αντί προλόγου..



'Eχουμε την τύχη να ζούμε σε μια πόλη ευνοημένη από τη φύση και την ιστορία. Tα δυνατά της σημεία είναι πολλά και λίγο-πολύ γνωστά. Yπάρχουν όμως κι εκείνα- και δεν είναι λίγα - που τα βλέπουμε γύρω μας καθημερινά και μας πληγώνουν , ταλαιπωρούν την αισθητική μας.

Στο μπλογκ αυτό θα διαβάζετε σκέψεις, παρατηρήσεις αλλά και προτάσεις που έρχονται αυθόρμητα στο νου περιδιαβαίνοντας τους δρόμους της μοναδικής αυτής πόλης που μπορεί να γίνει ακόμη πιο όμορφη και συναρπαστική. Θα διαβάσετε επίσης και κάποιες άλλες αναρτήσεις (κείμενα, φωτογραφίες, γελοιογραφίες) που αφορούν τη γενικότερη πολιτική και όχι μόνο επικαιρότητα.

Διαβάστε τις προηγούμενες αναρτήσεις μας στη διεύθυνση www.ioannina2011.blogspot.com

Βρείτε μας και στο Facebook: https://www.facebook.com/skeptomenoipolites.ioanninon

Τετάρτη 20 Μαΐου 2015

Όχλος...



«Η «διαπραγμάτευση» και ο «έντιμος συμβιβασμός» έχουν πλέον φέρει τη χώρα στο χείλος του γκρεμού. Εκτός από την οικονομία, όμως, πολλοί άλλοι τομείς παρουσιάζουν εικόνα διάλυσης. Παιδεία, Δημόσια Τάξη, μεταναστευτική πολιτική, όλα πάνε κατά διαόλου με μια «πρώτη φορά Αριστερά» κυβέρνηση που σε πολλά θυμίζει περισσότερο καθεστώς λαϊκής Δεξιάς (για να μην πούμε κάτι βαρύτερο).Η Ελλάδα βρίσκεται σε εξαιρετικά δύσκολη κατάσταση. Ίσως όμως προκύψει και κάτι θετικό από όλα αυτά. Ίσως ζήσουμε επιτέλους την τελική ήττα του Ελληνικού Όχλου.

Διαχρονικά ο Όχλος έπαιζε μεγάλο ρόλο στην ελληνική πραγματικότητα. Η αχαλίνωτη οργή, η χυδαιότητα, η τυφλή βία που προερχόταν από ένα τυφλό πλήθος. Οι πολιτικοί φυσικά γνώριζαν τη δύναμη του Ελληνικού Όχλου και συχνά προσπαθούσαν να ικανοποιήσουν τις ορέξεις του. Την τελευταία πενταετία, αυτή της κρίσης, η κατάσταση ξέφυγε. Ο Όχλος έπαψε να είναι κομπάρσος, έγινε κυρίαρχος. Αρχικά με τους τραμπούκους που πετούσαν γιαούρτια, προπηλάκιζαν, έδερναν, ενίοτε (βλέπε Μαρφίν) σκότωναν. 

Ο ψευτοπατριωτισμός, το ψευτοαριστεριλίκι, η τζάμπα μαγκιά και η συνωμοσιολογία έδιναν κι έπαιρναν, ενώ την Άνοιξη του 2011 το άτυπο αυτό «Κίνημα» έκανε peak με τους θρυλικούς «Αγανακτισμένους» οι οποίοι –δυστυχώς– εξελίχθηκαν σύντομα σε ένα τσίρκο επιθετικού αντιδημοκρατικού εθνολαϊκισμού. Ο Όχλος ήταν οι «Έλληνες», οι «πατριώτες», οι «αριστεροί». Όλοι οι άλλοι ήταν οι «προδότες», οι «γερμανοτσολιάδες», οι «εχθροί του λαού». Και τους άρμοζε το λαϊκό δικαστήριο και η κρεμάλα.

Φυσικά, πέρα από την οικονομική στενότητα, μεγάλο ρόλο έπαιξε και η άνθηση του ίντερνετ, όπως και η ανάπτυξη των σόσιαλ μίντια. Με ελάχιστες γνώσεις κομπιούτερ, ο αργόσχολος της Ομόνοιας μπορούσε να μετατραπεί σε ένα μαχητικό μπλόγκερ. Η κάθε καταπιεσμένη νοικοκυρά εξελισσόταν σε καυστική Twitter και Facebook user, κατακεραυνώνοντας όποιον τολμούσε να βρίσκεται «απέναντι».

Ο –αντιμνημονιακός πλέον– Όχλος γνώριζε τα πάντα, είχε τις λύσεις. Έτσι, η κρίση ήταν ψεύτικη. Ο λαός υπέφερε λόγω των κακών ξένων που μας ζηλεύουν επειδή χτίσαμε Παρθενώνες, των π(ε)λούσιων που μας φθονούν επειδή είμαστε πτωχοί αλλά αγνοί, καθώς και των ντόπιων πουλημένων πολιτικών. Η λύση στο πρόβλημα ήταν απλή: Η Ελλάς πουλάει τσαμπουκά και δεν πλερώνει τίποτα. Και αν γουστάρετε[...]»

(Απόσπασμα άρθρου του Θ.Χειμωνά από το "Athens Voice")

 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...