Η ήττα της αυταρέσκειας...

«Ο καλύτερος κόσμος που έγινε ποτέ», ο δικός μας, ο κόσμος του Διαφωτισμού που πέταξε στη χωματερή της Ιστορίας όσες δεισιδαιμονίες και φαντάσματα στοίχειωναν την καθαρότητα του νου, έπασχε απ’ την αλαζονεία της αυτάρκειας και της παντοδυναμίας. Το παρελθόν δεν μας χρειαζόταν αφού εμείς το ξέραμε καλύτερα από όσους το έζησαν. Διαγράφοντάς το από τον χάρτη, σβήναμε και το απαραίτητο αντίστοιχό του, το μέλλον. Και μέναμε μόνοι με το αέναο παρόν, ένα παρόν που είχε χάσει τα όριά του στον χρόνο και φιλοδοξούσε να τα διαγράψει και στον χώρο.

Η αυταρέσκεια της αυτάρκειάς μας ήταν τέτοια, ώστε φτάσαμε να πιστέψουμε ότι αν κινδυνεύει από κάποιον η ζωή στον πλανήτη Γη, είναι από εμάς, τους παντοδύναμους εαυτούς μας. Η οικολογική καταστροφή ήταν το φάντασμα που στοίχειωνε τη φαντασίωση της παντοδυναμίας μας. Η εμμονική Γκρέτα, σαν τον φασουλή που πετιέται με ελατήριο μέσα από το κουτί, επιβεβαίωνε την παντοδυναμία μας κουνώντας το δάχτυλο της ενοχής. 

Είναι στο χέρι μας να σωθούμε ή να καταστραφούμε. Κολάκευε την αυτάρκειά μας η Γκρέτα.Ωσπου εμφανίστηκε αυτό το τίποτε, ένα πλάσμα αόρατο διά γυμνού οφθαλμού, για να απειλήσει το οικοδόμημα του ισχυρότερου όντος του πλανήτη, ημών των ιδίων. Και μάλιστα να αποδείξει ότι οι πιο ευάλωτοι είναι όσοι αισθάνονται πιο δυνατοί. 

Η Λομβαρδία, μια από τις πλουσιότερες περιοχές της ευρωπαϊκής ηπείρου, μετράει φέρετρα, και το σύστημα υγείας της –ένα από τα πιο εξελιγμένα– αποδεικνύεται ανίσχυρο. Στους αντίποδες, η πτωχή, ταλαιπωρημένη και ανίσχυρη Ελλάς αντιστέκεται επειδή, πριν αρχίσει το πρώτο κύμα της επίθεσης, αποφάσισε να μετατρέψει την αδυναμία της σε όπλο».

       (Απόσπασμα άρθρου του Τ.Θεοδωρόπουλου από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)