αντί προλόγου..



'Eχουμε την τύχη να ζούμε σε μια πόλη ευνοημένη από τη φύση και την ιστορία. Tα δυνατά της σημεία είναι πολλά και λίγο-πολύ γνωστά. Yπάρχουν όμως κι εκείνα- και δεν είναι λίγα - που τα βλέπουμε γύρω μας καθημερινά και μας πληγώνουν , ταλαιπωρούν την αισθητική μας.

Στο μπλογκ αυτό θα διαβάζετε σκέψεις, παρατηρήσεις αλλά και προτάσεις που έρχονται αυθόρμητα στο νου περιδιαβαίνοντας τους δρόμους της μοναδικής αυτής πόλης που μπορεί να γίνει ακόμη πιο όμορφη και συναρπαστική. Θα διαβάσετε επίσης και κάποιες άλλες αναρτήσεις (κείμενα, φωτογραφίες, γελοιογραφίες) που αφορούν τη γενικότερη πολιτική και όχι μόνο επικαιρότητα.

Διαβάστε τις προηγούμενες αναρτήσεις μας στη διεύθυνση www.ioannina2011.blogspot.com

Βρείτε μας και στο Facebook: https://www.facebook.com/skeptomenoipolites.ioanninon

Παρασκευή 4 Μαΐου 2018

Αυτοί που αγόραζαν...


«Ο νεκρός δικαιώνεται. Το έργο του, όμως, δεν τον ακολουθεί στο σκοτάδι του μνήματος. Μένει εδώ έξω, μαζί μας, κρίνεται και δοκιμάζεται από τη ζωή. Οι άνθρωποι οφείλουν να αναγνωρίσουν στον Γιώργο Κουρή το δικαίωμα να αναπαυθεί εν ειρήνη. Να είναι ελαφρύ το χώμα που θα τον σκεπάσει, μαζί με λήθη και σιωπή. Όμως αυτό που άφησε πίσω του ο Κουρής, είναι εκεί έξω, δίπλα μας, αν δεν είναι σε μεγάλο βαθμό μέσα μας. 

Ο αυριανισμός δεν είναι, απλώς, μία αισθητική εκδοχή του Τύπου. Είναι ολόκληρο σύστημα αντίληψης των πραγμάτων, κώδικας για τη σύνταξη κοσμοθεωρίας, για κάποιους δε, υπήρξε και τρόπος ζωής. Στις ημέρες μας τυπώνονται πρωτοσέλιδα που είναι πολύ πιο χυδαία από εκείνα τα κραυγαλέα οκτάστηλα της «Αυριανής», με τα ξύλινα γράμματα. Απλώς σήμερα τα καταναλώνουμε με απάθεια, συνηθισμένοι στην αισθητική και στην ακρότητα του αυριανισμού. 

Τότε, όμως, όταν ο Κουρής τα έβαζε με τον Χατζιδάκι, έκανε τον Μητσοτάκη πράκτορα των Ναζί και εκπόρνευε τη γυμνή Λιάνη, ο λαός τα έβαζε στον κόρφο του με ένα χαιρέκακο χαμόγελο στο στόμα. Γιατί η «Αυριανή» έκανε για πρώτη φορά κάτι που μέχρι τότε έδειχνε αδιανόητο: κρέμασε στο περίπτερο την πιο φθηνή εκδοχή του εαυτού μας. Τη νομιμοποίησε, χωρίς βέβαια να την απενοχοποιήσει. […]

Ως επιχειρηματίας, ο Κουρής έκανε έξυπνες κινήσεις και στο ραδιόφωνο και στην τηλεόραση. Ως εργοδότης, όμως, ελέγχεται διαχρονικά για τη στάση που υιοθέτησε έναντι των υπαλλήλων του. Το δε Alter είναι πλέον μνημείο.Πέθανε στα 82 του, σχεδόν πλήρης ημερών. Εγραφε κάθε μέρα. Υπέγραφε από το νεκροκρέβατο του. Αναρωτιέμαι αν αυτοί οι άνθρωποι πεθαίνουν ευτυχείς για τον προσωπικό τους απολογισμό και την ένταση της ζωής τους.

Πιθανότατα έτσι έφυγε ο Κουρής. Αλλωστε δεν μετάνιωσε ποτέ, ούτε αισθάνθηκε ποτέ την ανάγκη να ζητήσει συγγνώμη. Αν μη τι άλλο, ένα φτωχό παιδί από την Κεφαλλονιά έφτασε εκεί που δεν μπορούσε να φανταστεί. Και όσο για τη μομφή πάνω σε αυτά που έβγαζε στο περίπτερο, ας πέσει και στα χιλιάδες κεφάλια αυτών που τα αγόραζαν».

                        (Απόσπασμα άρθρου του Κ.Γιαννακίδη από το Protagon)







Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...