«Καλλιτεχνική»... προβοκάτσια

«Τι θα συνέβαινε, αν οι «σαλεμένες» της Νέας Φιλαδέλφειας πήγαιναν να κάνουν το ίδιο ακριβώς… «καλλιτεχνικό δρώμενο», όταν οι Αριστεροί τραγουδούσαν κατανυκτικά: «Παίσατε θύματα αδέλφια μου εσείς…» στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής ή στο Γοργοπόταμο;Πόσα καντάρια ξύλο θα έτρωγαν;Πόσο καιρό θα παρέμεναν στο ΚΑΤ για αποθεραπεία;Θα τους έλεγαν «φασίστες» – και θα είχαν δίκιο!

Γιατί, τάχα, όταν προκαλούν τις εορτές μιας μειοψηφικής κατηγορίας συμπολιτών μας είναι «φασίστες», ενώ όταν προκαλούν ανοικτά τις εορταστικές τελετές της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας είναι, απλώς… «δημοκρατικοί πολίτες» που εκφράζουν τη «χαριτωμένη εναλλακτική τους άποψη»; 

Θέλετε και το άλλο;Σήμερα αμαυρώνουν τις εθνικές παρελάσεις. Αύριο μπορεί να πάνε να κάνουν το ίδιο στις θρησκευτικές τελετές. Όπου συμμετέχει μαζικά ο κόσμος.Όπως τώρα λένε ότι «διαμαρτύρονται» για το «μιλιταριστικό πνεύμα» των μαθητικών παρελάσεων, έτσι θα πουν τότε πως διαμαρτύρονται για το «σκοταδιστικό πνεύμα» των θρησκειών.Τι θα συμβεί αν κάνουν «καλλιτεχνικό δρώμενο» κατά την περιφορά του Επιταφίου, τη Μ. Παρασκευή σε κάποια λαϊκή συνοικία ή σε κάποια επαρχιακή πόλη;Πιθανότατα θα φάνε… ποοολύ ξύλο!

Τι θα συμβεί, αν πάνε να κάνουν παρόμοια πρόκληση σε τελετές των μουσουλμάνων; Πιθανότατα, δεν θα βγουν ζωντανές!Το «δικαίωμα» της έμπρακτης πρόκλησης κατά εθνικών και θρησκευτικών συμβόλων οι νόμοι της Δημοκρατίας ΔΕΝ το «προστατεύουν». Το τιμωρούν! Ο Ποινικός Κώδικας προβλέπει άρθρα δίωξης και αυστηρών ποινών για όσους προσβάλλουν τα πιστεύω των άλλων (άρθρο 188 κλπ.).

Δεν διώκεται το «φρόνημα», δηλαδή οι πεποιθήσεις.Διώκονται οι έμπρακτες προκλήσεις κατά των πεποιθήσεων των άλλων.Και καλώς διώκονται!Γιατί μόνο έτσι θα περιθωριοποιηθούν όσοι επιδιώκουν να προκαλέσουν την κοινωνία. Μόνο έτσι θα περιφρουρηθεί η κοινωνική Ειρήνη.

Με δύο λόγια: Δημοκρατία είναι:Πίστευε ό,τι θες, αλλά μην προσβάλεις τις πεποιθήσεις των άλλων.Αυτό τα σούργελα, δεν το έχουν καταλάβει. Εννοώ τα σούργελα που μπήκαν στη σχολική παρέλαση του Δήμου Νέας Φιλαδελφείας και έκαναν καραγκιοζιλίκια – τάχα μου «κοινωνικό δρώμενο» εμπνευσμένο από τους Mody Pythons, τρομάρα τους.Κι εννοώ επίσης και τα – πολύ χειρότερα – σούργελα, που βγήκαν και τις επαινούσαν από πάνω!     

Στην αρχή: «τα καημένα τα παιδιά τι φταίνε; φταίνε οι δάσκαλοί τους»! Μετά, βέβαια, αποδείχθηκε ότι δεν ήταν «παιδιά» – τα ’χαν τα χρονάκια τους όλες! Δεν είχαν σχέση ούτε με το τοπικό σχολείο ούτε καν με την περιοχή.Οπότε άρχισε άλλο παραμύθι υπεράσπισής τους:    Είχαν καλλιτεχνικές ανησυχίες, λέει και θέλησαν – με αυτή την ανοικτή προσβολή – να εκφράσουν την «προοδευτική» θέση τους κατά του μιλιταρισμού».

                            (Απόσπασμα άρθρου του Θανάση Κ. από το lastpoint.gr)