Απόψεις...

 

«Παρά τις κυρώσεις και τη διεθνή πίεση, το Ιράν έχει αναπτύξει ένα ιδιαίτερα ευέλικτο και αποκεντρωμένο σύστημα εξαγωγών. Εκτιμάται ότι εξάγει μεταξύ 2,4 και 2,8 εκατομμυρίων βαρελιών ημερησίως, επίπεδα συγκρίσιμα ή και υψηλότερα από τα περσινά.Κεντρικό ρόλο σε αυτό το σύστημα παίζουν οι Φρουροί της Επανάστασης, που έχουν αναλάβει τον έλεγχο μεγάλου μέρους της παραγωγής και των εσόδων. Η οργάνωση αυτή δεν είναι απλώς στρατιωτική δύναμη, αλλά και οικονομικός γίγαντας, με επιρροή σε κρίσιμους τομείς της ιρανικής οικονομίας.

Το παράδοξο της σύγκρουσης είναι σαφές: ενώ το Ιράν δέχεται στρατιωτική πίεση, καταφέρνει να ενισχύει τα οικονομικά του μέσω της ενεργειακής αγοράς. Η αύξηση των τιμών και η ευελιξία του δικτύου του τού επιτρέπουν να διατηρεί και να αυξάνει τα έσοδά του.Το ιρανικό «πετρελαϊκό σύστημα» φαίνεται ικανό να συνεχίσει να λειτουργεί, εκτός κι αν καταστραφούν πλήρως οι ενεργειακές του υποδομές, κάτι που θα μπορούσε να οδηγήσει σε γενικευμένη περιφερειακή σύρραξη.Σε έναν κόσμο όπου η ενέργεια παραμένει βασικός γεωπολιτικός παράγοντας, το Ιράν αποδεικνύει ότι, ακόμη και υπό ασφυκτικές πιέσεις, μπορεί να μετατρέψει την κρίση σε ευκαιρία».

                                                                             (iefimerida.gr)

 «Θανάσης». Έτσι. Χωρίς δεύτερη σκέψη, χωρίς δισταγμό, χωρίς την παραμικρή αίσθηση ότι κάτι δεν πάει καλά. Ο Αλέξης Τσίπρας στη Λαμία αναφέρθηκε στον Αθανάσιο Διάκο, αποκαλώντας τον «Θανάση». Μια λέξη, μια λεπτομέρεια, αλλά από αυτές που φωτίζουν έναν ολόκληρο τρόπο σκέψης και μια στάση ζωής. Γιατί τα σύμβολα δεν είναι φίλοι μας, να τα φωνάζουμε με το μικρό τους όνομα.

Ο Αθανάσιος Διάκος δεν είναι «Θανάσης», όπως ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης δεν είναι «Θοδωρής» και ο Γεώργιος Καραϊσκάκης δεν είναι «Γιώργης». Αν το πάρουμε έτσι, σε λίγο θα μιλάμε για τον «Οδυσσάρα Ανδρούτσο», για τον «Μητσάρα Υψηλάντη» ή για «Λεό των Θερμοπυλών», εκεί κοντά στην Λαμία έπεσε κι αυτός. Για να μην αναφερθώ στον «Παυλίτο τον Μελά» ή στον «Χαρούλη τον Τρικούπη». Μόνο που έτσι δεν εκλαϊκεύουμε, παρωδούμε. 

Η παιδεία δεν μετριέται μόνο με γνώσεις. Μετριέται με μέτρο. Με εκείνη τη λεπτή αίσθηση που σε κάνει να καταλαβαίνεις πότε ένα όνομα είναι κυρίως φορέας βάρους. Που δεν επιτρέπεται να το «αγγίξεις» με δήθεν οικειότητα, γιατί δεν σου ανήκει. Που σου επιβάλλει να στέκεσαι πίσω του, όχι να παίζεις σφαλιάρες μαζί του».

                                                                    (Δ. Καμπουράκης-liberal.gr)