή
σχεδόν όσα εμείς σχεδιάζουμε για το 2028. Οι γείτονες έχτισαν την αποθήκη πριν
μαζέψουν τη σοδειά. Εμείς κάνουμε το ανάποδο.Τι σημαίνουν όλα αυτά σε ευρώ και
σεντς;
Η αποθήκευση όμως κάνει το εξής απλό: αγοράζει ρεύμα όταν κοστίζει μηδέν και το πουλάει το βράδυ που κοστίζει 150 ευρώ. Ισοπεδώνει την καμπύλη. Λιγότερες ακριβές βραδινές ώρες σημαίνει χαμηλότερη μέση χονδρεμπορική, άρα — αν λειτουργήσει ο ανταγωνισμός των προμηθευτών — χαμηλότερα τιμολόγια. Για τη βιομηχανία, που κρέμεται από το ενεργειακό κόστος για να ανταγωνιστεί Τούρκους και Βούλγαρους, το φθηνό και προβλέψιμο ρεύμα είναι ζήτημα επιβίωσης. Για τον ξενοδόχο της Πιερίας, η διαφορά μεταξύ κέρδους και λουκέτου.
Η ευκαιρία δεν κινδυνεύει από τους «κακούς ξένους» ούτε από τα
«συμφέροντα». Κινδυνεύει από εμάς. Από τους δήμους που μπλοκάρουν υποσταθμούς,
από τις επιτροπές που προσφεύγουν στο ΣτΕ για κάθε πυλώνα, από την κοινωνία που
θέλει φθηνό ρεύμα αλλά όχι καλώδια, αποθήκευση αλλά όχι μπαταρίες στο διπλανό
οικόπεδο, ανάπτυξη αλλά όχι σκαψίματα. Η Ελλάδα κέρδισε με ήλιο και αέρα ένα
παιχνίδι που έχανε επί δεκαετίες. Αν το χάσει ξανά, δεν θα φταίει ο Πούτιν. Θα
φταίμε εμείς — όπως πάντα».
(Απόσπασμα άρθρου του Κ. Στούπα από το liberal.gr)
Συμπάθειες και ... αντιπάθειες
«Κοίταξα την τελευταία δημοσκόπηση της GPO για την iefimerida.gr σχετικά με το ποιους θεωρούν οι Έλληνες συμμάχους και εχθρούς. Και κατάλαβα, για πολλοστή φορά, γιατί αυτή η χώρα παράγει περισσότερη γκρίνια παρά πλούτο.Πάμε στα νούμερα, γιατί τα νούμερα δεν ψηφίζουν και δεν κολακεύουν.
Οι ΗΠΑ, η χώρα που στήριξε από τις πρώτες την Ελληνική Επανάσταση, που βοήθησε να μη γίνουμε Αλβανία ή Βουλγαρία μετά τον Εμφύλιο, που μας παρέχει την ομπρέλα ασφαλείας της εδώ και 75 χρόνια και που μας έβαλε στο ΝΑΤΟ, θεωρείται σύμμαχος μόλις από το 33% των Ελλήνων. Την ίδια στιγμή, σχεδόν ένας στους πέντε τη θεωρεί εχθρό. Υπάρχει, βλέπετε, ένα συνονθύλευμα αταβιστικών ορφανών -κληρονόμων του Στάλιν και του Χίτλερ- που εχθρεύεται τις ΗΠΑ επειδή έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην ήττα αμφότερων των τεράτων.
Κανένα «ψέκι» της αντισυστημικότητας δεν κάνει τον κόπο να σκεφτεί πώς θα ήταν η Ελλάδα αν, μετά τον τελευταίο πόλεμο, δεν είχε ενταχθεί στη σκέπη των ΗΠΑ αλλά της ΕΣΣΔ. Πού θα βρίσκονταν τα σύνορά μας στον βορρά, στην ανατολή και στον νότο; Θα είχαμε εμείς παραδουλεύτρες και χαμάληδες από την Ανατολική Ευρώπη και τα Βαλκάνια ή θα ήμασταν εμείς οι χαμάληδες στην Κωνσταντινούπολη;
Η Γερμανία, ο μεγαλύτερος εμπορικός μας εταίρος, η χώρα που αγοράζει τη φέτα μας, τα φάρμακά μας και, ουσιαστικά, τον τουρισμό μας, θεωρείται εχθρική από το 36,6% των Ελλήνων. Σύμμαχος μόλις από το 22%. Δηλαδή, ο πελάτης μας νούμερο ένα είναι, για την πλειονότητα, πιο εχθρικός από τη μισή Ευρώπη.
Η Αλβανία εμφανίζεται εχθρική για το 55,3%. Πιο εχθρική ακόμη και από το Ιράν των αγιατολάδων. Η Αλβανία, της οποίας οι εργάτες έχτισαν τις πολυκατοικίες μας και μάζεψαν τις ελιές μας επί τριάντα χρόνια, είναι στη συνείδησή μας πιο επικίνδυνη από ένα θεοκρατικό καθεστώς που κρεμάει κόσμο στις πλατείες.
Μόνο η Γαλλία σώζεται, με ποσοστό 62,3%. Και ξέρετε γιατί; Όχι επειδή διαβάσαμε Βολταίρο ούτε επειδή είναι η χώρα του στρατηγού Μεζόν, που εκκαθάρισε την Πελοπόννησο και παρέδωσε τα κλειδιά της στους Έλληνες. Αλλά επειδή, παλαιότερα με τα Mirage και τους Exocet και σήμερα με τα Rafale και τις Belharra, μας εξασφάλισε τακτικά πλεονεκτήματα έναντι της Τουρκίας.
Το Ισραήλ, μια χώρα μικρότερη σε έκταση από την Ελλάδα, που πρασίνισε την έρημο και έχτισε οικονομία διπλάσια από τη δική μας, δεν κερδίζει τη συμπάθειά μας για το σθένος, την καινοτομία ή τους θεσμούς της. Την κερδίζει επειδή όποιος τα βάζει δημοσίως με την Τουρκία γίνεται αυτομάτως αδελφός λαός. Τα υπόλοιπα -εμπόριο, επενδύσεις, τεχνολογία- είναι ψιλά γράμματα.
Είμαστε ίσως η μόνη χώρα του ΟΟΣΑ που θεωρεί εχθρικούς
τους δύο βασικούς οικονομικούς της εταίρους -τις ΗΠΑ και τη Γερμανία- και
αντιμετωπίζει με ουδετερότητα έναν παραδοσιακά αναθεωρητικό «προστάτη».Με
τέτοιον χάρτη φίλων και εχθρών, απορεί κανείς γιατί οι ξένες άμεσες επενδύσεις
μας είναι από τις χαμηλότερες στην Ευρωπαϊκή Ένωση ως ποσοστό του ΑΕΠ; »
(Απόσπασμά άρθρου του Κ.Στούπααπό το liberal.gr)
Απόψεις...
«Στην Ελλάδα αρκούν μερικές εκατοντάδες καλά οργανωμένα άτομα για να κρατήσουν ομήρους εκατομμύρια.Ένας κλειστός επαγγελματικός κλάδος, μια συνδικαλιστική ηγεσία, μερικοί τοπικοί παράγοντες ή μια αλυσίδα προσφυγών μπορούν να παγώσουν μια επένδυση, να αδειάσουν έναν νόμο από το περιεχόμενό του και να μεταθέσουν μια μεταρρύθμιση για την επόμενη κυβέρνηση.
Οι πολλοί μπορεί να περιμένουν την αλλαγή χρόνια. Έχουν δουλειές, παιδιά, υποχρεώσεις, λογαριασμούς και μια καθημερινότητα που πρέπει να συνεχιστεί.Οι λίγοι έχουν έναν σκοπό: να μη χάσουν αυτό που κρατούν. Οργανώνονται, πιέζουν βουλευτές, κλείνουν δρόμους, εμφανίζονται στα κανάλια, προσφεύγουν στα δικαστήρια και υπόσχονται πολιτικό κόστος σε όποιον τολμήσει να τους αγγίξει.
Συνήθως κερδίζουν, γιατί το όφελος
της ακινησίας συγκεντρώνεται στους ίδιους, ενώ το κόστος σκορπίζεται σε
εκατομμύρια ανθρώπους.Εκείνος που κινδυνεύει να χάσει ένα προστατευμένο
εισόδημα χιλιάδων ευρώ θα κινητοποιήσει όλο τον κλάδο του. Ο πολίτης που θα
γλιτώσει δέκα ευρώ τον μήνα από το άνοιγμα μιας αγοράς δύσκολα θα αφήσει τη
δουλειά του για να διαδηλώσει υπέρ της μεταρρύθμισης.Ο πρώτος γνωρίζει ακριβώς τι
χάνει. Ο δεύτερος συνήθως αγνοεί ακόμη και τι πληρώνει.
Για χρόνια, το καθαρότερο παράδειγμα ήταν ο συνδικαλιστικός φορέας των εργαζομένων στη ΔΕΗ, η ΓΕΝΟΠ/ΔΕΗ..Όσο μεγαλύτερο το κομμάτι της κοινωνίας που μπορείς να ταλαιπωρήσεις, τόσο πιο σοβαρά σε παίρνει το κράτος.Ο νομοταγής πολίτης που πηγαίνει κανονικά στη δουλειά του, πληρώνει τους φόρους του και δεν απειλεί κανέναν βρίσκεται πάντα τελευταίος στη σειρά. Δεν έχει τρόπο να τρομάξει την κυβέρνηση. Το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να πληρώσει.
Παρόμοια ήταν για δεκαετίες η κατάσταση στο κέντρο της Αθήνας. Μέσα σε μία δεκαετία καταγράφηκαν στην πρωτεύουσα περίπου 45.000 συγκεντρώσεις και πορείες. Ανάμεσά τους υπήρχαν πολλές ολιγάριθμες συγκεντρώσεις εκατό ανθρώπων ή και λιγότερων, οι οποίες μπορούσαν να κλείσουν κεντρικούς δρόμους και να κάνουν απροσπέλαστη τη μισή πόλη.
Η πολιτεία πρέπει να ακούει τους πάντες. Κάποια
στιγμή όμως η συζήτηση οφείλει να τελειώνει. Η πολιτεία να αποφασίζει και να
εφαρμόζει τον νόμο. Διαφορετικά, θα έχουμε μετατρέψει τον εκβιασμό σε
θεσμό.Σήμερα οι πολιτικοί φοβούνται περισσότερο εκείνον που μπορεί να κλείσει
τον δρόμο, το λιμάνι ή τον διακόπτη από εκείνους που θα πληρώσουν τη ζημιά. Ο
πρώτος έχει μάθει να απειλεί. Οι άλλοι έχουν μάθει να πληρώνουν. Οι λίγοι
απέκτησαν το βέτο τους επειδή οι πολλοί αρκέστηκαν να μένουν σιωπηλοί.Και
όποιος πληρώνει σιωπηλός, στο τέλος κυβερνιέται από εκείνον που φωνάζει.»
(Άγης Βερούτης -Capital.gr)
«Ποια είναι η παιδεία που μεταφέρει στις αποσκευές του ένας απόφοιτος ελληνικού ΑΕΙ; Και το επαναλαμβάνω: δεν αναφέρομαι στη δεξιότητα της ειδίκευσης.Αναφέρομαι σε αυτό που ονομάζουμε «παιδεία» και το οποίο έχει καταντήσει μια αφηρημένη έννοια που έχει χάσει τη σημασία της. Για παράδειγμα, αν κρίνουμε από όσους εισάγονται κάθε χρόνο στα ΑΕΙ, οι Ελληνες θα έπρεπε να είναι από τους πιο καλλιεργημένους λαούς στον κόσμο. Φοβάμαι πως δεν ισχύει.
Ως γνωστόν, οι έφηβοί μας είναι αδύναμοι στην κατανόηση κειμένου. Αυτό σημαίνει ότι αδυνατούν να οργανώσουν συνθετική σκέψη και βέβαια δεν διαθέτουν την απαραίτητη γλωσσική ευαισθησία που τους επιτρέπει να κατανοήσουν ένα κείμενο και κατά συνέπεια να εκφρασθούν. Γιατί συμβαίνει αυτό; Επειδή το σχολείο δεν τους μαθαίνει να διαβάζουν. Αυτά στη Μέση Εκπαίδευση. Βελτιώνεται άραγε η κατάσταση όταν προβιβασθούν στην Ανωτάτη; Φοβάμαι πως όχι. Στα είκοσι είναι πια αργά. Το αποτέλεσμα είναι ορατό διά γυμνού οφθαλμού.
Προ ετών, μια στατιστική του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου είχε εντοπίσει ότι οι πραγματικοί αναγνώστες στην Ελλάδα, αυτοί που διαβάζουν πάνω από δύο βιβλία τον χρόνο, δεν ξεπερνούν τον αστρονομικό αριθμό των 15.000. Μάλλον εντυπωσιακό για μια κοινωνία πτυχιούχων. Σε πόσα από τα σπίτια που κατοικούν αυτοί οι πτυχιούχοι υπάρχει ένα έπιπλο που λέγεται βιβλιοθήκη; Σε παλαιότερους καιρούς υπήρχε ένα κριτήριο κοινωνικής αξίας το οποίο είχε να κάνει με την καλλιέργεια. Καλλιέργεια είναι η μετάφραση στα ελληνικά της λέξης «κουλτούρα».
Ενας καλλιεργημένος άνθρωπος μιλούσε καλά
ελληνικά, ενδεχομένως ήξερε καλά μία ή δύο ξένες γλώσσες και είχε διαβάσει τους
κλασικούς του. Σήμερα τη λέξη την έχουμε διαγράψει απ’ το λεξιλόγιό μας.
Θεωρείται μορφωμένος ο πτυχιούχος. Αλήθεια, τι έχει διαβάσει εκτός από όσα
αφορούν την ειδικότητά του, ένας επιτυχημένος γιατρός; Χειρότερα ακόμη: πόσους
πλατωνικούς διαλόγους έχει διαβάσει ένας απόφοιτος της Φιλοσοφικής; Ναι, αυτός
που μόλις πάρει το «χαρτί» της αποφοίτησης θεωρείται «αδιόριστος
εκπαιδευτικός». Στον τομέα αυτόν μπορούμε όντως να μιλήσουμε για πανωλεθρία».
(Τ. Θεοδωρόπουλος-ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)
.jpg)
Απόψεις...
«Ο κόσμος μας αλλάζει και μάλιστα ραγδαία. Χιλιάδες θέσεις εργασίας χάνονται καθημερινά εξαιτίας της εντυπωσιακής και ανεξέλεγκτης προόδου της τεχνολογίας. Στα διόδια μεγάλου οδικού άξονα, για παράδειγμα, ήδη απολύονται σταδιακά τα δύο τρίτα των εργαζομένων! Κι αυτή είναι η πρώτη σταγόνα στην καταιγίδα που ακολουθεί. Όχι, σε είκοσι ή δέκα χρόνια. Άμεσα! Τώρα. Οι συγκλονιστικές αλλαγές γκρεμίζουν συθέμελα τον κόσμο που ξέραμε και αποκαλύπτουν την γύμνια ενός παντελώς ανέτοιμου να απαντήσει στις προκλήσεις πολιτικού συστήματος. Οι «λύσεις» του χτες δεν ταιριάζουν στον κόσμο του αύριο. Βρισκόμαστε μπροστά σε αδιέξοδο…
Κοιτάξτε γύρω σας και σκεφτείτε ποια δουλειά θα μείνει ανεπηρέαστη από αυτήν τη λαίλαπα. Σε λίγο καιρό οι μηχανές θα κάνουν σχεδόν όλες τις δουλειές και οι άνθρωποι θα κοιτούν αμήχανα την τεχνολογία να εξαφανίζει τις σπουδές, τις δεξιότητες και τα όνειρά τους. Η κοινωνία θα χρειάζεται λιγότερους δικηγόρους, λιγότερους γιατρούς, λιγότερους από τα πάντα. Και κάποιους άλλους, όπως οι καθαριστές στα ξενοδοχεία, δεν θα τους χρειάζεται καν. Όχι λιγότερο, αλλά καθόλου.
Ενώ οι εξελίξεις είναι ραγδαίες, το πολιτικό σύστημα παρουσιάζει μια
αξιοθαύμαστη αδυναμία να αντιληφθεί την πραγματικότητα. Ότι αυτά που γίνονται
δεν απαντώνται με τις κλασσικές αναγωγές στα όσα υποστηρίζουν η Δεξιά και η
Αριστερά εδώ και δεκαετίες. Οι εξελίξεις τους προσπερνούν και τους αναγκάζουν
είτε να συγχρονιστούν με τη νέα εποχή, είτε να εξαφανιστούν. Ο κόσμος μας
βιώνει ένα σοκ που θα κλιμακωθεί με το πέρασμα του χρόνου και με τους ηγέτες
του να μην κάνουν το παραμικρό. Είναι βέβαιο ότι οι αλλαγές που συντελούνται θα
φέρουν κρίση. Σίγουρα κοινωνική. Και εξ αυτού του γεγονότος και οικονομική.
Κυρίως όμως θα φέρουν μία κρίση αξιών σε σχέση με την εργασία και το κέρδος».
(Θ.Μαυρίδης-liberal.gr)
«Στις 19 Ιουλίου του 2015, η Ισπανία Κ19 κατέκτησε το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της κατηγορίας, νικώντας τη Ρωσία (2-0), σε διοργάνωση που διεξήχθη στην Ελλάδα και τελικό που έλαβε χώρα στο Δημοτικό Στάδιο της Κατερίνης.Οι 4.149 θεατές που μαζεύτηκαν εκείνο το βράδυ για να δουν Ουνάι Σιμόν (στον πάγκο), Ρόδρι και Μίκελ Μερίνο (βασικοί) να αναδεικνύονται πρωταθλητές Ευρώπης, έγιναν 80.663 το βράδυ της Κυριακής, 8.005 χιλιόμετρα μακριά, στο Νιου Τζέρσεϊ, για να τους δουν να κατακτούν τον κόσμο σε επίπεδο Ανδρών. Και αυτό, βεβαίως, δεν έγινε τυχαία. Και, αν είχε έναν σέντερ φορ killer όπως ο Κιλιάν ΕΜπαπέ ή ο Ερλινγκ Μπράουτ Χάαλαντ, πιθανόν να μην ασχολούμασταν με ποια ομάδα θα παίρνει Euro και Μουντιάλ σταθερά για την επόμενη δεκαετία.
Ακόμα και έτσι, όμως, η Ισπανία δίδαξε στην Αργεντινή του Λιονέλ Μέσι πώς πρέπει να αποδίδεται ποδοσφαιρική δικαιοσύνη, η οποία αντικατοπτρίζεται και στο γεγονός ότι συμπλήρωσε αισίως 38 διαδοχικά παιχνίδια αήττητη, στο μεγαλύτερο σερί εθνικής ομάδας όλων των εποχών.Συν τοις άλλοις, η Ισπανία έγινε η πρώτη ομάδα που κατακτά το Μουντιάλ δεχόμενη μόλις ένα γκολ, αλλά και η πρώτη που νικάει-αποκλείει τις δύο φιναλίστ της προηγούμενης διοργάνωσης (Γαλλία και Αργεντινή), χωρίς μάλιστα να δεχθεί ούτε γκολ.Γιατί;
Επειδή στους τρεις προαναφερθέντες προστέθηκαν (πάλι διά χειρός Ντε λα Φουέντε) Μαρκ Κουκουρέγια, Ερικ Γκαρθία, Φαμπιάν Ρουίθ, Μαρτίν Θουμπιμέντι, Πέδρι, Ντάνι Ολμο και Μίκελ Ογιαρθάμπαλ, ενώ στο ρόστερ ξεχωρίζουν δύο 19χρονοι (Πάου Κουμπαρσί και Λαμίν Γιαμάλ) που μοιάζουν καταδικασμένοι να κυριαρχήσουν στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο για τα επόμενα 15 χρόνια.
Στην Ισπανία λένε με καμάρι «είμαστε Ισπανοί, σε τι θέλετε να σας νικήσουμε;», και αυτό δεν αφορά μόνο το ποδόσφαιρο, αλλά και το μπάσκετ, το χάντμπολ, τη Formula 1, τα ράλι, το MotoGP, το τένις, την υδατοσφαίριση και πάει λέγοντας.
Η παραγωγική διαδικασία αθλητών
και ομάδων στην Ισπανία αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση για τον υπόλοιπο
πλανήτη. Και στην άλλη άκρη του Ατλαντικού, μπροστά στον πλανητάρχη και τον
υπόλοιπο κόσμο, επιβεβαιώθηκε για άλλη μια φορά, σε ένα ιστορικό καρέ:
Παγκόσμιοι πρωταθλητές σε Ανδρες και Γυναίκες, πρωταθλητές Ευρώπης και χρυσοί
ολυμπιονίκες. Είπατε τίποτα; »
(Aλ.Λοθάνο-ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)
Απόψεις...
«Υπάρχει ο αστυνομικός ή ο δικαστικός που ξενυχτάει, που εργάζεται με μεθοδικότητα και συνέπεια, με σύγχρονους τρόπους, με επαγγελματισμό, που σέβεται τη δουλειά του και εξιχνιάζει ανθρωποκτονίες, εκβιασμούς, βιασμούς, βαριά ή λιγότερο βαριά εγκλήματα. Πολλές φορές φέρνει επιτυχίες, που προστατεύουν και προάγουν τη Δημοκρατία. Αλλες φορές τον εμποδίζουν οι ίντριγκες ή η ανικανότητα των προϊσταμένων του.
Τα παιχνίδια του εγώ, οι ανταγωνισμοί, τα καψόνια και οι μικρότητες που αποκαλύφθηκαν σε ένα άλλο Σώμα Ασφαλείας, την Πυροσβεστική, με αφορμή τις παλινωδίες στο Μάτι μας ντρόπιασαν όλους. Υπάρχουν πολύ συχνά η συγκάλυψη και οι προχειρότητες, οι υποθέσεις που δεν είναι δεμένες, οι πολιτικές σκοπιμότητες, οι αθωώσεις υπόπτων γιατί η αστυνομία και η εισαγγελία δεν έκαναν καλά τη δουλειά τους ή παίρνουν απαράδεκτες εντολές. Σε αυτές τις περιπτώσεις, οι ευκαιρίες χάνονται, οι όρκοι καταπατώνται, η αποτελεσματικότητα πάει περίπατο, τα αδικήματα παραγράφονται, η Δημοκρατία βγαίνει πληγωμένη.
Σε
ένα άλλο επίπεδο, το καθημερινό, υπάρχει ο αστυνομικός που τον νοιάζει μόνον η
δημοσιοϋπαλληλική του νοοτροπία, να μη μπλέξει. Είναι ικανός να πίνει καφέ,
καθισμένος σε τραπεζάκι, σε κοινή θέα και να σκρολάρει το κινητό του, ακόμα κι
αν φυλάει τον ίδιο τον Πρωθυπουργό. Οι καθημερινές αυθαιρεσίες μπορεί να
γίνονται μπροστά στα μάτια του, αλλά να αδιαφορεί. Το χύμα έχει και χειρότερα.
Μπορεί να είναι εντελώς ανεκπαίδευτος, αλλά να την έχει δει σερίφης ή απλά να
αδυνατεί να ελέγξει την αδρεναλίνη του και τις στρεβλές ιδέες που έχει στο
μυαλό του».
(Πρ.Δoύκας –protagon.gr)
«Δεν το επινόησαν οι ευρωπαϊκές χώρες το δουλεμπόριο. Ηταν πηγή πλούτου και ισχύος επί χιλιετίες, ανεξαρτήτως ηπείρου, θρησκείας και πολιτισμικού προτύπου. Μετά την Εξοδο του Μεσολογγίου, λ.χ., και την άλωση της πόλης από τους Τούρκους και τους Αιγύπτιους, χιλιάδες Ελληνίδες και Ελληνόπουλα πουλήθηκαν στα σκλαβοπάζαρα.
Στη δε αρχαία Ελλάδα και στη Ρώμη, όπως γράφει ο Δημήτρης Ι. Κυρτάτας προλογίζοντας τη δεύτερη έκδοση του βιβλίου του «Δούλοι, δουλεία και δουλοκτητικός τρόπος παραγωγής στην ελληνική και ρωμαϊκή αρχαιότητα» («Μαρξιστικό Βιβλιοπωλείο», 2025), που πρωτοεκδόθηκε το 1987 από το περιοδικό «Ο Πολίτης», «οι δούλοι βρίσκονταν παντού: στη στεριά και τη θάλασσα, στους αγρούς και τους κάμπους, στα εργαστήρια και τα ορυχεία, στα αρχοντικά των πλουσίων και σε καλύβια φτωχών, σε δημόσιες υπηρεσίες και ιδιωτικές επιχειρήσεις, στην εκπαίδευση και στις παλαίστρες, στις αγορές και τις θρησκευτικές τελετές, στις φυλακές και τις διασκεδάσεις.
Επιβεβλημένη από τον
ίδιο τον Θεό και υπαγορευμένη από τη Βίβλο– θεωρήθηκε η δουλεία στον
χριστιανικό δυτικό κόσμο των Ανακαλύψεων και των αιώνων που τις ακολούθησαν. Το
έχουμε δει και σε αμερικανικές ταινίες διαχείρισης τύψεων: ο αφέντης κρατάει
στο ένα χέρι το μαστίγιο, με το οποίο λιανίζει τον δούλο ή τη δούλα του, και
στο άλλο τη Βίβλο, προσποιούμενος ότι διαβάζει χωρία της, μόνο που τα επινοεί ο
ίδιος. Το ιερό βιβλίο είναι λογοκριμένο από τη μήτρα του, για να μην
περιπλέκεται από αισθήματα ενοχής ο λευκός βίος. Δεν περιέχει λ.χ. τις ρήσεις
του Παύλου περί μη υπάρξεως δούλων και ελευθέρων, αλλά ανθρώπων που βαπτίστηκαν
«εν ενί Πνεύματι πάντες εις εν σώμα».
(Π. Μπουκάλας-ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)
.jpg)
.jpg)
Απόψεις...
«Το φωτογραφικό υλικό που πρόσφατα ήρθε στη δημοσιότητα επιβεβαιώνει αυτό που σκεφτόταν ένα σημαντικό κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας. Πως τους δράστες του εμπρησμού τούς είδαν πολλοί άνθρωποι. Οχι ένας ή δύο περαστικοί, αλλά δεκάδες διαδηλωτές είχαν πλήρη εικόνα των όσων ξετυλίγονταν μπροστά στα μάτια τους. Ενδεχομένως κάποιοι και να αναγνώρισαν αυτούς που έσπασαν την τζαμαρία της τράπεζας και πέταξαν μέσα τις μολότοφ. Οσο καλυμμένα και να ήταν τα πρόσωπά τους, οι του αντιεξουσιαστικού χώρου και της επαναστατικής Αριστεράς γνωρίζονται μεταξύ τους.
Ως εκ τούτου προκύπτει το ερώτημα, δεδομένου πως υπήρξαν τρεις νεκροί εκείνη την ημέρα: Πώς μπόρεσαν και κράτησαν επί τόσα χρόνια αυτό το ένοχο μυστικό; Από τι πάστα είναι φτιαγμένοι αυτοί οι άνθρωποι; Τι ψυχικές αντοχές είχαν και σιώπησαν, ενώ κάθε χρόνο, την ίδια μέρα, έβλεπαν τη συντριβή των συγγενών των θυμάτων;
Σε ένα
κομμάτι της Αριστεράς η ιδεολογική συμπόρευση, η συντροφικότητα, ανέκαθεν
καθιστούσαν δυσδιάκριτα τα όρια της ηθικής με την πολιτική. Αυτό ακριβώς
υποδηλώνει το περίφημο «ηθικό πλεονέκτημά» της, εντός των ορίων του οποίου
βρίσκονται η προστασία και η ανοχή των δικών της τρομοκρατών».
(Σ. Μουμτζής-ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)
«Μια ολόκληρη στρατιά από αυτόκλητους «ιεραποστόλους» του κράτους δικαίου επιδίδεται διαρκώς και εργολαβικά στη … διάπλαση των παίδων» για την υπόθεση των παρακολουθήσεων, του ΟΠΕΚΕΠΕ (τα Τέμπη αποσύρθηκαν από την ατζέντα), κουνώντας επιδεικτικά το δάχτυλο. αλλά περιέργως κανείς από όλους αυτούς τους ευαίσθητους δημοκράτες δεν φαίνεται να ενοχλείται για τη στυγερή δολοφονία του Γιώργου Λυγγερίδη. Ούτε μια συνάντηση με τους γονείς του 31χρονου υπαρχιφύλακα, ούτε μια δήλωση, έστω μια επίσκεψη για τα μάτια του κόσμου στην αίθουσα που διεξάγεται στα «μουλωχτά» η δίκη.
Στην περίπτωση της στυγερής δολοφονίας ενός νέου ανθρώπου, οι λαρυγγισμοί για το κράτος δικαίου μετατράπηκαν σε «γαργάρες», και ο ζήλος και η κινητικότητα για τα… «σκάνδαλα» σε «ελαφρά πηδηματάκια» για τη δίκη των δολοφόνων. Τα ΜΜΕ- μέχρι και η δημόσια τηλεόραση- έσπευσαν να υποβαθμίσουν μια οργανωμένη δολοφονική επίθεση από εγκληματική οργάνωση σε ένα απλό, τυχαίο επεισόδιο χουλιγκανισμού, για να μην θίξουν μεγάλα επιχειρηματικά και οπαδικά συμφέροντα.
Οι σχολιαστές
των τηλεπαραθύρων, που συνήθως σκίζουν τα ρούχα τους για τη βία - με εξαίρεση
τον ΣΚΑΙ και πρωτίστως τον Άρη Πορτοσάλτε - έχασαν τη μιλιά τους και απέφυγαν
να θέσουν ερωτήματα για τις ευθύνες των φυσικών και ηθικών αυτουργών,
αποδεικνύοντας ότι η «ερευνητική» δημοσιογραφία σταματά εκεί που αρχίζουν τα
συμφέροντα των χρηματοδοτών τους. Αυτή η επιλεκτική τύφλωση των ΜΜΕ κούμπωσε
τέλεια με τη βαθιά και συστημική αφωνία των ηγετών της αντιπολίτευσης. Όλοι,
από την άκρα αριστερά έως την πατριδοκάπηλη δεξιά, στάθηκαν απέναντι στο
έγκλημα με μια εκκωφαντική, ένοχη σιωπή».
(Tomanifesto.gr)
«Οι εξελίξεις στην υπόθεση δήθεν εμπλοκής πολιτικών στο θέμα
του ΟΠΕΚΕΠΕ αποτελεί προσωπικό κόλαφο για την Ευρωπαία Εισαγγελέα Λάουρα
Κοβέσι, η οποία φαίνεται ότι στην Ελλάδα έδωσε την τελευταία της μάχη να
στείλει στην φυλακή πολιτικά πρόσωπα. Και στη Ρουμανία ένα «κείμενο
περισυλλογής» της προέδρου του ανώτατου δικαστηρίου Λία Σαβονέα, φωτογραφίζει
τις μεθόδους της».
(Σ. Βούλτεψη-liberal.gr)
Σκυλο- λατρεία...
«Υπάρχουν εποχές που οι κοινωνίες αναζητούν αξίες. Και υπάρχουν εποχές που κατασκευάζουν υποκατάστατα αξιών. Στη δική μας εποχή, ένα από τα πιο χαρακτηριστικά φαινόμενα είναι η μετατροπή του κατοικίδιου από ζωντανό πλάσμα που χρειάζεται φροντίδα σε σύμβολο κοινωνικής ταυτότητας, προσωπικής δικαίωσης και δημόσιας αυτοπροβολής.
Ποτέ ίσως ο άνθρωπος δεν μίλησε τόσο πολύ για την αγάπη προς τα ζώα και ποτέ ίσως δεν υπήρξε τόσο έντονη η εμπορευματοποίηση αυτής της αγάπης. Δεν αρκεί πλέον να έχεις σκύλο ή γάτα. Πρέπει να δηλώσεις την αφοσίωση σου, να αποδείξεις την ευαισθησία σου, να συμμετέχεις σε έναν άτυπο διαγωνισμό ηθικής ανωτερότητας. Το κατοικίδιο γίνεται η προέκταση του εγώ. Η απόδειξη ότι είμαστε τρυφεροί, καλοί και διαφορετικοί από «αναίσθητους άλλους».
Κάπως έτσι γεννιέται η σκυλογατοκτηνολατρία. Και φυσικά όχι η αγάπη για τα ζώα, αλλά η υπερβολή που αγγίζει τα όρια της λατρείας. Μια κουλτούρα όπου ο σκύλος και η γάτα αποκτά ανθρώπινα δικαιώματα στη γλώσσα της καθημερινότητας, ενώ ο άνθρωπος συχνά αντιμετωπίζεται ως το πρόβλημα του πλανήτη. Ο τετράποδος φίλος γίνεται «παιδί», ο ιδιοκτήτης γίνεται «γονιός» και η φυσική σχέση ανθρώπου-ζώου μετατρέπεται σε μια παράσταση κοινωνικού κύρους.
Η ειρωνεία είναι ότι αυτή η υπερβολική ευαισθησία συνυπάρχει με μια πρωτοφανή ψυχρότητα απέναντι στον άνθρωπο. Το ζώο δεν μας κρίνει, δεν μας απογοητεύει, δεν μας ζητά να λύσουμε τις δύσκολες κοινωνικές αντιφάσεις μας. Η αγάπη προς ένα κατοικίδιο είναι ασφαλής. Η αγάπη προς τον συνάνθρωπο απαιτεί κόπο, θυσία και προσωπική ευθύνη.
Η εποχή μας δεν πάσχει από έλλειψη αγάπης για τα ζώα. Μαστίζεται από έλλειψη μέτρου, αυτογνωσίας και ειλικρίνειας. Πάσχει από ανθρώπους που φωτογραφίζονται αγκαλιά με έναν σκύλο για να πείσουν τον κόσμο ότι είναι ενάρετοι, ενώ η ίδια τους η ζωή διαψεύδει την εικόνα.
Και
φυσικά, από αυτό το θέατρο δεν θα μπορούσαν να λείπουν και οι εντεταλμένοι
παπαγάλοι των ΜΜΕ. Εκεί όπου η κοινωνία διψά για ουσιαστική ενημέρωση, εκείνοι
ανακαλύπτουν καθημερινά νέα δράματα με σκύλους και γάτες, μετατρέποντας την
επιλεκτική συγκίνηση σε τηλεοπτικό προϊόν».
(Παρατηρητήριο Κυνηγετικής Ορθότητας- φιλoζω f/B)
.jpg)
.jpg)
Απόψεις...
«Πριν από λίγες ημέρες, συνεργείο του ΔΕΔΔΗΕ δέχθηκε επίθεση στα Ζωνιανά Μυλοποτάμου από άτομα που επέβαιναν σε αγροτικά. Τα μέλη του συνεργείου πήγαν στο χωριό για εργασίες αναβάθμισης μετρητών ρεύματος. Τους έσπασαν τα τζάμια του υπηρεσιακού οχήματος και τους άρπαξαν έναν φορητό υπολογιστή. Οι δύο τεχνικοί έκαναν τον φόβο τους κουράγιο: «Καταλάβαμε ότι είχαν θυμώσει για τις διακοπές ρεύματος, οπότε μας βρήκαν μόνους μας, απροστάτευτους χωρίς αστυνομία και τα έβαλαν μαζί μας».
Στις συζητήσεις για την ορεινή Κρήτη, η αυστηρή ρητορική περί «αβάτων», ο θυμός για την εγκατεστημένη ανομία και εν πολλοίς ατιμωρησία, συναγωνίζεται τη γραφική αναπαραγωγή του «νόμου της κατσούνας», της αδάμαστης λεβεντιάς (περισσεύουν τα πολιτικά πρότυπα), της βεντέτας και του σασμού.
Οταν όμως εξετάζει κανείς την αλληλουχία από την τραγωδία του ειδικού φρουρού Στάθη Λαζαρίδη το 2007, στην αιματηρή ένοπλη ενέδρα στα Ζωνιανά κατοίκων που επιτέθηκαν σε αυτοκινητοπομπή της Αστυνομίας, μέχρι το μακελειό στα Βορίζια στα τέλη του 2025 και την πρόσφατη επίθεση στο συνεργείο του ΔΕΔΔΗΕ, το πρόβλημα, με διαβαθμίσεις, παραμένει, απλώνεται, βαθαίνει.
Το πραγματικό ζήτημα δεν είναι η ύπαρξη «εγκληματικών ομάδων που
λεηλατούν ό,τι βρουν μπροστά τους, νταήδων, που νομίζουν ότι είναι πάνω από
τους νόμους και τις κοινωνίες», όπως τολμηρά δήλωσε ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης στο
Ηράκλειο, τον Νοέμβριο του 2025. Για δεκαετίες η επίσημη Πολιτεία επέλεξε να
διαπραγματεύεται με τους «νταήδες», αντί να εφαρμόζει τον νόμο».
(Μ. Κατσουνάκη-ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)
«Το «παρεάκι» που έκλεισε τα σπίτια τριών οικογενειών, απλά και μόνο επειδή τα «παιδιά» ήθελαν να κάνουν ασκήσεις επαναστατικής γυμναστικής, ήταν «ενταγμένο» στις ... τάξεις του αναρχικού χώρουΤο ρεπορτάζ θέλει να υπάρχει συνεργασία του αναρχικού χώρου με διάσημους ποινικούς. Η υπόθεση της Marfin είναι μια ευκαιρία να πάμε ως κοινωνία μερικά βήματα μπροστά και να ξεκαθαρίσουμε τα πράγματα!
Η μέθοδος της απαξίωσης του έργου των διωκτικών δυνάμεων είναι γνωστή: Κινητοποιήσεις, καταγγελίες για αστυνομική σκευωρία, διασπορά αμφιβολιών και στο τέλος οι ένορκοι φτάνουν να δηλώνουν ότι έχουν ... οικογένειες. Και φυσικό είναι οι άνθρωποι να φοβούνται. Έτσι η αλλιώς, όταν γνωρίζουν από την εμπειρία τους ότι το κράτος, τελικά, θα υποκείψει στα παιδιά. Για ποια πολιτική δράση μιλάμε όταν πρόκειται για τρομοκράτες; Δεν ζούμε στην χούντα και η υπονόμευση του κράτους σημαίνει στο τέλος υπονόμευση της Δημοκρατίας.
Αν το ζητούμενο είναι η
Δημοκρατία, αυτό το παραμύθι για της πολιτικής δράσης θα πρέπει να
σταματήσει. Γι αυτό και έχει ιδιαίτερη
σημασία να ξεκαθαρίσει η κατάσταση και με το άλλο άκρο, όπως συνέβη και με την
Χρυσή Αυγή. Υπάρχουν σχέσεις του αναρχικού χώρου με τον Κορυδαλλό; Κλείσιμο του
«μαγαζιού» εδώ και τώρα. Να σταματήσουν οι «περιπολίες των SS» μέσα στην πόλη,
οι καταλήψεις δημόσιων χώρων, η ανομία».
(Θ.Μαυρίδης-liberal.gr)
«Ο Νόλαν είναι ίσως ο πιο αναλογικός άνθρωπος του Χόλιγουντ.
Δεν έχει smartphone, δεν έχει email, παίρνει τηλέφωνο αντί να στέλνει SMS.
Γύρισε την ταινία σε φιλμ, έκρυψε το τρέιλερ από το ίντερνετ. Και έγινε το
μεγαλύτερο ψηφιακό φαινόμενο της χρονιάς ερήμην του. Ο άνθρωπος που γύρισε την
πλάτη στα social media, τα τάισε όσο κανείς».
(Στ. Σοφιανός-protagon.gr)
Απόψεις...
«Στο Βιετνάμ, αρχές δεκαετίας του εβδομήντα, οι ΗΠΑ ηττήθηκαν και απεχώρησαν κακήν κακώς. Αν μη τι άλλο τότε η παρέμβασή τους είχε ξεκάθαρους στόχους. Προσπάθησαν να αποτρέψουν την επιβολή ενός κομμουνιστικού καθεστώτος και την επέκταση της επιρροής της ΕΣΣΔ, και απέτυχαν.
Το 2003, επί Τζορτζ Μπους του νεότερου, οι ΗΠΑ εισέβαλαν στο Ιράκ. Με μόνο σύμμαχο την Αγγλία του Τόνι Μπλερ, στόχο είχαν την ανατροπή του Σαντάμ Χουσεΐν, ο οποίος υποτίθεται πως διέθετε χημικά όπλα, και την επιβολή της δημοκρατίας. Απώτερος στόχος, η εξάλειψη της τρομοκρατίας. Χημικά όπλα δεν βρέθηκαν, ο Χουσεΐν συνελήφθη και εκτελέστηκε, και η τρομοκρατία δεν εξαλείφθηκε. Ακολούθησε μια εξέγερση κατά του νέου καθεστώτος, ένας εμφύλιος μεταξύ σουνιτών και σιιτών και η αποχώρηση των Αμερικανών το 2010.
Ο πόλεμος κατά της τρομοκρατίας συμπεριλαμβάνει και το Αφγανιστάν. Εκεί οι Αμερικανοί έδιωξαν τους Ταλιμπάν, ώσπου 20 χρόνια μετά αναγκάστηκαν να αποχωρήσουν και να τους παραδώσουν ξανά την εξουσία. Μια σειρά πολεμικών επιχειρήσεων της υπερδύναμης οι οποίες δεν έχουν σαφείς στόχους και κατά συνέπεια δεν οδηγούν σε μετρήσιμα αποτελέσματα.
Σαν να έχουμε μια σειρά από κινήσεις που γίνονται «παρά
τον λόγον». Ομως, όπως αποδεικνύει η ιστορία των τελευταίων δεκαετιών, το «παρά
τον λόγον» δεν είναι ίδιον του αλλοπρόσαλλου Τραμπ. Είναι σαν οι υπερδυνάμεις
του κόσμου τούτου να έχουν παραδοθεί στον ιό του παραλογισμού. Μια απόδειξη πως
το ανθρώπινο σύμπαν δεν κυριαρχείται από τη λογική».
(Τ. Θεοδωρόπουλος-ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)
«Βιντεοσκοπημένο στις 11 Μαΐου από αεροσκάφος της Frontex στα ανοιχτά των λιβυκών ακτών, ένα βίντεο διάρκειας περίπου τριάντα λεπτών καταγράφει επιχείρηση μεταφοράς μεταναστών από σκάφος διακινητών στο Sea-Watch 5, υπό συνθήκες που προκαλούν ερωτήματα στους Ιταλούς ερευνητές. Οι εικόνες δείχνουν ένα ταχύπλοο σκάφος εξοπλισμένο με δύο ισχυρές εξωλέμβιες μηχανές, να προσεγγίζεται από δύο φουσκωτά σκάφη της γερμανικής ΜΚΟ που πραγματοποιούν επανειλημμένα δρομολόγια προς το σκάφος.
Στο ταχύπλοο επιβαίνουν περίπου 90 μετανάστες, αλλά και πέντε κουκουλοφόροι άνδρες με παραστρατιωτική ενδυμασία, οι οποίοι μοιράζουν σωσίβια και επιβλέπουν την επιβίβαση των μεταναστών στα βοηθητικά σκάφη του Sea-Watch. Μόλις ολοκληρώνεται η μεταφορά, οι διακινητές αποχωρούν με μεγάλη ταχύτητα προς τις λιβυκές ακτές, αφού προηγουμένως πετούν στη θάλασσα τα προσωπικά αντικείμενα που είχαν αφήσει πίσω οι μετανάστες.
Οι
εικόνες δείχνουν επίσης έναν από αυτούς να χαιρετά με το χέρι και στη συνέχεια
να κάνει το σήμα του «αντίχειρα προς τα πάνω» στα μέλη της ΜΚΟ, πριν
αποχωρήσει. «Αυτό επιβεβαιώνει τις υποψίες που ήδη είχαμε», εκτιμά ευρωπαϊκή
πηγή, κάνοντας λόγο για επιχειρήσεις που θα μπορούσαν να συνιστούν «πραγματική
συμπαιγνία με τους διακινητές».
(ATHENSVOICE)
«Τα ερείπια ενός ιερού
2.400 ετών που ανακαλύφθηκαν στη βόρεια Ιθάκη υποδηλώνουν ότι για τους Ελληνες
της αρχαιότητας ο ήρωας του Ομήρου δεν ήταν απλώς ο πρωταγωνιστικός χαρακτήρας
ενός έπους, αλλά μια μορφή που ενέπνεε γνήσια αφοσίωση».
(Protagon Team)
Απόψεις...
«Ο Μίλτον Φρίντμαν είχε διατυπώσει μία από τις πιο διορατικές παρατηρήσεις για την πολιτική: «Μόνο μια κρίση, πραγματική ή αντιληπτή, παράγει πραγματική αλλαγή». Μάθαμε να αναγνωρίζουμε τον λαϊκισμό μόνο όταν φωνάζει, προσβάλλει τους θεσμούς ή υπόσχεται ότι θα διώξει τους ξένους. Δυσκολευόμαστε όμως να τον δούμε όταν φορά γραβάτα, μιλά μετριοπαθώς και εγκρίνει έναν ακόμη προϋπολογισμό που μεταφέρει τον λογαριασμό στους επόμενους.
Κι όμως, υπάρχει και λαϊκισμός του κέντρου. Είναι η πολιτική που γνωρίζει ότι ένα ασφαλιστικό σύστημα δεν βγαίνει αλλά αναβάλλει τη μεταρρύθμιση. Που γνωρίζει ότι οι δημόσιες δαπάνες αυξάνονται ταχύτερα από τα έσοδα αλλά βαφτίζει κάθε περικοπή «λιτότητα». Που δανείζεται για να προστατεύσει το σημερινό πολιτικό κόστος και αφήνει στον επόμενο την οικονομική κρίση.
Όταν έρθει η κρίση, οι επιλογές στενεύουν. Οι μεταρρυθμίσεις που σήμερα μπορούν να γίνουν σταδιακά και με κοινωνική ευαισθησία, αύριο μπορεί να επιβληθούν βίαια. Οι περικοπές που σήμερα μπορούν να είναι στοχευμένες, αύριο γίνονται οριζόντιες. Και οι πολίτες που επί χρόνια άκουγαν ότι «όλα είναι υπό έλεγχο» εύλογα αισθάνονται εξαπατημένοι. Τότε εμφανίζονται τα άκρα και προσφέρουν τις ιδέες που έχουν ήδη διαθέσιμες. Προστατευτισμό, εθνικοποιήσεις, κυνήγι πλουσίων, κυνήγι μεταναστών, έξοδο από ευρωπαϊκές δεσμεύσεις, έναν ισχυρό ηγέτη που υπόσχεται να λύσει με πολιτική βούληση όσα η αριθμητική αρνείται να λύσει.
Η
Ελλάδα γνωρίζει καλά αυτή την ιστορία. Για χρόνια αγοράζαμε κοινωνική ειρήνη με
δανεικά. Όταν η πραγματικότητα έστειλε τον λογαριασμό, το πολιτικό σύστημα
έψαξε ενόχους παντού εκτός από τις αποφάσεις που είχε λάβει. Και μέσα από την
κρίση, το πολιτικά αδιανόητο έγινε πολιτικά αναπόφευκτο, ακριβώς όπως
προειδοποιούσε ο Φρίντμαν».
(Αλ. Σκούρας-liberal.gr)
«Οι τρομοκράτες υπάρχουν και δρουν εδώ και μισόν αιώνα. Είναι δε, ένα σταθερό παρακολούθημα της Μεταπολιτευτικής δημοκρατίας. Αναπαράγονται διότι η Αριστερά τους κανακεύει, οι διωκτικές αρχές είναι αναποτελεσματικές και το δικαστικό σύστημα ανέμελο. Η άλλη με καμιά εικοσαριά συλλήψεις, κυκλοφορούσε ελεύθερη. Όλη η αυτή η προσέγγιση έχει οδηγήσει στην εμφάνιση συνεχώς νέων γενεών τρομοκρατών, οι οποίοι βεβαίως δεν είναι ούτε ανεγκέφαλοι ούτε ανόητοι ούτε απλώς αντικοινωνικά στοιχεία. Έχουν ιδεολογία και έχουν στόχευση.
Όσοι
απλοποιούν και απολιτικοποιούν τη δράση τους, σημαίνει ότι δεν πήραν χαμπάρι τι
σημαίνει τρομοκρατία στην Ελλάδα. Η εμφάνιση ενός «στρατού» με στολές εκείνο το
καταραμένο μεσημέρι στη Μαρφίν, ο τρόπος που έδρασαν ως ομάδα μέσα στο πλήθος
και η απόλυτη σιωπή στη συνέχεια γύρω από αυτόν τον «στρατό», όλα αυτά δείχνουν
πως υπήρχε σχέδιο και όχι μια αυθόρμητη δράση εκείνης της στιγμής».
(Σ. Μουμτζής-liberal.gr)
«Στην εποχή του Ομήρου ο πόλεμος δεν ήταν κάτι που θα προκαλούσε ποτέ ψυχικό τραύμα. Αν κάποιος «λύγιζε», αυτό σήμαινε πως απλώς ήταν δειλός – άρα κατάπτυστος. Ο κόσμος χρειάστηκε να φτάσει στο 1917 για να αρχίσει να παραδέχεται ότι η εμπειρία της μάχης μπορεί να έχει και συνέπειες στην ψυχή του μαχητή.Αλλά δεν πρόκειται απλώς για άλλα ήθη μιας τόσο μακρινής και τόσο φιλοπόλεμης εποχής: στην αρχαία Ελλάδα, ο άνθρωπος δεν είχε ψυχή γενικά.
Ο όρος ψυχολογία ήταν επιστημονική
φαντασία.Δεν υπήρχε ο εσωτερικός κόσμος που ανακαλύψαμε από τους νεωτερικούς
χρόνους κι έπειτα. Ο αρχαίος υπόκειται αυστηρά στους νόμους της κοινότητας, όχι
στο τι του υπαγορεύει η (όποια) ψυχή του. Δεν υπάρχουν οι υπαρξιακές αγωνίες
της σήμερον. Εξάλλου, ο αρχαίος ζει σε έναν κόσμο πεπερασμένο, όχι άπειρο όπως
εμείς σήμερα. Η διαφορά είναι τεράστια».
(Ηλ. Μαγκλίνης-ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)
.jpg)
.jpg)
.jpg){kind=link}
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
