Τα παιδιά νικούν όταν μαθαίνουν. ..

«(Τα φροντιστήρια) είναι μια εκπαιδευτική δομή που καλύπτει πραγματικές ανάγκες.Διότι το υπάρχον δημόσιο σχολείο δεν μπορεί να τις καλύψει. Και το ιδιωτικό τις καλύπτει όταν μετατρέπεται ουσιαστικά και παρά το νόμο σε φροντιστήριο.Και δεν μπορεί για τρεις τουλάχιστον λόγους.

1. Ο αριθμός και η διάθεση των μαθητών: Η σχολική τάξη έχει πολλά παιδιά διαφόρων ταχυτήτων και κυρίως ορέξεων. Ένας ή μια να μη θέλουν τινάζουν το μάθημα στον αέρα. Στο φροντιστήριο, ακόμα και την παλιά εποχή των μεγάλων τμημάτων, δεν ακούγεται κιχ διότι όλοι πηγαίνουν μόνο για να παρακολουθήσουν και να μάθουν. Δεν πηγαίνουν τυπικά και υποχρεωτικά όπως στο σχολείο. Αυτό θα μπορούσε να διορθωθεί αν το σχολείο εγκατέλειπε την δήθεν αντιαυταρχική φιλοσοφία και μετέτρεπε τη χαλαρή σχολική τάξη σε εργαστήριο γνώσης. Και φυσικά, αν διέθετε ολιγομελή και ομοιογενή τμήματα.

2. Η μια σχολική χρονιά δεν επαρκεί χρονικά. Οι μέρες πραγματικής διδασκαλίας στο δημόσιο σχολείο δεν ξεπερνούν τις 160. Γι' αυτό και οι μαθητές προετοιμάζονται στα φροντιστήρια από τη Β λυκείου. Και αυτό διορθώνεται αν η εξεταστέα ύλη μοιραστεί στις δύο τελευταίες τάξεις πράγμα που θα της επιτρέψει και να αυξηθεί ως όφειλε.

3.  Οι διδάσκοντες πρέπει να αξιολογούνται συνεχώς για τη συγκεκριμένη ύλη ώστε να ελέγχεται η επάρκειά τους. Τόσο στο γνωστικό όσο και στο διδακτικό μέρος. Όχι μόνο από τους οικείους θεσμούς αλλά και από τους μαθητές τους, δηλαδή την «αγορά». Αυτό φαντάζει αδύνατο μιας και η σχετική κουλτούρα φτάνει μόνο μέχρι την αυτοαξιολόγηση (sic). Χωρίς το σωστό δάσκαλο το σχολείο είναι αδύνατον να δουλέψει σε υψηλό επίπεδο. Και στην Ελλάδα για τα μόνα που σίγουρα δεν ενδιαφέρεται η διοίκηση είναι η ποιότητα της διδασκαλίας των εκπαιδευτικών και η πραγματική πρόοδος των μαθητών.

Η τριτοβάθμια εκπαίδευση δίνει τη δυνατότητα σε κάθε φοιτητή/τρια να πάρει πτυχίο αν βέβαια το επιθυμεί. Ο άπειρος χρόνος φοίτησης, οι πολλές εξεταστικές, η έλλειψη οριζόντιας μετακίνησης, η αντιγραφή, η αγορά των εργασιών, η «διαρκής επανάσταση» και κυρίως η ανοχή των διδασκόντων, δηλαδή το συνολικό πνεύμα χαλαρότητας που ευδοκιμεί στις περισσότερες σχολές, κάνουν δυνατή την πρόσβαση στο πτυχίο. Συνεπώς, άμα μπεις θα βγεις. Άρα οι πανελλαδικές γίνονται εκ των πραγμάτων η μητέρα των μαχών. Καλώς ή κακώς, δεν μπορούμε αλλιώς. Εκτός και αν τα ξεφτιλίσουμε όλα. Πολιτική βούληση και γι’ αυτό πάντως υπάρχει.

Η αξιολόγηση είναι το σημαντικότερο στάδιο της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Εκπαιδεύει διότι δοκιμάζει τα πάντα. Κατανόηση, κρίση, ρίσκο, επιλεκτική ικανότητα, ταχύτητα, ψυχραιμία, θέληση, αποτελεσματικότητα, σαφήνεια. Αυτά δηλαδή που δεν είναι και τόσο δημοφιλή στη χώρα μας. Αυτό το έχει εμπεδώσει ο κάθε λαϊκιστής και ψάχνει τρόπους να ακυρώσει την αξιολόγηση και την αριστεία. Του χαλάνε την πιάτσα. Του ακυρώνουν την καθολική λουμπενοποίηση τους έθνους που είναι και ο στόχος του. 

Ευτυχώς ένα μέρος της κοινωνίας αντιστέκεται. Τιμή στα παιδιά που προσπαθούν, που λιώνουν πάνω από τα βιβλία, ανεξαρτήτως αποτελέσματος. Μαθαίνουν να αγωνίζονται, να προοδεύουν και να νικούν. Τα παιδιά νικούν όταν μαθαίνουν».               

             

                            (Απόσπασμα άρθρου του Λ.Καστανά από το protagon)