Η παρέμβαση του Blair...

 

«Ο  Tony Blair δεν είναι μια τυχαία φωνή του παλιού πολιτικού κόσμου. Παραμένει το πιο αναγνωρίσιμο σύμβολο της ευρωπαϊκής κεντροαριστεράς των νικητών. Γι’ αυτό έχει τόσο βάρος το πρόσφατο άρθρο καταγγελίας του Blair για την ανίερη συμμαχία της αριστεράς με τον ισλαμισμό και για την απροθυμία της να αντιμετωπίσει τον αντισημιτισμό. 

Για χρόνια, όσοι υποδείκνυαν αυτή την ανίερη συμμαχία χαρακτηρίζονταν ακροδεξιοί ή συνωμοσιολόγοι. Αν μιλούσες για ισλαμισμό, ήσουν ισλαμόφοβος. Αν έλεγες ότι τμήματα της αριστεράς χαϊδεύουν θεοκρατικούς φανατισμούς επειδή τους βλέπουν ως χρήσιμους συμμάχους κατά της Δύσης και του Ισραήλ, ήσουν υπερσυντηρητικός. Αν επέμενες ότι ο αντισημιτισμός δεν ζει μόνο στα υπόγεια της άκρας δεξιάς αλλά και στα πανεπιστήμια, στις πορείες και στη ρητορική της επιλεκτικής αγανάκτησης, ήσουν ακραίος.

Τώρα όμως τα ίδια τα λέει ο Blair. Και ξαφνικά η γνωστή μέθοδος δεν δουλεύει. Δεν μπορούν να τον εμφανίσουν ως δεξιό τρολ. Δεν μπορούν να τον πετάξουν έξω από την προοδευτική γενεαλογία. Οπότε δοκιμάζουν κάτι άλλο. Να μειώσουν το κύρος της καταγγελίας του. Να παρουσιάσουν το κείμενό του ως υπερβολικό ή υστερικό.

Και όμως ο Blair δεν λέει κάτι εξωφρενικό. Λέει κάτι που θα έπρεπε να είναι κοινός τόπος σε κάθε φιλελεύθερη δημοκρατία. Ότι ένα μέρος της δυτικής αριστεράς έχει αναπτύξει μια επικίνδυνη σχέση με τον ισλαμισμό. Όχι επειδή δεν καταλαβαίνει τι είναι, αλλά επειδή τον αντιμετωπίζει ως χρήσιμο εργαλείο. Ως φορέα αντιδυτικής οργής. Ως σύμμαχο στην απονομιμοποίηση του Ισραήλ και της φιλελεύθερης δημοκρατίας.

Το πιο βρώμικο προϊόν αυτής της συμμαχίας είναι η αδυναμία σύγκρουσης με τον αντισημιτισμό. Όχι μόνο με τον παλιό, τον χυδαίο και δηλωμένο. Αλλά με τον νέο αντισημιτισμό, τον καλλιεργημένο, τον μεταμφιεσμένο, τον ηθικολογικό. Εκείνον που μιλά τη γλώσσα της “δικαιοσύνης” και της “αντίστασης”, ενώ στην πράξη μετατρέπει τους Εβραίους σε υπόπτους και δίνει ιδεολογική ασυλία στη μισαλλοδοξία. 

Η παρέμβαση του Blair είναι αποκαλυπτική ακριβώς επειδή λέει δημόσια αυτό που πολλοί ψιθύριζαν ιδιωτικά. Ότι δεν μπορείς να υπερασπίζεσαι τη δημοκρατία και να χαϊδεύεις ιδεολογίες που τη μισούν. Ότι ο αντισημιτισμός δεν γίνεται προοδευτικός επειδή αλλάζει περίβλημα. Και ότι ο φιλελευθερισμός δεν είναι αισθητική μετριοπάθειας, αλλά βούληση σύγκρουσης όταν απειλείται η ανοιχτή κοινωνία».

                      (Απόσπασμα άρθρου του Αλ .Σκούρα από το liberal.gr)