Εδώ ... γελάμε

                                                                                              (Χρ.Παπανίκος- "Ελλάδα 24")
 

Να γιατί τους ενοχλεί ο Άδωνις...

 

«Ο Άδωνις Γεωργιάδης είναι «ανεπιθύμητος» στα νοσοκομεία. Γιατί; Γιατί έτσι αποφάσισε το ΚΚΕ και η Ανταρσύα και όπως είναι γνωστό «τιμούμε τους αγώνες της αριστεράς». Ο υπουργός Υγείας, ο καθ΄ ύλην αρμόδιος της κυβέρνησης, «ενοχλεί». Ενοχλεί το έργο του. Διότι η Υγεία δεν είναι όπως την παρέλαβε το 2019 η κυβέρνηση Μητσοτάκη από τους ανθρωπιστές του ΣΥΡΙΖΑ. Έχουν γίνει χιλιάδες προσλήψεις προσωπικού, έχουν επιλυθεί χρόνια προβλήματα, όπως η αποστολή φαρμάκων στο σπίτι, έχουν ανακαινιστεί τα κτίρια, έχουν βελτιωθεί οι υπηρεσίες. Αυτό είναι που δεν θέλουν οι σύντροφοι και οι συντρόφισσες. Να βελτιωθεί η ποιότητα υπηρεσιών προς τους πολίτες, καθώς χάνεται έτσι το δικό τους αφήγημα.  

Η αριστερά αλιεύει τα μέλη και τους ψηφοφόρους της μέσα σε συνθήκες φτώχιας και δυστυχίας. Και η δουλειά που έχει κάνει ο Άδωνις Γεωργιάδης στον χώρο της Υγείας τους αφαιρεί το «πλεονέκτημα» που είχαν μέχρι πριν λίγα χρόνια.Ταυτόχρονα επιχειρούν κάτι ακόμη: Με τη βία προσπαθούν να δείξουν ποιος είναι το αφεντικό στον χώρο. Η νόμιμη κυβέρνηση ή αυτοί; Ποιος κάνει κουμάντο στα νοσοκομεία;

Ο Άδωνις Γεωργιάδης τους έχει ήδη διώξει από δύο προνομιακούς γι αυτούς χώρους μέχρι πρόσφατα. Η ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη άλλαξε, ζωντάνεψε και έπαψε να είναι ένα πεδίο δράσης που για να μπορέσει ένας εφοπλιστής να επισκευάσει το πλοίο του θα έπρεπε να έχει την άδεια του… συνδικάτου. Η ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη πλέον λειτουργεί με όρους αγοράς, προσελκύοντας επενδυτές και βελτιώνοντας αισθητά τη ζωή των εργαζομένων. Το αποτέλεσμα ήταν η ΝΔ σε εκείνες τις περιοχές, τις «λαϊκές», τις «αριστεροκρατούμενες» να έρθει πρώτο κόμμα και να πάρει τα υψηλότερα ποσοστά που έχει ποτέ πάρει στο παρελθόν. Η ανάπτυξη διώχνει την μιζέρια και φέρνει ψήφους στην Κεντροδεξιά.

Ο Άδωνις έσπασε και ένα άλλο «μονοπώλιο». Οι ναυτεργάτες είχαν υψώσει αδιαπέραστα τείχη απέναντι στην άρση του καμποτάζ. Όλοι θεωρούσαν ότι ήταν αδύνατον να ξεπεραστούν οι αντιδράσεις του ΚΚΕ και να γίνει το αυτονόητο! Ο Άδωνις απέδειξε ότι το τείχος ήταν χάρτινο. Η άρση του καμποτάζ συνέβη επί των ημερών που ήταν υπουργός Ναυτιλίας και έτσι παρουσιάστηκε ανάπτυξη στον τουριστικό τομέα.

Η αριστερά φοβάται ότι θα σπάσει ένας άλλος προνομιακός γι αυτήν χώρος, αυτός της υγείας. Θα χαθεί άλλη μια δεξαμενή άντλησης ψηφοφόρων και μελών. Δεν πολεμούν μόνο την επιτυχία της κυβέρνησης της ΝΔ στον χώρο της Υγείας. Πολεμούν και το φαινόμενο Άδωνι. Όποιον, δηλαδή, αμφισβητεί την δική της αυθεντία. Στην Κεντροδεξιά αυτό ήταν πάντα ένα θέμα ταμπού. Η αριστερά ήταν κάτι που δεν τολμούσε κάποιος να το αγγίξει ως θέμα, επειδή θα τον έλεγαν αντικομμουνιστή και ακροδεξιό. Η τέλεια κάλυψη για μια ομάδα ανθρώπων που ήθελε και εξακολουθεί να θέλει να επιβάλει τους δικούς της νόμους και να περιφρονεί τους Νόμους. 

Ο Άδωνις δεν ακολούθησε την πεπατημένη. Κι αυτό τους έχει εξοργίσει…Ο κ. Μητσοτάκης πρέπει να σκεφτεί να δώσει στο μέλλον στο Άδωνι το υπουργείο Παιδείας. Είναι η μόνη πιθανότητα να αλλάξει κάτι ουσιαστικά στον χώρο αυτόν.  Ή έστω να βρει μερικούς ακόμη σαν τον Άδωνι!»

(Απόσπασμα άρθρου του Θ.Μαυρίδη από το liberal.gr)

 

 

Ρήσεις...

 

                                                                                                                               (ευρωπαϊστές f/B)

Ρήσεις...

 

Ο Ρούμπιο είπε τα αυτονόητα ...

 

«Ορισμένες ομιλίες δεν έχουν αξία επειδή συγκινούν. Έχουν αξία επειδή ξεκαθαρίζουν τους όρους του παιχνιδιού. Η ομιλία του Μάρκο Ρούμπιο στο Μόναχο κάνει ακριβώς αυτό. Ο Ρούμπιο ξεκινά από μια αλήθεια που η Δύση απώθησε μετά το 1989. Η ευφορία της νίκης έναντι του ολοκληρωτισμού γέννησε την ψευδαίσθηση ότι μπήκαμε στο τέλος της ιστορίας. Ότι το εμπόριο από μόνο του αρκεί για την ειρήνη. Ότι το εθνικό συμφέρον είναι έννοια αναχρονιστική. Ότι οι υπερεθνικοί κανόνες αρκούν για να εξημερώσουν την ανθρώπινη φύση. Αυτό, λέει, ήταν ανόητο. 

Γι’ αυτό ο Ρούμπιο μιλά καθαρά για την ανάγκη να προστατευθεί η έννοια του έθνους κράτους από τη διαρκή παραχώρηση αρμοδιοτήτων και εξουσίας σε υπερεθνικούς οργανισμούς. Δεν απορρίπτει τη διεθνή συνεργασία ως ιδέα. Απορρίπτει την αντιστροφή της ιεράρχησης. Στο ίδιο πνεύμα βάζει τους Ευρωπαίους μπροστά στον καθρέφτη της άμυνας. Λέει κάτι που πολλοί ψιθυρίζουν και λίγοι γράφουν. 

Ένα μεγάλο μέρος της ευρωπαϊκής πορείας των τελευταίων δεκαετιών, συμπεριλαμβανομένης της γιγάντωσης του κράτους πρόνοιας, στηρίχθηκε στο γεγονός ότι υπήρχε αμερικανική ομπρέλα ασφαλείας. Η Ευρώπη μπορούσε να αγοράζει κοινωνική ειρήνη με δαπάνες, επειδή άλλος πλήρωνε την αποτροπή.Αλλά επιμένει στα κρυφά κόστη. Στην αποβιομηχάνιση που δεν ήταν φυσικό φαινόμενο αλλά πολιτική επιλογή και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού. Στην παράδοση κρίσιμων αλυσίδων εφοδιασμού σε ανταγωνιστές που δεν παίζουν με τους ίδιους κανόνες. Και στη διάβρωση της κοινωνικής συνοχής που προέκυψε από τη διασταύρωση της ανάγκης εισαγωγής εργατικού δυναμικού και της μεταμοντέρνας ντροπής των Ευρωπαίων για την ταυτότητα και την ιστορία τους. 

Η κοινωνική συνοχή δεν αποτιμάται εύκολα, αλλά από αυτήν εξαρτάται η εμπιστοσύνη, η αποδοχή των κανόνων, η ειρηνική συνύπαρξη. Όταν αυτή σπάει, το κενό δεν το γεμίζει η αγορά. Το γεμίζει το κράτος με καταστολή, ρυθμίσεις, επιτήρηση και δημαγωγία. Και τότε ο λογαριασμός πληρώνεται σε ελευθερία. 

Σε ό,τι αφορά την ενέργεια και το κλίμα, ο Ρούμπιο μιλά για «κλιματική λατρεία» που φτωχαίνει τις κοινωνίες, την ώρα που οι ανταγωνιστές αξιοποιούν ορυκτά καύσιμα ως εργαλείο ισχύος. Η διατύπωση ενοχλεί, αλλά αγγίζει μια πραγματικότητα: όταν μετατρέπεις την ενεργειακή πολιτική σε ηθικό τελετουργικό, οδηγείς σε ακριβή ενέργεια, σε απώλεια βιομηχανίας, σε στρατηγική εξάρτηση. Η ελευθερία χρειάζεται φθηνή, σταθερή ενέργεια. Χωρίς αυτήν, το κράτος γεμίζει την αγορά με επιδοτήσεις, απαγορεύσεις και δελτία «ορθότητας». Αυτό δεν είναι πράσινη μετάβαση. Είναι κεντρικός σχεδιασμός με οικολογικό περιτύλιγμα.

Τέλος, ο Ρούμπιο ξεκαθαρίζει κάτι που οι Ευρωπαίοι συχνά αποφεύγουν να πουν δυνατά. Οι διεθνείς οργανισμοί έχουν αξία όταν παράγουν αποτελέσματα. Όταν δεν μπορούν να αποτρέψουν πολέμους, να περιορίσουν απειλές ή να προστατεύσουν την ασφάλεια των πολιτών, τότε η επίκλησή τους γίνεται άλλοθι αδράνειας. Αυτό δεν είναι κυνισμός. Είναι αποδοχή της πραγματικότητας. 

Αν η ομιλία αυτή μείνει, θα μείνει επειδή είπε το αυτονόητο που η Δύση ντρέπεται να παραδεχθεί. Η ελευθερία χρειάζεται στέγη. Και αυτή η στέγη λέγεται κυρίαρχο έθνος κράτος, ικανό να παράγει, να αμύνεται, να ελέγχει τα σύνορά του και να λογοδοτεί στους πολίτες του. Όποιος βαφτίζει αυτή τη διαπίστωση προδοσία, στην πραγματικότητα προδίδει κάτι βαθύτερο. Την ίδια τη μηχανική που κάνει την ελευθερία δυνατή».

                              (Απόσπασμα άρθρου του Αλ. Σκούρα από το  liberal.gr)

Ατάκες...

 

Απόψεις...

 

 «Ο Αδωνις Γεωργιάδης, κατά τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, είναι «Ελεεινό υποκείμενο, άθλιο υποκείμενο, φαύλος, φερέφωνο του πρωθυπουργού, υπερασπιστής επικίνδυνων εργοδοσιών, ακροδεξιός, φασιστοειδές, κότα». Ο Μακάριος Λαζαρίδης, είναι «γυμνοσάλιαγκας, λέσι, υποκείμενο, βρωμιάρης. Αυτή είναι φρασεολογία Βουλής! Τον Νοέμβριο κατά τη διάρκεια συζήτησης για το νομοσχέδιο του υπουργείου Υγείας, είχε χαρακτηρίσει τον Γεωργιάδη «Χίτλερ και αρχιψεύταρο», επειδή ο Αδωνις είχε μιλήσει για «κλοπή» της βουλευτικής έδρας στην Α’ Αθήνας από τον σύντροφό της Διαμαντή Καραναστάση.

Στις 29 Ιανουαρίου η Ζωή μετέβη στις 23:51 το βράδυ στο Αστυνομικό Τμήμα Εξαρχείων και κατέθεσε μήνυση εναντίον του για συκοφαντική εξύβριση και δυσφήμιση, για όσα είχε πει εναντίον της τον… Οκτώβριο! Κατά την καταγγελία του Άδωνι πήγε με περιβολή ύπνου (robe de chambre). 

Φυσικά και ο Άδωνις δεν στερείται επιθετικής φρασεολογίας. Βούτυρο στο ψωμί του είναι. Αλλά σχεδόν πάντα αντεπιτίθεται, δεν θυμόμαστε να έχει προσβάλει κάποιον πρωτογενώς. Και αυτό του παρέχει άλλοθι. Την χαρακτήρισε «Ό,τι πιο τοξικό, ό,τι πιο δηλητηριώδες, ό,τι πιο κακοποιητικό έχει περάσει από τη Βουλή, και γι’ αυτό έχει αποχωρήσει το 40% της Κοινοβουλευτικής της Ομάδας». Συμπέρανε ότι «κανένας κανονικός άνθρωπος δεν μπορεί να την αντέξει».

Η αρχηγός της Πλεύσης αρέσκεται στις μηνύσεις. Πριν τον Γεωργιάδη είχε υποβάλει μήνυση και αγωγή στη Λιάνα Κανέλλη του ΚΚΕ. Την είχε χαρακτηρίσει «επαναστάτρια του καναπέ» ενώ την είχε κατηγορήσει ότι έκανε καριέρα επί χούντας. Και επίσης ότι είναι αργόμισθη βουλευτίνα που ζει στην Εκάλη (ενώ ως γνωστόν η Ζωή μεγάλωσε σε παράγκες στη Δραπετσώνα και στο Δουργούτι).

Για χάρη της άλλαξε ο κανονισμός της Βουλής στην Ολομέλεια και καθιερώθηκε ο αυτόματος «κόφτης». Αποφασίστηκε επειδή η Ζωή είχε δικαίωμα να μιλήσει π.χ. 20 λεπτά αλλά ξεπερνούσε τη μία ώρα. Και όταν το Προεδρείο την έκοβε, κατηγορούσε τους Προεδρεύοντες ως «φασίστες»!Βέβαια… παίρνει την εκδίκησή της στις Επιτροπές όπου τα κάνει μπάχαλο με συνεχείς διακοπές και χαρακτηρισμούς στους αντιπάλους.

Φυσικά όλα τα ανωτέρω, και πολλά που λόγω χώρου παραλείψαμε, αποτελούν παράσημα στα μάτια των οπαδών της. Όταν φέρεται έτσι, τα δημοσκοπικά ποσοστά της ανεβαίνουν. Όταν δεν βρίζει, πέφτουν. Ως εκ τούτου η Ζωή δεν είναι «ατύχημα». Είναι σύμπτωμα του εχθροπαθούς τμήματος του λαού.Και αν αποδεχθούμε το σλόγκαν «Η αισθητική είναι η ηθική του μέλλοντος», η Ζωή δεν έχει αισθητική».

(Απόσπασμα άρθρου του Γ. Σιδέρη από το  liberal.gr)

Εδώ ...γελάμε

 

                                                                                                       (Α.Πετρουλάκης- ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)

Ρήσεις...

 

Ποτέ πια ολοκληρωτισμοί...

 

«Είναι γνωστό ότι οι ναζί κινηματογραφούσαν όλες της θηριωδίες τους. Για διάφορους λόγους. Για να τις έχουν να τις βλέπουν αργότερα και να φτιάχνονται, για να τις προβάλλουν ως επίκαιρα στον λαό τους και στους υπόδουλους προς διαφήμιση ή παραδειγματισμό, αλλά και για να ελέγχουν την απόδοση των επιχειρήσεών τους και να κάνουν αξιολόγηση. Του στιλ, ποιος δεν ήταν σκληρός όσο έπρεπε. Ποιος σκότωσε περισσότερους. Αυτό, μάλιστα, το αρχειακό υλικό πολλών τόνων αναζητήθηκε πριν από τη δίκη της Νυρεμβέργης αλλά και μετά και ένα μέρος του βρέθηκε. Το υπόλοιπο πρόλαβαν να το καταστρέψουν διότι όσοι έζησαν ήξεραν τι τους περίμενε.

 Η ιδεολογία κινεί την ιστορία και όχι τα συμφέροντα που λένε διάφοροι ανιστόρητοι. Τόσο ο Χίτλερ όσο και ο Στάλιν και άλλοι μικρότεροι δυνάστες αιματοκύλισαν τον κόσμο πρωτίστως λόγω ολοκληρωτικής ιδεολογίας. Αλλά και αυτοί που τους αντιστάθηκαν, που δεν κιότεψαν, που δεν αδιαφόρησαν, από ιδεολογία το έκαναν. Η ιδεολογία σε κάποιους ανθρώπους είναι ανάγκη. Που όταν στα δίχτυα της πιαστείς, ειδικά σε ταραγμένους καιρούς, είναι πολύ δύσκολο να βγεις και να αναθεωρήσεις. Η ιδεολογία είναι η ασπίδα και το αναβολικό σου. Ικανή για το καλύτερο και το χειρότερο. 

Η Σοβιετική Ένωση ήταν τότε η πατρίδα κάθε προλετάριου αγωνιστή. Έτσι πίστευαν διότι δεν ήξεραν την αλήθεια. Δεν γνώριζαν τη σφαγή του Κατίν, όπου οι σοβιετικοί σύντροφοί τους εκτέλεσαν εν ψυχρώ 22.000 Πολωνούς. Δεν ήξεραν για τα εγκλήματα του Στάλιν και της παρέας του που συναγωνίζονται τα εγκλήματα του Χίτλερ. Για όλα αυτά που υπέφεραν οι πολίτες της ΕΣΣΔ κάτω από το ζυγό της πιο φρικτής δικτατορίας που έχει ζήσει ο σύγχρονος κόσμος. Για όλα εκείνα τα φρικτά εγκλήματα της ΟΠΛΑ που ακολούθησαν. Ούτε μπορούσαν να φανταστούν τα μύρια όσα υπέφεραν οι πολίτες των χωρών που βρέθηκαν πίσω από το Σιδηρούν Παραπέτασμα.

Οι 200 της Καισαριανής πέθαναν για τις ιδέες τους. Ιδέες τις οποίες αργότερα η ιστορία καταδίκασε για πάντα. Γι’ αυτό εμείς, οι απόγονοι εκείνων των ηρώων, με τη γνώση των όσων επακολούθησαν δεν μπορούμε παρά να φωνάξουμε με όλη τη δύναμη της φωνής και της ψυχής ένα και μόνο. Ποτέ πια φασισμός, ποτέ πια ναζισμός, ποτέ πια κομμουνισμός. Ποτέ πια ολοκληρωτισμός κάθε είδους και χρώματος. 

Και να σταθούμε κι εμείς παλληκαρήσια, αν χρειαστεί, απέναντι σε όποιον τολμήσει να επιβουλευτεί τις αξίες του σύγχρονου ελεύθερου κόσμου. Τις πανανθρώπινες αξίες της δημοκρατίας των ανοικτών θεσμών. Ζήτω η ελευθερία και δημοκρατία. Διότι εμείς ξέρουμε».

(Απόσπασμα άρθρου του Λ.Καστανά από την ATHensvoice)

 

 

Ρήσεις...

                                                                                                                     (ευρωπαϊστές f/B) 

 

Απόψεις...

 

«Δεν έχουν περάσει παρά μόλις τρία-τέσσερα χρόνια από την εποχή που ο Ερντογάν κραύγαζε «θα έρθουμε μια νύχτα ξαφνικά», χάραζε σύνορα με τους συμμάχους του στη Λιβύη εις βάρος της Ελλάδας και μεθόδευε υβριδική εισβολή στον Έβρο.Τι άλλαξε και από το «Μητσοτάκης γιοκ» φτάσαμε στο «Ερντογάν μόκο»; Δηλαδή στο σημείο όπου η Ελλάδα ανατρέπει στην πράξη τουρκικούς σχεδιασμούς και η Άγκυρα δεν αντιδρά - ούτε με στόλο ούτε με drones;Η Ελλάδα εξοπλίζεται, αλλά κυρίως διαθέτει μια οικονομία ικανή να στηρίξει αυτούς τους εξοπλισμούς χωρίς εκτροχιασμό, ελλείμματα και κοινωνική αποσταθεροποίηση.

Αντίθετα, στην Τουρκία η προσπάθεια στρατιωτικής ισχύος συνοδεύτηκε από βαριά οικονομική φθορά.Ο μέσος μισθός εδώ είναι πια τριπλάσιος από τον τουρκικό – οι Τούρκοι κάνουν ουρές στα σούπερ μάρκετ της Θράκης και της Μακεδονίας για να ψωνίσουν με το ένα τρίτο τις τιμές που πληρώνουν στην Κωνσταντινούπολη.Ο Ερντογάν, για να κρατήσει τα drones και τα F-16, έκαψε την οικονομία του: υπερπληθωρισμός, λίρα χαρτοπόλεμος, κοινωνία σε απόγνωση. Έχει καταστρέψει τη χώρα για να πετύχει… μια τρύπα στο νερό.Η ισορροπία δυνάμεων στο Αιγαίο και τη ΝΑ Μεσόγειο μετατοπίζεται σταδιακά υπέρ της Ελλάδας.Το Τουρκολιβυκό Μνημόνιο αποδυναμώνεται στην πράξη, καθώς η Ελλάδα προχωρά σε οριοθετήσεις ( βλέπε Αίγυπτος) και ενεργειακές κινήσεις που το καθιστούν ουσιαστικά ανενεργό.

Σε αυτή τη μεταβολή συνέβαλαν τα Rafale, οι Belh@rra, τα Spike NLOS, ο κάθετος ενεργειακός άξονας, καθώς και οι στενότερες στρατηγικές σχέσεις με Ισραήλ, Γαλλία και ΗΠΑ.Η Τουρκία διαχρονικά αντιλαμβάνεται κυρίως τη γλώσσα της ισχύος - και αυτό φαίνεται σήμερα πιο καθαρά από ποτέ.Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι γιατί σιωπά η Άγκυρα, αλλά γιατί ορισμένοι στο εσωτερικό εξακολουθούν να κραυγάζουν.Για τον ίδιο λόγο που αλαλάζουν  τα κύμβαλα και οι άδειοι ντενεκέδες».

                                                                                   (Κ. Στούπας-liberal.gr)

«Οι ετοιμασίες για την «αγωνιστική υποδοχή» στον υπουργό Υγείας είχαν αρχίσει από μέρες και το προσκλητήριο δεν περιοριζόταν στους γιατρούς, το νοσηλευτικό προσωπικό και τους εργαζόμενους του νοσοκομείου της Νίκαιας. Επεκτάθηκε σε «όλους τους εργαζόμενους του Πειραιά και τους φορείς της περιοχής, να συμμετάσχουν δυναμικά στη συγκέντρωση». Κανονική πανπειραϊκή κινητοποίηση έκαναν για να εμποδίσουν τα εγκαίνια. 

Το ΚΚΕ - ΠΑΜΕ, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και οι λοιπές υπερδημοκρατικές δυνάμεις είδαν την ευκαιρία να κάνουν επίδειξη ισχύος. Να δείξουν ποιος κάνει κουμάντο στο νοσοκομείο. Ίσως και να ισοφαρίσουν τα αποτυχημένα σόου που προηγήθηκαν σε νοσοκομεία της περιφέρειας. Να φέρουν στα ίσια τον λογαριασμό. Είδαν στον Άδωνι Γεωργιάδη, και τον ιδανικό «ξενιστή» για να κουβαλήσει επικοινωνιακά τον χουλιγκανικό εκφοβισμό που βαφτίζεται αγωνιστικότητα και επαναστατικότητα.  

Είδαμε όλοι τον τρόπο που... επισήμαναν τις ελλείψεις. Επιστήμονες άνθρωποι. Γιατροί που σπούδασαν και πληρώνονται από τους φόρους όλων, ισχυρίζονται ότι, φτύνοντας, πετώντας αυγά, νερά και παραλίγο γρονθοκοπώντας τον αρμόδιο υπουργό, ήθελαν μόνο να του επισημάνουν τα προβλήματα του νοσοκομείου.Στις εικόνες και στα βίντεο από το προαύλιο και τους εσωτερικούς χώρους ενός δημόσιου νοσοκομείου, απαθανατίστηκαν φασιστοειδή που αποκαλούν φασίστες όσους δεν ασπάζονται την ιδεολογία τους, δεν υποκύπτουν στον ολοκληρωτισμό τους ή δεν προσκυνούν τη Χαμάς. 

Ορισμένοι δεν είχαν καν την ευαισθησία να βγάλουν τις άσπρες και πράσινες ποδιές, ώστε να μην αντικρίζουν - τουλάχιστον οι ασθενείς τους - τα παραμορφωμένα από το ανεξήγητο μίσος πρόσωπά τους. Να μην βλέπουν τους φροντιστές τους να γίνονται έρμαια των πολιτικών παθών τους. Γιατί, παρά την κριτική και τις καταγγελίες περί διάλυσης των νοσοκομείων, οι πολίτες δεν αγνοούν ότι έχουν γίνει επενδύσεις σε εξοπλισμό, υποδομές, έχει προσληφθεί προσωπικό, πήραν αυξήσεις οι γιατροί και το προσωπικό, υπάρχει δέσμευση για τα βαρέα.

Το παραδέχθηκε ακόμη και ο πρόεδρος της ΠΟΕΔΗΝ, παρότι πολιτικά απέναντι στην κυβέρνηση. Υπογραμμίζοντας πως τα νοσοκομεία έχουν αποκτήσει υπερσύγχρονο εξοπλισμό, γίνονται έργα που είναι απαραίτητα και βελτιώνουν τις συνθήκες για τους εργαζόμενους και τους ασθενείς».

                                                                              (Κ. Γαλανού-liberal.gr)

Εδώ ... γελάμε

                                                                                                         (Ηλ.Μακρής- ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)
 

Απόψεις...

 

«Αν θέλεις να πεις την αλήθεια σου για τον μέσο ψηφοφόρο, καλύτερα να μην μπεις ποτέ στην πολιτική (ούτε στη δημοσιογραφία αν θέλεις να αποκτήσεις περιουσία). Το έλεγε και ο Τσώρτσιλ με τον πιο εύστοχο τρόπο: «Το καλύτερο επιχείρημα κατά της δημοκρατίας είναι μια πεντάλεπτη συζήτηση με τον μέσο ψηφοφόρο».Κι όμως, η δημοκρατία παραμένει το λιγότερο χάλια πολίτευμα που δοκιμάστηκε ποτέ. Μακροπρόθεσμα αποδεικνύεται το πιο αποτελεσματικό και αποδοτικό, γι' αυτό και κυριαρχεί παγκοσμίως εδώ και αιώνες – ιδίως μετά τη βιομηχανική επανάσταση, όταν η οικονομία και η τεχνολογία άρχισαν να ζητούν συνεχή ρηξικέλευθες καινοτομίες, όχι σταθερές ιεραρχίες και ιδεολογικούς φανατισμούς;

Τα τελευταία χρόνια παρατηρούμε μια έξαρση της ροπής προς την αντισυστημικότητα. Πολλοί συμπολίτες μας θωπεύουν την πλάνη ότι αν έρθουν «οι έξω», οι «καθαροί», οι «εκτός συστήματος», θα φέρουν ριζοσπαστικές αλλαγές και όλα θα γίνουν καλύτερα.Το έχουμε δει στην πράξη: την προηγούμενη δεκαετία, όταν διάφορα αντισυστημικά «τσίρκα» κατέλαβαν κοινοβούλιο και υπουργεία, το αποτέλεσμα ήταν γνωστό. Capital controls, τρίτο μνημόνιο, φτώχεια ρεκόρ, brain drain, και στο τέλος οι ίδιοι οι «αντισυστημικοί» έγιναν το πιο σκληρό σύστημα που είχαμε δει ποτέ.

Και τώρα, δες τι γίνεται στην Κύπρο. Εκλέγουν έναν YouTuber ως «αντισυστημικό». Ο άνθρωπος ξεκίνησε με χαβαλές, memes και «αλήθειες που κανείς δεν λέει». Μερικούς μήνες μετά; Πολυτελής βίλα με πισίνα που πληρώνεται από ευρωπαϊκά κονδύλια, ερωτήματα για χρήση χρημάτων, προκλητικές δηλώσεις, και μια γενική εικόνα ότι ο «καθαρός» αποδεικνύεται πιο βουλιμικός από τους παλιούς Λαιστρυγόνες του συστήματος.

Η αντισυστημικότητα πουλάει καλά. Είναι εύκολη, συναισθηματική, δίνει διέξοδο στον θυμό. Αλλά σπάνια αποδίδει. Συνήθως γίνεται το νέο σύστημα – και τις περισσότερες φορές, χειρότερο. Γιατί δεν έχει ούτε εμπειρία, ούτε θεσμούς, ούτε αυτοσυγκράτηση. Μόνο ορμή και υποσχέσεις. Και στο τέλος, μένουμε πάλι με το ίδιο ερώτημα: προτιμάς τον κυνικό που κάνει δουλειά (έστω και με γκρίζες ζώνες) ή τον «αγνό» που καταστρέφει τα πάντα στο όνομα της κάθαρσης; Η ιστορία έχει δώσει την απάντηση εδώ και αιώνες».

                                                                                (Κ. Στούπας-liberal.gr)

«Το νούμερο είναι εφιαλτικό. Την τελευταία τριετία, 30.000 ελληνόπουλα από 18 μέχρι 22 ετών, πιστοποιήθηκαν επίσημα ως πάσχοντα από βαρύ ψυχικό νόσημα. Αναφέρομαι σε αγόρια μόνο. Λογικά λοιπόν, επειδή δεν νοσούν μόνο οι άντρες αλλά και οι γυναίκες, θα υπάρχουν άλλα όσα κορίτσια που πάσχουν από τις ίδιες περίπου ασθένειες. Στα γραφεία στρατολογίας τα βρήκα. Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων, μόνο την τελευταία τριετία, 30.000 αγόρια παρουσιάστηκαν στα κέντρα κατάταξης με βεβαίωση ψυχιάτρου ότι πάσχουν από βαρύ ψυχικό νόσημα που δικαιολογεί την απαλλαγή τους από τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις. Εξ ου και ο Δένδιας τους στέλνει πλέον σε δημόσια νοσοκομεία για τέτοιες βεβαιώσεις.

Να το δούμε κι αλλιώς; Ένας στους πέντε Έλληνες εικοσάρηδες σήμερα έχει σοβαρό θέμα.Βλέπετε γύρω σας εσείς τέτοια εικόνα; Εγώ όχι. Αντιθέτως, βλέπω μια βιομηχανική παραγωγή τρελόχαρτων (με το αζημίωτο φυσικά) που κάποτε έπρεπε να βρεθεί υπουργός να την σταματήσει διότι ήταν πρόκληση στην κοινή λογική. Αλλά, ακόμα χειρότερα, βλέπω μια ολόκληρη γενιά νεαρών Ελλήνων, που προτιμούν να χαρακτηριστούν δια βίου ψυχικά άρρωστοι, παρά να πάνε μια θητεία εννιά μηνών παρακαλώ. Αλλά βλέπω και μια γενιά γονιών, που συμμαχούν με τα βλαστάρια τους σ’ αυτή την τραγική συνωμοσία, καθότι ένας δεκαοκτάχρονος δεν διαθέτει τα μέσα, τις γνωριμίες και τα λεφτά οικονομήσει τρελόχαρτο. Ο μπαμπάκας με την μαμάκα τακτοποιούν το θέμα. 

Κατά τα λοιπά, είμαστε όλοι υπερπατριώτες, δεν παραχωρούμε ούτε σπιθαμή εδάφους, θάλασσας ή αέρα, απαιτούμε πιο στιβαρή και τσαμπουκαλίδικη αντιμετώπιση του προκλητικού Τούρκου και θέλουμε να στείλουμε στο εκτελεστικό απόσπασμα τις πουλημένες πολιτικές μας ηγεσίες που δεν συντάσσονται με τον αγνό πατριωτισμό του μέσου Έλληνα. Ε ρε τι απατεώνες είμαστε».

                                                                        (Δ. Καμπουράκης-liberal.gr)

Ρήσεις...

 

Απόψεις...

 

«Γιατί άραγε χειροκροτούσαν οι συγκεντρωμένοι έξω από τα δικαστήρια τον προσερχόμενο με αστυνομική συνοδεία για να απολογηθεί; Ή μάλλον ποιον χειροκροτούσαν; Τον επιχειρηματία, ο οποίος κατάφερε να κάνει τρεις μονάδες παραγωγής, να φτιάχνει ένα επιτυχημένο προϊόν και να δίνει δουλειά σε τόσους εργαζόμενους; Τον άξιο εργοδότη που στάθηκε πάντα στο πλευρό τους, όπως γράφουν στην ανακοίνωση συμπαράστασης που εξέδωσαν. 

Εν τω μεταξύ, στις ημέρες που μεσολάβησαν από το δυστύχημα, έχουν αποκαλυφθεί διάφορα στοιχεία που αποδεικνύουν πως η φονική έκρηξη ήταν σχεδόν προβλέψιμη. Ελλείψεις στα συστήματα ασφαλείας, κατασκευαστικές προχειρότητες, εννοείται κενά στον έλεγχο και άλλες κακοτεχνίες που δεν εξηγούνται από το κόστος ούτε από την κοινή πρακτική της διαφθοράς. 

Ναι, είναι πολλά τα ανεξήγητα στην περίπτωση του δυστυχήματος της «Βιολάντα». Δεν είδαμε πουθενά καταγγελίες για την ιδιωτική πρωτοβουλία που σκοτώνει, για τον καπιταλισμό που ρουφάει το αίμα του εργάτη, για τη συνενοχή του κράτους. Ούτε μία διαδήλωση, ούτε ένας δρόμος κλειστός, ούτε μία μέρα απεργίας. Oμως, όσες απορίες κι αν γεννιούνται από την απουσία αντιδράσεων, το χειροκρότημα εξακολουθεί να παραμένει ανεξήγητο. 

Δεν ξέρω αν οι άνθρωποι αυτοί συνειδητοποιούν τη σημασία της πράξης τους. Δεν ξέρω αν συνειδη-τοποιούν ότι κατ’ αυτόν τον τρόπο μοιράζονται την όποια ενοχή βαραίνει τον κατηγορούμενο της «Βιολάντα». Θα πάνε στην κηδεία των νεκρών συναδέλφων τους; Θα κοιτάξουν στα μάτια τους συγγενείς τους; Ή και τον ίδιο τους τον εαυτό ανακουφισμένοι επειδή τη γλίτωσαν. Αυτή την ανακούφιση εξέφρασαν με το χειροκρότημά του».

                                                          (Τ. Θεοδωρόπουλος-ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)

«Ο Άδωνις έχει μια ιδιότητα που λείπει από τους περισσότερους πολιτικούς. Δεν κρύβεται. Όταν δεν τραμπουκίζουν, τους δίνει χώρο. Τους αφήνει να μιλήσουν. Και αυτό είναι η καλύτερη αποκάλυψη, γιατί ακούς τις ανοησίες τους να ξεχύνονται με στόμφο, σαν να είναι αυτονόητες αλήθειες. Ακούς ανθρώπους να σου λένε ότι οι ίδιοι μπορούν να είναι με τη Χαμάς, αλλά εσύ δεν μπορείς να είσαι με το Ισραήλ. Ακούς το «εμείς επιτρέπεται, εσείς απαγορεύεται» να παρουσιάζεται ως δημοκρατική ευαισθησία. 

Εκεί τελειώνει η προπαγάνδα τους. Γιατί η πραγματικότητα, όταν την αφήσεις να ακουστεί, τους εκθέτει. Και όταν τραμπουκίζουν, τους εκθέτει ακόμη περισσότερο. Όχι επειδή ανταποδίδει. Αλλά επειδή δεν κάνει πίσω. Προχωρά. Δεν τους παραδίδει το δημόσιο χώρο, δεν τους χαρίζει την είσοδο σε ένα νοσοκομείο, δεν τους χαρίζει την εικόνα του πολιτικού που τρέχει για να σωθεί. Εκεί καταρρέει το μοντέλο τους. Γιατί ο τραμπούκος ζει από το ένστικτο της υποχώρησης του άλλου. Αν ο άλλος δεν υποχωρεί, ο τραμπούκος απογυμνώνεται. Φαίνεται καθαρά ως αυτό που είναι. Ένας δειλός που παριστάνει τον επαναστάτη μέσα σε αγέλη».

                                                                           (Αλ.Σκούρας-liberal.gr)

 «Σε αντίθεση με τις δηλώσεις και τις αναρτήσεις της Καρυστιανού, που γίνονται viral, κουβεντιάζονται και αναλύονται μέχρι τελείας, η συνέντευξη που έδωσε πρόσφατα ο Νίκος Πλακιάς και όσα είπε πέρασαν μάλλον αδιάφορα. Αυτό είναι μέρος μιας συνολικής συνθήκης που θα έπρεπε να προβληματίζει. Μας ενδιαφέρει, τελικά, η αλήθεια ή κάποιο συγκεκριμένο αφήγημα;»

                                                                          (Μ. Δεδούση –protagon.gr)

Ατάκες...

 

Απόψεις...

 

«Αν ρωτήσεις έναν ελεύθερο επαγγελματία του λιανεμπορίου, η απάντηση θα είναι σχεδόν αυτονόητη: «κρίση». Αν, όμως, κοιτάξεις τους μακροοικονομικούς δείκτες, η εικόνα μοιάζει διαφορετική. Το ΑΕΠ αυξάνεται, οι καταθέσεις ενισχύονται, οι μισθοί κινούνται ανοδικά, το δημόσιο χρέος και η ανεργία υποχωρούν. Στα χαρτιά, η χώρα διανύει μία από τις καλύτερες περιόδους της τελευταίας δεκαπενταετίας.Κι όμως, μια βόλτα στην Πατησίων, στο Μαρούσι ή στο Χαλάνδρι αρκεί για να γεννήσει αμφιβολίες. Ξενοίκιαστα ισόγεια, «ενοικιάζεται» στις βιτρίνες, δρόμοι που δεν θυμίζουν σε τίποτα τη ζωντάνια του παρελθόντος. 

Δεν πρόκειται για συγκυριακή κάμψη. Πρόκειται για διαρθρωτική μετατόπιση.Ο βασικός αντίπαλος του παραδοσιακού καταστήματος δεν είναι πια το διπλανό μαγαζί, αλλά το κινητό τηλέφωνο. Το ηλεκτρονικό εμπόριο, οι πλατφόρμες και οι «έξυπνες» θυρίδες παράδοσης άλλαξαν ριζικά την εξίσωση κόστους και ευκολίας. Ο καταναλωτής αγοράζει φθηνότερα, ταχύτερα, χωρίς ωράριο. Ο μικρός έμπορος, με ενοίκιο, προσωπικό και στοκ, αδυνατεί να ανταγωνιστεί μια αλυσίδα που λειτουργεί με κλίμακα, δεδομένα και αυτοματοποίηση.  

Χαρακτηριστικό παράδειγμα της ανατροπής είναι η έκρηξη των smart lockers. Από περίπου 850 σημεία το 2022, το δίκτυο ξεπερνά σήμερα τα 5.500 σημεία και τις 330.000 θυρίδες. Σε ορισμένα δίκτυα, οι παραδόσεις μέσω lockers φτάνουν το 30%-40%, όταν σε ώριμες αγορές αγγίζουν το 70%. Το μοντέλο προσφέρει 24/7 πρόσβαση και θεαματική αύξηση παραγωγικότητας, μειώνοντας δραστικά κόστος και χρόνο».

                                                                              (Κ. Στούπας-liberal.gr)

«Ας αρχίσουμε από το κατά κεφαλήν ΑΕΠ. Η Ελλάδα είναι έκτη από το τέλος στην Ευρώπη, έχοντας από κάτω την Κροατία, τη Λετονία, την Ουγγαρία, τη Ρουμανία και τη Βουλγαρία (στοιχεία του 2024, δείτε τον παρακάτω πίνακα). Ευρύτερα, ως αποτέλεσμα της δεκαετίας των μνημονίων, παρότι το κατά κεφαλήν εισόδημα των νοικοκυριών στην Ευρωπαϊκή Ενωση αυξήθηκε κατά 22% μεταξύ 2004 και 2024, στην Ελλάδα μειώθηκε. Σήμερα στη χώρα μας παραμένει κατά 5,2% χαμηλότερο σε σύγκριση με το 2004, αλλά και κάτω από το 2010, όταν μπαίναμε στη δεκαετία της οικονομικής κρίσης. 

Σε ό,τι αφορά τον μέσο μισθό πλήρους απασχόλησης, που αποτέλεσε και βασικό ζήτημα στην πολιτική αντιπαράθεση, η Ελλάδα είναι προτελευταία στην Ευρώπη (στοιχεία 2024, στον παρακάτω πίνακα), έχοντας από κάτω μόνο τη Βουλγαρία. Δηλαδή με βάση τον μέσο μισθό, όχι απλώς παραμένουμε χαμηλά, αλλά χάνουμε και έδαφος σε σύγκριση με τις υπόλοιπες χώρες της ΕΕ, οι οποίες ανεβαίνουν με ταχύτερο ρυθμό. 

Τραγικά είναι επίσης τα στοιχεία της Eurostat για το διαθέσιμο εισόδημα που πλήττεται από τον πληθωρισμό. για την κατά κεφαλήν κατανάλωση των νοικοκυριών δείχνουν μια άλλη εικόνα. Αντί για δεύτερη από το τέλος, 26η στις 27 χώρες της ΕΕ, η χώρα μας ανεβαίνει στην 17η θέση των 27, έχοντας δέκα χώρες από κάτω της. 

Η παραοικονομία στην Ελλάδα παραμένει από τις υψηλότερες στην ευρωζώνη, υπολογιζόμενη (έως τα τέλη του 2025) να κυμαίνεται μεταξύ 30% και 40% του ΑΕΠ, με την αξία της να υπερβαίνει τα 40-50 δισ. ευρώ. Περιλαμβάνει αδήλωτη εργασία, φοροδιαφυγή και μη καταγεγραμμένες συναλλαγές. Η αξία των «μαύρων» συναλλαγών υπολογίζεται περίπου στα 46-50 δισ. ευρώ (στοιχεία του 2025), σύμφωνα με ανάλυση από ΕΕ, ΔΝΤ και ΤτΕ, η οποία βασίζεται στη διαφορά δηλωθέντων εισοδημάτων και κατανάλωσης».

                                                                               (Protagon Team)

«Οταν οι κυβερνώντες μπορούν να εξουδετερώνουν τους αντιπάλους τους μέσω ενός νομικού πολέμου (lawfare), όπως συνέβη στην Τουρκία με τον Ιμάμογλου, αλλά και στη Βενεζουέλα του Μαδούρο, οι δημόσιοι θεσμοί χάνουν την αξιοπιστία τους και η πολιτική εξαρτάται από τις στρατηγικές επιβίωσης εκείνων που βρίσκονται στην εξουσία. Αυτό είναι προσωποπαγής εξουσία, όχι σταθερότητα»/

                                                                                    (Protagon.gr)

Ρήσεις...

 

Απόψεις...

 

@ Η ιδεολογία κινεί την ιστορία και όχι τα συμφέροντα που λένε διάφοροι ανιστόρητοι. Τόσο ο Χίτλερ όσο και ο Στάλιν και άλλοι μικρότεροι αιματοκύλισαν τον κόσμο πρωτίστως λόγω ολοκληρωτικής ιδεολογίας. Αλλά και αυτοί που τους αντιστάθηκαν, που δεν κιότεψαν που δεν αδιαφόρησαν από ιδεολογία το έκαναν. Η ιδεολογία σε κάποιους ανθρώπους  είναι ανάγκη. Που όταν πιαστείς στα δίχτυα της, ειδικά σε ταραγμένους καιρούς είναι πολύ δύσκολο να βγεις και να αναθεωρήσεις. Η ιδεολογία είναι η ασπίδα και το αναβολικό σου. Ικανή για το καλύτερο και το χειρότερο.

@ «Εκτός από την εκπομπή του «Αλ Τσαντίρι Νιουζ» στο MEGA, στην οποία ο Λάκης Λαζόπουλος έχει αναλάβει εργολαβικά να θάβει την κυβέρνηση, στο όνομα της δήθεν σάτιρας, σχεδιάζει να κάνει και σειρά στο ίδιο φιλόξενο κανάλι, με τίτλο «Δεκαεπτά βαλίτσες και μια μαύρη». Θα είναι μια κωμική σειρά με 16 επεισόδια, στην οποία θα παίζει και ο ίδιος. Η είδηση είναι όμως αλλού: ότι ο Λαζόπουλος, ο οποίος στολίζει την κυβέρνηση με ό,τι κοσμητικό επίθετο κυκλοφορεί παγκοσμίως, θα πάρει από τον ΕΚΚΟΜΕΔ 1.500.000 ευρώ επιχορήγηση. 

Το ΕΚΚΟΜΕΔ δεν είναι φυσικά κάποιος ιδιωτικός φορέας ο οποίος εκτίμησε το ταλέντο του Λαζόπουλου και χρηματοδοτεί τη σειρά. Είναι το ελληνικό κράτος, με υπογραφή της ελληνικής κυβέρνησης που τον χρηματοδοτεί, κυβέρνησης που ο ηθοποιός καθυβρίζει με τον σκαιότερο τρόπο, ενώ ειρωνεύεται και διακωμωδεί αποκλειστικά τα μέλη και τον επικεφαλής της.Το θέμα είναι φυσικά ότι ο Λαζόπουλος δέχεται να πάρει αυτή την παχυλή επιδότηση από την ...επάρατη κυβέρνηση Μητσοτάκη.

@ Να σημειώσω με αφορμή την απώλεια της μεγάλης Ελένης Αρβελέρ, την οποία θρήνησαν όλοι οι Έλληνες, ότι υπήρξαν και πολλά τοξικά σχόλια εναντίον της -και πως θα μπορούσε, άλλωστε, στην πολωμένη και διχαστική Ελληνική κοινωνία που ζούμε. Την προσφάτως εκλιπούσα σχολίασαν αρνητικά εθνικιστές επειδή ήταν αριστερή, αριστεροί επειδή έβλεπε θετικά τη βασιλεία και ήταν φίλη της Φρειδερίκης, αλλά και οι Συριζαίοι επειδή τόλμησε παλιότερα να πει ότι ο Μητσοτάκης είναι καλός πρωθυπουργός. Αποτρόπαια σχόλια που αποκαλύπτουν μισογυνισμό, αντισημιτισμό για τον Εβραίο σύζυγό της, φοβικά αντιδεξιά σύνδρομα όπως με τον Σαββόπουλο, φθόνο φυσικά λόγω της μόρφωσής της και της επιτυχίας της στον ακαδημαϊκό και δημόσιο βίο.

@ Από τους πρωτοστατούντες στα επεισόδια στο Κρατικό Νίκαιας, ο Παναγιώτης Παπανικολάου, υποψήφιος βουλευτής με την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, γνωστός όχι τόσο για τις ιατρικές ικανότητές του αλλά για την ενασχόλησή του με τα social media, στα οποία καθυβρίζει όλη μέρα κάθε πολιτικό του αντίπαλο. Πολλοί έχουν μάλιστα αναρωτηθεί πότε δουλεύει με τόση εμμονή με το Χ. Είχε πρωταγωνιστήσει παλιότερα στην fake και στημένη υπόθεση με τη Μικρή Μαρία στον Έβρο που δήθεν την τσίμησε σκορπιός, αν θυμάστε. 

Θα έπρεπε κάποιος να τον πληροφορήσει ότι δουλειά του στο νοσοκομείο είναι να φροντίζει αρρώστους, όχι να μετατρέπει τον επαγγελματικό του χώρο σε παραμάγαζο του γκρουπούσκουλου στο οποίο ανήκει.Ας σημειωθεί ότι πριν τα επεισόδια στο Κρατικό ο υπουργός Υγείας αντιμετώπισε διαδηλωτές που κρατούσαν πανό και δήλωσαν ότι υποστηρίζουν τους δολοφόνους, βασανιστές, απαγωγείς της τρομοκρατικής οργάνωσης Χαμάς!

@ Στη Γαλλία, προ δεκαημέρου, μια ομάδα τραμπούκων της άκρας Αριστεράς λιντσάρισε στην πόλη Λυόν τον νεαρό φοιτητή Quentin Deranque, ο οποίος ανήκε στην λεγόμενη «ταυτοτική δεξιά». Στο σχετικό βίντεο οι ακροαριστεροί τραμπούκοι φαίνονται να κλωτσάνε σε ένα πεζοδρόμιο της πόλης Λυόν τον νεαρό και να τον αφήνουν νεκρό. Συνελήφθησαν τρεις συνεργάτες βουλευτή του κόμματος Μελανσόν, οι οποίοι είχαν ιδρύσει ένα γκρουπούσκουλο με την ονομασία «Η νέα αντιφασιστική φρουρά» και χτυπούσαν όποιον έβρισκαν μπροστά τους. Η υπόθεση του φοιτητή συγκλονίζει αυτή τη στιγμή τη Γαλλία. 

@Θα βρισκόταν γυναίκα βουλευτής να υπερασπιστεί το bullying της Ζωής Κωνσταντοπούλου σε μια άλλη γυναίκα; Κι όμως βρέθηκε, είναι η Τζώρτζια Κεφαλά, η οποία υπερασπίστηκε την πολιτική αρχηγό της και όχι τη σύζυγο του αδελφού της που κατήγγειλε τη Ζωή στην επιθεώρηση εργασίας.

                                                                          (iefimerida.gr- non paper)

Εδώ ... γελάμε

                                                                                     (Ηλ.Μακρής- ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)

Απόψεις...

 

«Οι κοινωνικοί εταίροι συμφώνησαν τα τελευταία χρόνια για τον κατώτατο μισθό, τις τριετίες, την ψηφιακή κάρτα εργασίας, την μείωση των ασφαλιστικών εισφορών. Αυτά με διοίκηση Παναγόπουλου στην  ΓΣΕΕ. Τα πράγματα άλλαξαν. Οι εκλογές στο Εργατικό Κέντρο της Αθήνας και υπό το βάρος του σκανδάλου των προγραμμάτων κατάρτισης αναδεικνύουν το ΚΚΕ πρώτη δύναμη στα συνδικάτα. Το ΚΚΕ ανέλαβε τα ηνία του «αγώνα». Δεν χρειάζεται πια την ΓΣΕΕ. Του αρκεί η πρωτιά στο Εργατικό Κέντρο της Αθήνας. Το ΚΚΕ έδειξε τις διαθέσεις του στα μπλόκα των αγροτών.

 Με τον ΣΥΡΙΖΑ να έχει εξαφανιστεί βλέπει μπροστά του την ευκαιρία που περίμενε εδώ και δεκαετίες για να «ηγηθεί της εργατικής τάξης». Έχοντας στα χέρια του και τα κατάλληλα εργαλεία, όπως το Εργατικό Κέντρο της Αθήνας, οι απεργίες θα είναι στην ημερήσια διάταξη. Οπότε, ας ξεχάσουμε τις συναινέσεις και τους κοινούς στόχους.Ένα συνδικάτο μπορεί να κηρύσσει απεργία, αλλά δεν είναι βέβαιο ότι θα συμμετέχουν οι εργαζόμενοι. Και η ΑΔΕΔΥ κηρύσσει απεργίες, αλλά η συμμετοχή είναι ελάχιστη. Υπάρχει ωστόσο μια διαφορά. Η ΑΔΕΔΥ δεν είχε για σημαία της την πτώση του αστικού καθεστώτος».

                                                                        (Θ. Μαυρίδης-liberal.gr)

«Τα δεδομένα στον διαστημικό ανταγωνισμό άλλαξαν άρδην μόλις την προηγούμενη εβδομάδα, όταν ο Eλον Μασκ ανακοίνωσε μια ριζική αλλαγή στρατηγικής για τη SpaceX. Από την ίδρυσή της, το 2002, ο Μασκ δεν σταμάτησε ποτέ να διακηρύττει ότι απώτερος σκοπός ήταν ο αποικισμός του πλανήτη Αρη. Μάλιστα σε όσους του πρότειναν να επικεντρωθεί στον δορυφόρο της Γης, απαντούσε πως «η Σελήνη είναι απλώς ένας περισπασμός». 

Ομως την προηγούμενη Δευτέρα (9η Φεβρουαρίου), απευθυνόμενος σε όλον τον κόσμο, έγραψε στο Χ :«Για όσους δεν το γνωρίζουν, η SpaceX έχει ήδη στρέψει την προσοχή της στην οικοδόμηση μιας αυτοαναπτυσσόμενης πόλης στη Σελήνη, καθώς μπορούμε ενδεχομένως να το πετύχουμε αυτό σε λιγότερο από 10 χρόνια, ενώ για τον Αρη θα χρειάζονταν περισσότερα από 20 χρόνια».

                                                                                     (Protagon Team )

«Για λαός που αποθεώνει ως ήρωες τον Παντελή Παντελίδη, ή τον Βασίλη Καρρά, είμαστε εξαιρετικά αυστηροί με τους υπόλοιπους. Ξαφνικά, τα γραπτά και οι ιδέες που παρήγαγε ο Τσόμσκι επί οκτώ δεκαετίες είναι «για πέταμα». Οι ταινίες του Βέντερς είναι «μέτριες». Οι μελέτες της Αρβελέρ για το Βυζάντιο «ασήμαντες».

                                                                            (Μ. Δεδούση-protagon.gr)

«Γιατί στριμώχνουμε τους μεγάλους στα μέτρα μας; Συμβαίνει με την Αρβελέρ, συνέβη πρόσφατα με τον Σαββόπουλο και το 2021 με τον Θεοδωράκη. Μετά το πρώτο ξέσπασμα στα social, σαν εξαρτημένο, ναρκισσιστικό αντανακλαστικό -τώρα αμέσως να αναρτήσω μια φωτό με τον θανόντα-, ακολουθεί η σπουδή πολιτικών παραγόντων να ερμηνεύσουν πολυσχιδείς προσωπικότητες, σαν οι μεγάλοι να μιλούσαν πάντοτε για εκείνους».

                                                                     (Αργ. Παπαστάθης-protagon.gr)

Ρήσεις...

 

Απόψεις...

 

«Ο Εβρος και ο Αρδας, όπως και ο Νέστος, ο Στρυμόνας, ο Αξιός, είναι ποτάμια διασυνοριακά και χωρίς τη συνεργασία της χώρας με την οποία μοιραζόμαστε τα νερά τους καμία αποτελεσματική άμυνα δεν μπορούμε να οργανώσουμε απέναντι σε τέτοια φαινόμενα.Εν προκειμένω, χωρίς διευθέτηση της κοίτης του Εβρου, το ποτάμι θα συνεχίσει να υπερχειλίζει και να πλημμυρίζει τις πεδιάδες. Ενα τέτοιο έργο, ωστόσο, θεωρείται αδιανόητο χωρίς τη συμφωνία με την Τουρκία, καθώς η μέση γραμμή της κοίτης είναι και σύνορο των δύο χωρών.

 Η συμφωνία με τη Βουλγαρία για την παροχή ποσοτήτων νερού τα καλοκαίρια μέσω του ποταμού Αρδα προσκρούει στη χρόνια πολιτική ρευστότητα της χώρας, που δεν επιτρέπει την ανανέωσή της, με αποτέλεσμα οι πεδιάδες της Ορεστιάδας και του Διδυμοτείχου να διψούν και η παραγωγή να καταστρέφεται. Αντιλαμβάνεται κανείς ότι το θέμα των διακρατικών υδάτων θα πρέπει να αναβαθμιστεί στην ατζέντα των σχέσεών μας. 

Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να λαμβάνουμε δικά μας στοιχειώδη μέτρα προστασίας και εδώ χωλαίνουμε. Στον βόρειο Εβρο, π.χ., υπάρχουν δύο φράγματα για τη συγκέντρωση υδάτων από τη Βουλγαρία.Το ένα, στα Κόμαρα, κατασκευάστηκε πριν από είκοσι χρόνια, αλλά παραμένει ημιτελές και στη γλώσσα των ντόπιων είναι «το φράγμα της ντροπής».Σε μικρή απόσταση το φράγμα του Θεραπιού, λόγω μη συντήρησης και καθαρισμού του, συγκρατεί πολύ λιγότερες ποσότητες νερού, με αποτέλεσμα να πλημμυρίζουν τα γύρω χωράφια. Γι’ αυτά δεν φταίει ούτε η Τουρκία ούτε η Βουλγαρία».

                                                                  (Στ. Τζίμας-ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)

 «Σήμερα ο δάσκαλος φοβάται να βαθμολογήσει τον μαθητή διότι φοβάται τους γονείς, ενδεχομένως δε και την οργή της εξαγριωμένης γιαγιάς, όπως στην περίπτωση των Τρικάλων. Φοβάται και τους ίδιους τους μαθητές του.Το παιδί, ως γνωστόν, έχει πάντα δίκιο. Το παιδί βασανίζεται, εργάζεται σκληρά, καταπιέζεται. Και εννοείται η τιμωρία έχει απαγορευθεί διά ροπάλου ως κατάλοιπο του αντιδραστικού μας παρελθόντος. Ο δε δάσκαλος είναι ένας δημόσιος υπάλληλος –ή και ιδιωτικός– ο οποίος μπαίνει στην τάξη για να υπηρετήσει το παιδί. 

Φταίνε και οι δάσκαλοι. Για δεκαετίες υποστήριξαν το εκπαιδευτικό σύστημα της ήσσονος προσπάθειας και της ελάχιστης προσδοκίας. Η άρνησή τους να αξιολογηθούν δεν τους βοηθάει να εμπνεύσουν τον σεβασμό που απαιτεί το έργο τους».

                                                         (Τ. Θεοδωρόπουλος-ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)

«Η κυβέρνηση Starmer στη Βρετανία επιχείρησε κάτι που, μέχρι χθες, θα θεωρούσαμε αδιανόητο σε μια φιλελεύθερη δημοκρατία. Να ακυρώσει ή να αναβάλει 30 τοπικές εκλογές του 2026, στερώντας προσωρινά το δικαίωμα ψήφου από εκατομμύρια πολίτες, με πρόσχημα τη διοικητική αναδιοργάνωση της τοπικής αυτοδιοίκησης. Μόνο μετά την προσφυγή του Reform UK και τον φόβο δικαστικής ήττας έκανε άτακτη υποχώρηση. 

Εδώ βρίσκεται η ωμή ειρωνεία. Οι ίδιοι πολιτικοί χώροι που μας προειδοποιούσαν ότι το Brexit, ο Trump, οι «λαϊκιστές», ο Φάρατζ, και κάθε «λάθος» αποτέλεσμα ψηφοφορίας, σημαίνουν «το τέλος της δημοκρατίας», παίζουν τώρα με το ίδιο το ημερολόγιο της δημοκρατίας όταν διαβλέπουν δική τους εκλογική συντριβή. Οι προοδευτικοί και οι σοσιαλδημοκράτες που απαρτίζουν την παράταξη των εργατικών στην Αγγλία για χρόνια κουνούσαν το δάχτυλο και έπαιρναν αυτόκλητα το ρόλο του θεματοφύλακα της φιλελεύθερης δημοκρατίας».

                                                                           (Αλ. Σκούρας-liberal.gr)

Ρήσεις...

 

Απόψεις...

 

@ Οι περισσότεροι νόμοι έτσι είναι. Τροποποιήσεις επί τροποποιήσεων, ω τροποποιήσεις! Ρωτάω τώρα εγώ, ο "απλός" πολίτης:- Όταν ένας νόμος αλλάζει κάθε τρεις και λίγο, τι συμπέρασμα βγάζεις για την ποιότητα του νομοθέτη; Θα πρέπει να περάσουν 5 χρόνια τουλάχιστον μέχρι να τον αλλάξεις. Νωρίτερα, μόνο με πλειοψηφία 3/5. Δεν πρέπει οι πολίτες να κάνουν τα κουμάντα τους βάσει των διατάξεών του; 

Όταν τον αλλάζεις συνεχώς, πώς θα μπορεί να προγραμματίζει ο πολίτης; Ποιος σοβαρός επενδυτής θα αποφασίσει να ρίξει τα λεφτά του σε τέτοια τριτοκοσμική χαβούζα, χωρίς ασφάλεια δικαίου, χωρίς να ξέρει τι θα του ξημερώσει; Δεν υπάρχει νόμος που να μην έχει: το άρθρο αυτό τροποποιήθηκε, η παράγραφος αυτή απαλείφθηκε, η λέξη αυτή καταργήθηκε, το εδάφιο αυτό αντικαταστάθηκε, και πάει λέγοντας.

Υ.Γ. 1 Θα που πεις, αν οι νόμοι δεν ήταν γραμμένοι ως σπαζοκεφαλιές για δυνατούς λύτες, πώς θα είχαν δουλειά οι 45.000 δικηγόροι της χώρας (όταν χρειαζόμαστε μόνο 5.000) που κυριαρχούν, ως συντεχνία, στη Βουλή;

@ Ο κόσμος μας ζει κοσμοϊστορικές αλλαγές και η σχολή Αρχιτεκτόνων - Μηχανικών του ΕΜΠ ασχολείται με θέματα αντίστοιχης σοβαρότητας: τις έμφυλες διαστάσεις του χώρου. Αν δεν το κατάλαβες, το εξηγεί η εισαγωγή: ο χώρος διαμορφώνει τα φύλα και αντιστρόφως. Γεννιέσαι στον Βοτανικό; Θα γίνεις μάγκας. Γεννιέσαι στη ροδοζαχαρένια παραλία; Θα γίνεις Ρόζα-Ροζαλία. Φως φανάρι. Θα μπορούσε να είναι του Βοτανικού η Ρόζα Ροζαλία; Με τίποτα! Ούτε της ροδοζαχαρένιας παραλίας ο μάγκας. 

Όμως ανησυχώ. Ψάχνω να βρω ανάλογες σπουδές και στις άλλες Σχολές και δεν υπάρχουν. Έμφυλος οπλισμός σκυροδέματος ας πούμε, ή έμφυλη εδαφομηχανική. Τίποτα! Διαμαρτύρομαι! Θα αφήσουμε τόσους πολιτικούς & χημικούς μηχανικούς, τόσους μηχανολόγους, έρμαια της τοξικής πατριαρχίας; Σε τι κόσμο θα ζήσουν τα παιδιά μας;

                                                       (Θ.Τζήμερος -Δημιουργία ξανά)

«Οι Διακινητές είναι πρόσωπα του υποκόσμου χωρίς τον παραμικρό ηθικό φραγμό, τα οποία κερδίζουν τεράστια ποσά εκβιάζοντας άλλα άτομα που επιθυμούν να εισέλθουν παράνομα σε μια γειτονική χώρα.Η συνήθης πρακτική τους είναι να φορτώνουν μικρά σκάφη με 4 ή περισσότερες φορές περισσότερα άτομα από αυτά, που το σκάφος είναι κατασκευασμένο να μεταφέρει με ασφάλεια.Αυτό δεν το κάνουν μόνο και μόνο για περισσότερα χρήματα.

Ένας παράλληλος στόχος τους είναι να μπορούν – όταν εντοπίζονται και κινδυνεύουν να συλληφθούν – να ρίχνουν πολλά από τα άτομα που μεταφέρουν στη θάλασσα, γνωρίζοντας ότι οι διώκτες τους θα ασχοληθούν κατά προτεραιότητα με τους ναυαγούς που κινδυνεύουν και έτσι να διαφύγουν τη σύλληψη. Αυτό καθίσταται προφανώς τόσο ευκολότερο, όσο περισσότερους λαθρομετανάστες μεταφέρουν. 

Στην «ανάγκη» λοιπόν καταφεύγουν σε ελιγμούς, προκειμένου να πέσουν στη θάλασσα οι επιβάτες του σκάφους που βρίσκονται έξω–έξω και άρα πιο κοντά σ’ αυτήν.Τέτοια περιστατικά έχουν συμβεί αρκετές φορές στο παρελθόν και έχουν καταγραφεί».

                                                             (Δ. Βενιεράτος-idiotes f/B)

Εδώ ...γελάμε