Απόψεις...

«Ενα «παλαιοκομμουνιστικής» εμπνεύσεως αφήγημα για την Μάχη της Αθήνας και τα Δεκεμβριανά, που θα μπορούσε κάλλιστα να παρουσιαστεί στον Περισσό, παρουσίασε την Τετάρτη η κρατική τηλεόραση. Παρουσιαστές της εκπομπής ήταν η δημοσιογράφος του ΣΥΡΙΖΑ ( και σύζυγος υποψήφιου ευρωβουλευτή του κόμματος) Μαριλένα Κατσίμη και ο Πιέρρος Τζανετάκος. 

Με τη βοήθεια ακραιφνώς αριστερών πεποιθήσεων ιστορικών, αλλά και του μέλους του Τμήματος Ιστορίας της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ Κώστα Σκολαρίκου, οι δύο δημοσιογράφοι σχεδόν «έκλαιγαν» γιατί το ΚΚΕ δεν κέρδισε την μάχη της Αθήνας, τον Δεκέμβριο του 1944 και γιατί η Ελλάδα δεν έγινε κομμουνιστική χώρα!

Οποιος είχε την αντοχή και την υπομονή να παρακολουθήσει την διάρκειας 1 ώρας και 26 λεπτά εκπομπής, έμεινε με το συμπέρασμα που ήθελαν να περάσουν οι διοργανωτές της συζήτησης:ότι στη Μάχη της Αθήνας χάσαμε την ευκαιρία να γίνουμε κομμουνιστική χώρα! Και χάσαμε την ευκαιρία γιατί επενέβησαν οι Αγγλοι και οι συνεργάτες των Γερμανών και κατέπνιξαν το λαϊκό κίνημα.

Οπως έχει καταγράψει η σύγχρονη ιστορική έρευνα (βλ. Εμφύλια Πάθη, Στάθης Καλύβας και Νίκος Μαραντζίδης) τα Δεκεμβριανά εντάσσονται στο σχέδιο που είχε το ΚΚΕ από την πρώτη στιγμή που ετέθη το ερώτημα ποιά θα είναι η εξουσία στην μετα-κατοχική Ελλάδα, για κατάληψη της εξουσίας είτε με πολιτική δράση είτε και με ένοπλη επέμβαση».

                                                                                                                                                                                                                                       (iefimerida)

«Τα δικαιώματα των κατηγορουμένων είναι πολύ μεγάλο πράγμα και γι’ αυτό στην Ελλάδα φτιάξαμε έναν σκασμό νόμους για να προστατεύσουμε την προσωπικότητά τους, αλλά όχι και τη σωματική τους ακεραιότητα. Είναι προφανές ότι η ελληνική Πολιτεία (εν συνόλω και διαχρονικώς) αδυνατεί να προστατεύσει τους κατηγορουμένους· έχουν γίνει και δολοφονίες μέσα στη φυλακή. Γι’ αυτό το έριξε στο σορολόπ. 

Μεταφέρει την ευθύνη της προστασίας σε άλλους, και εις βάρος της ελευθερίας της ενημέρωσης. Προστατεύει τα ονόματα και την εικόνα των κατηγορουμένων έτσι ώστε να μην μπορούν οι κατηγορούμενοι –είτε αθωωθούν είτε όχι– να κάνουν ούτε μήνυση κατά εκείνων των ΜΜΕ που τους βαφτίζουν «δολοφόνους», «καταχραστές», «κτήνη», «γαϊδούρια» κ.λπ., αφού οι ύβρεις δεν προσωποποιούνται. Ετσι με μια απαγόρευση καταφέρνουν δύο αποτυχίες· εκτός της λογοκρισίας που δεν ενοχλεί κανέναν. 

Ούτε το τεκμήριο αθωότητας προστατεύεται, αλλά ούτε οι παθόντες μπορούν να το προστατεύσουν. Τέτοια νομοθετική επιτυχία...»

                                                                                    

                                                                 (Π.Μανδραβέλης-ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)