Απόψεις...

@ «Είναι κατανοητή η «μεγάλη χαρά και ιδιαίτερη συγκίνηση» των μελών του Συλλόγου Φίλων Κτήματος Τατοΐου διότι «εντοπίστηκαν από τη διεύθυνση συντήρησης του υπουργείου Πολιτισμού οι βασιλικές άμαξες. Μέχρι σήμερα ουδείς ήταν σίγουρος για το πού βρίσκονται και σε ποια κατάσταση» (6.6.2020). Η πιο σημαντική της βασιλικής συλλογής είναι η κλειστή άμαξα, με την οποία έγινε ο γάμος της βασίλισσας Σοφίας της Ισπανίας. 

Οποια άποψη κι αν έχει κάποιος για τον θεσμό της βασιλείας στην Ελλάδα, αυτές οι άμαξες αποτελούν μέρος της Ιστορίας του έθνους. Πρέπει να συντηρηθούν και να αναδειχθούν σε ένα μουσείο, ίσως με τον τρόπο που προκρίνει ο Σύλλογος. Το σημαντικό όμως είναι ότι κάτι κινείται και αρχίζει πλέον η αποκατάσταση κτισμάτων και αντικειμένων στο εγκαταλελειμμένο επί πολλές δεκαετίες κτήμα».

                                                         (Π.Μανδραβέλης- ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)

 

@ Να τελειώνει το αστείο της Τήνου!

«Υπάρχει ένας τρόπος για να λήξει το θέμα με τις ΑΠΕ στα νησιά. Αν οι τοπικοί φορείς και οι κάτοικοι δεν θέλουν τις ανεμογεννήτριες, τότε ας αναλάβουν οι ίδιοι το πραγματικό κόστος της ηλεκτροδότησής τους. Κι εν πάση περιπτώσει, δεν μπορούμε να καταλάβουμε γιατί οι κάτοικοι στην Τήνο έχουν πιο «οικολογική» άποψη από τους κατοίκους στην Μεγαλόπολη. Κάποια στιγμή πρέπει να τελειώνει αυτό το αστείο με τις αντιδράσεις στις ΑΠΕ. Εκείνο που δεν μπορώ να καταλάβω είναι γιατί μας ενοχλεί η θέα της ανεμογεννήτριας στο απέναντι βουνό και όχι ο καπνός από το φουγάρο του παλαιού εργοστασίου της ΔΕΗ. 

Πόσο «οικολόγους» μας κάνει αυτό; Κι ακόμη χειρότερα, πόσο «προοδευτικοί» και «ανθρωπιστές» είμαστε όταν θέλουμε να μην μας κόβει τον ορίζοντα του ματιού μας μία ανεμογεννήτρια, αλλά δεν φαίνεται να ανησυχούμε για τις ασθένειες που ταλαιπωρούν τους κατοίκους περιοχών όπου η ΔΕΗ διατηρεί ακόμη ρυπογόνες μονάδες. Δεν μπορεί να θέλουμε να έχουμε κινητό, αλλά να μην έχουμε κεραίες κινητής τηλεφωνίας. Ούτε να έχουμε ρεύμα στο νησί και να μας ενοχλεί η θέα μιας ανεμογεννήτριας. Δεν μπορεί να θέλουμε να «απολαμβάνουμε» και το κόστος να το αναλαμβάνουν πάντοτε οι «άλλοι». Κι είναι κουραστικό να αντιμετωπίζει κανείς καθημερινά αυτή την παράνοια».

                                                                        (Θ.Μαυρίδης- Liberal.gr)