Aπόψεις...

 

«Ηταν συγκινητικός ο πρόεδρος Βολοντίμιρ Ζελένσκι στην ομιλία του για τα τέσσερα χρόνια από τη βάρβαρη ρωσική εισβολή, περιγράφοντας τις πρώτες ώρες και μέρες του πολέμου, όταν πολλοί, όλοι σχεδόν πλην Ουκρανών, πίστευαν ότι οι στρατιές του Πούτιν θα έκαναν περίπατο ωρών σέρνοντας τον «γελωτοποιό», όπως ειρωνικά τον αποκαλούσε η προπαγάνδα του Κρεμλίνου, ζωντανό ή νεκρό, κάτω από τα Καυδιανά δίκρανα, στην Κόκκινη Πλατεία.

Ο νεαρός και άπειρος στην (γεω)πολιτική πρόεδρος αποδείχθηκε όμως παλικάρι. Κουβάλησε στους ώμους του έναν ολόκληρο λαό και χάλασε τα σχέδια μιας επιθετικής αναθεωρητικής δύναμης, με πολυπληθέστερο στρατό και υπερσύγχρονα όπλα. Οσοι πίστεψαν ότι «θα την κοπανήσει», σώζοντας το τομάρι του, διαψεύστηκαν παταγωδώς.Οταν οι Ρώσοι έφτασαν στις παρυφές του Κιέβου, αρνήθηκε, μέσα από το υπόγειο καταφύγιό του κάτω από το προεδρικό μέγαρο, την πρόταση των Δυτικών να τον φυγαδεύσουν, με την ιστορική φράση: «Δεν χρειάζομαι μέσα διαφυγής, όπλα χρειάζομαι».

Οι Ρώσοι αποπειράθηκαν πολλές φορές να τον βγάλουν από τη μέση και όταν δεν τα κατάφεραν, επιδόθηκαν στην προσφιλή μέθοδό τους, τη δολοφονία χαρακτήρα με προσβλητικούς ψευδείς προσωπικούς χαρακτηρισμούς, από απύλωτα υψηλά στόματα, περί «κοκαϊνομανούς», «σχιζοφρενούς» κ.λπ. προς τέρψιν όλων όσοι καταπίνουν προπαγάνδα του είδους.Ακόμη και τώρα, στις διαπραγματεύσεις, ένα από τα θέματα που θέτει η ρωσική πλευρά είναι η απομάκρυνσή του από την προεδρία.

Το γιατί είναι προφανές. Θέλουν στη θέση του έναν πρόεδρο-μαριονέτα, κατευθυνόμενο από το Κρεμλίνο, τύπου Βίκτορ Γιανουκόβιτς, ο οποίος το 2014 επιχείρησε κατ’ εντολήν των πατρώνων του να καταργήσει τη συμφωνία προσέγγισης Ουκρανίας – Ε.Ε. και όταν οι Ουκρανοί –φασίστες κατά το Κρεμλίνο– εξεγέρθηκαν διέφυγε νύχτα στη Μόσχα, αφήνοντας πίσω του δεκάδες νεκρούς».

(Στ. Τζίμας-ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)

«Εργαζόμαστε με τη μισή (και κάτι) παραγωγικότητα, έναντι των παρτενέρ μας. Στη βιομηχανία τα πάμε καλύτερα αφού, εκεί, η παραγωγικότητα βρίσκεται στο 70%. Γνωρίζουμε πως για να αυξηθεί η παραγωγικότητα χρειάζονται επενδύσεις. Επενδύσεις γίνονται, βεβαίως, αλλά δεν είναι αρκετές. Πρέπει, κάθε χρόνο, να πραγματοποιούμε περί το 1/3 περισσότερες. Αυτό δεν πρόκειται να συμβεί αν συνεχίσουμε όπως πάμε.

Αυτό που λείπει για να τρέξει ταχύτερα η παραγωγικότητα της οικονομίας είναι οι λεγόμενες διαρθρωτικές αλλαγές, αυτές δηλαδή που βελτιώνουν αποφασιστικά τις δομές της οικονομικής ζωής. Ούτε τέτοιες, όσες χρειάζονται δηλαδή έχουμε αρκετές. Με άλλα λόγια, κάποιοι τομείς οργανωμένης παραγωγής τρέχουν πλέον ικανοποιητικά, ενόσω κάποιοι άλλοι, εξίσου σπουδαίοι, «τρέχουν» ολοένα και περισσότερο να κρυφτούν στην πλευρά της μαύρης οικονομίας.

Υποθέτω ότι ο «Κυριάκος 2» στον χρόνο που του επιτρέπει η υψηλή ενασχόλησή του με τα ευγενή καθήκοντα του Eurogroup, θα σκύψει με μεγαλύτερο ενδιαφέρον στα υπαραξιακά προβλήματα της δόλιας και διολισθαίνουσας προς τη μιζέρια εθνικής μας οικονομίας. Είναι θέμα παραγωγικού (και όχι παραγοντικού) μοντέλου, δηλαδή ζήτημα υπαρξιακό για την χώρα. Ζήτημα με το οποίο αξίζει να ασχοληθεί ένας νέος και φιλόδοξος, για τα υψηλότατα αξιώματα, πολιτικός».

                                                              (Μπ. Παπαδημητρίου-liberal.gr)