Απόψεις...

 

«Υπάρχουν ορισμένοι που δεν αναγνωρίζουν κανένα βήμα προόδου στη θέση της χώρας, πόσο μάλλον της κυβέρνησης. Ακόμη κι αν η Ελλάδα γινόταν αύριο η πλουσιότερη και ισχυρότερη χώρα του πλανήτη, θα έβγαιναν στους καφενέδες των κοινωνικών δικτύων να γκρινιάξουν: «Ναι, αλλά σε επίπεδο γαλαξία παραμένουμε πολύ πίσω…». Η κατάσταση αυτή στην ψυχολογία ονομάζεται χρόνιος αρνητισμός.Οι άνθρωποι που πάσχουν από αυτό διατηρούν μόνιμα ένα αρνητικό γνωστικό φίλτρο.

Οι αρνητιστές, από το πλήθος των πληροφοριών που λαμβάνουν, αποδέχονται μόνο εκείνες που επιβεβαιώνουν τις ήδη υπάρχουσες αρνητικές προκαταλήψεις τους.Αν κάποιος έχει πειστεί ότι: «τίποτα δεν βελτιώνεται»«όλα πάνε χειρότερα»τότε αγνοεί ή απορρίπτει κάθε στοιχείο προόδου.Η στάση βαθιάς δυσπιστίας προς θετικές εξελίξεις ή προθέσεις εμπεριέχει έναν βαθμό κυνικότητας.Οι κυνικοί άνθρωποι:πιστεύουν ότι πίσω από κάθε πρόοδο κρύβεται σκοπιμότητααπορρίπτουν εύκολα τις βελτιώσεις ως «βιτρίνα».Αυτά υποστηρίζει η ψυχολογία».

                                                                             (Κ. Στούπας-liberal.gr)

 «Η ιντελιγκέντσια της Αριστεράς προσεγγίζει τον πόλεμο στο Ιράν και στη Μέση Ανατολή βασισμένη στο κλασικό σχήμα ιμπεριαλισμός/αντιιμπεριαλισμός. Με οδηγό σκέψης ένα βιβλίο που έγραψε ο Λένιν το 1916 –«Ιμπεριαλισμός το ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού»– προσπαθεί να αναλύσει την πραγματικότητα του 2026. Ετσι διαβάζω πως ο στόχος των ΗΠΑ είναι τα πετρέλαια του Ιράν ή κάτι ακόμα πιο απλοϊκό, πως το Ιράν αποτελεί το τελευταίο αντιιμπεριαλιστικό οχυρό στην περιοχή και για αυτό στοχοποιείται. Είναι επόμενο, όταν μια τόσο σύνθετη πραγματικότητα κάποιοι σχολιαστές την αναλύουν με ένα μόνον αναλυτικό εργαλείο, να καταλήγουν σε εκτιμήσεις που αγνοούν άλλες, πολύ πιο σημαντικές, παραμέτρους του προβλήματος».

                                                                     (Σ. Μουμτζής-ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)

«Όταν ακούς την επίκληση στη «διεθνή νομιμότητα» για το Ιράν, μην ξεγελιέσαι. Συνήθως δεν πρόκειται για δίκαιο. Πρόκειται για πολιτική. Την πιο ύπουλη μορφή της. Αυτή που κρύβεται πίσω από νομικούς όρους για να μη χρειαστεί ποτέ να πάρει θέση. Να μη χρειαστεί ποτέ να πει το απλό. Ποιος απειλεί. Ποιος αμύνεται. Ποιος εκβιάζει. Ποιος οφείλει να τον σταματήσει».

                                                                            (Αλ. Σκούρας- liberal.gr)