Διεθνικός... χυλός

«Όταν το υπουργείο παιδείας κόβει από την διδακτέα ύλη του λυκείου τον Παύλο Μελά και τον Γερμανό Καραβαγγέλη, δεν κάνει τίποτα άλλο παρά να κόβει άλλη μια φέτα εθνικής συνείδησης από τις επόμενες γενιές Ελλήνων και να την πετάει στα σκουπίδια. Κάποιος πρέπει επιτέλους να πει σ’ αυτούς τους τενεκέδες πως άλλο είναι η σωστή διδασκαλία της ιστορίας μας κι άλλο η κατάργηση της. 

Συγνώμη, ποιοι ανόητοι πιστεύουν ότι η ιστορία μπορεί να διδαχθεί δίχως να περιλαμβάνει τις εμβληματικές φυσιογνωμίες κάθε εποχής; Ποιοι μετατρέπουν τα ιστορικά μας βιβλία σ’ ένα κουραστικό άθροισμα κοινωνιολογικών αναλύσεων και πολιτιστικών πληροφοριών, δίχως ίχνος εθνικής ιδιαιτερότητας; Είπαμε, να μην κατασκευάζουμε σωβινιστές, αλλά όχι να διδασκόμαστε την ελληνική ιστορία λες κι είμαστε Νορβηγοί ή Αργεντίνοι. 

Δεν φυτρώσαμε ως ελληνικό έθνος και κράτος, κάποια πράγματα έγιναν πάνω σε τούτα τα χώματα για να παραμένουν ακόμα ελληνικά. Αγώνες δόθηκαν, αίμα χύθηκε.Η φιλία και η αλληλοκατανόηση των λαών στεριώνει μέσα από την σωστή διδασκαλία της ιστορίας, όχι μέσα από την κατάργηση της. Τα παιδιά μαθαίνουν να μην μισούν αναίτια τον απέναντι λαό, όταν οι δάσκαλοι τους εξηγήσουν τις συνθήκες κάθε εποχής και τις αιτίες των καλών και κακών στιγμών στη σχέση μας, όχι λέγοντας τους ότι οι δυο λαοί ήταν κολλητάρια αναντάμ μπαμπαντάμ. 

Και βεβαίως το Ελληνόπουλο πρέπει να μάθει να σέβεται τον γείτονα του, όμως πρέπει άλλο τόσο να μάθει πως η πατρίδα του χρειάζεται υπεράσπιση αν αυτός ο γείτονας αποδειχθεί ανάξιος της φιλίας που του προσφέρει. Πλην για το δεύτερο, το παιδί χρειάζεται πρόσωπα και παραδείγματα. 

Αυτός ο διεθνικός, ακαταλαβίστικος και ψευτοκουλτουριάρικος χυλός που (δεν) μαθαίνουν οι σημερινοί πιτσιρικάδες μας στα σχολεία μας, δεν είναι ελληνική ιστορία. Είναι ο προθάλαμος μιας κοινωνίας ανθρώπων δίχως εθνική ταυτότητα. Διότι το παιδί που μέσω κινητού μπορεί να συνδέεται καθημερινά με Νέα Υόρκη ή Σαγκάη αλλά παράλληλα δεν έχει ιδέα για την πατρίδα του, δεν θέλει πολύ να νιώσει ότι είναι Αμερικάνος ή Κινέζος. Εντάξει;»

                          (Απόσπασμα άρθρου του Δ.Καμπουράκη από το liberal.gr)